Sunday, November 14, 2010

ႏႈတ္ဆက္၀မ္းေျမာက္ေၾကာင္း ပိုစ့္ကဒ္ေတြ ပို႔ၾကမယ္





ေဒၚစုကို ၾကိဳဆိုၾက - ပိုစ္စကပ္ေတြ ပို ့ၾကမယ္။
မိတ္ေဆြမ်ားခင္ဗ်ာ

အေမရိကန္ႏိုင္ငံ ၁၄ ျမိဳ႔နယ္က ျမန္မာကြန္ျမဴနီတီေတြအေနနဲ႔ ေဒၚစုု လြတ္ေျမာက္တဲ့ အေပၚ ၾကိဳဆိုုတာနဲ႔ အတူ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုုၾကည္ရဲ႕ေနာက္မွာ က်ေနာ္တို႕ အေဝးေရာက္ တိုင္းရင္းသားၿပည္သူအားလံုး အတူတကြရွိေနတယ္ ဆိုတာ ၿပသရန္အတြက္ ပိုု႔စကဒ္ေတြ ေပးပို႕တဲ႕ လႈပ္ရွားမႈေလးတခုလုုပ္ရန္ တိုုက္တြန္းလိုုက္ပါတယ္။ ကိုယ္ႏွစ္သက္ရာ ပို႔စကဒ္ေပၚမွာ တဦးခ်င္းစီရဲ႕ ခံစားမႈပဲၿဖစ္ၿဖစ္ အႀကံေပးမႈပဲ ၿဖစ္ၿဖစ္ အတိုခ်ဳပ္ေရးသားၿပီးေတာ့

ေဒၚေအာင္ဆန္းစုႀကည္
၅၄ တကၠသိုလ္ရိပ္သာလမ္း
ရန္ကုန္ၿမိဳ႕
ၿမန္မာၿပည္

သို႔ ပိုု႔ေပးႀကပါမည္။
အေမရိကန္မွာရွိသူမ်ားကေတာ႕ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုႀကည္ ၿမန္မာၿပည္လိပ္စာအၿပင္ အေမရိကန္သံရုံးကို local postage ၿဖင္႕ ဒီေအာက္ပါလိပ္စာကိုပါ ပို႕ႀကပါမည္။
ေဒၚေအာင္ဆန္းစုႀကည္
c/o
Box B, APO AP 96546

သို႔ၿဖစ္ပါသၿဖင္႕ မိမိတို႔ရဲ့ Blog, Facebook, Twitter Account မ်ားမွတဆင္႕ တကမၻာလံုးသို႔ တၿပိဳင္နက္ သတင္းပါးေပးပါရန္ ေလးစားစြာၿဖင့္တိုက္တြန္းအပ္ပါသည္။ က်ေနာ္တို႔အားလံုးရဲ႕ အမ်ဳိးသားေခါင္းေဆာင္ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္အေပၚ ခ်စ္ခင္ၿမတ္ႏူိးမွဳ႕ကို ၿပသႀကရေအာင္လားခင္ဗ်ာ။

ေနလင္း (ဝါရွင္တန္မက္ထရုိကြန္ၿမဴနတီ)

ကိုခ်စ္ေဖ ခုပဲ ပို႔ကဒ္ ၂ ခု ပို႔လိုက္ျပီ.ဗ်ိဳ႔ ၀မ္းသာေနရတာပဲဗ်ာ.ေဒၚစုလြတ္ေျမာက္ျခင္းသည္ က်ေနာ္တို႔ျမန္မာျပည္သူေတြ လြတ္ေျမာက္မႈ႔ရဲ့ ေရွ႔ေျပး ျဖစ္လာဖို႔ ေဒၚစုနဲ႔အတူ ရပ္တည္သြားၾကပါစို႔


ေျပာပါရေစ..
ေဒၚစုလြတ္လာျပီဆိုေတာ့ တကယ္ပဲ ၀မ္းသာရပါတယ္ဗ်ာ အစထဲက မဖမ္းသင့္တဲ့သူကို ဖမ္း
ထားရာကေန ဘာေၾကာင့္ညာေၾကာင့္ ဘယ္လိုပဲေျပာေျပာ ျပန္လႊတ္ေပးတယ္ဆိုလဲ ၀မ္းသာ
ရပါတယ္။

ဘယ့္နယ္ဗ်ာ အသက္ ၆၀ ေက်ာ္ ၇၀ နားနီး မုဆိုးမႀကီးကို အျပစ္မရွိအျပစ္ရွာဖမ္းထား ျပီးမွ သနားသျဖင့္ လႊတ္ေပးပါတယ္ဆိုတာမ်ိဳး ဒီပဲယင္းတုန္းကလဲ ကံေကာင္းလို႔ မေသတာ အေသ
သတ္တာပဲ ခုလဲ ကိုေရႊတို႔ ဘာေတြႀကိတ္ႀကံေနလဲ မသိ။

အဖမ္းခံထားရခ်ိန္မွာလဲ ေမာင္နွမေလး ၂ ေယာက္ရွိတာ သင့္သင့္ျမတ္ျမတ္ျဖစ္ေအာင္ ရယ္
ျဖန္ေျဖေပးမယ္မရွိဘူး အဖမ္းခံထားရတဲ့ ေနရာေလး ကို အကိုျဖစ္သူက ၀င္လုေအာင္ ေျမွာက္
ေပး အကိုကလဲ တရား၀င္စြဲေသးတယ္ လုပ္ပံုက။ ဒီေနရာေလးမွာ ေနေနရတာ ဒီေနရာေလး
မရွိလို႔ အင္းစိန္ေထာင္ထဲ ထည့္ထားရပါတယ္ ဆိုတာမ်ိဳး ေျပာစရာျဖစ္ေနဦးမယ္။ ခက္ပါ့ ကိုေအာင္ဆန္းဦးရာ ကိုယ့္နွမေလး လူခ်စ္လူခင္မ်ားတာ တကမၻာလံုးက ေလးစားဂုဏ္ျပဳတာ မနာလိုျဖစ္စရာမွတ္လို႔ဗ်ာ။ ကိုယ္ကိုတိုင္ အဲ့ဒီလိုေနရာနဲ႔ ထိုက္တန္တဲ့ စိတ္ဓါတ္ အဆင့္အ
တန္းမရွိလို႔ မျဖစ္ရတာပဲ။

ကိုယ္နဲ႔ တန္တဲ့ အဆင့္အတန္း ကိုယ့္စိတ္နဲ႔ တန္တဲ့ အဆင့္အတန္းကို ကိုယ္ရတာပဲ ဆိုတာ
က်ေနာ္ေတာ့ ပိုယံုၾကည္လာတယ္။ တကယ္လို႔မ်ား ခုခ်ိန္မွာ ကိုေရႊ (ဗိုလ္ခ်ဳပ္ဒူးႀကီးကိုေျပာ
တာေနာ) တို႔က လြတ္လပ္ျပီးတရားမွ်တတဲ့ ေရြးေကာက္ပြဲၾကီးေအာင္ျမင္တဲ့ အထိမ္းအမွတ္
အေနနဲ႔ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီးေဟာင္း ခင္ညြန္႔ကို ေနအိမ္အက်ယ္ခ်ဳပ္မွ ျပစ္ဒါဏ္မ်ားအားလံုးမွ ပလ
လိုက္သည္။ ဆိုရင္ ကိုခင္ညြန္႔ အိမ္ေရွ႔ကို ယခင္ေထာက္လွန္းေရးေဟာင္းေတြ သတင္းေပး
ေဟာင္းေတြ ေရြးေကာက္ပြဲ အနိုင္ရ ၾကံဖြတ္ေတြက ခု ေဒၚစုလြတ္လာတာကို ျပည္သူလူထု
ၾကီးနဲ႔ အန္အယ္ဒီ အဖြဲ႔၀င္ေတြက ၀မ္းေျမာက္၀မ္းသာၾကိဳဆိုတာမ်ိဳး အားၾကမခံ ၾကိဳၾကမွာ
လားမသိ။

တကယ္လို႔ ၾကိဳေစခ်င္တယ္ဆိုရင္လဲ တေယာက္ကို ေနစား ၂ ေထာင္ ၃ ေထာင္ေပးျပီး ေခၚ
ျပီးရင္ ကိုခင္ညြန္က်မ္းမာပါေစ ကိုခင္ညြန္႔က်မ္းမာပါေစလို႔ ေအာ္ခိုင္းရင္ေတာ့ ရမယ္ဗ်။ ေသ
နတ္နဲ႔ လုပ္ယူလို႔ မရတဲ့ ခ်စ္ျခင္းေမတၱာပါ။ လူငါးေယာက္ထက္ ပိုစုလို႔မရတဲ့ စုရင္ မွီရာပုဒ္မနဲ႔
ဖမ္းလို႔ ဆီးလို႔ ရတဲ့ နိုင္ငံမ်ိဳးမွာ ခုလို လူေတြ ေထာင္နဲ႔ခ်ီစုေ၀းခဲ့တဲ့ ျပည္သူေတြေနတဲ့ တိုင္း
ျပည္ကိုမွ အာဇာနည္ေတြ ေနတဲ့တိုင္းျပည္လို႔ မခ်ီမြမ္းရင္ ဘယ္သူ႔ကို႔ ခ်ီးမြမ္းရမွာလဲဗ်ာ။(ဟဲ.
တခါတေလေတာ့ အာဇာနည္ေတြလဲ ေျပးရတာလဲ ရွိတာေပါ့ဗ်ာ ကိုခ်စ္ေဖဆို ဖုန္မႈန္႔လံုးေလး
ပဲ ျမင္ရေတာ့တယ္ ေျပးတာ)။

ကိုေရႊတို႔ ဖက္ကလဲ ျပန္ေျပာရင္ေတာ့ ရသေပါ့ ေအာ္..ဒင္းတို႔ လူေတြ မခ်စ္ေတာ့လဲ ဘာျဖစ္
လဲ ငါမွာ ငါျဖစ္ခ်င္ရာ ခိုင္းလို႔ရတဲ့ ေသနတ္သမားေတြရွိေနတာပဲ။ တနိုင္ငံလံုး ငါလိုခ်င္ရင္ အ
ကုန္ရေနတာပဲ ဦးပိုင္ေတြ ဘာေတြ အားလံုး စာရင္းမရွိအင္းမရွိ နီးစပ္ရာ တပည့္သားေျမးေတြ
ရဲ့ ကုမၼဏီေတြ သံုးမကုန္ ျဖံဳးမကုန္ လို႔ ျပန္ေတြးရင္လဲ ေတြးမွာေပါ့။ ဒါေပမဲ့ တေယာက္
ေယာက္ ကမ်ား “ ဗိုလ္ခ်ဳပ္မႈးႀကီးသန္းေရႊခင္ဗ်ား ခင္ဗ်ားမွာ ခုလို ျပည္သူလူထုႀကီးက တအိမ္
တေယာက္မလာမေနရလို႔ မေခၚရပဲ ဗိုလ္ခ်ဳပ္မႈးႀကီးကို လႈိက္လွဲ၀မ္းသာစြာ ဗိုလ္ခ်ဳပ္မႈးႀကီး က်မ္းမာပါေစ ၀မ္ေစြ႔ ၀မ္ေစြ႔ လို႔ ေအာ္တာကို ပီတိျဖစ္စြာနဲ႔ ၀မ္းေျမာက္၀မ္းသာ ခံစားဖူးပါသ
လားခင္ဗ်ား”လို႔ ေမးလာရင္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္မႈးႀကီးက ေတာ့ ဘယ္လိုျပန္ေျဖမလဲ မသိပါ။ ေျဖေတာ့ ေျဖမွာ..ဟဲ။(====+++=----[[--..)

Read more...

Saturday, November 6, 2010

ပံုရိပ္ေဟာင္းမ်ား





ပံုရိပ္ေဟာင္းမ်ား

ပံုရိပ္ေဟာင္းမ်ားဆိုလို က်ေနာ္မွာလဲ ပုံရိပ္ေဟာင္းက သိပ္မရွိလွပါဘူး ကိုယ္က အျမဲ ဓါတ္ပံု
ရိုက္ေပးရတဲ့သူဆိုေတာ့ က်န္က်န္ေနခဲ့တာမ်ားပါတယ္ ရွိတဲ့ ပံုရိပ္ေဟာင္းေလးေတြထဲက တင္ထားပါတယ္။ ပံုရိပ္သစ္ကို တင္ျပန္ရင္လဲ လူေတြ ေလးစားသေဘာက် ကုန္မွာစိုးလို႔.
(ဟဲ.ကိုယ့္ဘာသာထင္တာပါ) ေတာ္ၾကာ တကယ္ရင္းရင္းနွီးနွီး ခင္မင္ခ်င္သူေတြပါ ရွိန္ကုန္
မွာစိုးလို႔ (တကယ္ေတာ့ လန္႔မွာစိုးလို႔) မတင္ေတာ့ပါဘူး ရွိတဲ့ ပံုရိပ္ေဟာင္းေတြက ေတာ္
ေသးတယ္ေလ ပံုရိပ္သစ္ကေတာ့ စိတ္နဲ႔သာ မွန္းၾကည့္ၾကပါေတာ့ အသားက အညိဳနုနု နဖူးက ေျပာင္ေနတဲ့အျပင္ ဆံပင္အနုေလးေတြပဲ ေပါက္ေတာ့တဲ့ေပါင္ ၁၇၀ ခန္႔ အရပ္ ၅ ေပခြဲ
အသက္ငါးဆယ္နား နီးနီး လူႀကီးတေယာက္ရဲ့ ပံုကို ေတြးၾကည့္ၾကပါ (သိတဲ့သူေတြကလဲ တိတ္တိတ္္ေနေပးပါ..ဟဲ)။ပံုရိပ္ေဟာင္းေတြထဲက သူငယ္ခ်င္းေတြထဲမွာ ကိုခ်စ္ေဖပါ ပါတယ္။





အဲ့ဒီပံုေတြက လြန္ခဲ့တဲ့ ၂၃ နွစ္ေလာက္က ရန္ကုန္တကၠသိုလ္ သထံုေဆာင္ ညစာစားပြဲမွာ ဓါတ္ပံုဆရာက ရိုက္ေပးလို႔ အေဆာင္မွာ ကူးၿပီးျပန္လာေပးလို႔ အမွတ္တရ အျဖစ္က်န္ေနခဲ့
တာပါ။ ဆယ္တန္းကို ႀကိဳးစားပမ္းစား ၅ နွစ္ေလာက္ေျဖၿပီးမွေအာင္ ၿပီးေတာ့ တက္လို႔ရတဲ့ပါဠိ
ဘာသာေလး တက္ေနတုန္းကပံုပါ။ အဲ့ဒီတုန္းကေတာ့ ကိုခ်စ္ေဖက ဘြဲ႔ရရင္ ဘုန္းႀကီး၀တ္မ
လားလို႔ပါ။ ၈၈ အေရးေတာ္ပံုႀကီးက ေပၚလာေတာ့ ဒုတိယနွစ္နဲ႔ ေမွ်ာပါသြားလိုက္တာအိမ္ကို
၁၉၉၄ ေဖၚေဖၚ၀ါရီမွပဲ ျပန္ေရာက္ေတာ့တယ္ဗ်ာ။

ဆယ္တန္းမွာလဲၾကာ ကိုခ်စ္ေဖကို ဖမ္းတုန္းက မိတဲ့စာအုပ္ေတြကလဲ အေရာင္က ရဲရဲဆို
ေတာ့ ေထာက္လွန္းေရးက ထုလိုက္တာဗ်ာ အစီအစဥ္ရွိရွိ ေတာထဲက ညႊန္ၾကားမႈနဲ႔ ဆယ္
တန္းျပန္ေျဖ ရန္ကုန္တကၠသိုလ္မွာ မွီရာ ေမဂ်ာနဲ႔ ဆူပူမႈျဖစ္ေအာင္လုပ္ဖို႔ ျမႈတ္နွံထားတယ္
ဆိုပဲ။ ကိုခ်စ္ေဖ ကိုယ့္ကို ကိုယ္ေတာင္မသိပါဘူး သူတို႔ေျပာမွပဲ အမႈက ႀကီးေနတယ္ အဲ့ဒီလို
သာျမႈတ္နွံေၾကးဆို တကၠသိုလ္မွာ ျမႈတ္နွံမလား သူတို႔ တပ္မေတာ္ႀကီးထဲပဲ ၀င္ျမႈတ္ေနလိုက္
မွာေပါ့.။ သူလွ်ိဳတေယာက္ေကာင္းရင္ ရန္သူ႔ တပ္မႀကီးေတြကိုေတာင္ ေၾကာက္စရာမလိုဘူး
ဘာညာ ဖတ္ဘူးပါရဲ့ အစီအစဥ္ရွိရွိ ေတာ့မဟုတ္ပါဘူး တကယ္ေတာ့ အေရးေတာ္ပံုႀကီးနဲ႔
တည့္တည့္သြားတိုးတာပါ။ ေပ်ာ္စရာပါ။

တိုးေတာ့လဲ လုပ္စရာရွိတာလုပ္တာေပါ့ဗ်ာ ဖမ္းစရာရွိတာေတာ့လဲ သူတို႔က ဖမ္းတာပဲေပါ့ ခု
ျပန္ေတြးၾကည့္ေတာ့ ကိုယ့္ကို ဖမ္းနွိပ္စက္တဲ့သူေတြလဲ နွစ္ရွည္ေထာင္ဒါဏ္ေတြ က်ရွာတာပါ
ပဲ စစ္အာဏာရွင္စနစ္ေအာက္မွာ လူတိုင္း လံုျခံဳၾကတာမွ မဟုတ္တာပဲ ေနာ။

ဗမာျပည္မွာ နိုင္ငံေရးလုပ္မယ္ဆိုရင္ ဓါးပီး ဒုတ္ပီး ေသနတ္ပီးေဆး ထိုးထားၿပီးမွ၀င္လုပ္ရမ
လိုပါပဲဗ်ာ ထုလိုက္ရိုက္လိုက္ၾကတာ ေနာက္ေတာ့ အဲ့ဒီစစ္ေၾကာေရးထဲမွာပဲ အရင္တုန္းက
အတူတူလို႔ ထင္ထားတဲ့ ညွင္းပမ္း တာနဲ႔ နွိပ္စက္တာ ညွင္းပမ္းနွိပ္စက္ တာဆိုတဲ့ ေ၀ါဟာရ
နွစ္ခုဟာ တူသလိုလိုနဲ႔ မတူပါလား ညွင္းပမ္းတာက ဘယ္လို နွိပ္စက္တာက ဘယ္ပံုဆိုတာ
ကြဲကြဲျပားျပား သိသြားပါတယ္။ ကဲ ျမန္မာေထာက္လွန္းေရးေတြ ဘယ္ေလာက္ေတာ္လဲ။

ဒီတုန္းကလဲ ဒို႔ေခတ္ၾကမွ ညံ့ၾကေတာ့မွာလား ဆိုၿပီး သမိုင္းကေပးတဲ့ တာ၀န္ကို လူငယ္တ
ေယာက္အေနနဲ႔ တိုင္းျပည္နဲ႔ ျပည္သူ႔အတြက္ ကိုယ္က်ိဳးစြန္႔ၿပီး က်ရာေနရာက ၀င္လုပ္လိုက္
တာမ်ိဳးပါ။ ဒိုဗမာအစည္းအရုံးႀကီးရဲ့ ေၾကြးေၾကာ္သံျဖစ္တဲ့ “ေနာင္လာေနာက္သားမ်ားေကာင္းး
စားဖို႔ရာ ဒို႔ကိုယ္က်ိဳးလံုးလံုးမပါ” ဆိုတဲ့ ေဆာင္ပုဒ္ကိုလဲ သိပ္သေဘာက်ေနခ်ိန္ေပါ့ဗ်ာ။ တ
ကယ္ေတာ့ ကိုခ်စ္ေဖလဲ ဘာမွေတာ့လဲ ဟုတ္တိပတ္တိ လုပ္နိုင္တာမ်ိဳးလဲ မဟုတ္ခဲ့ပါဘူး။
စိတ္ဓါတ္ရယ္ေတာ့လဲ လူငယ္ပီပီရွိခဲ့ တက္ၾကြခဲ့တာပါ။

အဲ့ဒီတုန္းက ေနာက္နွစ္ခါ ရန္ကုန္တကၠသိုလ္(ပင္မ)ထဲကိုေရာက္ရင္ ရည္းစားထားမယ္ အဲ့ဒီ
အတြက္ခု ထဲက R.C 2 မွာ ရွာထားၾကမယ္ ဘာညာလုပ္ခဲ့ၾက တဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြလဲ ေနာက္
ျပန္ သတင္းရေတာ့ ေတာထဲမွာ က်တဲ့သူက က် ေက်ာင္းကို ျပန္မေရာက္တဲ့သူက မေရာက္
ကိုယ့္ၿမိဳ့ေလးမွာပဲ အိမ္ေထာင္က်သြားတဲ့သူက က်နဲ႔ အကုန္တကြဲတျပားကို ျဖစ္သြားၾကတာ
ပါပဲ။ ခုခ်ိန္ထိပါပဲ ဓါတ္ပံုထဲက သူငယ္ခ်င္း ၂ ဦးကလြဲလို႔ က်န္တဲ့သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ေတာ့ မဆံုေတာ့ပါဘူး ကိုခ်စ္ေဖ ေက်ာင္းထဲကိုျပန္ေရာက္တိုင္း ေတြ႔လိုေတြ႔ျငားေတာ့ ၾကည့္ရတာ
ေပါ့။ ကင္န္းတင္းကလူေတြလဲ အကုန္လံုးကိုေတာ့ ဘယ္မွတ္မိပါ့မလဲ လိပ္စာစာအုပ္ေလးကိုလဲ ဆရာ ေထာက္လွန္းေရးေတြက မ သြားေတာ့ ျပန္မရေတာ့ပါဘူး။
ခုလိုု နွစ္ေပါင္း ၂၅ နွစ္ နီးပါး ၃၀ နွစ္နီးပါးအခ်ိန္မွာေတာ့ ျပန္ေတြ႔လိုပါေသးတယ္။

ငယ္ရုပ္ေတြကိုေတာ့ ဖမ္းမိၾကမွာပါ နွလံုးသားထဲမွာ စြဲစြဲျမဲျမဲနဲ႔ ခင္မင္ခဲ့ၾကတာပဲေလ။ သားေတြသမီးေတြ ေျမးေတြေတာင္ရတဲ့သူ ရကုန္ၾကေလာက္ၿပီ။ မေက တက္၈္ တာရယ္ က်ေနာ္ကလဲ ေရးခ်င္ေနတာရယ္နဲ႔ ေရးလိုက္ပါၿပီ မေက။

Read more...

Thursday, November 4, 2010

တယ္လီဖုန္း

တယ္လီဖုန္း

ကိုခ်စ္ေဖ ထိုင္းကိုေရာက္ေတာ့ ေတာသားၿမိဳ့ေရာက္ ဒူးယားေသာက္ေပါ့ ဟိုဖက္ကမ္းေလးကူး
လိုက္တာနဲ႔ အေ၀းေျပးလမ္းမႀကီးက ျဖဴးလို႔ ကိုယ့္ျမ၀တီနဲ႔ေတာ့ကြာပါ့ ေျပာျပန္ရင္လဲ မ်ိဴးခ်စ္
စိတ္မရွိရာၾကဦးမယ္ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ အမွန္ကေတာ့ အမွန္ပဲေလ။

သာမာန္ အ၀တ္အစား ႏြမ္းႏြမ္းနဲ႔ ကိုယ့္ျမန္မာေတြလဲ ဟန္းဖုန္းေလးနဲ႔ “ ေအာ.သမီးေရ.အေမ
ျပန္လာၿပီ တံတားထိပ္ေရာက္ၿပီ မီးေမႊးထားေနာ္ ၾကက္သြန္ႏြာထားေနာ္” တဲ့ အားၾကစရာ။ ကိုယ့္ ေဒသ ေရႊၿမိဳ့ေတာ္ကလို လက္ကိုင္ဖုန္းတလံုး ကိုင္ရရင္ပဲ လူကို၀င္တိုက္သြားေတာ့မလို
မ်ိဴးမဟုတ္ သာမာန္ လက္လုပ္လက္စားလဲ အသံုး၀င္တဲ့ ဖုန္းကို အခနည္းနည္းနဲ႔ ကိုင္နိုင္ၾက
ေတာ့ ၀မ္းသာစရာ။

အဲ့ဒီနယ္စပ္ ေတာၿမိဳ့ေလးမွာ လက္ကိုင္ဖုန္းတလံုးရဲ့ အဓိပၸါယ္က အသံုး၀င္မႈ ျပည့္ျပည့္၀၀ ကဲ
ဘယ္ေလာက္အားၾကစရာေကာင္းလဲဗ်ာ အဖိုးနည္းနည္းနဲ႔ သံုးနိုင္ၾကတယ္ေလ။ အ၀င္ ဆို ရင္
ႀကိဳက္သေလာက္ လက္ခံေျပာ မေပးရ။ အထြက္ကိုပဲ ေပးရတာ ေပးရေတာ့လဲ အမ်ားႀကီး မ
ဟုတ္ပါဘူး။ ကိုယ္မွာ မီးနစ္ ပိုက္ဆံမရွိရင္ ဖုန္းလွမ္းေခၚလိုက္ ဖုန္းေတာက္လိုက္ တဖက္က သူငယ္ခ်င္းက ျပန္ေခၚပါလိမ့္မယ္။ ဟန္ကိုက်လို႔။

ကိုခ်စ္ေဖလဲ ဘယ္ေနမလဲ ေမာ္ဒန္က်ေနတဲ့ ဖုန္းအေဟာင္းတလံုးကို ဘတ္၁၅၀ နဲ႔ ၀ယ္ကိုင္
လိုက္တယ္။ စင္းကဒ္ကေတာ့ ၅၅ ဘတ္လားမသိ စုစုေပါင္း ျမန္မာေငြက်ပ္ ၇၀၀၀ ေလာက္ဆို
အဲ့ဒီတုန္းက ဖုန္းရၿပီ။ ဖုန္းရေပမဲ့ ကိုခ်စ္ေဖ က ေအာက္ေျခ ရဲေဘာ္ဆိုေတာ့ကာ အေရးတႀကီး
ဆက္စရာ မရွိသလို ပိုက္ဆံလဲ သိပ္မျဖည့္နိုင္ပါဘူး။

ျဖည့္နိုင္နိုင္ မျဖည့္နိုင္နိုင္ ကိုခ်စ္ေဖ အသိေတြကိုလဲ က်ေနာ္ဖုန္းနံပါတ္က …………ဒီ ပါ…..
ေနာက္ ကိစၥရွိရင္ ေခၚပါ လို႔ေတာ့ ေျပာလို႔ရၿပီေပါ့ တကယ္လဲ ေခၚမဲ့သူလဲ မရွိလွပါဘူး..သူတို႔
ေခၚျပန္ရင္လဲ ရွိစုမဲ့စု ပိုက္ဆံေလးထြက္သြား ျပန္ေရာ။ ဒါေပမဲ့လဲ အလုပ္ေတာ့ျဖစ္ပါတယ္ အ
ေရးအေၾကာင္း ရဲဖမ္းရင္ ကိုယ့္မိခင္ အဖြဲ႔အစည္းကို လွမ္း အေၾကာင္းေတာ ့ၾကားနိုင္တာေပါ့။
နို႔မို႔ ဘယ္ေရာက္လို႔ ဘယ္ေပါက္မွန္း မသိျဖစ္ေနဦးမွာ။

ေက်ာင္းဆင္းေက်ာင္းတက္ေတြဆိုလဲ ထိုင္းကေလးေတြက ဆိုင္ကယ္နဲ႔ လက္ကိုင္ဖုန္းနဲ႔ ယူနီ
ေဖါင္းအျဖဴေရာင္ သစ္သစ္လြင္လြင္ ေဘာင္းဘီ စကတ္ နက္ျပာေရာင္နဲ႔ အလယ္တန္းေက်ာင္း
က ကေလးေတြဆိုရင္ေတာင္ အေတာ္ကိုယ္ခႏၶာႀကီးထြားေနၾကပီ။ သူတို႔ အျဖဴေရာင္အက်ီက
အသစ္မဟုတ္ရင္ေတာင္ အေရာင္က မလြင့္ဘူး အဲ့ဒီလို ေက်ာင္းယူနီေဖာင္း ၀တ္စံု ဘယ္
ေလာက္မ်ားမ်ား ရွိထားလဲ မသိ။ ကုိခ်စ္ေဖတို႔ ရြာက ကေလးေတြ ယူနီေဖါင္း အျဖဴက အ၀ါ
ေရာင္လုေနတာ ႏြမ္းေနတာ ခ်ဴပ္ရိုးျပဳတ္ေနတာ ဖားဥစြဲေနတာမ်ိဴး မေတြ႔ရေတာ့ ကေလးေတြ
အတြက္၀မ္းသာရပါတယ္။ အားၾကဖြယ္ရာေတြ႔ရ ပါတယ္။

ဦးေအာင္ေဇယ်တို႔ ေခတ္က ျမန္မာဆိုတာ အရပ္ ေလးေတာင္ (၆ေပ) လံုးပတ္ နွစ္ေတာင္ထြာ
(၄၅လက္မ)ရင္အုပ္ရွိၿပီး ေပါင္ကေန ခါးအထိ ေဆးမင္ေၾကာင္ထိုးကြင္း သတၱိနဲ႔ ယိုးဒယားၿမိဳ့
ေတာ္ အယုဒၶယ ကို ၀ါးရင္းတုတ္နဲ႔ တက္ၿပီးလုပ္ႀကံသိမ္းပိုက္ခဲ့ တယ္ဆိုတာ နားရွိလိုသာၾကား
ရေပေတာ့တယ္ သမိုင္းထဲမွာ စာေမးပြဲေအာင္ဖို႔ ဖတ္ခဲ့ရလို႔သာ ယံုရတယ္ ဟုတ္ပါ့မလားလို႔။

က်ေနာ္တို႔ ျမန္မာကေလးေတြက အသားအေရ မြဲေျခာက္ေျခာက္ မ်က္လံုးေတြက က်ီးလန္႔စာ
စား ေစတနာရွိလို႔ဖြင့္ထားတဲ့ ျမန္မာေက်ာင္းေလးေတြမွာ တက္တဲ့ ကေလးေလးေတြ မေျပာနဲ႔ သိတတ္စ ကေလးေလးေတြေတာင္ ရဲ လာၿပီဆို အငိုတိတ္ ေၾကာက္ေနရတဲ့ သူမ်ားတိုင္းျပည္
မွာ ႀကီးလာရေတာ့မဲ့ ကေလးေလးေတြရဲ့ အနာဂါတ္က ဘယ္လိုရွိေနေတာ့မလဲ။

ျမန္မာျပည္မွာ ဒီမိုကေရစီမရွိပါဘူး ဆိုတာေတာ့ ဟုတ္ပါတယ္ ထိုင္းနယ္စပ္ၿမိဳ့ေလးမွာေကာ ဒီ
မိုကေရစီ အခြင့္အလန္းဆိုတာ ျမန္မာေတြအတြက္ ခၽြင္းခ်က္ နဲ႔ရေနရသလားပဲ ထိုင္းက ဒီမိုက
ေရစီနိုင္ငံေလ မီဒီယာေတြ လြတ္လပ္ခြင့္ လူထုကေရြးခ်ယ္တင္ေျမွာက္ခြင့္ အျပည့္ရထားတာ
ဆိုပါေတာ့။ ျမန္မာေတြအတြက္ကေတာ့ ကန္႔သတ္ဒီမိုကေရစီေပါ့ဗ်ာ။ ရတတ္ရာရာ လုပ္ကိုင္
စားေသာက္ေနရေပမဲ့ တယ္လီဖုန္းေလးေတြနဲ႔ အိမ္နဲ႔ မိသားစုနဲ႔ေတာ့ ဆက္သြယ္လို႔ရသား ။
ျမန္မာျပည္ထဲက သူေတြကေတာ့ အထင္ႀကီးၾကေတာ့မယ္။

ကိုခ်စ္ေဖ သူငယ္ခ်င္းေတာင္ ကိုခ်စ္ေဖကို အားၾကၿပီး ထိုင္းကိုလိုက္လာတာ ကိုခ်စ္ေဖႀကီးပဲ
ႀကီးပြားေနၿပီ ဆိုတာမ်ိဴးေပါ့ ခင္ဗ်ားဘာလို႔ လိုက္လာတာလဲဆိုေတာ့ မသိဘူးေလ ခင္ဗ်ားလဲ
ဖုန္းနဲ႔ ဘာနဲ႔ဆိုေတာ့တဲ့ ကိုခ်စ္ေဖလဲ ကိုခ်စ္ေဖရဲ့ ဖုန္းစုတ္ႀကီးကို ထုတ္ျပလိုက္ေတာ့ ရယ္
လိုက္တာ။ ေနာက္ေတာ့ သူလဲ ကိုခ်စ္ေဖႀကီးအေျခအေနမွန္ကို သိသြားရွာတယ္ သိေတာ့လဲ
ေပ်ာ္ေပ်ာ္ပါးပါးပါပဲ မရွိအတူ ရွိအတူပါပဲ။

ဖုန္းထဲမွာ ပိုက္ဆံမရွိသူခ်င္း လူစုဖို႔ ဖုန္းလွမ္းေခၚ ၿပီး ဖုန္းခ်သြားတယ္ ကိုယ္ကလဲ ဖုန္းျပန္
ေခၚၿပီး ဖုန္းခ်လိုက္တယ္ဆို သိၿပီ ဒါ. အဓိပၸါယ္က “ လာခဲ့ပါ..လူစံုေနၿပီ ေသာက္ၾကေတာ့
မယ္” ကိုယ္ကလဲ “ လာခဲ့မယ္ ဖုန္းလွမ္းေတာက္လိုက္တာ သိတယ္ ခဏေန ေရာက္လာခဲ့
မယ္” ဆိုတာမ်ိဴးေလးေပါ့။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ အဆင္မေျပလား။

က်ေနာ္တို႔ စစ္အစိုးရမင္းမ်ားကေတာ့ အဲ့လို ေအာက္ေျခ အရပ္သားေတြ ဖုန္းေပါေပါမ်ားမ်ား
ကိုင္နူိင္ရင္ သူတို႔အေၾကာင္းေတြ မ်ားမ်ားေပၚကုန္မွာ စိုးလို႔လားမသိ။ ဒါမွမဟုတ္ တယ္လီဖုန္း
ဆိုတာ အထက္လူႀကီးမ်ား အတြက္သာ အထက္လူႀကီးမ်ားရဲ့ တပည့္လက္သားမ်ားအတြက္
ဆုေတာ္လဒ္ေတာ္ ေပးစရာ ကရိယာျဖစ္ေနလို႔လား မသိ။ ကိုခ်စ္ေဖေတြးၾကည့္တာပါ။ ဟုတ္
ခ်င္မွလဲ ဟုတ္မွာေပါ့ေနာ။

ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ တယ္လီဖုန္းေလးေတြကိုယ္စီနဲ႔ တယ္လီဖုန္းဆိုတာ လူသံုးပစၥည္းမို႔ လူတိုင္းသံုး
နိုင္တာ ၀မ္းသာစရာ ကိုခ်စ္ေဖတို႔ ျမန္မာေတြလဲ အဆင္ေျပေစတာမို႔ ထိုင္းနယ္စပ္ ျမိဳ့ေလးမွာ
ရွာၾကံ မုဒိတာပြားစရာ ျဖစ္ေနေတာ့တာေပါ့ဗ်ာ။ ခုေတာ့ ျမန္မာေတြမွာလဲ ဖက္အီးစီ ၂၀ တန္
၅၀ တန္ဖုန္းေလးေတြ သံုးနိုင္ၾကၿပီဆိုေတာ့ ဖြံ႔ျဖိဳးတိုးတက္လာၿပီ မွတ္တယ္ဗ်ာ ဖ်က္သိမ္း
ေတာ့မယ္ဆိုတဲ့ သတင္းက ထြက္လာျပန္ပါပေကာ။ ကိုခ်စ္ေဖတို႔ နိုင္ငံက တိုးတက္လိုက္ ထိုး
မည့္ဆင္ ေနာက္တလွမ္းဆုတ္လိုက္ ဆိုသလို တိုးတက္ေနတယ္ပဲ ထင္ပါတယ္။

Read more...

Wednesday, October 27, 2010

ဘႀကီးသာဒြန္းဇံ

ဘႀကီးသာဒြန္းဇံ

ကိုခ်စ္ေဖတို႔ရြာ အနီးအနားရြာေတြမွာ ဘႀကီးသာဒြန္းဇံဆို မသိတဲ့သူမရွိ ဘႀကီးသာဒြန္းဇံဆိုလို႔
ရခိုင္လူမ်ိဳးေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး ဘႀကီးသာဒြန္းဇံရဲ့ အေမ အဘြားက ရခိုင္လူမ်ိဳးေတြေပးတဲ့ နာ
မည္မ်ိဳးကို ႀကိဳက္လို႔တဲ့ ဘႀကီးသာဒြန္းဇံကို ကိုခ်စ္ေဖစသိေတာ့ ဘႀကီးသာဒြန္းဇံက အသက္
၅၀ ေက်ာ္ၿပီ ဘႀကီးသာဒြန္းဇံဇနီး အရီးေဒၚစိန္ခ်ံဳနဲ႔ ဘႀကီးသာဒြန္းဇံနဲ႔က ရြယ္တူ မတိမ္း မ
ယိမ္း။

၁၉၈၄ ခုနွစ္ေႏြရာသီမွာ ကိုခ်စ္ေဖက ဘႀကီးသာဒြန္းဇံတို႔ ရြာမွာရွိတဲ့ ဆန္စက္မွာအလုပ္သြား
လုပ္ရင္း ဘႀကီးသာဒြန္းဇံနဲ႔ ခင္မင္ရင္းနွီးခဲ့ရတာပါ။ ဘႀကီးရဲ့ လူပံုပမ္းက အသားညိဳညိဳ အရပ္
က ၆ေပခန္႔ ကိုယ္လံုးကိုယ္ထည္က ေထာင္ေထာင္ေမာင္းေမာင္း အသံႀကီးကလဲ အက်ယ္ႀကီး
အက်ႋၤကလဲ တခါမွမ၀တ္ ကိုခ်စ္ေဖက ဘႀကီးအက်ႋၤကသိပ္ေကာင္းတာပဲ ကၽြန္႔ေတာ့္ကို ခဏ
ေလာက္ငွါးပါလားလို႔ အျမဲေနာက္ေနၾက။ ဘႀကီးက ေဆာင္းတြင္းဖက္လဲ ေစာင္သာျခံဳရင္ ျခံဳ
မယ္ အက်ႌ၀တ္တာ တခါလားပဲ ျမင္ဘူးပါတယ္ ငယ္ငယ္ထဲက အဲ့ဒီလိုပဲ မ၀တ္ဘူး တဲ့ ဖ်ားလဲ
တခါမွ မဖ်ားဘူးတဲ့ အက်ႋီတခါ၀တ္ေတာ့ ထူးဆန္းေနရေသးတယ္။ မီးဖိုနားမွာလဲ အျမဲတမ္း
ေခၽြးတလံုးလံုးနဲ႔ ခ်က္ျပဳတ္ေနတတ္သူ ဘႀကီးနဲ႔ ဇနီးမွာ သားသမီး အရင္းက ၁၂ ေယာက္ ေမြး
စားသားက ၂ ေယာက္ စုစုေပါင္း ၁၄ ေယာက္။ အႀကီးေတြက အိမ္ေထာင္က်လို႔ေျမးေတြ
ေတာင္ အေတာ္ႀကီးၿပီ။

ဘႀကီးရဲ့ အသက္ေမြး၀မ္းေၾကာင္းက ဆန္စက္ကို စပါးလာႀကိတ္ခြဲတဲ့ သူေတြကို အစားအ
ေသာက္ခ်က္ျပဳတ္ေရာင္းခ်တာနဲ႔ မိဘလုပ္ငုတ္လယ္လုပ္ငန္းပါ။ ကိုခ်စ္ေဖတို႔ရဲ့ ျမစ္၀ကၽြန္းေပၚ
ကလဲ သားငါးပုဇြန္ကလဲေပါ အစားအေသာက္ကလဲ မရွားေတာ့ သားသမီးေတြကို အမ်ားႀကီး
ေမြးထားနိုင္တဲ့အျပင္ ရြာထဲက မိဘမရွိေတာ့တဲ့ ေယာက္က်ားေလး ၂ ေယာက္ကိုလဲ ေခၚေမြး
ထားေသး၊ ဘႀကီးက အဲ့ဒီလို သူ႔သားသမီးေတြ အမ်ားႀကီးနဲ႔ တန္းတူ သား ၂ ေယာက္ကို ေမြး
ထား ေကၽြးထားနိုင္တာကိုလဲ ဂုဏ္ယူပါတယ္။ “ငါ့သားႀကီးဘယ္သူ ခု ေအာက္အရပ္သြားရင္း
အိမ္ေထာင္က်ေနတာေလ ငါသြားလို႔ကေတာ့ကြာ ပင္လယ္ငါးခူကို ကိုယ္တိုင္ေထာင္ ငါးဆုပ္
လုပ္ၿပီး မက်ည္းရည္နဲ႔ ခ်ည္ရည္ဟင္းခ်က္ ပုဇြန္တုုတ္နဲ႔ တ၀စားလာခဲ့တာပဲကြာ” ဆိုတာမ်ိဳး အစားအေသာက္နဲ႔ ပတ္သက္လို႔ ေျပာတတ္ၿပီး ကိုယ္တိုင္လဲ စားသလို အျခားသူမ်ားကိုလဲ စားေစခ်င္ ေသာက္ေစခ်င္တဲ့ ေစတနာရွိသူပါ။ တရြာလံုးကလဲ ဘႀကီးသာဒြန္းဇံ အမ်ိဳးေတြလို
လိုခ်ည္းပါပဲ။ ဘႀကီးက သားသမီး ၁၄ ေယာက္။ ဘႀကီးရဲ့ ညီမအလတ္ ေဒၚခင္သန္းေရႊက က
သားသမီး ၈ ေယာက္။ အငယ္ဆံုး ေဒၚလွသက္နွင္းက ရ ေယာက္။ သားသမီးေတြ ေျမးေတြနဲ႔
ဆိုေတာ့ တရြာလံုးက အမ်ိဳးလိုလိုခ်ည္းေပါ့ဗ်ာ။

ဘႀကီးသာဒြန္းဇံ ရြာထိပ္က ဆန္စက္ကို အိမ္ကေန ထြက္လာၿပီဆိုကတည္းက ဓါတ္တိုင္ နွစ္
တိုင္ အကြာေလာက္ ကတည္းက အသံစႀကားရပါတယ္။ အသံကလဲ က်ယ္ အသံၾသဇာလဲရွိ
ဆိုသလိုပါ။ လူေကာင္ကလည္းႀကီး အစားအေသာက္ကလဲ ၀က္သားအမဲသား တခါခ်က္ရင္ သံုးပိႆာ ေလးပိႆာဆိုတာ အနည္းဆံုး။ ခ်က္ရင္းနဲ႔ ျမည္းတာက ငါးဆယ္သားေလာက္
ကုန္တာပါ သူကိုယ္တိုင္လဲ ျမည္းသလို လမ္းသြားလမ္းလာ ျဖတ္သြားသူေတြကို “ေဟ့..ကို
ဘယ္သူ..မဘယ္၀ါ ဘယ္က ျပန္လာၾကတာတုန္း ဘယ္သြားမလိုတုန္း ဟင္းက်က္ခါနီးျပီ ထမင္းစားၿပီးမွ ဆက္သြားပါလား” ဆိုတာမ်ိဳးေျပာတတ္သူပါ ေျပာရုံတင္မက ခု “ က်ေနာ္
ခ်က္ထားတဲ့ ဟင္းေလးေတာ့ နည္းနည္းျမည္းသြားဦး” ဆိုၿပီး ဟင္းကို အတင္းေကၽြးတတ္
ပါေသးတယ္။ ဒါေၾကာင့္ သူဟင္းခ်က္ရင္ ငါးဆယ္သားက အျမည္းအတြက္ ထည့္ခ်က္ထား
တယ္ တဲ့။

ကိုခ်စ္ေဖနဲ႔လဲ သိခါစ သူ႔အိမ္မွာ လယ္ထဲက ရတဲ့ လင္းေျမြကို စြပ္ျပဳတ္လုပ္ အသားကို ျပန္
သုတ္စားဖို႔ စြပ္ျပဳတ္ျပဳတ္ထားခ်ိန္ ကိုခ်စ္ေဖကလဲ သူ႔အိမ္ေရွ႔က ျဖတ္အေလွ်ာက္ အတင္းကို ေခၚၿပီး လင္းေျမြသားကို ျမည္းခိုင္းေတာ့တာပါပဲ ကိုခ်စ္ေဖက သူ႔ေစတနာကို သိေနေတာ့ အား
လဲနာတယ္ ခင္လဲခင္တယ္ ဆိုပါေတာ့ ေျမြသားကလဲ တခါမွ မစားဘူးေတာ့ ေၾကာက္လဲ
ေၾကာက္တာေပါ့ဗ်ာ လင္းေျမြသားက ၾကက္သားနဲ႔ မလဲနိုင္ဘူးလဲ ၾကားထားေတာ့ စားလဲ စားၾကည့္ခ်င္ေပါ့ဗ်ာ ဒါနဲ႔ေၾကာက္ေၾကာက္နဲ႔ စြပ္ျပဳတ္ေကာ အသုတ္ေကာ ဗိုက္ကားေအာင္
စားခဲ့တာေပါ့ဗ်ာ မစားခင္ကသာ ေၾကာက္ေနတာဗ် စားမိေတာ့ သူတို႔လယ္ထဲက ယူလာတုန္း
ကျမင္ခဲ့တဲ့ လင္းေျမြႀကီးကိုေတာင္ မ်က္ေစ့ထဲ မျမင္ေတာ့ဘူး။ ေနာက္ေျမြေတြ႔တိုင္း လင္းေျမြ
မ်ားလားဆိုတာမ်ိဳးကို ျဖစ္ကေရာဗ်ာ။

ဘႀကီးသာဒြန္းဇံကေတာ့ ၿပံဳးေနတာပဲဗ်ာ ၿမိဳ့ကေနစက္ကို အလုပ္လာလုပ္တဲ့ ေကာင္ေလးေလ
လင္းေျမြသားေကၽြးေနတာ သူလဲ စားတယ္ဗ် ဆိုၿပီး အိမ္လာတဲ့ ဧည့္သည္ေတြကိုေျပာျပေနၿပီး
ေက်နပ္ေနတာ။ ဘႀကီးရဲ့အိမ္က ဒါေၾကာင့္လဲ လူမျပတ္တာ ဧည့္သည္က အျမဲတမ္း ၀င္ထြက္
စားေသာက္ေနတာပါ။ ဘႀကီးတို႔ ဇနီးေမာင္နွံကလိုက္ဖက္ညီတယ္ အရီးေဒၚစိန္ခ်ံဳကလဲ အ
စားအေသာက္ အခ်က္အျပဳတ္ ဆို မညည္းညဴစတမ္းပါပဲ။ ဘႀကီးလိုပဲ ေကၽြးခ်င္ေမြးခ်င္သူပါ။

ဘႀကီးသာဒြန္းဇံငယ္ငယ္ လြတ္လပ္ေရးရၿပီးကာစ ျပည္တြင္းစစ္ျဖစ္ေတာ့ ဘႀကီးသာဒြန္းဇံက လူပ်ိဳေပါက္ အသက္ ၁၅၊ ၁၆ နွစ္ေလာက္ရွိၿပီဆိုပဲ။ လယ္သိမ္းၿပီးခ်ိန္ဆို သူေသေသခ်ာခ်ာေမြး
ထားတဲ့ ႏြားထီးေလးစီးၿပီး တရြာ၀င္တရြာထြက္ ႏြားနဲ႔ ေလွ်ာက္လည္ေနတာ မိုးက်မွပဲ လယ္ထဲ
၀င္ခါနီးမွ အိမ္ျပန္ကပ္ေတာ့တယ္ဆိုပဲဗ်ာ။ ေပ်ာ္စရာလဲ ေတာ္ေတာ္ေကာင္းတယ္ဆိုပဲ။ လူေတြ
က ဆင္းရဲေပမဲ့ လယ္လုပ္ငန္းနဲ႔ စားနိုင္ေသာက္နိုင္က်ေသးတယ္ေလ အစားအစာကလဲ ထ
မင္း စားခါနီး ဟင္းရံမရွိလို႔ ေခ်ာင္းထဲဆင္း ကမ္းေဘးမွာ စမ္းလိုက္တာနဲ႔ စားဖို႔ ပုဇြန္က ေလး
ငါးဆယ္ေကာင္ရလာတာ တခါတေလ ပုဇြန္ထုတ္ေတာင္ရေသး။ အဲ့ဒီအခ်ိန္ကေန ၁၉၈၄-၈၅ ၀န္းက်င္ထိ ေပါမ်ားေနေသးတာပါ။

ဘႀကီးက ရြာရိုးကိုးေပါက္ လယ္ျပီးခ်ိန္ေလွ်ာက္သြားေနတာဆိုေတာ့ ရြာေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားမွာ ကသူ႔သူငယ္ခ်င္းေတြက ရွိသကိုး ဒီေတာ့ ျပည္တြင္းစစ္ႀကီးရယ္ျဖစ္လာေတာ့ ကြန္ျမဴနစ္သူပုန္
ထဲမွာေရာ ေကာ္သူးေလထဲမွာေကာ ရဲေဘာ္ျဖဴ အလံနီ ထဲမွာေကာ အစံုသူငယ္ခ်င္းေတြရွိတာ
ပါ။ အဲ့ဒီေခတ္တေခတ္လံုး ဘႀကီးသာဒြန္းဇံက ဘယ္ထဲမွာမွ မပါဘူးလား ဆိုေတာ့ မပါပါဘူး
တဲ့ ဘာျဖစ္လို႔လဲဆိုေတာ့ အစိုးရဖက္ကေကာ သူပုန္ဖက္ကေကာ လူေတြေတာ္ေတာ္ မ်ားမ်ား
ကလဲ သူ႔ သူငယ္ခ်င္းေတြ မကင္းရာမကင္းေၾကာင္းေတြ ျဖစ္ေနလို႔တဲ့ သူကေတာ့ အဲ့ဒီတိုက္
ပြဲေတြကို မျဖစ္ေစခ်င္ဘူးတဲ့။

တိုက္ပြဲေတြရွိေနေတာ့ သူသြားခ်င္ရာ စားခ်င္ရာ ရွာခ်င္ရာ ရွာလို႔မရလို႔တဲ့။ ေနာက္ အားလံုး
ကိုယ့္အခ်င္းခ်င္းေတြျဖစ္ေနလို႔ပါတဲ့။ လူမ်ိဳးျခားနဲ႔ဆိုရင္ေတာ့ တမ်ိဳးေပါ့ကြာတဲ့ သူေျပာျပတဲ့အ
တိုင္းဆို “တခါတုန္းက သူ႔ရြာနဲ႔ အနားက ရြာမွာ ကရင္ရိုးရာ နတ္စားပြဲရွိလို႔ သူငယ္ခ်င္းေတြ လာေခၚတာနဲ႔ သူလဲ ဘာရယ္မဟုတ္ဘူး လိုက္သြားမိတယ္တဲ့ လာေခၚတဲ့သူငယ္ခ်င္းေတြက
ေကာ္သူးေလက သူငယ္ခ်င္းေတြ ေသာက္ေဖၚစားဖက္ေတြ အဲ့ဒီတုန္းက ဘႀကီးက အရက္
ကလဲေသာက္ေသးတယ္တယ္တဲ့ အဲ့ဒါ လမ္းမွာ ကြန္ျမဴနစ္ေတြက ေစာင့္ၿပီးပစ္တာတဲ့ ကံ
ေကာင္းလို႔ မေသတယ္တဲ့ ေရကလဲ ေရက်ခ်ိန္ ေခ်ာင္းတဖက္ကမ္းက ေနပစ္တာတဲ့ သူတို႔လဲ လမ္းသြားရင္းနဲ႔ တိုးလို႔ပစ္တာ ဒီတုန္းက ကရင္နဲ႔ ကြန္ျမဴနစ္နဲ႔က မတည့္ဘူးတဲ့ အဲ့ဒါ ပစ္လဲ
ပစ္ၾကေရာ။

အစိုးရတပ္မဟုတ္မွန္းလဲသိတာနဲ႔ သူက ထေအာ္တာပဲတဲ့ “ေဟ့ေကာင္ေတြ..ငါသာဒြန္းဇံပါ ငါ
ပါလာတယ္ မပစ္ၾကနဲ႔ မပစ္ၾကပါနဲ႔” ေအာ္တာနဲ႔ တိုက္ပြဲက ရပ္သြားတယ္တဲ့ ၿပီးေတာ့မွ သူတို႔
က “ေယာက္ဖ..မင္းဘယ္သြားမလို႔လဲ နတ္စားတဲ့ဆီလား” တဲ့ ဘႀကီးက အစားအေသာက္နဲ႔
ပတ္သက္ရင္ ေနေရာညပါ မေရွာင္သြားတာ ဘႀကီးအသံႀကီးကို မွတ္မိေနတာ ဒီတုန္းက သူ
က ကြန္ျမဴနစ္ေတြလား ရဲေဘာ္ျဖဴလား အလံနီလား မသိပါဘူးတဲ့ ညကလဲေမွာင္ေနေတာ့ သူ႔
သံႀကီးကိုေတာ့ အကုန္လံုးက မွတ္မိၾကပါတယ္။ အဲ့ဒီပစ္ခံရခံနီးမွာ သူက လယ္စပ္က ျခံဳထဲမွာ
ခဏ အေလး၀င္သြားေနေတာ့ ဘႀကီးအသံက တိတ္ေနလို႔ ဘႀကီးပါလာမွန္းမသိလို႔ ပစ္တာပါ
တဲ့။ သူက ပစ္သံၾကားေတာ့မွ လွမ္းေအာ္ရတာ။

ဒါတင္ဘယ္ကမလဲ ဟိုဖက္ေန ေယာက္ဖ မင္းတို႔မွာ ေဆးလိပ္အပိုပါေသးလား ငါတို႔ေဆးလိပ္
ကုန္သြားလို႔ကြာဆိုလို႔ ေခ်ာင္းထဲဆင္း တဖက္ကမ္းကို ကူးၿပီးသြားေပးေသးတယ္ စကားေတြ
တေဖါင္ေဖါင္ေျပာေနေသးတယ္။ ၿပီးေတာ့မွ ျပန္ကူးလာၿပီး နတ္စားတဲ့ဆီကို ဆက္သြားၾကတာ
ဆိုပဲဗ်။ အစိုးရတပ္ေတြလာလဲ ငါ့အိမ္မွာပဲ ခ်က္ျပဳတ္စား ဖဲရိုက္ၾက ေဘာ္လီေဘာပုတ္ၾကနဲ႔ ေနၾကတာပဲတဲ့။ ငါလဲ ၾကားထဲက ေျပလည္ရာေျပလည္ေၾကာင္းေျပာတာျပတာပါပဲကြာတဲ့ ။ ခ်က္ျပဳတ္ေကၽြးေမြးတာပါပဲတဲ့။ ဘာျဖစ္လို႔ ဘယ္လိုျဖစ္လို႔ ခ်ေနၾကလဲေတာ့လဲ ငါလဲမသိပါဘူး
တဲ့ အားလံုးကေတာ့ ငါ့သူငယ္ခ်င္း ေဆြနီးမ်ိဳးစပ္ေတာ္ၾကတဲ့သူေတြခ်ည္းပဲ အစိုးရတပ္က လာ
တဲ့ ရဲေဘာ္ေတြကလဲ ငါနဲ႔ရြယ္တူ သက္တူေတြ တိုက္ပြဲေတြျဖစ္ၾကေတာ့ ငါတို႔ ရြာသားေတြပဲ နာတာေပါ့ကြာ။ ဘယ္လိုလုပ္မလဲ။ ငါလဲ စိတ္မေကာင္းရုံေပါ့ကြာ ေအးေအးေဆးေဆးျဖစ္ေစ
ခ်င္ပါတယ္ တဲ့။

ခုျမစ္၀ကၽြန္းေပၚမွာ ပိတ္ဆို႔ေရး ျဖတ္ေလးျဖတ္ေတြလုပ္ၿပီးကတည္းက သူပုန္ရယ္ေတာ့ မရွိ
ေတာ့ဘူးေပါ့ကြာ ဒါေပမဲ့လဲ ငါတို႔အားလံုးက သူ႔ရြာ ငါ့ရြာရယ္မဟုတ္ဘူး ကရင္ရယ္ဗမာရယ္က
ရြာျခင္းကပ္ ေခ်ာင္းဖ်ားမွာ ကရင္ဆို ေခ်ာင္း၀မွာ ဗမာ ဒီလိုေနၾကတာေလ။ သူပုန္ရယ္သာမရွိ
တာ အခ်ိန္မေရြး ျပန္သူပုန္ျဖစ္နိုင္တဲ့ သူေတြခ်ည္းပဲကြ။ ကရင္ေတြမွာ ရိုးရာလိုျဖစ္ေနတဲ့ စ
ကားေတာင္ရွိေသးတယ္ “ဒို႔ကရင္က နားကပ္မ၀ယ္ဘူး ေသနတ္ပဲ၀ယ္မယ္” ေသနတ္တခ်ိဳ႔လဲ လက္က်န္ရွိေကာင္းရွိမယ္ကြ ဒီေတာ့ တကယ္ေအးသြားတာမဟုတ္ဘူး ျငိမ္သြားတာေလ အား
လံုး ညွိႏႈိင္းၿပီးလုပ္မွ တကယ္ေအးမွာေပါ့ကြာ ခုလဲ စစ္ပြဲသာမရွိတာ လူေတြက စီးပြားေရးၾကပ္
လာေတာ့ စစ္ပြဲေတြရွိတုန္းကထက္ေတာင္ ဆိုးပါေသးတယ္ကြာ ငါလဲ နိုင္ငံေရးေတြဘာေတြ
နားမလည္ပါဘူးကြာ တဲ့။

ဘႀကီးသာဒြန္းဇံေရာ အရီးေဒၚစိန္ခ်ံဳေကာ ခုေတာ့ မရွိေတာ့ပါ။ အက်ႌတခါမွမ၀တ္တဲ့ နွာေစး
ေခ်ာင္းဆိုးေတာင္မျဖစ္တဲ့ ဘႀကီးသာဒြန္းဇံ တခါပဲ ေနမေကာင္းျဖစ္ပါတယ္ တခါပဲေဆးရုံ
တက္ရပါတယ္ တခါပဲ ကြယ္လြန္ဆိုတာမ်ိဳးပါပဲ။ ခုေတာ့ ဘႀကီးရဲ့ သားသမီးေျမးျမစ္ေတြလဲ
လယ္လုပ္ငန္းနဲ႔ မစားေလာက္ၾကေတာ့ ေရၾကည္ရာ ျမက္နုရာကို ေျပာင္းေရြ႔ၾကနဲ႔ရြာမွာလဲ
သိပ္မက်န္ေတာ့ပါ။ ကိုယ့္ဇာတိရြာေလးမွာေတာ့ ေဆြမ်ိဳးသားျခင္း ညီအကို ေမာင္နွမေတြနဲ႔
တည့္တည့္မတည့္တည့္ မတည့္လဲခဏ အတူေနခ်င္ၾကမွာေပါ့ဗ်ာ ကိုယ္ခ်င္းလဲ စာနာပါတယ္
ကိုခ်စ္ေဖကိုယ္တိုင္လဲ ရြာျပန္ရတယ္ အိပ္မက္ခဏခဏ မက္မက္ေနတာကိုး ေနာ။

Read more...

Tuesday, October 19, 2010

ငယ္က်င့္

လြန္ခဲ့တဲ့ အနွစ္ေလးဆယ္ အနွစ္ေလးဆယ္ဆိုေတာ့ နည္းနည္းေနွာေနွာနွစ္ေတြရယ္မွ မဟုတ္
ပါပဲလားလို႔ ေတြးမိတယ္ တကယ့္တကယ္ေတာ့လဲ ဟိုလိုလို ဒီလိုလိုနဲ႔ပဲ နွစ္ေတြတနွစ္ၿပီးတ
နွစ္ ကုန္လာခဲ့တဲ့ နွစ္ေတြရွိသလို တနွစ္နဲ႔တနွစ္ကို ခက္ခက္ခဲခဲ ခဲရာခဲဆစ္ ျဖတ္ေက်ာ္လာခဲ့ရ
တဲ့ နွစ္ေတြလဲရွိရဲ့ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ျပန္ေတြးၾကည့္ေတာ့ မွတ္မိေနေသးပါတယ္ နွစ္အားျဖင့္ တြက္
ၾကည့္ေတာ့လဲ နွစ္ေပါင္းမ်ားစြာရယ္။

ပထမဆံုး ညီမေလးကို ေမေမေမြးတဲ့ ည။ လြန္ခဲ့တဲ့ နွစ္ေပါင္း ေလးဆယ္နွစ္နွစ္ေက်ာ္ ညတုန္း
က လူႀကီးေတြအလုပ္ရႈပ္တာ အေရးႀကီးေနတာ ဘာညာမသိေပမဲ့ မိုးလင္းနိုးနိုးခ်င္း က်ေနာ္
ထက္အသက္ ၁၀ နွစ္ေက်ာ္ေက်ာ္ အသက္ႀကီးတဲ့ အမႀကီးတ၀မ္းကြဲ က က်ေနာ့္ကို ေဆးရုံကို
သြားဖို႔ အက်ႋီအ၀တ္အစားလဲေပးၿပီး ေမေမညက က်ေနာ္အတြက္တဲ့ ညီမေလးေမြးေပးတယ္
တဲ့ အဲ့ဒါ ေဆးရုံကိုသြားၿပီး ညီမေလးကို ၾကည့္ၾကမယ္တဲ့ က်ေနာ္က ၃ နွစ္နဲ႔ ေလးလ အရြယ္
ညီမေလးကို ေဆးရုံ ပခက္ေလးထဲမွာေတြ႔ေတာ့ နီနီရဲရဲေလး မ်က္လံုးေလးမွိတ္လို႔ လူႀကီးေတြ
ကေတာ့ ကိုခ်စ္ေဖအေဖနဲ႔ တပံုစံထဲတဲ့ သိပ္တူတာပဲတဲ့ က်ေနာ္ကေတာ့ ကေလးမို႔ ဘယ္လိုမွ
အေဖနဲ႔ တူတယ္လို႔ မၾကည့္တတ္ ညီမေလးကိုေတာ့ ကိုင္ၾကည့္ခ်င္ေနတာပဲ။ နီနီရဲရဲေလး
ေနာက္ ေမေမေဆးရုံက ဆင္းလာၿပီး အိမ္ေရွ႔မွာ ေစာင္ပုခက္ေလးနဲ႔ သိပ္ထားတုန္း က်ေနာ္ညီ
မေလးပါးကို ခ်စ္လို႔ ကိုက္ဆြဲလိုက္တာ ညီမေလး ေအာ္ငိုေတာ့မွ ေမေမ မီဖိုထဲက အတင္းေျပး
လာၿပီး က်ေနာ့္ကို ေမးရတယ္။ ကိုခ်စ္ေဖလဲ ငိုေပါ့ ညီမေလး ခ်စ္လို႔ ကိုက္မိတာ သူေအာ္ငို
ေတာ့ ျပန္ေၾကာက္သြားၿပီး ငိုမိတာျဖစ္မယ္။ ေမေမဆူမွာစိုးတာလဲ ပါမွာေပါ့။

အဲ့ဒီအျဖစ္အပ်က္ေလးကို ေသေသခ်ာခ်ာ မွတ္မိေနေသးတယ္ ညီမေလးကို ေမြးၿပီးတဲ့အခ်ိန္
က ျပည္သူ႔ဆိုင္ေခတ္ အစစအရာရာ ၀ယ္ခ်င္တိုင္းလဲ မရ အနွီးကအစ နို႔မႈန္႔ နို႔ဆီအဆံုးအစစ
ရွားပါးတဲ့အခ်ိန္တဲ့ ညီမေလးက ကိုခ်စ္ေဖထက္ ပိုဒုကၡေရာက္တယ္တဲ့ ေဆးကလဲ ရွားတယ္
စစ္အစိုးရ တက္လာျပီး ၁၀ နွစ္၀န္းက်င္ေလာက္ေပါ့ သူ႔ကို ေမေမက နို႔ျဖတ္ေတာ့ ၀ယ္လို႔ရသ
မွ်ေလး ၀ယ္ထားေပးေပမဲ့ သူက ဘာမွမစား ငိုပဲေနတယ္ ထမင္းၾကမ္းေလးကို ေရနဲ႔ဆမ္းေပး
ထားတာေလးပဲ စားရွာတယ္။ ညဖက္ညီမေလး ငိုေနတာ သနားလိုက္တာ။ ခုခ်ိန္္ထိ က်ေနာ္
မ်က္ေစ့ထဲမွာ ျမင္ေနမိတယ္ က်ေနာ္လဲ ကေလးေပမဲ့ အိပ္မရဘူး။ ေနာက္ေတာ့လဲ အိပ္ေပ်ာ္
သြားတာေပါ့။

ေနာက္ က်ေနာ္တို႔ ေက်ာင္းစတက္ရေတာ့ ေနခင္းမုန္႔စား ေက်ာင္းဆင္းလႊတ္ခ်ိန္ ေမေမက မ
လာဘူး ေက်ာင္းအပ္သြားတုန္းကထဲက မ်က္နွာက ခပ္တည္တည္ပဲ သူမ်ားကေလးေတြဆို အ
ေမ့ထမိန္စဆြဲထားၿပီး ေက်ာင္းမေနခ်င္ဘူး ေအာ္ငိုသလို ကိုခ်စ္ေဖလဲ ေအာ္ငိုခ်င္တာပါပဲ ေက်ာင္းမွာ ထားခဲ့မယ္ဆိုတာလဲ သိေနေပမဲ့ ခပ္တည္တည္ျဖစ္ေနတဲ့ အေမ့မ်က္နွာေၾကာင့္ မ
ေအာ္ငိုရဲဘူး က်ေနာ္ငိုရင္ အေမက စိတ္ဆိုးလိမ့္မယ္ အေမမႀကိဳက္ဘူး အဲ့ဒါကို သိေနလို႔ ငိုခ်င္ေပမဲ့ မငိုရဲဘူး အေမကထားခဲ့တာပါပဲ မုန္႔စားေက်ာင္းဆင္းကိုလဲ “အေမလူႀကံဳနဲ႔ စားစရာ
ထည့္ေပးလိုက္မယ္ အေမမလာအားဘူး”တဲ့ က်ေနာ္ကေတာ့ မုန္႔စားေက်ာင္းဆင္းေတြ ဘာ
ေတြသိလို႔ရယ္ေတာ့မဟုတ္ပါဘူး အေမမလာဘူးဆိုတာသိေတာ့ ၀မ္းေတာ္ေတာ္နည္းေနမိ
တယ္။

ေန႔လည္မုန္႔စားေက်ာင္းဆင္းေတာ့ အိမ္နားက အသိသူငယ္ခ်င္းအမနဲ႔ စားစရာ ထည့္ေပး
လိုက္ပါတယ္ အေမကေတာ့မလာပါဘူး ေနာက္ေတာ့လဲ ေမ့ေမ့ေပ်ာက္ေပ်ာက္ျဖစ္သြားတယ္
မုန္႔စားေက်ာင္းဆင္းခ်ိန္ဆို အေမ့ကို မေမွ်ာ္မိေတာ့ဘူး ေနာက္ အတန္းနည္းနည္းႀကီးလာ
ေတာ့ အိမ္နဲ႔ေက်ာင္းနဲ႔ သိပ္မေ၀းေတာ့ အေမမွာသလို ကားလမ္းေဘးက ကပ္ၿပီးအိမ္ကိုျပန္
လာရတယ္။ အိမ္မွာ ကိုယ့္ဘာသာ ထမင္းျပန္စားတယ္ေပါ့။ ေနာက္ကိုခ်စ္ေဖ အသက္ႀကီး
လာေတာ့ အေမက ျပန္ေျပာျပတယ္ အဲ့ဒီတုန္းက အေမက ကိုခ်စ္ေဖကို သူမ်ားကေလးေတြ
လို အေမရွိမွ ျဖစ္မယ္ဆိုတာမ်ိဳး ျဖစ္မွာစိုးလို႔တဲ့ အေမမရွိလဲ ကိုယ့္ဘာသာကိုယ္ အားကိုး
တတ္ေအာင္ ထားခဲ့တာတဲ့ တကယ္ေတာ့လဲ ဟုတ္ပါတယ္ ၀မ္းနည္းစရာေကာင္းသလိုလိုျဖစ္
ေပမဲ့ အေမသင္ေပးတဲ့ တကိုယ္ေတာ္ ေနထိုင္ျခင္း ရုန္းကန္ျခင္း သင္ခန္းစာကိုပါ တဆက္ထဲ
စသင္ရတာပါ။

ငါ့အေမဟာ သူမ်ားအေမေတြလို မလာဘူး သို႔ေသာ္လဲ ငါ့ကို ထားခဲ့လို႔ ျဖစ္တယ္လို႔ အေမက
ေျပာတာပဲ ငါေနလို႔ ျဖစ္ပါတယ္ဆိုတာကို စၿပီးလက္ခံသြားတာပါ။ ေနာက္စာ ေပါင္းဖတ္တတ္
လာေတာ့ အေမက “ညည ပံုေျပာျပတာေလးေတြ ကေနပံုျပင္ေလးေတြဟာ ကာတြန္းစာအုပ္
ေလးထဲမွာ ပါတယ္ သားစာလံုးေပါင္းဖတ္ နားမလည္ရင္ ေမေမ့ကိုေမး” ဆို က်ေနာ္္လဲ ေပါင္း
ဖတ္တာပဲ နားမလည္တာေတြ အကုန္လံုးကိုလဲ အေမ့ကို ေမးတာပါ။

ေနာက္အတန္းႀကီးလာေတာ့လဲ က်ေနာ္သိခ်င္တာေတြကို အားလံုးသူေျဖရင္ မျပည့္စံုမွာစိုးလို႔
တဲ့ သိခ်င္တာရွိရင္ ေက်ာင္းက ဆရာေတြ ဆရာမေတြကို ္ေမးၾကည့္တဲ့ အဲ့ဒီက စလို႔ အလြန္
အေမးအျမန္းထူတဲ့ က်ေနာ္လဲ အတန္းထဲမွာ သိခ်င္တာရွိရင္ ဆရာဆရာမေတြကို ေမးရဲလာ
ပါတယ္ ဆရာဆရာမေတြကလဲ စာဖတ္သူေတြမ်ားေတာ့ ဖတ္စရာ စာအုပ္ေတြပါ ေျပာျပေပး
ပါတယ္။ အဲ့ဒီလိုနဲ႔ စာဖတ္တာကို ၀ါသနာပါလာခဲ့တာပါ ။ ခုျပန္ေတြးၾကည့္ေတာ့နွစ္ေပါင္း သံုး
ဆယ္ေက်ာ္ ေလးဆယ္တုန္းက အျဖစ္အပ်က္ေတြ ဒါေပမဲ့ ေကာင္းတဲ့အက်င့္ကို ေကာင္းမြန္
တဲ့ ဓေလ့ကို ခ်ေပးခဲ့တဲ့ အေမ့ကို ေက်းဇူးတင္မိေနပါတယ္။

အေမဆိုလို႔ အေဖက ငါေကာမပါဘူးလားလို႔ ေမးမွာ အေဖရယ္လဲ အတူတူပါပဲေပါ့ တကယ္ဆို
စာဖတ္၀ါသနာမပါတဲ့ အေဖက က်ေနာ္ဖတ္ခ်င္သမွ် သူမအားတဲ့ၾကားထဲက အကုန္ရေအာင္
ရွာ၀ယ္ေပးတာပါ။ ကိုခ်စ္ေဖ ဖတ္တဲ့စာအုပ္ေတြက အေဖမႀကိဳက္တဲ့ စာအုပ္ေတြ အေဖက ဒီ
စာအုပ္ေတြဖတ္ရင္ ဒိဌိျဖစ္လိမ့္မယ္ ကြန္ျမဴနစ္ျဖစ္လိမ့္မယ္ မဖတ္နဲ႔တဲ့ က်ေနာ္ကေတာ့ ဖတ္
တာပါပဲ အေဖက ျပင္းျပင္းထန္ထန္ေတာ့မတားပါ ၀ယ္လဲေပးပါတယ္။ က်ေနာ္လဲ ဒိဌိမျဖစ္သ
လို ကြန္ျမဴနစ္လဲ မျဖစ္ခဲ့ပါဘူး အဲ့ဒီလိုျဖစ္ဖို႔ဆိုတာ အသဲမာမွ ျဖစ္တာေလ။ က်ေနာ္က အသဲမ
မာပါ။ ထစ္ကနဲဆို လက္တြန္႔တယ္ မေသရဲ မသတ္ရဲ အနိုင္မယူရဲ သေဘာက်ခဲ့တာေတာ့ရွိပါ
တယ္ ကိုယ့္ကိုကိုယ္လဲ မာမယ္ထင္ခဲ့တယ္။ ယံုၾကည္ရာတခုအတြက္ အကုန္လုပ္ရဲမွေလ စြန္႔
လႊတ္ရဲမွ ဆိုေတာ့ မျဖစ္နိုင္ပါ လို႔ ရိုးရိုးသားသား ပဲ ေတြးမိခဲ့ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့အဲ့ဒီအခ်ိန္တုန္းက
ရရာ စာအုပ္ကို ၀ါးစားသလို ဖတ္ခ်င္ေနတာေတာ့အမွန္ပါ စာအုပ္ေတြကို လိုင္းတလိုင္းထဲ မ
ဖတ္ျဖစ္ခဲ့တာ ကေတာ့ အေမေျပာျပတာေၾကာင့္ပဲ ျဖစ္မယ္ထင္ပါတယ္။

အေမက က်ေနာ္ဖတ္ခ်င္တဲ့ စာအုပ္ ဖတ္သင့္တဲ့စာအုပ္ဟူသမွ် အကုန္ေပးဖတ္ပါတယ္။ မ
ဖတ္သင့္တဲ့ အသည္းကြဲ အရက္သမား အခ်စ္ကိုးကြယ္ေရး စာအုပ္ေတြကလြဲလို႔ အေမက မ
တားပါဘူး ရွာလဲေပးပါတယ္။ တဖက္မွာ တားျမစ္ထားလို႔ ခိုးေၾကာင္ခိုး၀ွက္ဖတ္ရတဲ့ စာအုပ္
ကို ခိုးဖတ္တဲ့အခါ မသိခ်င္ေယာင္ေဆာင္ေနခဲ့သလို တဖက္ကလဲ သိုက္သမိုင္းစုန္းေမွာ္က
ေ၀ စာအုပ္ေတြကအစ ဗဟုသုတ အျဖစ္ဖတ္ခိုင္းတာမ်ိဳးဆိုေတာ့ စာဖတ္ရေတာ့မဲ့ ရက္ေတြဆို
ေပ်ာ္ေနခဲ့တာပါ။ ေသာၾကာေန႔ည ကေန တနဂၤေႏြေန႔ ေနလည္အထိ အျပင္စာအုပ္ဖတ္နိုင္ခြင့္ ရခဲ့တာကို ခုျပန္ေတြးၾကည့္ေတာ့ အလယ္တန္းေက်ာင္းသား ဘ၀မွာ တကယ့္ေပ်ာ္ရႊင္စရာ။

အနွစ္ေလးဆယ္ေက်ာ္ အတြင္းမွာ ၾကည္နူးခ်မ္းေျမ့စရာ ျပန္ျပန္ေတြးၾကည့္မိတိုင္း ေက်းဇူး
တင္မဆံုး ျဖစ္မိတာကေတာ့ စာဖတ္ျခင္းအက်ိဳးကို ေပ်ာ္ရႊင္စရာအျဖစ္ တေျဖးေျဖး ေျပာင္းေပး
ခဲ့တဲ့ အေမနဲ႔ အေဖကိုပါပဲ။ အျခားေသာ ေက်းဇူးေတြကေတာ့ မ်ားလြန္းလို႔ ေျပာျပမယ္ဆိုရင္
ေတာင္ေတာ္ေတာ္မ်ားမွာပါ။ ခုအခ်ိန္ထိ မိဘေတြ သက္ရွိထင္ရွားရွိေနေသးၿပီး အေ၀းမွာေန
ေနရေပမဲ့ ကိုယ့္ကို တေယာက္ထဲ ေနရဲေအာင္ သိလိုတာေတြ ကို စာအုပ္ေတြထဲက ေနသိလာ
ေအာင္ လမ္းျပေပးခဲ့ပါလားလို႔ ၾကည္နူးမိေနတယ္။

Read more...

Sunday, October 10, 2010

မဂၤလာ ကိုႀကီးေက်ာက္

မဂၤလာကိုႀကီးေက်ာက္

မခ်စ္ၾကည္ေအးရဲ့ ကိုႀကီးေက်ာက္ က်မ္းမာေရးအေျခအေနကို အားလံုးသိရေအာင္သတင္း
ေပးတဲ့ ကိုႀကီးေက်ာက္ရဲ့စာ ပူးတြဲပါတဲ့ ပိုစ့္ ကိုဖတ္ရရျခင္း ကိုႀကီးေက်ာက္ဆီကို ဖုန္းဆက္
သတင္းေမး အားေပးစကားေျပာဖို႔ လုပ္ေတာ့ ကိုႀကီးေက်ာက္တို႔ဆီမွာ ည ၁၁နာရီေက်ာ္ေနခဲ့
ၿပီ ဒါေပမဲ့လဲ ကိုႀကီးေက်ာက္အိပ္ခ်င္မွ အိပ္ဦးမွာလို႔ ေတြးမိၿပီးဖုန္းဆက္ ျဖစ္သြားပါတယ္။

ကိုႀကီးေက်ာက္ဆီက ဖုန္းျပန္ေခၚလာပါတယ္ မအိပ္ေသးပါဘူးတဲ့ တရားထိုင္ေနတာ ဒီေတာ့
လဲ အားနာလိုက္တာ ကိုႀကီးေက်ာက္က အရင္အတိုင္း စာထဲက လိုပါပဲ ကိုခ်စ္ေဖကိုေတာင္
ျပန္အားေပးေနေသးတယ္ ဒါမ်ိဳးက ဆရာ၀န္ႀကီးေတြ ထင္ထားတဲ့အတိုင္း ျဖစ္ခ်င္မွလဲ ျဖစ္တာ
ပါ ျဖစ္ေတာ့လဲ ရင္ဆိုင္ရမွာေပါ့ ဆိုတာမ်ိဳး ျပန္ေျပာျပေနတာပါ။

ေနာက္ေတာ့ ကိုႀကီးေက်ာက္တင္ထားတဲ့ ပိုစ့္ကို ဖတ္ရေတာ့ ေအာ္ ကိုႀကီးေက်ာက္တို႔မ်ား တ
ကယ္ပဲ စိတ္ဓါတ္ၾကံခိုင္ပါေပတယ္ ေသျခင္းကို ရင္ဆိုင္ရတာေတာင္ ရယ္စရာေလွာင္ေျပာင္ စ
ေနာက္ေနနိုင္ေသး တကယ္လို႔မ်ား ေသမင္းက သာ လူပုဂၢိဳလ္တဦးအျဖစ္နဲ႔ လာေခၚတယ္ဆို
ရင္ေတာင္ “ ေအာ္..ေသမင္းဆိုတာ ခင္ဗ်ားလား ေအးဗ်ာ ခင္ဗ်ားကိုေတာ့ သက္ရွိသတၱ၀ါ
တိုင္းက ေၾကာက္ၾကရပါတယ္ တကယ့္တကယ္ေတြ႔ေတာ့လဲ ခင္ဗ်ားက ခန္႔ခန္႔ေခ်ာေခ်ာႀကီးပဲ
ေၾကာက္စရာလဲ မေကာင္းပါဘူးဗ်ာ လူေတြမ်ား ေၾကာက္စရာမရွိ ေၾကာက္ေနၾကတယ္ ကဲကဲ
သြားၾကတာေပါ့ဗ်ာ ကား ပါလား ဘတ္စ္ နဲ႔ဆို ဒီအခ်ိန္လူၾကပ္တယ္ဗ်” ဘာညာေလွ်ာက္ေျပာ ေနဦးမယ္ထင္ပါရဲ့ဗ်ာ။

က်ေနာ္ ကိုႀကီးေက်ာက္ကို ဘယ္လိုစခင္မင္မိတယ္ဆိုတာေတာ့ မမွတ္မိေတာ့ပါဘူး ရယ္စရာ
ေမာစရာ ပြင့္ပြင့္လင္းလင္းေျပာတတ္တယ္ သူမ်ားေတြက ကိုယ့္ ဘေလာ့မွာ ဓါတ္ပံုေလးတင္
ဖို႔ အေၾကာင္းေၾကာင္းနဲ႔ မတင္ရဲၾက မတင္ၾကခ်ိန္ ကိုႀကီးေက်ာက္ကေတာ့ ဓါတ္ပံုေတြနဲ႔ စာ
ေတြကလဲ စိတ္၀င္စားစရာ ရယ္စရာ ေကာ္မန္႔ေတြကလဲ ခင္မင္စရာ စေနာက္ ေပးတတ္သူ ဆို
ေတာ့ လူခ်င္း အျပင္မွာ မေတြ႔ဘူးေပမဲ့ ခင္မင္ရပါတယ္ ေနမေကာင္းျဖစ္ၿပီးေနာက္ပိုင္း ကို
ေအာင္ (ပ်ဴနိုင္ငံ) ရဲ့ေကာင္းမႈေၾကာင့္ ဖုန္းနံပါတ္ရၿပီး တခါတခါလဲ ဖုန္းဆက္ၿပီးစကားေျပာျဖစ္
သြားပါတယ္။ ကိုႀကီးေက်ာက္က ဖုန္းထဲမွာ ေနေကာင္းသူရဲ့ အသံမ်ိဳး မျဖစ္ေသးေပမဲ့ အ
ေၾကာင္းအရာအားလုံးကေတာ့ ေနေကာင္းသူေတြ ထက္ေတာင္ လန္းဆန္္းေနပါေသးတယ္။ ခု
ေလာက္ထိ က်မ္းမာေရးအေျခအေန ဆိုးေနမယ္လို႔လဲ မထင္မိပါ။ ေနာက္ဆံုး မခ်စ္ၾကည္ေအး
ရဲ့ အသိေပးတဲ့ ပိုစ့္ ဖတ္ရေတာ့မွပဲ ေသခ်ာသိရတာပါ။

ကႀိုုကီးေက်ာက္ကို တကယ္ပဲ ခ်စ္ခင္ၾကသူေတြမ်ားပါတယ္ ေပ်ာ္ရႊင္ခင္မင္တတ္တဲ့ အကိုတ
ေယာက္ ဦးေလးတေယာက္ လိုပါပဲ အားလံုးလဲ က်ေနာ္လိုပဲ ခံစားမိၾကမွာပဲလို႔ ေတြးမိပါတယ္။
ဘယ္ေလာက္ပဲ အေျခအေနက ထိန္႔လန္႔တုန္လႈပ္စရာျဖစ္ေနေန မိသားစုေပၚမွာ မိတ္ေဆြ သူ
ငယ္ခ်င္းေတြအေပၚမွာ တာ၀န္ေက်ခဲ့သူအေနနဲ႔ စိတ္ရွင္းရွင္းထားနိုင္ခဲ့လို႔လား မသိ ကိုႀကီး
ေက်ာက္ကေတာ့ အရင္လိုပါပဲ စိတ္ဓါတ္က် အားငယ္မႈ႔မ်ိဳး မရွိပါ။

က်ေနာ္အက်ဥ္းအၾကပ္ထဲမွာ ဒုကၡသုကၡေပါင္းစံု နဲ႔ေနရတုန္းက က်ေနာ့္ေမေမက မဂၤလသုတ္
ထဲက ျမတ္စြာဘုရားေဟာ တရားပုဒ္ေလးတပုဒ္ကို အျမဲ နွလံုးသြင္းဖို႔ ခံနိုင္ရည္ရွိဖို႔ အားေပးရွာ
ပါတယ္။ အဲ့ဒီတရားပုဒ္ေလးက “ ဖုဒႆ ေလာက ဓေမၼဟိ စိတၱံယသ နကံပတၱိ အာေသာကံ ၀ိရဇံ ေခမံ ဧတံ မဂၤလ မုတၱမံ” ဆိုတဲ့အပိုဒ္ေလးပါ က်ေနာ့္ဘာသာ ျမန္မာလိုနားလည္ထာက
ေတာ့ “ေလာကဓံတရားဆိုး တရားေကာင္း အေျခအေနေကာင္းဆိုးေတြနဲ႔ ႀကံဳရတဲ့အခါမွာ စိုး
ရိမ္ေသာကမရွိျခင္း စိတ္တည္ၿငိမ္ေအးေဆးစြာနဲ႔ ရင္ဆိုင္နိုင္ျခင္းဟာ မဂၤလာရွိပါေပတယ္” လို႔ က်ေနာ္နားလည္မိပါတယ္ တိတိက်က်ေတာ့ အဓိပါယ္မွန္ခ်င္မွ မွန္မွာပါ။ ခုလဲ ကိုႀကီးေက်ာက္
ကမဂၤလာရွိပါေပတယ္။ က်ေနာ္တို႔ ကိုႀကီးေက်ာက္နဲ႔ ခင္မင္ခြင့္ရတာ ၀မ္းသာစရာပါ။ ဂုဏ္ယူ
စရာပါ။ ကိုႀကီးေက်ာက္မွာ လူပုဂၢိဳလ္တေယာက္ ပုထုစဥ္တေယာက္အေနနဲ႔ အမွားရွိတာမ်ိဳး ရွိ
ရင္လဲ ရွိခဲ့မွာပါ သို႔ေသာ္လဲ က်ေနာ္နဲ႔ ဆံုခဲ့ရစဥ္မွာေတာ့ ကိုႀကီးေက်ာက္ဟာ ခင္မင္ဖြယ္ ခ်စ္
ခင္ဖြယ္ အားက် အတုယူဖြယ္ေတြနဲ႔ မဂၤလာရွိတဲ့ ကိုႀကီးေက်ာက္ပါပဲဗ်ာ။

က်ေနာ့္လိုပဲ ကိုႀကီးေက်ာက္ကို ခင္မင္ေလးစားသူေတြ အားလံုးကို တိုင္ပင္ခ်င္တာကေတာ့ က်ေနာ္တို႔ ေရးတတ္သလို ေရးတတ္သေလာက္ေရးခဲ့တဲ့ စာကိုေတာ့ ကိုႀကီးေက်ာက္က ဖတ္
ရဖူးပါၿပီ။ က်ေနာ္တို႔ရဲ့ လႈ႔ိ၀ွက္ထားတဲ့ (ေခ်ာလို႔ပဲျဖစ္ျဖစ္) ရုပ္မ်က္နွာ အသြင္အျပင္ကိုလဲ ကို
ႀကီးေက်ာက္က ေတြ႔ဖူးခ်င္မွာပါ က်ေနာ္တို႔ ကိုယ္တိုင္မလာနိုင္ေပမဲ့ က်ေနာ္တို႔ရဲ့ ကိုႀကီး
ေက်ာက္ကို ခ်စ္ခင္မႈ႔ကို ျပသတဲ့အေနနဲ႔ ပိုစ္ကဒ္ေလးေတြ လက္ေရးနဲ႔ စာေရးၿပီး ဓါတ္ပံုေလး
ေတြ ေပးပို႔ၿပီး အားေပးၿပီး ႏႈတ္ဆက္ရင္ ကိုႀကီးေက်ာက္ အေတာ္ပဲ ၀မ္းသာေနမွာပါ က်ေနာ္
တို႔ေတြရဲ့ ခင္မင္မႈ႔ကို ကိုႀကီးေက်ာက္ကလဲ အသိအမွတ္ျပဳေပးဖို႔ ခု ဒီေနရာကေန ေတာင္းပန္
ပါတယ္။ က်ေနာ္တို႔ အျမဲ ဖုန္းမဆက္နိုင္ေတာင္ က်ေနာ္တို႔ ပိုစ့္ကဒ္ေလးေတြ က ကိုႀကီး
ေက်ာက္ကို ခင္မင္ေလးစား အားၾကေၾကာင္း သက္ေသေလး တခုေတာ့ ျဖစ္ေနမွာပါ ။ ကိုႀကီး
ေက်ာက္ လိပ္စာကိုလဲ ကူးယူေဖၚျပလိုက္ပါတယ္ဗ်ာ။

Nai Pe
11 Grandin Circle
Rockville MD 20851
USA

ph;(210)7870932

maungnaipe@gmail.com

Read more...

Thursday, October 7, 2010

သေဘာေပါက္ပါတယ္

သေဘာေပါက္ပါတယ္။

ေရြးေကာက္ပြဲ ေရြးေကာက္ပြဲနဲ႔ လူေျပာသူေျပာမ်ားေနေတာ့ ကိုခ်စ္ေဖလဲ မေနသာဘူးဗ်ာ ၀င္
၀င္ေျပာခ်င္တာေပါ့ တကယ္ေတာ့ ကိုခ်စ္ေဖလဲ အသက္သာ ငါးဆယ္နားနီးလာတာ သံုးနွစ္ပဲ
လိုေတာ့တယ္ ဘယ္ေရြးေကာက္ပြဲရယ္မွ မဲထည့္ဖူးခဲ့သူလဲ မဟုတ္ပါဘူး ဘယ္ဖြဲ႔ စည္းပံု အ
ေျခခံ ဥပေဒကိုမွလဲ ေထာက္ခံျခင္း ကန္႔ကြက္ျခင္း လုပ္ခြင့္လဲ မရခဲ့ပါဘူး။ သို႔ေသာ္လဲ အမ်ား
သူငါွလို လြတ္လြတ္လပ္လပ္ ပြင့္ပြင့္လင္းလင္း သူမနာ ကိုယ္မနာ အညိဳးအေတးမထား ေျပာ
ခြင့္ဆိုခြင့္ တင္ျပခြင့္ ညွိႏႈိင္းေဆာင္ရြက္ခြင့္ ရွိတဲ့ ဘ၀မွာ လံုလံုျခံဳျခံဳ ျငိမ္းျငိမ္းခ်မ္းခ်မ္း( ပူညံပူ
ညံမလုပ္ပဲ) ေနခ်င္သေပါ့ဗ်ာ။

ဒါေပမဲ့လဲ ေနခြင့္ကေတာ့ မရရွာပါဘူး ဒါကေတာ့ ကိုခ်စ္ေဖတို႔ ၾကမွ မရရွာတာမဟုတ္ပါဘူး
ေျပာရမယ္ဆိုရင္ ကိုခ်စ္ေဖတို႔ ဘိုးဘြား အစဥ္အဆက္မွာ ဘယ္တုန္းကရခဲ့သလဲ ေျပာရမယ္
ဆို ခက္ပါ့ ဟိုတုန္းကလဲ ေရေျမ့အရွင္ ဘ၀ရွင္မင္းၾတားႀကီးေတြက ေသဆိုေသ ရွင္ဆိုရွင္
ေနခဲ့ရ ေနာက္ေတာ့လဲ ၿဗိတိသွ်လူႀကီးမင္းမ်ား အုပ္ခ်ဳပ္တာခံရ ေနာက္ေတာ့လဲ သူတလူငါတ
မင္းနဲ႔ ျပည္တြင္းစစ္ႀကီးထဲ ေမြးဖြားလာရ ေနာက္ေတာ့ သိၾကတဲ့အတိုင္းပဲ စစ္အာဏာရွင္ေတြ
ထားရာေန ေစရာသြား ဘ၀ကိုေရာက္လာၾကရတာပါပဲ။

တခါတေလေတာ့လဲ ကိုယ့္ အေရွ႔က လြတ္လပ္ေရး ဘာေရးညာေရး ရေအာင္ယူသြားတဲ့ ဘိုး
ဘြားေတြကိုပဲ ထထ စိတ္ဆိုးခ်င္ပါတယ္ လြတ္လပ္ေရးေတြဘာေတြ ရေအာင္ယူမသြားၾကရင္
ျပည္တြင္းစစ္ႀကီးလဲ ျဖစ္စရာမလို စစ္အာဏာရွင္ႀကီးမ်ားလဲ ဗိုလ္လုပ္ခ်င္တိုင္းလုပ္ခြင့္ မရနိုင္
ေတာ့မွာလို႔ ဘာျဖစ္လို႔လဲ ဆိုေတာ့ တိုင္းတပါးကၽြန္ ဘာကၽြန္ညာကၽြန္အျဖစ္ကမွ လြတ္လပ္
နိုင္ပါေသးတယ္ ဒို႔ဗမာအစည္းအရုံးေထာင္ခြင့္ ဘာညာရွိပါေသးတယ္။ ေဟာ နိုင္ငံေရးလုပ္လို႔
ေနမ၀င္အင္ပါယာႀကီးကို ပုပ္ခတ္ေစာ္ကားလို႔ ဘာလို႔ဆိုရင္လဲ ေထာင္ေျခာက္လပဲက်သကိုး
ခု ကိုခ်စ္ေဖတို႔ ၈၈မ်ိဳးဆက္ေက်ာင္းသားေတြ ေခတ္နဲ႔ေတာ့ကြာပါ့ဗ်ာ။ ေနမ၀င္အင္ပါယာ အုပ္
ခ်ဳပ္ေရးစနစ္ႀကီးကို အတုယူၿပီး လ နဲ႔ နွစ္ နားၾကားမွားၿပီး ၆၅ နွစ္ခ်လိုက္သလားမသိပါဘူး
ဗ်ာ။ ေနရရ မေနရရ နွစ္ေစ့မွ လြတ္မယ္ဆို ေထာင္ထဲမွာပဲ ေသရရုံပါပဲ ဆိုသလို။ အျပစ္ကလဲ
ႀကီးေပသကိုး။

ခုေရာဘာထူးေသးတုန္္း တိုင္းတပါးမွာ ထြက္အလုပ္လုပ္ရေတာ့လဲ တိုင္းတပါးကၽြန္ျဖစ္တာပါပဲ
မဟုတ္လားဗ်ာ။

ကိုခ်စ္ေဖအဲ့လိုေျပာရင္ ျပည္ပအားကို ပုဆိန္ရိုး ဘာရိုး ညာရိုး ေျပာခံရဦးမယ္ ဒါနဲ႔ေျပာခ်င္တာ
ေတာင္ဘယ္ေရာက္ သြားပါလိမ့္ ေရြးေကာက္ပြဲ ေရြးေကာက္ပြဲ ကို ဘယ္တုန္းကမွ စစ္အစိုးရ
အဆက္ဆက္က ယံုၾကည္လို႔ ပါလဲ ဥပေဒေဘာင္ထဲက ၀င္ပူးၿပီး ရတဲ့ေနရာေလးက ေျပာမယ္
မလိမ္မိုးမလိမ္မာ စစ္သားေတြကို စည္းရုံးၿပီး ဆရာႀကီးတက္လုပ္မယ္ဆိုတဲ့သူေတြေကာ ေနာက္ဆံုးမွာ ဘယ္လို အဆံုးသတ္သြားတယ္ဆိုတာလဲ အားလံုးသိၾကပါတယ္။

ျပည္သူ႔ကိုယ္စားလွယ္ေတြနဲ႔ ေရးဆြဲထားပါတယ္ဆိုတဲ့ ဖြဲ႔စည္းပံု အေျခခံဥပေဒ ေတြကို ေခတ္
အဆက္ဆက္ သူတို႔ လိုသလို မျဖစ္လာရင္ ပယ္ဖ်က္တာလဲ စစ္တပ္ပါပဲမဟုတ္လား ၁၉၄၇ ဖြဲ႔
စည္းပံု အေျခခံဥပေဒကို ၁၉၆၄ အာဏာသိမ္းျခင္းနဲ႔ ပယ္ဖ်က္လိုက္သလို စစ္အစိုးရကိုယ္တိုင္
စိတ္ႀကိဳက္ ေရးဆြဲထားတဲ့ ၁၉၄၇ ဖြဲ႔စည္းပံု အေျခခံ ဥပေဒကိုလဲ ၁၉၈၈ အာဏာသိမ္းျခင္းနဲ႔ ပယ္ဖ်က္ခဲ့တာပါပဲ ခုလဲ ၂၀၀၈ ဖြဲ႔စည္းပံုကိုေတာ့ ဖ်က္စရာမလိုေအာင္ အစထဲက နည္းနည္း
ပါးပါး ေျပာင္းထားတာမ်ိဳးနဲ႔ လုပ္ခဲ့တာဆိုေတာ့ ခုလာမဲ့ ေရြးေကာက္ပြဲ ကလဲ ေရြးေကာက္ပြဲ ယံုပါပဲ ဆိုတာ ကိုခ်စ္ေဖတို႔ ျပည္သူတရပ္လံုးက သိပါတယ္ဗ်ာ။

ဘုမသိဘမသိ နဲ႔ ေတာသူေတာင္သားေတြလဲ သိပါတယ္ ကိုယ့္ပတ္၀န္းက်င္မွာ ဘယ္လိုလူ
ေတြပဲ ခ်ယ္လွယ္တယ္ ဘယ္လိုလူေတြပဲ အနိုင္က်င့္ၾကတယ္ ဘယ္လိုလူေတြပဲ လူတြင္က်ယ္
လုပ္ၾကတယ္ဆိုတာကို သိပါတယ္ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ဒုတ္ႀကီးႀကီးနဲ႔ အရိုက္ခံရတာထက္ စာရင္ ဒုတ္ေသးေသး နဲ႔ဆို အရိုက္ခံရတာလဲ ေတာ္ေသးသကိုး ဆိုသလိုပဲ သေဘာထားၾကတာပါ။

ေရြးေကာက္ပြဲ မွာ မဲထည့္စရာ မဲထည့္ခ်င္စရာ လူႀကီးလူေကာင္းရယ္လို႔မွ မရွိသေလာက္ျဖစ္
ေနရတဲ့ အေျခအေနမွာ မဲထည့္ရင္လဲ ဘယ္လိုလူမ်ိဳးေတြကိုပဲ မျဖစ္မေနထည့္ရမယ္ဆိုတာ သိပါတယ္။ ဗိုလ္ႀကီးတို႔ ေသနတ္ေျပာင္းေအာက္မွာ ညစ္ပတ္မႈ႔ မ်ိဳးစံုေအာက္မွာ ေနလာခဲ့ၾက
တာ အသားက်ေနၾကၿပီကိုး။

ဒီေတာ့ကာ မဲမထည့္ပဲေနလို႔ရတယ္ဆိုလဲ မထည့္ၾကပါဘူး ေျခေညာင္းခံၿပီးသြားမထည့္ၾကပါ
ဘူး အဲ မျဖစ္မေန မထည့္မေနရ မဲထည့္ရမယ္ဆိုလဲ ရွိတဲ့ မဲပံုးထဲ ထည့္ခဲ့ရမွာပါပဲ တခုပါပဲ
ေျပာခ်င္တာက ဘာေတြညာေတြ လုပ္မေနၾကပါနဲ႔ဗ်ာ မီဒီယာေခတ္ႀကီးမွာ အားလံုးျမန္ျမန္ မွန္
မွန္ကန္ကန္သိနိုင္တဲ့ ေခတ္ႀကီးမွာ “ျမန္မာရုပ္ျမင္သံၾကားကေန ဗိုလ္ခ်ဳပ္မႈးႀကီးသန္းေရႊ ကေန
တိုင္းျပည္ကို မိန္႔ခြန္းေျပာၾကားမွာ ျဖစ္လို႔ နီးစပ္ရာ ရုပ္ျမင္သံၾကားရွိေသာအိမ္သို႔ မရွိေသာ
သူမ်ားက ည ကိုးနာရီတြင္ စုေ၀းရမယ္ မစုမေနရ မစုရင္ နားမေထာင္ရင္ ျပင္းထန္စြာ အေရး
ယူမည္” လို႔ ရယက ကေန အမိန္႔ေပးစုခိုင္း ၿပီးရင္ ျမန္မာရုပ္ျမင္သံၾကားကေန ဗိုလ္ခ်ဳပ္မႈးႀကီးက ထြက္လာ ပရိတ္သတ္ႀကီးဖက္ မိုက္ၾကည့္ၾကည့္ၿပီး ခါးၾကားထဲက ေသနတ္ကို ထုတ္ “ေဘာင္း ေဘာင္း ေဘာင္း” ဆိုၿပီး မိုးေပၚေထာင္ပစ္လိုက္ ၿပီးရင္ “က်ဳပ္နဲ႔
က်ဳပ္မိသားစု က်ဳပ္တပည့္လက္သားေတြပဲ အျမဲအုပ္ခ်ဳပ္မယ္ မေက်နပ္ရင္ က်ဳပ္လို စစ္တပ္ေထာင္ထား က်ဳပ္တို႔ လုပ္ခ်င္ရာလုပ္သြားမယ္” လို႔ ေျပာလိုက္လဲၿပီးတာပါပဲဗ်ာ။

ေရြးေကာက္ပြဲေတြ ဘာေတြလဲ အပိုလုပ္ မေနပါနဲ႔ေတာ့ ပိုက္ဆံလဲကုန္ပါတယ္ ကိုခ်စ္ေဖတို႔လဲ သေဘာေပါက္ပါတယ္။

သေဘာေပါက္လုိ႔လဲ ေျပးတာ တန္းေနတာပါပဲ သူလိုကိုယ္လို ေျပးလာၾကသူေတြထဲ ျပည္
တြင္းမွာ ဟိုလိုလုပ္လိုက္ ဒီလိုလုပ္လိုက္ေတာ့လို႔့လဲ အေ၀းထိန္းစနစ္နဲ႔ နိုင္ငံေရးလုပ္တယ္ဆို
တဲ့သူေတြကို လဲ သေဘာေပါက္ပါတယ္ဗ်ာ။ ကိုခ်စ္ေဖလဲ သေဘာမေပါက္လို႔ ေက်ာေပါက္ခဲ့ရ
တာေတြလဲ မ်ားၿပီကိုး ဒီေတာ့ သေဘာေပါက္ပါတယ္ဗ်ာ။ သေဘာေပါက္ပါတယ္။

Read more...

Saturday, September 18, 2010

လူထုသူႀကီး

လူထု သူႀကီး
အစိုးရကလည္း လူထု အစိုးရ။ လူထုစည္းေဝးပြဲ၊ လူထု အေရးဆိုပြဲ၊ လူထုတိုက္ပြဲမ်ား ကိုလည္း မၾကာခဏ ဆင္ယင္ေနၾကသည့္ သမယ ျဖစ္သည္။ လူထုမိတ္ေဆြ၊ လူထု ရန္သူ၊ လူထု ေခါင္းေဆာင္ ဟူေသာ ေဝါဟာရမ်ားလည္း ေပါက္ပြား လာခဲ့ေလၿပီ။
အမွန္စင္စစ္အားျဖင့္ ယခုေခတ္တြင္ ေနရာတကာ၌ လူထုႏွင့္ ကိုင္ေပါက္ ေနၾကေလေတာ့သည္။ လူထုတည္းဟူေသာ နာမဝိေသသနကို ေရလဲႏွင့္ ေပါေပါႀကီး သံုးစြဲေနၾကသည့္ ေခတ္ေပတကား။
လူထု လက္ဖက္ရည္ဆုိင္၊ လူထု ပင္မင္း၊ လူထု သတင္းစာ၊ လူထုေပ်ာ္ပြဲစားရံု၊ လုူထု ကိတ္မုန္႔၊ လူထု ေျမပဲေလွာ္၊ လူထုဘာ လူထုညာဟာ မေရ မတြက္ ႏိုင္ေတာ့ၿပီ။ ေနရာတကာမွာ လူထု။ ဟိုမွာလည္း လူထု၊သည္မွာလည္း လူထု ။ေရွ႕မွ နာမဝိေသသန အမ်ိဳးမ်ိဳး တပ္၍ လူထုကိ သံုးစြဲၾကေသးသည္။ လယ္သမားလူထု၊ အလုပ္သမား လူူထု၊ ကုလားလူထု၊ ျမန္မာ လူထု၊ အဂၤလိပ္ လူထု၊ လူထု စံုလုိ႔။ ေဟာလာျပန္ေခ်ၿပီ။
ေမာင္ၿပံဳးခ်ိဳတို႔ နယ္တြင္ "လူထု သူႀကီး" ေရြးပြဲေတြက်င္းပရေပဦးေတာ့မည္။ လူထုက တင္ေျမွာက္ေသာ သူႀကီးကို လူထုသူႀကီးဟု ေခၚပါသည္။ ယခု ရွိရင္းစြဲ သူႀကီးေတြေကာ လူထုကတင္ေျမွာက္သည့္ သူႀကီးမင္းမ်ား ျဖစ္ၾကေပသည္။ သို႔ေသာ္လည္း ထိုအိုမင္းေဟာင္းႏြမ္း ေနေသာ သူႀကီးမ်ားကို သစ္လြင္ေနေသာ ယခုလူထုက မႀကိဳက္ႏိုင္ေတာ့ ၿပီဟု ဆိုုသည္။ ထုိကဲ့သို႔ ေခတ္မမီသည့္ သူႀကီးမ်ားကို ယခုမ်က္စိက်ယ္ေသာ တက္လူမ်ားက မလိုခ်င္ေတာ့ၿပီ။ မ်က္စိက်ယ္ေသာ လူထုသည္ မ်က္စိက်ဥ္းေသာ သူႀကီးကုိမၾကည့္လိုေတာ့ၿပီ။
"ဒီသူႀကီးေတြဟာ ျဗဴလုိကလား နက္စိတ္ ဝင္ေနၿပီး။ ျပဳျပင္လို႔ မရေတာ့ဘူး။ ေခတ္မမီေတာ့ဘူး။ ျဖဳတ္ပစ္ဖို႔ပဲ ေကာင္းေတာ့တယ္"
"သူႀကီး ေရြးတင္တဲ့ အခါမွာလည္း ငယ္ငယ္ရြယ္ရြယ္ဖ်တ္ဖ်တ္လတ္လတ္ လူကို တင္ဖို႔ လုိတယ္။ အဘုိႀကီးေတြ တင္လို႔ မဟန္ဘူး။ ဘုန္းႀကီးအို ေက်ာင္းေပၚ တင္သလိုေပါ့ကြ။ ခဏခဏဘုန္းႀကီးပ်ံ လုပ္ေနရမယ္။
ဤ အသံမ်ားကား ေခတ္၏ ေႂကြေႀကာ္သံမ်ား ျဖစ္ေလသည္။ သို႔ႏွင့္ရွိရင္းစြဲ သူႀကီးမ်ားကို ရာထူးမွရပ္စဲကာ လူထုသူႀကီးမ်ားကို ျပန္လည္ေရြးေကာက္ရန္ ေလွ်ာက္ လႊာမ်ား ေခၚရေလသည္။
ေမာင္ၿပံဳးခ်ိဳ၏ ရံုးတြင္ ေလွ်ာက္လႊာေတြ ဟီးတိုက္၍ ဝင္လာေလသည္။ အခ်ိဳ႕ သူႀကီးလူပါးမ်ားကမႈ ရြာထဲ၌ ေၾကာ္ျငာျခင္း မရွိဘဲ တိတ္တဆိတ္ၿပိဳင္သူမရွိသကဲ့သို႔ တစ္ေယာက္တည္းလာ၍ ေလွ်ာက္လႊာတင္ၾကသည္။
သည္အခ်ိန္တြင္ ၿမိဳ႕ပိုင္ေတြ အခက္အခဲႏွင့္ အေတြ႕ရဆံုး အခ်ိန္ျဖစ္သည္။ အသက္ငါးဆယ့္ ငါးႏွစ္ ေက်ာ္၍ျပန္လည္ ေလွ်ာက္ထားခြင့္ ရေတာ့မည္ မဟုတ္ေသာ သူႀကီးကိစၥကိုလည္း သူ ဂရုမစိုက္၊ အခြန္ေကာက္ရန္ကိုလည္း သူမမႈ၊ ရံုးအမိန္႔ကိုလည္း မနာခံ၊ ထင္ရာႀကဲေလေတာ့သည္။ ျပဳတ္မဲ့တူတူမထူးေတာ့ပါဘူးဆုိကာ ၾကက္ဝိုုင္းကေလးမ်ားလည္း တိတ္တိတ္ပုန္း ေထာင္လုိက္ေသးသည္။ အရက္ကေလးမ်ားလည္း ခ်က္လိုက္ေသးသည္။
ျပန္လည္ အေရြးခံမည့္ သူႀကီးမ်ားမွာေတာ့့ မဲ အေရးမုိ႔ႀကိဳးစားပါ ကၽြန္ေတာ္တို႔မွာ ေခၽြးတလံုးလံုး ျဖစ္ေနၾကေလေတာ့သည္။ တစ္ႏွစ္ၾကာလို႔မွရံုးသုိ႔ေျခဦးမလွည့္ဖူးသည့္ သူႀကီးေပ သူႀကီးကပ္မ်ားလည္း သူတို႔အိမ္ႏွင့္ရံုးအိမ္ဦး ႏွင့္ ၾကမ္းျပင္ ျဖစ္ေနေလသည္။ ရြာသားေတြအတြက္ အမေတာ္ေၾကး ေလွ်ာက္္ေပးရသည္မွာလည္း အေမာ။ သူ႔ရြာတြင္ လူအမ်ား အလုပ္အကိုင္မဲ့၍ စားရမဲ့ ေသာက္ရမဲ့ျဖစ္ေနပါသည္ဟု ဆိုကာ အငတ္စာရင္းေတြကိုလည္း တၿပံဳတေခါင္းႀကီး လာေပးလိုက္ေသးသည္။ သူ႔အားမဲေပးမည့္သူေတြကို အကုန္လံုး စာရင္းတြင္ ထည့္လာေလေတာ့သည္။
တစ္ပြဲတစ္လမ္း အကဲစမ္း ၾကမည့္ သူႀကီးေလာင္းေတြကလည္း လူထု အတြက္ ပ်ာပ်ာသလဲ တအားခဲၿပီး အလုပ္လုပ္ေနၾကေလသည္။ဟုိမွာလည္း သူတို႔ ၊ သည္မွာလည္း သူတို႔ကိုပဲ ေရွာင္၍ပင္ မလြတ္။ အခ်ဳိ႕လည္း ရိုးရိုးသားသားပင္ မိမိ သေဘာက်သလို ႏိုင္ငံေရး ပါတီ မ်ား၏ လက္မွတ္ကို ယူထားၾကေလသည္။
အခ်ိဳ႕လည္း မဲရရံုေလာက္သာ ရည္ရြယ္လ်က္ အေရ အမ်ိဳးမ်ိဳး ကို ၿခံဳထားၾကေလသည္။ ေမာင္ၿပံဳးခ်ိဳ၏ နယ္တြင္ ဂြေခ်ာင္းရြာသည္ နာမည္အႀကီးဆံုး ျဖစ္သည္။ ႏြားခိုိးတို႔၏ ပုန္းေအာင္းရာ ေဒသ ျဖစ္သည္။အရက္သမား တို႔၏ မွီခုိရာလည္း မည္သည္။ ဓားျပ၊ သူခိုး ၊ ကိုလူဆိုးတို႔၏စံေပ်ာ္ရာလည္း ဟူ၏ ။ ထုိေက်းရြာကို လြန္ခဲ့ေသာ ႏွစ္ေပါင္းဆယ့္ငါးႏွစ္ ေလာက္ကတည္းက စိုးမိုးအုပ္ခ်ဳပ္ခဲ့ေသာ သူႀကီးမင္း ဦးဘခ်စ္သည္ သူ၏ရာဇပလႅင္ မၿငိမ္မသက္ရွိ ေနသည္ကို တုန္လႈပ္ေသာအမူအရာျဖင့္ အကဲခတ္ လ်က္ ရွိသည္။ သူႏွင့္ ယွဥ္ၿပိဳင္ေလွ်ာက္ထား အေရြးခံမည့္သူသံုးဦး ေပၚေပါက္ေနပါသည္။
ေမာင္ၿပံဳးခ်ိဳက သူ႔သူႀကီးမင္းကုိ ဤသို႔ေမး၏။
" ဘယ္ႏွယ့္လဲ သူႀကီးမင္း၊ဟန္ပါ့မလား"
"ဟဲ ဟဲ ဟဲ ဟန္ရမေပါ့ၿမိဳ႕အုပ္မင္းရာ"
သူေျပာလို႔သာၾကားလိုက္ရသည္။ ေမာင္ၿပံဳးခ်ိဳကေတာ့့ ဘယ္နည္း နဲ႔မွ သူရမည္မထင္။
ေနာက္သံုးရက္ၾကာေသာ အခါ သူႏွင့္ ယွဥ္ၿပိဳင္ အေရြးခံမည့္သူသံုးဦး အနက္မွ တစ္ဦးျဖစ္သူ ဦးဖိုးေထာင္သည္ အေရြးမခံေတာ့ပါဆို၍ သူ႔ေလွ်ာက္လႊာကို ျပန္လည္ရုပ္သိမ္းသြားေလသည္။
ဦးဘခ်စ္ ဘယ္လို ေျခထိုးလိုက္သည္ မသိ။ သူႏွင့္ ယွဥ္ၿပိဳင္အေရြးခံရန္ ဦးသာထြန္းႏွင့္ ကိုဖိုးျမစ္ႏွစ္ဦးသာ က်န္ေတာ့သည္။ ဦးသာထြန္းႏွင့့္ ကိုဖိုးျမစ္တို႔လည္း တလႈပ္လႈပ္ တရြရြ ျဖစ္ကာ ၿမိဳ႕မွ မိမိတို႔ အဖြဲ႕ေခါင္းေဆာင္ မ်ားကို ဖိတ္ၾကား၍ ရြာထဲတြင္ တရားပြဲမ်ား က်င္းပလ်က္ ရွိေလသည္။ "သူႀကီးဟာက်ဳပ္တို႔ကို အုပ္ခ်ဳပ္လာတာ ဆယ္ငါးႏွစ္ရွိၿပီ။ ဘာတစ္ခုမွ ေကာင္းတာ မလုပ္ခဲ့ဘူး။ျဗဴလိုကလား နက္ေတြနဲ႔ ေပါင္းၿပီး မဟုတ္တာခ်ည္း လုပ္တယ္။ ဟိုတစ္ႏွစ္က အမေတာ္ေၾကး ထုတ္တုန္းကလည္း က်ဳပ္တို႔ဆီက တစ္ေယာက္တစ္မတ္ ေတာင္းတယ္။ ဘာေကာင္းသလဲ။ အုပ္ခ်ဳပ္မႈလည္း သိပ္ညံ့ဖ်င္း တာပဲ။ ရြာထဲမယ္ ႏြားခိုးေတြ၊အရက္သမား ေတြ၊ ဘိန္းပုန္းစားေတြ သိပ္ေပါတယ္။ ဒီရြာဟာ နာမယ္ ပ်က္ေနတယ္။ အခုျဖစ္ေနတာက ဒီရြာသားဆိုရင္ ဘယ္သူကမွလူေကာင္းလို႔ မထင္ဘူး ။ လူဆိုးနဲ႔ သူခိုးခ်ည္း ထင္တာပဲ။ ဒါေၾကာင့္ သည္လိုမသမာမႈေတြကို ပေပ်ာက္ေအာင္ လူထု သူႀကီးတင္ၿပီး လုပ္ရမယ္။"
ဦးသာထြန္း ဘက္မွလူေတြက ေဟာၾကေျပာၾက၏ ။ ကိုဖိုးျမစ္ ဘက္ကလူမ်ားကလည္း ဤ နည္းျဖင့္ သူႀကီးကို ရႈတ္ခ်၍ ေျပာဟာက မဲဆြယ္ ၾကေလသည္။ သူႀကီးမင္း ဦးဘခ်စ္ကား အၿပံဳးပင္ မပ်က္။ လသာေသာ ညတစ္ညတြင္ သူႀကီးမင္းက အရပ္ထဲမွ ၾသဇာတိကၠမ ရွိသူမ်ားကိုုသူ႔အိမ္သို႔ ဖိတ္ၾကားထားေလသည္။ ရြာဦး ဘုန္ေတာ္ႀကီး ေက်ာင္းမွ ဝတ္တတ္ေၾကး စည္းသံကို နာခံရင္း လူႀကီးမင္း မ်ား သူႀကီးမင္းထံသို႔ ေရာက္လာၾကေလသည္။ သူႀကီးမင္းသည္ သူ၏ ၿခံဝင္းအတြင္း ရွိေျမကြက္လပ္တြင္ ခုံတန္းရွည္မ်ား၊ ကုလားထုိုင္မ်ားကို ခ်ထာေလသည္။ လူေပါင္းငါးဆယ္ခန္႔ ဖိတ္မႏ ၱက ျပဳထားေလရာ လူစံုလွ်င္ ေပါင္းမွ ခ်ခါစ အရက္ျဖဴကို လက္ဖက္ရည္ ပန္းကန္လံုးမ်ားတြင္ ထည့္၍ တစ္လွည့္ စီလိုက္ေပးေလသည္။ သူႀကီးမင္း၏သား အာလူးသည္ သည္ေနရာတြင္ အေတာ္ဖ်တ္လတ္သည္။ ဖခင္၏ အေဖာ္အားကို ရာျဖစ္၏ ။
လမင္းသည္ ထိန္ထိန္ပေနေလသည္။ လေရာင္ထိုးေနေသာ သူႀကီးမင္း၏ အိမ္မွ သြပ္မိုးကို အေဝးမွပင္အထင္သား ျမင္ေနရသည္။ ဧည့္ပရိတ္သတ္မ်ားသည္ အရက္္ျဖဴ တစ္ပန္းကန္ေလာက္ ဝင္မိလွ်င္လွ်ာသြက္အာသြက္ ျဖစ္လာၾက ေလသည္။ သည္အခ်ိန္တြင္ သူႀကီးသား အာလူးက ပန္းကန္ျပားႀကီးႏွင့့္ အမဲသား ႏွပ္ေတြကို ယူလာျပန္သည္။
" ကဲ ကဲ စားၾကဗ်၊ အမဲသားႏုႏုေလး ႏွပ္ထားတာဗ် "
ဧည့္သည္ အေပါင္းတုိ႔သည္လည္း အားနာေသာ အားျဖင့္ အတံုးခပ္ႀကီးႀကီးမ်ားကို ေရြးကာ သံုးေဆာင္ၾကကုန္သည္။
" ေဟေမာင္ဘခ်စ္တဲ့၊ မင္းအမဲႏွပ္က ေကာင္းသေဟ့"
ႏႈတ္ခမ္းေမြးျဖဴျဖဴႀကီးႏွင့္ အဘိုးႀကီးတစ္ေယာက္က ဆို၏ ။
" လတ္လတ္ဆက္ဆက္ကိုဘႀကီးေအာင္ရဲ႕"
" ေအး ဒါေတာ့ ဟုတ္ပါရဲ႕၊ မင္းဟာ က တစ္ခြက္တည္းနဲ႔ ၿပီးရေတာ့မွာလား။ အာေတာင္ မစြတ္ဘူး"
" ရပါတယ္ ၊ ရပါတယ္ ၊လုိသေလာက္ ရပါတယ္၊ သံုးေပါင္းေတာင္ တည္ထားတာ။ ဒါနဲ႔မွ မေလာက္ရင္ ဆယ္အိမ္ေခါင္းအိမ္က ယူေပးပါမယ္။
"ေအးကြယ္၊ ဒီလို အခါေတာ့ ငါ့သားေလးေအာက္ေမ့သကြယ္" ေလာကနီတိ အဆိုအားျဖင့္ အရသာ ႏွင့္ျပည္စံုေသာ အာဟာရကုိ သံုးေဆာင္ရေသာ အခါ ခ်စ္ခင္ရင္းႏွီး သူကိုသတိရၿမဲတည္း။
"လြတ္လုပါၿပီ ။ ေရွ႕လမယ္ ထင္တယ္"
" အဲဒါ သာထြန္းတို႔လက္ခ်က္ေပါ့၊ ကၽြန္ေတာ္က မသိခ်င္ေယာင္ ေဆာင္ေနတာ ။ဒီေကာင္က သြားတုိ႔တာ၊ ခိုးတဲ့ႏြားေရာ တစ္ခါတည္း မိေတာ့ မကယ္ႏိုင္ေတာ့ဘူး၊" သူႀကီးက ေျခတစ္ေခ်ာင္းထိုးလိုက္ေလသည္။
"ေအးေပါ့ကြ၊ ဒါေတာင္ဒီေကာင္က သူႀကီးလုပ္ဦးမတဲ့။ ဟင္ ေခြးမသား။ ငါ့သား ေထာင္ခ်တဲ့ေကာင္"
အဘိုးႀကီးသည္ အရက္တစ္ခြက္ကိုေမာ့ခ်လိုက္ၿပီးလွ်င္ တံေတြးကို ပ်စ္ခနဲ ေထြးလိုက္ကာ အမဲသားတံုးကို ကိုက္လိုက္ေလသည္။
" ဟုတ္တယ္၊ ဒီေကာင္သာသူႀကီးျဖစ္ရင္ က်ဳပ္တို႔ ဒုကၡပဲ၊ က်ဳပ္တို႔ ဒီရြာမွာေတာင္ ေနႏိုင္မွာ မဟုတ္ဘူး"
မၾကာေသမီက အရက္ခ်က္မႈႏွင့္ ေထာင္က်ၿပီးလြတ္လာသူ ဖိုးထူးက အရက္သံႏွင့္ ေျပာျပန္ေလသည္။ သည္ အခ်ိန္တြင္ အခါခြင့္ကိုေစာင့္ေမွ်ာ္လ်က္ ရွိေသာ သူႀကီးမင္းက စကားစေလေတာ့သည္။
" အခုု ကၽြန္ေတာ္ေခၚၿပီး ေကၽြးေမြးတာက သူႀကီးကိစ ၥႏွင့္ ဘာမွ မဆိုင္ဘူးဗ်။ သက္သက္မဲ့ အလႈလုပ္တာ။ သူႀကီး ကိစၥေတာ့ ခင္ဗ်ားတုိ႔စလာလို႔သာ ေျပာရဦးမယ္"
ဤသို႔ နိဒါန္းသြယ္ကာ ရပ္လိုက္ျပန္သည္။
လူေတြက ၿငိမ္းၿပီး နားေထာင္ေနေလရာ တစ္ခါတစ္ရံ တံေတြးေထြးသံႏွင့္ ေလခ်ဥ္တက္သံ မ်ားကို သာၾကားရသည္။ သူႀကီးမင္းစကား ဆက္ျပန္ေလသည္။ "ကၽြန္ေတာ္ အေျခအေနလည္း ခင္ဗ်ားတို႔ အတြက္ လုပ္ေနတာပါ။ ခင္ဗ်ားတို႔ အေပၚမ်ား ကၽြန္ေတာ္ မတရားတာ ဘာလုပ္ဖူးလို႔တံုး။ ကဲ ေျပာၾကစမ္းပါ"
မည္သူမွ် မေျဖၾကေခ်။ သူႀကီးက စကားဆက္ျပန္ေလသည္။
" သူတို႔က ဟိုအမေတာ္ေၾကး ထုတ္တုန္းက တစ္မတ္စီေတာင္းတာေျပာေနတယ္။ အဲဒါ ၿမိဳ႕အုပ္က ေတာင္းခိုင္းလို႔ ေတာင္းရတာဗ်။ ကၽြန္ေတာ္ ရတာမဟုတ္ဘူး ။ ၿပီးေတာ့ ကၽြန္ေတာ့ကိုအုပ္ခ်ဳပ္မႈ မေကာင္းဘူးတဲ့။ ဒီရြာမယ္ အရက္ခ်က္တဲ့ လူေတြေပါတယ္ ၊ ႏြားသတ္တဲ့ လူေတြေပါသတဲ့။ ဘုရားဒကာ ေတြကေလ။ ကၽြန္ေတာ့ ထြက္ေပးလိုက္ပါမယ္။ သူတို႔ဒါေလာက္ေတာင္ သူႀကီးလုပ္ခ်င္ရင္ လုပ္ၾကစမ္းပါေစ"
လူေတြ လႈပ္လႈပ္ရြရြ ျဖစ္သြားေလသည္ ။ တံေတြးေထြးသံ ၊ အာေမဋိတ္သံေတြ ထြက္ေပၚလာေလသည္။
" ဟာ မထြက္ပါနဲ႕"
"ထြက္သြားလို႔ဘာျဖစ္မလဲ"
"ဟုိေကာင္ေတြနဲ႔က်ဳပ္တို႔နဲ႔ မျဖစ္ပါဘူး" ဟူေသာ အသံမ်ား ထြက္ေပၚလာရာ ဦးဘခ်စ္သည္ အေတာ္ ပီတိေသာမနႆျဖစ္သြားေလသည္။ သို႔ေသာ္ ျငားလည္း သူက ထပ္၍ မႈလိုက္ျပန္သည္။ " မဟုတ္ဘူး။ ကၽြန္ေတာ့ရြာသားေတြကကၽြန္ေတာ့ကို မလိုခ်င္ဘူးဆိုရင္ ထြက္ရံုေပါ့။ လုပ္ခ်င္တဲ့လူ တက္လုပ္ပါေစ။ ကၽြန္ေတာ္ ဒီသူႀကီး အလုပ္ကို မမက္ေမာပါဘူး"
အဘုိးႀကီးသည္ ဒယီးဒယိုင္ ႏွင့္ လက္တစ္ဖက္မွာ အမဲသားတံုး၊အျခားလက္တစ္ဖက္မွ အရက္ပန္းကန္ ကို ကိုင္ကာ ေနရာမွ ထေလသည္။ ေပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ မတတ္သာလို႔ အရက္ခ်က္ ေရာင္းၾကရတယ္" လူ တစ္ေယာက္က လွ်ာေလးေလးႏွင့္ ေျပာေလသည္။
" ကၽြန္္ေတာ္ ဘယ္ေတာ့ဖမ္းဖူးသလဲ" သူႀကီးမင္းက ဂုဏ္ေဖာ္လိုက္သည္။
"ဟုတ္တယ္၊ သူႀကီးမင္းဆီတစ္လံုး ပို႔လိုက္ရင္ ၿပီးတာပဲ" အသံတစ္သံ ထြက္လာေလသည္။
" ဟုတ္တယ္၊ ကၽြန္ေတာ္ကလည္း ႀကိဳက္တတ္သကိုး ဟဲဟဲ၊ ၿပီးေတာ့ ႏြားသတ္တယ္။ ကၽြန္ေတာ္ ဘာလုပ္ဖူးသလဲ"
"သူႀကီးမင္းဆီ အူစံုသည္းစံု ပို႔လိုက္ရင္ကိစၥၿပီးတာပါပဲ"
"ဟဲ ဟဲ ကၽြန္ေတာ္ ကလည္း ႀကိဳက္တတ္သကိုး"
သူႀကီးကိုယ္တုိင္ အတန္ေထြေနသည့္ အထဲ တစ္ခြက္ေမာ့လိုက္ျပန္သည္။ အမဲသားတံုးကို ခဲလိုက္ျပန္သည္။ေနာက္ စကားဆက္ျပန္သည္။ " အဲဒီေတာ့ ကိုယ့္သူႀကီးနဲ႔ ကုိယ္ရြာသား ဘယ္ေလာက္ ဟန္သလဲ။ ဖိုးျဗဴလား ဓားျပတုိက္တုန္းကလည္း ပုလိပ္မမိေအာင္ ကၽြန္ေတာ္ကုိယ္တိုင္ ဝွက္ထားတယ္ မဟုတ္လား။ဒီထက္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ ခင္ဗ်ား တို႔အတြက္ မလုပ္ႏိုင္ေတာ့ဘူး၊။ ဒါေလာက္ေတာင္ ခင္ဗ်ားတုိ႔ အတြက္ ေဆာင္ရြက္ေနတဲ့ အထဲ ကၽြန္ေတာ့ကို မႀကိဳက္ဘူးဆိုရင္လည္း ခင္ဗ်ားတို႔ သေဘာေပါ့"
" ဟိုး ဟိုုး ၊ ေဟ့ေမာင္ဘခ်စ္ ၊ မင္းကို ဘယ္သူက မႀကိဳက္ဘူးေျပာသတံုး။ မႀကိဳက္ဘူးေျပာတဲ့ ေကာင္ ငါႏြားသတ္တဲ့ ဓားနဲ႔ ခုတ္မယ္" အဘုိးႀကီး တစ္ေယာက္က ထ၍ ဆူျပန္သည္။
"ကဲ ဦးေလးဘခ်စ္"
လူငယ္ တစ္ေယာက္က ထ၍ေျပာသည္။
"ဦးေလးဟာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေက်းဇူးရွင္ႀကီးပဲ။ အရက္ခ်က္လည္းမဖမ္းဘူး။ ႏြားခုိးလည္း မျမင္ခ်င္ေယာင္ေဆာင္တယ္။ ဓားျပေတြလည္း ဝွက္ေပးတယ္။ နည္းနည္းပါးပါးေဝစုေပးရတာ ဘာအေရးႀကီးလဲဗ်ာေနာ္။ အမေတာ္တို႔၊ အခြန္ေတာ္တုိ႔၊လည္း ဘယ္ေတာ့မွ အတင္းအက်ပ္ မေတာင္းဖူးဘူး။ဦးေလးဘခ်စ္ဟာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ လူထု အက်ိဳးကို အၾကည့္ဆံုးပဲ။ ဒါေၾကာင့္ ဦးေလးဘခ်စ္ျပန္အေရြးခံပါ။ ကၽြန္ေတာ္ရေအာင္ ေဆာင္ရြက္ ေပးပါမယ္"
ထုိစကားကို ၾကားေသာ အရက္ခ်က္သမားလူထု ၊ ႏြားခိုးလူထု ႏွင့္ဓားျပ လူထုက သာဓု သံုးႀကိမ္ေခၚၾကကုန္သည္။ေကာင္းခ်ီၾသဘာ ေပးၾကသည္ ။ အႏုေမာဒနာ ျပဳၾကကုန္သည္။
" ကဲ ဒီလုိဆိုရင္ အမ်ားက ေတာင္ပန္းလည္း လုပ္ရတာေပါ့" ဟု ဦးဘခ်စ္က အာမဝန္တာ ခံလုိက္ရေလသည္။မဲေရြးပြဲေန႔တြင္ ဦးသာထြန္ႏွင့္ ေမာင္ဖိုးျမစ္တုိ႔မွ ၿမိဳ႕က အဖြဲ႕အသီးသီး ကုိယ္စားလွယ္ မ်ားေရာက္လာ၍ပါးစပ္ၿပဲေအာင္ ေအာ္ကာဟစ္ကာ တရားေဟာကာ အားေပးေနၾကေသာ္လည္း မဲေရတြက္လိုက္ေသာအခါဦးဘခ်စ္ အမ်ားဆံုး ရရွိေနသည္ကို ေတြ႕ရေလသည္။
ထို႔ေၾကာင့္ ဦးဘခ်စ္သည္ လူထု သူႀကီး ျဖစ္ရျပန္ေလသည္။
ကိုခ်စ္ေဖ ထိုကဲ့သို႔ေသာစာေရးတတ္လိုပါသည္ သို႔ေသာ္ကိုခ်စ္ေဖ ကိုအဂၢဘေလာ့မွ ကူးယူေဖၚျပျခင္းသာျဖစ္ပါသည္။
မူရင္းစာေရးသူ မပါရွိပါေခ် မေတြ႔ပါ။ က်ေနာ္တို႔ ေရြးေကာက္ပြဲနွင့္ ဆင္ဆင္တူ၍ သေဘာက်မိပါသည္။ သေဘာမေတြ႔ေသာ္
ခြင့္လႊတ္ၾကပါကုန္။ ကိုေက်ာက္(ေရႊရတုမွတ္တမ္းႀကီး)ေျပာျပခ်က္အရ စာေရးသူမွာ ဆရာ မန္းတင္ ျဖစ္နိုင္ပါေၾကာင္း သိရပါသည္။
(ဂ်ာနယ္ေက်ာ္၁၉၄၇ ဒီဇင္ဘာ ၁)

Read more...

Tuesday, September 14, 2010

ကိုဖိုးလံုးတို႔ျပာေနသည္

“ ဒီမယ္ ကိုဖိုးလံုး ခင္ဗ်ားဟာ အနီလား အျဖဴလား အ၀ါလား ေျပာစမ္း ခင္ဗ်ားဘာလဲ ဗ်ာ.”
“ဗိုလ္ႀကီးတို႔ရယ္ က်ေနာ္ အျဖဴ အနီ အ၀ါ ဘာမွမဟုတ္ပါဘူးဗ်ာ ဗိုလ္ႀကီးတို႔ အားလံုးကို ျပာ
ေနေအာင္ေၾကာက္ရတဲ့ အျပာပါ”

ဆရာမန္းတင္ရဲ့ ကိုဖိုးလံုး ၀ထၳဳထဲက စာပိုဒ္တပိုဒ္ပါ ဒုတိယကမၻာစစ္ႀကီးအၿပီး ျမန္မာနိုင္ငံ
ျပည္တြင္းစစ္ႀကီးေနာက္ခံ လယ္သမားဘ၀ တစိတ္တေဒသ ဘ၀သရုပ္ေဖၚ၀ထၳဳျဖစ္သည္။ အ
ျခားသူမ်ားလည္း က်ေနာ္ကဲ့သို႔ ကိုဖိုးလံုး ၀ထၳဳမ်ားကို ဖတ္ဖူးၾကေပလိမ့္မည္။ ဖတ္ဖူးခဲ့ၿပီး နွစ္
သက္ရာ လယ္သမားဘ၀ေနာက္ခံ ၀ထၳဳ နွစ္ပုဒ္ထဲမွ မွတ္မွတ္ရရ က်ေနာ္မွတ္မိေနသည့္ တပုဒ္ျဖစ္သည့္ ဆရာ မန္းတင္၀ထၳဳထဲက စာပိုဒ္ ျမန္မာလယ္သမားကိုဖိုးလံုးရဲ့ ဘ၀အျမင္ပါ။

က်ေနာ္တို႔ နိုင္ငံကား ဗိုလ္ႀကီးေတြေပါလွသည္ ရဲေဘာ္ျဖဴ ရဲေဘာ္၀ါ အလံနီ အလံျဖဴ စသည္
ျဖင့္ ျပည္တြင္းစစ္မီးႀကီး ေတာက္ေလာင္ခဲ့ရာ လက္နက္ကိုင္အဖြဲ႔မ်ား ေပၚေပါက္လာမႈ႔နွင့္ထပ္
တူ ဗိုလ္ႀကီးမ်ားေပၚလာခဲ့သည္။ ေသနတ္ရွိရာ ေသနတ္ကိုင္ရာလူကို အရပ္သူအရပ္သားမ်ား
က ဘယ္အဖြဲ႔ ညာအဖြဲ႔ရယ္မသိ။ အားလံုးေၾကာက္ၾကရသည္ ဟိုဖက္ဒီဖက္အေနမတတ္လွ်င္
ၾကားညွပ္ၿပီး အသတ္ခံရသည္လည္းမနည္း။ ထို႔ေၾကာင့္ ေသနတ္ကိုင္ထားလွ်င္ ဗိုလ္ႀကီးဟု
သာေခၚ မမွားေပ။ ဤသည္ကို ဆရာမန္းတင္က သရုပ္ေဖၚထားသည္။ ခုေတာ့ ေသနတ္မ
ကိုင္သည့္ ကိုင္စရာမလိုသည့္ ဒုကၡေပးနိုင္သည့္ ဗိုလ္ႀကီးမ်ား ပိုမိုမ်ားျပားလာေတာ့သည္။

ျပည္တြင္းစစ္ႀကီးနွင့္အတူပါလာေသာ ဆိုးက်ိဳးအေပါင္းပါတည္း သို႔ေသာ္ က်ေနာ္တို႔ ေအာက္
ေျချပည္သူျပည္သား လယ္သမားမ်ား နွစ္ေပါင္းေျခာက္ဆယ္၀န္းက်င္ ထိုကဲ့သို႔ေသာ ဒုကၡမ်ား
ကလြတ္ေျမာက္ၾကၿပီလားဆိုေတာ့ မလြတ္ေျမာက္နိုင္ေသး။ ခုရက္ထဲ အင္တာနက္စာမ်က္နွာ
မွ သတင္းတခ်ိဳ႔ကိုဖတ္ရသည္။ ကိုဖိုးလံုးသာရွိေနေသး၍ ထိုသတင္းေတြကိုၾကားရရင္ ၀မ္းပဲ
သာေနမလား မ၀ံ့မရဲနဲ႔ အားလံုးအတူတူပါပဲလို႔ပဲ ေတြးေနမလား။ မဲမရေသးခင္ေတာ့ ဒီလိုေပါ့
ေနာက္ေတာ့လဲ ရြာကိုေပၚမလာၾကေတာ့ ရြာကိုလာတုန္းက စည္းရုံးေရးခရီးထြက္လာတုန္းက
ကိုဖုိးလံုးတို႔က မရွိရွိတာေလး အိမ္ကၾကက္ကေလးခ်က္ရ ေတာအရက္ေကာင္းေကာင္းေလး
လိုက္ရွာတိုက္ၾကရ။ ေဟာ.ၿမိဳ့ေပၚေရာက္လို႔ လက္ဖက္ရည္ဆိုင္ေရွ႔မွာ ထိုလူႀကီးလူေကာင္း မဲ
ဆြယ္သမားမ်ားကိုေတြ႔လို႔ ကိုဖိုးလံုးတို႔ကို ေခၚမတိုက္ မမွတ္မိ အလုပ္မ်ားၾကသကိုး။

ခုလဲ နာေရးကူညီမႈ႔ကို ကူညီၾကသည္တဲ့ တသက္လံုးေယာင္လို႔ေတာင္ မကူၾကသူေတြ ဘာ
ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္မွမပါပဲ ကူညီသူေတြကိုေတာင္ နည္းအမ်ိဳးမ်ိဳးနဲ႔ ေနွာက္ယွက္သူေတြ ခုေတာ့ နာ
ေရးကူညီၾကသတဲ့ ေငြသံုးေသာင္းေတာင္ ကူညီေသးဆိုပဲ။ အျမဲတန္းကူညီသြားေသာ္ကိုဖိုးလံုး
တို႔မပူပင္ရေတာ့ မဲေရြးျပီးတဲ့အထိဆိုရင္ေတာ့မေကာင္းလွေသး။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ခုလိုအျပိဳင္အ
ဆိုင္ နာေရးမွာ ကူညီသည္ဆိုေတာ့ ေကာင္းသား တသက္လံုးျပိဳင္ၾကပါေစပဲ ဆုေတာင္းရမည္။

သက္ႀကီးရြယ္အိုမ်ားကိုလဲ ရိုေသသမႈျပဳဂါရ၀ျပဳၾကသည္ဆိုပဲ သက္ႀကီးအင္အားမ်ား၍ အ
သက္ကို ပိုႀကီးတဲ့ စာရင္းထပ္ျပဳၿပီးဂါ၀ရျပဳၾကသည္ နို႔မို႔ အထက္ကခ်ေပးေသာေငြမေလာက္
အသက္ ၇၀ တန္းကန္ေတာ့ရန္ စာရင္ျပဳစုျပီးမွာ ရ၅ နွစ္ကိုထပ္တိုးလိုက္ရသည္ဆိုပဲ။ ေကာင္း
ေလစြ။ ေရြးေကာက္ပြဲျပီးလွ်င္ အသက္ ၁၀၀ ေက်ာ္မ်ားကိုသာ ကန္ေတာ့ေတာ့မည္။ ခုေနခါ
ေတာ့ အတိုးႏႈန္းနည္းနည္းနွင့္လဲ ေငြထုတ္ေခ်းသည္ မ်က္မွန္မ်ားကိုလဲ ေ၀ငွေပးသည္။ စာ
သင္ေက်ာင္းကိုလဲေငြလႈသည္။ ရြာေဘာလံုးအသင္းေတာင္ေငြလႈသည္ မဲဆြယ္သူမ်ားမဆိုး သေဘာထားမဆိုးလွ ကိုဖိုးလံုးတို႔လဲေပ်ာ္သည္။

သို႔ေသာ္ မဲထည့္ၾကရေတာ့မည္။ မဲမထည့္သူမ်ားစာရင္းမွတ္ထားၿပီးလယ္သိမ္းလွ်င္ ဒုကၡ သိမ္း
သည့္ေနရာေတြလဲသိမ္းေလသည္။ မဲကို ေၾကာက္ေၾကာက္နွင့္ထည့္လွ်င္ ဘယ္သူဘယ္၀ါကို
ထည့္ရပါ့။ ဟိုတုန္းက ေလသံက်ယ္က်ယ္နွင့္ အစိုးရျပဳတ္မ်ားကိုပဲထည့္ရမလား။ နီးရဓါး
အသင္း အဲ ပါတီကိုပဲ မဲထည့္ရမလား။ ကိုဖိုးလံုးတို႔အတြက္ ထူးေတာ့မထူး ဟိုတုန္းက ပင္နီ
တိုက္ပံုနွင့္ ကခ်င္လံုခ်ည္နွင့္ ခေမာက္အဖြဲ႔အတြက္ မဲလာဆြယ္တဲ့ ေကာင္ေလး ေကာင္မေလး
မ်ားလဲ မေတြ႔ေတာ့။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ကိုဖိုးလံုးတို႔အတြက္ေတာ့မထူး။ လူညီလို႔ ထခ်ၾကေၾကးဆို
လွ်င္ေတာ့ အနီးကပ္ဆံုးရန္သူေတြကိုသာ ခ်ဖို႔ရွိသည္။ ကိုဖိုးလံုးတို႔အတြက္ အနီးကပ္ဆံုး ရန္
သူဆိုတာ ဘယ္အဖြဲ႔ ညာအဖြဲ႔ရယ္ေတာ့မသိ။ ဒုကၡေပါင္းစံုေပးတတ္သူတို႔သည္သာ ကိုဖိုးလံုး
တို႔ရန္သူ ကိုဖိုးလံုးတို႔ ခြဲျခားတတ္သည္။ မခြဲျခားတတ္မွာမပူနွင့္ သို႔ေသာ္ ခုေနခါေတာ့ ကိုဖိုး
လံုးတို႔ ျပာေနေအာင္ေၾကာက္ေနရသည္။ ကိုဖိုးလံုးတို႔ကို အထင္အျမင္ေသးေနေသာ နိုင္ငံေရး
၀ါရင့္သမၻာရင့္ အေ၀းႀကီးက အားေပးေနသူမ်ားလဲမရွား ကိုဖိုးလံုးတို႔လဲ လူညီေအာင္ဆု
ေတာင္းေနသည္။ လူညီသည့္ ေခတ္အဆက္ဆက္ ကိုဖိုးလံုးတို႔ ေနာက္က်န္မေနခဲ့။ ကိုဖိုးလံုး
တို႔ ခုေတာ့ ျပာေနရေသးသည္။

Read more...

Friday, September 3, 2010

ဆိုၾကမယ္ ကႀကမယ္ ျပည္သူအတြက္ သို႔မဟုတ္

ဆိုၾကမယ္ ကၾကမယ္ ျပည္သူ႔အတြက္ သို႔မဟုတ္

ကိုခ်စ္ေဖ ခုတေလာေတာ္ေတာ္စဥ္းစားမိေနတဲ့ အေၾကာင္းတခုရွိပါတယ္ အဲ့ဒါကေတာ့ အျခား
သူေတြေတာ့ ဘယ္လိုေတြးမိၾကမလဲ မသိပါဘူးဗ်ာ ဒီလိုပါ “ တကယ္လို႔မ်ား ကိုခ်စ္ေဖသာ ျမန္မာျပည္တြင္းမွာေနထိုင္တဲ့ သူတေယာက္လဲျဖစ္မယ္ အနုပညာသမားတေယာက္လဲ ျဖစ္
မယ္ဆို စစ္အစိုးရရဲ့ ၀ါဒျဖန္႔ ရုပ္ရွင္ေတြ သီခ်င္းေတြကို စစ္အစိုးရ သေဘာက် ဆိုမွာလား ေရး
မွာလား မေရးမေနရ မဆိုမေနရ ရုပ္ရွင္ဗြီဒီယို မရိုက္မေနရ ဆိုရင္ေကာ ဘယ္လိုလုပ္မလဲ” လို႔ပါ။

အရာရာကို စစ္တပ္က ခ်ဳပ္ကိုင္ထားၿပီး သူတို႔အလိုက် လိုက္မလုပ္တဲ့သူေတြကို နည္းအမ်ိဳး
မ်ိဳးနဲ႔ ခ်ိန္းေျခာက္ ဒုကၡေပးေလ့ရွိတာကိုေတာ့ အမ်ားျပည္သူအားလံုးသိသလို အနုပညာရွင္
ေတြလည္းသိၾကပါတယ္။ ဒီေတာ့ကာ ေၾကာက္ရြံရလို႔ မိမိရဲ့ ဥစၥာပစၥည္းဓန နာမည္ဆံုးရႈံးမွာ စိုး
လို႔ စစ္အစိုးရရဲ့အလိုက် (ေပၚတာဆြဲတဲ့အခါ ပါသြားသလို) ဆိုၾကရ ကၾကရပါတယ္ လို႔ ဆိုလာ
ပါတယ္။

ကိုခ်စ္ေဖသာ နာမည္ႀကီးသရုပ္ေဆာင္မင္းသားျဖစ္မယ္ နာမည္ႀကီးအဆိုေတာ္ႀကီး ျဖစ္မယ္
ဆိုရင္ေကာ ဆိုမလား ကမလား မဆိုရင္ ဒုကၡေတြ႔ေတာ့မယ္ အဲ့ဒီေတာ့ ဘယ္လိုလုပ္မလဲ ကိုယ္က နာမည္ႀကီးသရုပ္ေဆာင္ နာမည္ႀကီးအဆိုေတာ္ ေတးေရးဆရာမျဖစ္လို႔ “စစ္အာဏာ
ရွင္ေတြကိုေတာ့ ဆန္႔ကို ဆန္႔က်င္ရမွာပဲဗ်ာ” လို႔ ေျပာတယ္လို႔ လဲ အထင္မေရာက္ၾကပါနဲ႔။ ကို
ခ်စ္ေဖသာဆို ဘယ္လိုရပ္တည္မလဲ ဆိုရမလား ရိုက္ရမလား ေရးေပးရမလား တီးမႈတ္ေပးရမ
လား မေပးရင္ ရပ္ကြက္ထဲအထိဆင္း ဒုကၡေပးေနတဲ့ ေထာက္လွမ္းေရး အမ်ိဳးမ်ိဳးရဲ့ ဒုကၡေပး
ျခင္းကို ခံရမလား ေတြးမိေနတာပါ။

ဒီလိုဗ်ာ ဟိုအရင္က်ေနာ္တို႔ မမွီလိုက္ေပမဲ့ သမိုင္းေၾကာင္းအရ အထင္အရွားရွိေနတဲ့ အျဖစ္အ
ပ်က္ေတြထဲက ကိုလိုနီေခတ္မွာ ေနမ၀င္အင္ပါယာပိုင္ရွင္ အုပ္ခ်ဳပ္သူေတြကို သေရာ္တဲ့စာ မိမိ
အမ်ိဳးသားေတြရဲ့ ဇာတိမာန္ တက္ၾကြေစတဲ့ သီခ်င္းေတြကို ေရးခဲ့တဲ့သူေတြ ဆိုခဲ့ ကခဲ့တဲ့သူ
ေတြ ကိုေကာ အဂၤလိပ္အစိုးရမင္းမ်ားနဲ႔ အလိုေတာ္ရိေတြက ႀကိဳက္ပါ့မလား။ ႀကိဳက္ႀကိဳက္မ
ႀကိဳက္ႀကိဳက္ အနုပညာရွင္ေတြအေနနဲ႔ စဥ္းစားၾကည့္ေစခ်င္တာကေတာ့ ဒို႔ဗမာသီခ်င္း န
ဂါးနီသီခ်င္း မီးဒုတ္ သီခ်င္း အစရွိတဲ့ ကိုခ်စ္ေဖမသိတဲ့ သီခ်င္းေတြေရာဟာ ခုလြတ္လပ္ေရးရ
ၿပီး နွစ္ေပါင္း (၆၀) ေက်ာ္အထိ မူလရည္ရြယ္ခ်က္ အမ်ိဳးဂုဏ္ဇာတိဂုဏ္ကို ထင္ဟပ္တက္ၾကြ
ေစနိုင္တုန္းပါ ကိုလိုနီနယ္ခ်ဲ႔ အစိုးရအလိုေတာ္က် ေပၚလစီသီခ်င္းေတြ ေဂ်ာ့ဘုရင္မင္းျမတ္ရဲ့ ဘုန္းေတာ္ဖြဲ႔သီခ်င္းေတြကေတာ့ ၾကားေတာင္မၾကားဖူးေတာ့ပါဘူး ဘယ္သူေတြေရးလို႔ ဘယ္
သူေတြဆိုခဲ့တယ္ဆိုတာလဲ မသိၾကေတာ့ပါဘူး။ တကယ္လြတ္လပ္ေရးရၿပီးေခတ္မွာေကာ မ
ရွက္မေၾကာက္ေျပာရဲ ေရးရဲပါ့မလား ဆိုရဲပါ့မလား အဲ့ဒီတုန္းက ငါက ငါ့အေဖက ငါ့အဖိုးက အဲ့ဒီေပၚလစီသီခ်င္းေတြ ဘုန္းေတာ္ဘြဲ႔သီခ်င္းေတြေရးခဲ့သူ ဆိုခဲ့သူပါရယ္လို႔ ေၾကျငာရဲပါ့မ
လား။


အဲ့ဒီတုန္းကေတာ့ နယ္ခ်ဲ႔အစိုးရဆိုေပမဲ့ ခုစစ္အစိုးရေလာက္ဖိနွိပ္မႈ႔မရွိလို႔ သီဆိုခဲ့ၾကတာ ထင္
ရွားၿပီး တမ်ိဳးသားလံုးအသဲစြဲ ျဖစ္ခဲ့ရတာလို႔ေျပာရင္လဲ ေျပာပါ။ ကိုခ်စ္ေဖထင္တာေတာ့ စစ္အ
စိုးရရဲ့ ေပၚလစီကားကို မရိုက္မေနရဆိုရင္လဲ မရိုက္ဘူးကြာ ဘာျဖစ္ျဖစ္ဆိုတဲ့ သေဘာထားမ်ိဳး
မထားနိုင္တာေၾကာင့္၇ယ္ ဆိုလိုက္ေရးလိုက္လဲ ၿပီးတာပါပဲကြာ ကိုယ္ကနိုင္တာမွမဟုတ္
တာ နမ္းတေစ့နဲ႔ ဆီမျဖစ္ပါဘူး အမ်ားမိုးခါးေရေသာက္ ကိုယ္လဲေသာက္လိုက္ေပါ့ ကိုယ့္ဒုကၡ
မေပးရင္ ကိုယ့္မိသားစု ဒုကၡမေပးရင္ေတာ္ပီ ဆိုတဲ့သူေတြက အမ်ားစုျဖစ္ေနလို႔ထင္ပါတယ္ အဲ့ဒီသူေတြကို ဦးေဆာင္တာကေတာ့ တက္လာတဲ့အစိုးရ ဒို႔အစိုးရ တက္တက္ၾကြၾကြနဲ႔ကို
လုပ္မယ္ဆိုတဲ့ အခြင့္အေရးေရွ႔တန္းတင္ အနုပညာသမားေတြက ဦးေဆာင္ပါ၀င္တာပါ။

ဒီေတာ့ကာ ကိုယ္ကိုယ္တိုင္က စစ္အစိုးရဆိုတာ မတရားတဲ့အစိုးရ နိုင္ထက္စီးနင္းအစိုးရ ျပည္သူလူထုႀကီးကို ဆင္းရဲတြင္းထဲ ဆြဲခ်တဲ့အစိုးရ ဘယ္သူေသေသ ငေရႊမာရင္ၿပီးေရာအစိုး
ရ ဒီအစိုးရကို နမ္းတေစ့နဲ႔ဆီမျဖစ္ေသာ္လဲ နမ္းဆိုတာ ဆီျဖစ္တတ္တဲ့အမ်ိဳး မတရာမႈ႔မမွ်တမႈ႔
ကို ငါ့အခြင့္အေရးဆံုးပါေစ ဆန္႔က်င္သြားမယ္ ဆိုတဲ့စိတ္ဓါတ္မ်ိဳး မထားနိုင္ရင္ေတာင္မွ မီး
ေလာင္ရာေလမပင့္ဘူး အဆိပ္ပင္ေရမေလာင္းဘူးဆိုတဲ့ သေဘာထားမ်ိဳးထားနိုင္ရင္ ေရွာင္လို႔
ရမယ္ထင္ပါတယ္။ ပါးပါးနပ္နပ္ေရွာင္တဲ့သူေတြလဲရွိတာပါပဲ။

ေနာက္ဆံုးကိုယ့္အနုပညာကို အနိုင္က်င့္ၿပီး မီဒီယာေတြကေနပိတ္ပင္ထားရင္ေတာင္ အျခား
ေသာ ရရာနည္းလမ္းေတြနဲ႔ ေဖၚထုတ္နိုင္တာပါပဲ ကိုဇာဂနာတို႔ ကိုေက်ာ္သူတို႔လို စစ္အစိုး
ႀကိဳက္ႀကိဳက္မႀကိဳက္ႀကိဳက္ ကိုယ္လုပ္နိုင္တဲ့ေဘာင္ထဲကေန ရသေလာက္ မိမိရပ္တည္ခ်က္
အတိုင္း လုပ္သြားရင္ေကာ မရဘူးလားဗ်ာ။

ၾသ ..ကိုခ်စ္ေဖတို႔က က်ည္ကြယ္မ်က္ကြယ္ကေနၿပီး အေ၀းကေနၿပီး လက္သီးလက္ေမာင္း
တန္းေနတယ္လဲ ထင္ခံရပါဦးမယ္ ကိုခ်စ္ေဖလဲ ျမန္မာ့အမ်ိဳးသား ျမန္မာနိုင္ငံသား မတရား
မႈ႔ကို နည္းနည္းမွ မႀကိဳက္သူမို႔ စစ္အစိုးရကို အားေပးကူညီသူေတြကိုလည္း မႀကိဳက္ပါ။ မ
ႀကိဳက္တဲ့အတြက္ ကိုယ့္နည္းနဲ႔ကိုယ္ ဆန္႔က်င္ပါတယ္ စစ္အစိုးရ ဘက္ေတာ္သားေတြလို႔ ယူဆရတဲ့ အနုပညာရွင္ေတြကို အားမေပးပါဘူး သူတို႔သီခ်င္းဘယ္ေလာက္ႀကိဳက္ႀကိဳက္ နား
မေထာင္ခ်င္ေတာ့ပါဘူး။ ဒါကုိခ်စ္ေဖတို႔ ပရိတ္သတ္အခြင့္အေရးပါ။

ကိုခ်စ္ေဖတို႔ ငယ္ငယ္က အသည္းစြဲ တိုင္းရင္းသားအဆိုေတာ္တေယာက္ဆို ကိုခ်စ္ေဖ စိတ္
ထဲ မေတြ႔တာနဲ႔ သူ႔ သီခ်င္းေကာင္းေလးေတြေတာင္ နားမေထာင္ခ်င္ေတာ့ပါဘူး ဟိုတုန္းက
ေတာ့ ေတာ္ေတာ္ႀကီးကို ေလးစားမိ သေဘာက်မိတဲ့သူပါ။ သူရပ္တည္ခ်က္ေျပာင္းသြားတာ
ကို ၾကည့္ၿပီးစိတ္ပ်က္သြားမိလို႔ပါ။ အဲ့ဒီနည္းနဲ႔ ဆန္႔က်င္ပါတယ္ ဒါပရိသတ္တေယာက္ရဲ့ အခြင့္
အေရးပါ ကိုယ္နဲ႔ မဆိုင္ဘူးရယ္လို႔ မခံယူပါဘူး။

ပုဂၢိဳလ္ေရး အညိဳးအေတး အာဃာတရယ္ေတာ့ မရွိပါဘူး သို႔ေသာ္လဲ သူ႔ကိုအားေပးမႈ႔ကို
ေလွ်ာ့ခ်ျခင္းျဖင့္ စစ္အစိုးရကို ဆန္႔က်င္ရမယ္လို႔ထင္ပါတယ္။ စစ္အစိုးရရဲ့ ေပၚလစီကားေတြ
သီခ်င္းေတြကို ေၾကာက္လို႔ပဲျဖစ္ျဖစ္ အတင္းေခၚလို႔ပဲျဖစ္ျဖစ္ သီဆိုရတယ္ဆိုလဲ သီဆိုပါ။ သူ႔
အနုပညာကို အသံုးခ်ၿပီး စစ္အစိုးရအတြက္လုပ္ေပးတယ္ အေထာက္အကူျပဳတယ္ဆိုရင္ ကို
ခ်စ္ေဖတို႔ကလဲ သူ႔အနုပညာအားလံုးကို အားမေပးရုံပါပဲ အားေပးဖို႔ ေရွ႔ေဆာင္ေရွ႔ရြက္လုပ္သူ
ေတြကိုလဲ ဆန္႔က်င္ရုံပါပဲ။ ျပည္သူေတြဖက္က အၿမဲရပ္တည္ၿပီး အနုပညာဖန္တီးသူေတြကို
ေတာ့ အျမဲအားေပးရမွာေပါ့ဗ်ာ။( ဒီၾကားထဲ ဗိုလ္ခ်ဳပ္မႈးႀကီးက သီခ်င္းေရးဆိုပဲ)

ရုပ္ရွင္သရုပ္ေဆာင္ ေနတိုးတို႔ မင္းေမာ္ကြန္းတို႔ ထြန္းထြန္းတို႔ ဆိုလဲပုဂၢိဳလ္ေရးအရ မုန္းတီးစ
ရာမရွိပါဘူး ၀ိုင္းစုခိုင္သိန္းတို႔ ရဲေလးတို႔ဆိုလဲ မုန္းတဲ့စိတ္မျဖစ္မိပါဘူး ဒါေပမဲ့လဲ သူတို႔ရဲ့ အနု
ပညာစြမ္းပကားနဲ႔ စစ္အစိုးရကို ေထာက္ပံ့ခ့ဲမႈ႔ကိုေတာ့ ဆန္႔က်င္ရမယ္လို႔ ေတြးမိေနတယ္ဗ်ာ။
လူသားခ်င္းအေနနဲ႔ေတာ့ နားလည္စာနာနိုင္ပါတယ္ သူတို႔ရဲ့ အခက္အခဲကို သို႔ေသာ္လဲ တနိုင္
တပိုင္ဆႏၵျပမႈပဲျဖစ္ျဖစ္ တေယာက္ထဲ ဆႏၵျပမႈပဲျဖစ္ျဖစ္ ဆန္႔က်င္ေၾကာင္း အလိုမရွိေၾကာင္း
ေတာ့ မိမိတို႔ရဲ့ လြတ္လပ္မႈ႔ကို အသံုးခ်ၿပီး ဆန္႔က်င္ရမွာပါပဲ။(ဆန္႔သာ ဆန္႔က်င္ရတယ္ ၀ိုင္းစု
ခိုင္သိမ္း ေလးကိုေတာ့ အားအနာဆုံးပါပဲ) သူတို႔ကို ပုဂၢိဳလ္ေရးလံုး၀ မုန္းတီးမႈ႔မရွိပဲ
သူတို႔ရဲ့ အနုပညာအားလံုးကိုေတာ့ ျပန္ဆန္႔က်င္သင့္တယ္လို႔ ထင္ေနေတြးမိေနပါတယ္။

ကိုခ်စ္ေဖ စိတ္ႀကီးေနတာလဲ ျဖစ္ရင္ျဖစ္မွာေပါ့ဗ်ာ။

Read more...

က်ေနာ့္အေရာင္က အစိမ္းေရာင္ပါ ခင္ဗ်ားတို႔ကေကာ.

GREEN

You are a very calm and contemplative person. Others are drawn to your peaceful, nurturing nature.

Find out your color at QuizMeme.com!

  © Blogger templates Newspaper III by Ourblogtemplates.com 2008

Back to TOP