Tuesday, October 19, 2010

ငယ္က်င့္

လြန္ခဲ့တဲ့ အနွစ္ေလးဆယ္ အနွစ္ေလးဆယ္ဆိုေတာ့ နည္းနည္းေနွာေနွာနွစ္ေတြရယ္မွ မဟုတ္
ပါပဲလားလို႔ ေတြးမိတယ္ တကယ့္တကယ္ေတာ့လဲ ဟိုလိုလို ဒီလိုလိုနဲ႔ပဲ နွစ္ေတြတနွစ္ၿပီးတ
နွစ္ ကုန္လာခဲ့တဲ့ နွစ္ေတြရွိသလို တနွစ္နဲ႔တနွစ္ကို ခက္ခက္ခဲခဲ ခဲရာခဲဆစ္ ျဖတ္ေက်ာ္လာခဲ့ရ
တဲ့ နွစ္ေတြလဲရွိရဲ့ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ျပန္ေတြးၾကည့္ေတာ့ မွတ္မိေနေသးပါတယ္ နွစ္အားျဖင့္ တြက္
ၾကည့္ေတာ့လဲ နွစ္ေပါင္းမ်ားစြာရယ္။

ပထမဆံုး ညီမေလးကို ေမေမေမြးတဲ့ ည။ လြန္ခဲ့တဲ့ နွစ္ေပါင္း ေလးဆယ္နွစ္နွစ္ေက်ာ္ ညတုန္း
က လူႀကီးေတြအလုပ္ရႈပ္တာ အေရးႀကီးေနတာ ဘာညာမသိေပမဲ့ မိုးလင္းနိုးနိုးခ်င္း က်ေနာ္
ထက္အသက္ ၁၀ နွစ္ေက်ာ္ေက်ာ္ အသက္ႀကီးတဲ့ အမႀကီးတ၀မ္းကြဲ က က်ေနာ့္ကို ေဆးရုံကို
သြားဖို႔ အက်ႋီအ၀တ္အစားလဲေပးၿပီး ေမေမညက က်ေနာ္အတြက္တဲ့ ညီမေလးေမြးေပးတယ္
တဲ့ အဲ့ဒါ ေဆးရုံကိုသြားၿပီး ညီမေလးကို ၾကည့္ၾကမယ္တဲ့ က်ေနာ္က ၃ နွစ္နဲ႔ ေလးလ အရြယ္
ညီမေလးကို ေဆးရုံ ပခက္ေလးထဲမွာေတြ႔ေတာ့ နီနီရဲရဲေလး မ်က္လံုးေလးမွိတ္လို႔ လူႀကီးေတြ
ကေတာ့ ကိုခ်စ္ေဖအေဖနဲ႔ တပံုစံထဲတဲ့ သိပ္တူတာပဲတဲ့ က်ေနာ္ကေတာ့ ကေလးမို႔ ဘယ္လိုမွ
အေဖနဲ႔ တူတယ္လို႔ မၾကည့္တတ္ ညီမေလးကိုေတာ့ ကိုင္ၾကည့္ခ်င္ေနတာပဲ။ နီနီရဲရဲေလး
ေနာက္ ေမေမေဆးရုံက ဆင္းလာၿပီး အိမ္ေရွ႔မွာ ေစာင္ပုခက္ေလးနဲ႔ သိပ္ထားတုန္း က်ေနာ္ညီ
မေလးပါးကို ခ်စ္လို႔ ကိုက္ဆြဲလိုက္တာ ညီမေလး ေအာ္ငိုေတာ့မွ ေမေမ မီဖိုထဲက အတင္းေျပး
လာၿပီး က်ေနာ့္ကို ေမးရတယ္။ ကိုခ်စ္ေဖလဲ ငိုေပါ့ ညီမေလး ခ်စ္လို႔ ကိုက္မိတာ သူေအာ္ငို
ေတာ့ ျပန္ေၾကာက္သြားၿပီး ငိုမိတာျဖစ္မယ္။ ေမေမဆူမွာစိုးတာလဲ ပါမွာေပါ့။

အဲ့ဒီအျဖစ္အပ်က္ေလးကို ေသေသခ်ာခ်ာ မွတ္မိေနေသးတယ္ ညီမေလးကို ေမြးၿပီးတဲ့အခ်ိန္
က ျပည္သူ႔ဆိုင္ေခတ္ အစစအရာရာ ၀ယ္ခ်င္တိုင္းလဲ မရ အနွီးကအစ နို႔မႈန္႔ နို႔ဆီအဆံုးအစစ
ရွားပါးတဲ့အခ်ိန္တဲ့ ညီမေလးက ကိုခ်စ္ေဖထက္ ပိုဒုကၡေရာက္တယ္တဲ့ ေဆးကလဲ ရွားတယ္
စစ္အစိုးရ တက္လာျပီး ၁၀ နွစ္၀န္းက်င္ေလာက္ေပါ့ သူ႔ကို ေမေမက နို႔ျဖတ္ေတာ့ ၀ယ္လို႔ရသ
မွ်ေလး ၀ယ္ထားေပးေပမဲ့ သူက ဘာမွမစား ငိုပဲေနတယ္ ထမင္းၾကမ္းေလးကို ေရနဲ႔ဆမ္းေပး
ထားတာေလးပဲ စားရွာတယ္။ ညဖက္ညီမေလး ငိုေနတာ သနားလိုက္တာ။ ခုခ်ိန္္ထိ က်ေနာ္
မ်က္ေစ့ထဲမွာ ျမင္ေနမိတယ္ က်ေနာ္လဲ ကေလးေပမဲ့ အိပ္မရဘူး။ ေနာက္ေတာ့လဲ အိပ္ေပ်ာ္
သြားတာေပါ့။

ေနာက္ က်ေနာ္တို႔ ေက်ာင္းစတက္ရေတာ့ ေနခင္းမုန္႔စား ေက်ာင္းဆင္းလႊတ္ခ်ိန္ ေမေမက မ
လာဘူး ေက်ာင္းအပ္သြားတုန္းကထဲက မ်က္နွာက ခပ္တည္တည္ပဲ သူမ်ားကေလးေတြဆို အ
ေမ့ထမိန္စဆြဲထားၿပီး ေက်ာင္းမေနခ်င္ဘူး ေအာ္ငိုသလို ကိုခ်စ္ေဖလဲ ေအာ္ငိုခ်င္တာပါပဲ ေက်ာင္းမွာ ထားခဲ့မယ္ဆိုတာလဲ သိေနေပမဲ့ ခပ္တည္တည္ျဖစ္ေနတဲ့ အေမ့မ်က္နွာေၾကာင့္ မ
ေအာ္ငိုရဲဘူး က်ေနာ္ငိုရင္ အေမက စိတ္ဆိုးလိမ့္မယ္ အေမမႀကိဳက္ဘူး အဲ့ဒါကို သိေနလို႔ ငိုခ်င္ေပမဲ့ မငိုရဲဘူး အေမကထားခဲ့တာပါပဲ မုန္႔စားေက်ာင္းဆင္းကိုလဲ “အေမလူႀကံဳနဲ႔ စားစရာ
ထည့္ေပးလိုက္မယ္ အေမမလာအားဘူး”တဲ့ က်ေနာ္ကေတာ့ မုန္႔စားေက်ာင္းဆင္းေတြ ဘာ
ေတြသိလို႔ရယ္ေတာ့မဟုတ္ပါဘူး အေမမလာဘူးဆိုတာသိေတာ့ ၀မ္းေတာ္ေတာ္နည္းေနမိ
တယ္။

ေန႔လည္မုန္႔စားေက်ာင္းဆင္းေတာ့ အိမ္နားက အသိသူငယ္ခ်င္းအမနဲ႔ စားစရာ ထည့္ေပး
လိုက္ပါတယ္ အေမကေတာ့မလာပါဘူး ေနာက္ေတာ့လဲ ေမ့ေမ့ေပ်ာက္ေပ်ာက္ျဖစ္သြားတယ္
မုန္႔စားေက်ာင္းဆင္းခ်ိန္ဆို အေမ့ကို မေမွ်ာ္မိေတာ့ဘူး ေနာက္ အတန္းနည္းနည္းႀကီးလာ
ေတာ့ အိမ္နဲ႔ေက်ာင္းနဲ႔ သိပ္မေ၀းေတာ့ အေမမွာသလို ကားလမ္းေဘးက ကပ္ၿပီးအိမ္ကိုျပန္
လာရတယ္။ အိမ္မွာ ကိုယ့္ဘာသာ ထမင္းျပန္စားတယ္ေပါ့။ ေနာက္ကိုခ်စ္ေဖ အသက္ႀကီး
လာေတာ့ အေမက ျပန္ေျပာျပတယ္ အဲ့ဒီတုန္းက အေမက ကိုခ်စ္ေဖကို သူမ်ားကေလးေတြ
လို အေမရွိမွ ျဖစ္မယ္ဆိုတာမ်ိဳး ျဖစ္မွာစိုးလို႔တဲ့ အေမမရွိလဲ ကိုယ့္ဘာသာကိုယ္ အားကိုး
တတ္ေအာင္ ထားခဲ့တာတဲ့ တကယ္ေတာ့လဲ ဟုတ္ပါတယ္ ၀မ္းနည္းစရာေကာင္းသလိုလိုျဖစ္
ေပမဲ့ အေမသင္ေပးတဲ့ တကိုယ္ေတာ္ ေနထိုင္ျခင္း ရုန္းကန္ျခင္း သင္ခန္းစာကိုပါ တဆက္ထဲ
စသင္ရတာပါ။

ငါ့အေမဟာ သူမ်ားအေမေတြလို မလာဘူး သို႔ေသာ္လဲ ငါ့ကို ထားခဲ့လို႔ ျဖစ္တယ္လို႔ အေမက
ေျပာတာပဲ ငါေနလို႔ ျဖစ္ပါတယ္ဆိုတာကို စၿပီးလက္ခံသြားတာပါ။ ေနာက္စာ ေပါင္းဖတ္တတ္
လာေတာ့ အေမက “ညည ပံုေျပာျပတာေလးေတြ ကေနပံုျပင္ေလးေတြဟာ ကာတြန္းစာအုပ္
ေလးထဲမွာ ပါတယ္ သားစာလံုးေပါင္းဖတ္ နားမလည္ရင္ ေမေမ့ကိုေမး” ဆို က်ေနာ္္လဲ ေပါင္း
ဖတ္တာပဲ နားမလည္တာေတြ အကုန္လံုးကိုလဲ အေမ့ကို ေမးတာပါ။

ေနာက္အတန္းႀကီးလာေတာ့လဲ က်ေနာ္သိခ်င္တာေတြကို အားလံုးသူေျဖရင္ မျပည့္စံုမွာစိုးလို႔
တဲ့ သိခ်င္တာရွိရင္ ေက်ာင္းက ဆရာေတြ ဆရာမေတြကို ္ေမးၾကည့္တဲ့ အဲ့ဒီက စလို႔ အလြန္
အေမးအျမန္းထူတဲ့ က်ေနာ္လဲ အတန္းထဲမွာ သိခ်င္တာရွိရင္ ဆရာဆရာမေတြကို ေမးရဲလာ
ပါတယ္ ဆရာဆရာမေတြကလဲ စာဖတ္သူေတြမ်ားေတာ့ ဖတ္စရာ စာအုပ္ေတြပါ ေျပာျပေပး
ပါတယ္။ အဲ့ဒီလိုနဲ႔ စာဖတ္တာကို ၀ါသနာပါလာခဲ့တာပါ ။ ခုျပန္ေတြးၾကည့္ေတာ့နွစ္ေပါင္း သံုး
ဆယ္ေက်ာ္ ေလးဆယ္တုန္းက အျဖစ္အပ်က္ေတြ ဒါေပမဲ့ ေကာင္းတဲ့အက်င့္ကို ေကာင္းမြန္
တဲ့ ဓေလ့ကို ခ်ေပးခဲ့တဲ့ အေမ့ကို ေက်းဇူးတင္မိေနပါတယ္။

အေမဆိုလို႔ အေဖက ငါေကာမပါဘူးလားလို႔ ေမးမွာ အေဖရယ္လဲ အတူတူပါပဲေပါ့ တကယ္ဆို
စာဖတ္၀ါသနာမပါတဲ့ အေဖက က်ေနာ္ဖတ္ခ်င္သမွ် သူမအားတဲ့ၾကားထဲက အကုန္ရေအာင္
ရွာ၀ယ္ေပးတာပါ။ ကိုခ်စ္ေဖ ဖတ္တဲ့စာအုပ္ေတြက အေဖမႀကိဳက္တဲ့ စာအုပ္ေတြ အေဖက ဒီ
စာအုပ္ေတြဖတ္ရင္ ဒိဌိျဖစ္လိမ့္မယ္ ကြန္ျမဴနစ္ျဖစ္လိမ့္မယ္ မဖတ္နဲ႔တဲ့ က်ေနာ္ကေတာ့ ဖတ္
တာပါပဲ အေဖက ျပင္းျပင္းထန္ထန္ေတာ့မတားပါ ၀ယ္လဲေပးပါတယ္။ က်ေနာ္လဲ ဒိဌိမျဖစ္သ
လို ကြန္ျမဴနစ္လဲ မျဖစ္ခဲ့ပါဘူး အဲ့ဒီလိုျဖစ္ဖို႔ဆိုတာ အသဲမာမွ ျဖစ္တာေလ။ က်ေနာ္က အသဲမ
မာပါ။ ထစ္ကနဲဆို လက္တြန္႔တယ္ မေသရဲ မသတ္ရဲ အနိုင္မယူရဲ သေဘာက်ခဲ့တာေတာ့ရွိပါ
တယ္ ကိုယ့္ကိုကိုယ္လဲ မာမယ္ထင္ခဲ့တယ္။ ယံုၾကည္ရာတခုအတြက္ အကုန္လုပ္ရဲမွေလ စြန္႔
လႊတ္ရဲမွ ဆိုေတာ့ မျဖစ္နိုင္ပါ လို႔ ရိုးရိုးသားသား ပဲ ေတြးမိခဲ့ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့အဲ့ဒီအခ်ိန္တုန္းက
ရရာ စာအုပ္ကို ၀ါးစားသလို ဖတ္ခ်င္ေနတာေတာ့အမွန္ပါ စာအုပ္ေတြကို လိုင္းတလိုင္းထဲ မ
ဖတ္ျဖစ္ခဲ့တာ ကေတာ့ အေမေျပာျပတာေၾကာင့္ပဲ ျဖစ္မယ္ထင္ပါတယ္။

အေမက က်ေနာ္ဖတ္ခ်င္တဲ့ စာအုပ္ ဖတ္သင့္တဲ့စာအုပ္ဟူသမွ် အကုန္ေပးဖတ္ပါတယ္။ မ
ဖတ္သင့္တဲ့ အသည္းကြဲ အရက္သမား အခ်စ္ကိုးကြယ္ေရး စာအုပ္ေတြကလြဲလို႔ အေမက မ
တားပါဘူး ရွာလဲေပးပါတယ္။ တဖက္မွာ တားျမစ္ထားလို႔ ခိုးေၾကာင္ခိုး၀ွက္ဖတ္ရတဲ့ စာအုပ္
ကို ခိုးဖတ္တဲ့အခါ မသိခ်င္ေယာင္ေဆာင္ေနခဲ့သလို တဖက္ကလဲ သိုက္သမိုင္းစုန္းေမွာ္က
ေ၀ စာအုပ္ေတြကအစ ဗဟုသုတ အျဖစ္ဖတ္ခိုင္းတာမ်ိဳးဆိုေတာ့ စာဖတ္ရေတာ့မဲ့ ရက္ေတြဆို
ေပ်ာ္ေနခဲ့တာပါ။ ေသာၾကာေန႔ည ကေန တနဂၤေႏြေန႔ ေနလည္အထိ အျပင္စာအုပ္ဖတ္နိုင္ခြင့္ ရခဲ့တာကို ခုျပန္ေတြးၾကည့္ေတာ့ အလယ္တန္းေက်ာင္းသား ဘ၀မွာ တကယ့္ေပ်ာ္ရႊင္စရာ။

အနွစ္ေလးဆယ္ေက်ာ္ အတြင္းမွာ ၾကည္နူးခ်မ္းေျမ့စရာ ျပန္ျပန္ေတြးၾကည့္မိတိုင္း ေက်းဇူး
တင္မဆံုး ျဖစ္မိတာကေတာ့ စာဖတ္ျခင္းအက်ိဳးကို ေပ်ာ္ရႊင္စရာအျဖစ္ တေျဖးေျဖး ေျပာင္းေပး
ခဲ့တဲ့ အေမနဲ႔ အေဖကိုပါပဲ။ အျခားေသာ ေက်းဇူးေတြကေတာ့ မ်ားလြန္းလို႔ ေျပာျပမယ္ဆိုရင္
ေတာင္ေတာ္ေတာ္မ်ားမွာပါ။ ခုအခ်ိန္ထိ မိဘေတြ သက္ရွိထင္ရွားရွိေနေသးၿပီး အေ၀းမွာေန
ေနရေပမဲ့ ကိုယ့္ကို တေယာက္ထဲ ေနရဲေအာင္ သိလိုတာေတြ ကို စာအုပ္ေတြထဲက ေနသိလာ
ေအာင္ လမ္းျပေပးခဲ့ပါလားလို႔ ၾကည္နူးမိေနတယ္။

4 comments:

ရီမိုးျပည္ ့ October 20, 2010 at 3:17 AM  

အစ္ကိုေရ....
မေရာက္တာႀကာလို႔ေမ႔မ်ားေနမလား မသိဘူး။ အစ္ကိုရဲ့ငယ္ဘဝေလးကို လာဖတ္သြားတယ္ေနာ္...

Crystal October 20, 2010 at 5:34 AM  

သားေတြမ်ား အေမအေၾကာင္းေရးရင္ တကယ္ပီျပင္တယ္ေနာ္ :)

ကုိေအာင္ October 20, 2010 at 7:40 AM  

ဟုတ္တယ္ အကိုၾကီး၊ အလယ္တန္း ေက်ာင္းသားဘ၀က တကယ့္ကုိ ေပ်ာ္စရာပဲ။

ေရႊရတုမွတ္တမ္း October 20, 2010 at 7:47 PM  

အႏွစ္ ၄၀ ေတာင္ရွိသြားျပီလားဗ်...
ငယ္ငယ္က အေၾကာင္းေလးေတြကို မွတ္မိသေလာက္ ၾကီးမွအေၾကာင္းေတြၾက သိတ္မမွတ္မိတတ္ဘူးဗ်ာ..
အသက္ၾကီးလာေတာ့ အာရုံေတြမ်ားလာလို႔ ထင္ပါရဲ့..

က်ေနာ့္အေရာင္က အစိမ္းေရာင္ပါ ခင္ဗ်ားတို႔ကေကာ.

GREEN

You are a very calm and contemplative person. Others are drawn to your peaceful, nurturing nature.

Find out your color at QuizMeme.com!

  © Blogger templates Newspaper III by Ourblogtemplates.com 2008

Back to TOP