၀မ္းေရး

၀မ္းေရး

နို႔ဆာတဲ့သား
အေမေမွ်ာ္တဲ့
ညေန။

အေမ..
အေမ..
သားေပ်ာက္တဲ့..အေမ

ဒီေတာင္ရိုး
မုဆိုး ပုခံုးေပၚ
ေသြး..စက္လက္နဲ႔ ပါသြားတယ္။ ။


မိုးစဲေန

Read more...

အရင္တုန္းကလို..

ငယ္ငယ္တုန္းကေတာ့ အသက္ ငါးဆယ္တန္း လူၾကီးဆိုတာ အဖိုးၾကီးေတြပါလားလို႔ ထင္ထား
ခဲ့တာ ကိုယ္ကိုယ္တိုင္ ငါးဆယ္နားကို ေတာ္ေတာ္ၾကီးကပ္လာေတာ့ (၃ နွစ္အလို)မွ ေၾသာ္..
အသက္ငါးဆယ္ဆိုတာလဲ ငယ္ေသးတာပဲ ေျပးႏူိင္လႊားႏူိင္ အလုပ္လုပ္နိုင္ေသးတာပဲ လို႔ ပဲ ေျဖေတြးပါတယ္။ တကယ္ေတာ့ ဒါဏ္ရာဒါဏ္ခ်က္ေပါင္းစံု ၾကံဳရင္ၾကံဳသလို စား အိပ္ စနစ္တ
က်ရယ္ က်မ္းမာေရးအသိရွိရွိရယ္ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ေစာင့္ေရွာက္ခဲ့ မဟုတ္ေလေတာ့ ခုအခ်ိန္မွာ
ေတာ္ေတာ္ေလး က်မ္းမာေရး ခ်ိဳ႔ယြင္းလာတာေတာ့ အမွန္ပါပဲ။

တကယ္က သိပ္ငယ္လွေတာ့တဲ့အရြယ္ေတာ့ မဟုတ္ေတာ့ပါဘူး ဒုတိယအရြယ္ထဲကို ထဲထဲ
၀င္၀င္ ေရာက္ခဲ့ျပီးျပီ တတိယအရြယ္ကို ကူးခါနီးဆိုပါေတာ့ ကိုခ်စ္ေဖကို ေမြးေတာ့ ကိုခ်စ္ေဖ
အဖိုးက ၄၂ နွစ္ပဲရွိေသးဆိုပဲ ခု ကိုခ်စ္ေဖရဲ့ ညီေလးအရြယ္ေပါ့။ ဘာရယ္ေတာ့လဲ မဟုတ္ပါ
ဘူး ေနရင္းထိုင္ရင္း သြားလာလုပ္ကိုင္ရွာေဖြ စားေသာက္ရင္း ၾကီးလာခဲ့ၾကရာက မေတြ႔ျဖစ္
ေတာ့တဲ့ မေတြ႔ နိုင္ေတာ့တဲ့ ငယ္သူငယ္ခ်င္းေတြကို သတိယလာမိတာရယ္ အခ်ိန္ေလးက
ရေနတာရယ္ နဲ႔ ေရးမိတာပါ။

ကိုခ်စ္ေဖ ခုတေလာ သူငယ္ခ်င္း နွစ္ေယာက္ကို သြားသတိယေနမိတယ္ ကိုခ်စ္ေဖ ငါးတန္း
နွစ္မွာ တခန္းထဲ ေဘးခ်င္းကပ္ ေရွ႔ေနာက္ အတူထိုင္ခဲ့ရတဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြပါ။ ကိုခ်စ္ေဖ ငါး
တန္းဆိုေတာ့ လြန္ခဲ့တဲ့ နွစ္ေပါင္း ၃၆ နွစ္ေလာက္က ေပါ့။ တေယာက္က မာမြတ္တဲ့ ေက်ာင္း
နာမည္ကိုက မာမြတ္ အရပ္ရွည္ရွည္ အသားလတ္လတ္ အိႏၵိယႏြယ္ဖြား ဘာသာျခား ကေလး
ဘ၀ထဲက အလြန္းသည္းခံတတ္ စိတ္ရွည္တတ္တဲ့သူ အဲ ကေလးဘ၀တုန္းကေတာ့ ဘယ္သိ
ပါ့မလဲေနာ။ အသက္ၾကီးလာမွ ျပန္ေတြးၾကည့္မိတာ။

သူက မုန္႔စားေက်ာင္းဆင္းရင္ အျခားေသာ သူငယ္ခ်င္းေတြလို မုန္႔ေရာင္းတဲ့ ေစ်းတန္းဖက္
သြား မုန္႔တခုခု ၀ယ္စား အဲ့ဒီလိုမ်ိဳး မရွိပါဘူး အခန္းထဲက သူထိုင္တဲ့ စာေရးခုန္ေလးမွာပဲထိုင္
ဟိုေငးဒီေငး အျခားသူငယ္ခ်င္းေတြက မုန္႔စားဖို႔ ေခၚလဲ မစား လာေၾကြးရင္လဲ ျပံဳးျပီး ငါမဆာ
လို႔ပါ မင္းတို႔ မုန္႔ေပးတာ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ ဆိုတာမ်ိဳး ကေလးဘ၀ေလးထဲက ေျပာတတ္သူ
တေန႔ ေန႔လည္ မုန္႔စားေက်ာင္းဆင္း ေက်ာင္းျပန္တက္ခါနီး ကိုခ်စ္ေဖနဲ႔ ေဘးျခင္းကပ္ အတူ
ထိုင္ မာမြတ္က သူ႔ခုံ္ေလးမွာ မထိုင္ပဲ ဗလာစာအုပ္ထဲက စာရြက္ေဟာင္းေလးနဲ႔ သူ႔ ခုံေလး
ကို ထပ္ခါတလဲလဲ သူပြတ္ေနေတာ့ ကိုခ်စ္ေဖလဲ မေနနိုင္ပဲ “ေဟး..မာမြတ္ မင္းခုံက ဘာျဖစ္
လို႔လဲ” လို႔ ေမးျဖစ္တယ္။ သူက “ ဘာမွ မျဖစ္ပါဘူးကြာ ငါလႊတ္ပစ္လိုက္ပါျပီ” တဲ့ အဲ့ဒါနဲ႔ ကို
ခ်စ္ေဖကလဲ “ မင္းဘာျဖစ္လို႔ ဘာကို လႊတ္ပစ္ျပီး ဘာလို႔ ခုံကို သုတ္ေနတာလဲ” လို႔ ထပ္ေမး
ေတာ့မွ “ ငါမေျပာခ်င္ပါဘူးကြာ” တဲ့ ကိုခ်စ္ေဖက မရမကေမးေတာ့မွ “ဟိုေကာင္ေတြကြာ..
ငါ့ ခုံထဲမွာ ငါမစားတဲ့ အသားကို လာထည့္ထားတယ္ ခုံေတြကိုလဲ သုတ္သြားတယ္” တဲ့။

ဘယ္ေကာင္ေတြလဲ လို႔ ေမးေနတုန္း “ ေဟ့ေကာင္ ခ်စ္ေဖ မင္းက သိရင္ဘာလုပ္မလို႔လဲ ငါ
တို႔ သုတ္တာ ကြာ” လို႔ ကိုခ်စ္ေဖတို႔ထက္ အသက္ၾကီးတဲ့ အရြယ္လဲၾကီးတဲ့ ေမာင္ေမာင္က ေျပာလာပါတယ္ ကိုခ်စ္ေဖကလဲ ေတာ္ေတာ္ကို ခံျပင္းတယ္ သူ႔ဘာသာေနတဲ့ ဘာသာျခား သူငယ္ခ်င္းကို အုပ္စုဖြဲ႔ အရြယ္အားကိုးနဲ႔ အနိုင္က်င့္တယ္လို႔ ခံစားရတယ္ အဲ့ဒါနဲ႔ “ မင္းတို႔ မ
တရားဘူး မင္းတို႔ အနိုင္က်င့္တာ” လို႔ ကိုခ်စ္ေဖက ေျပာလဲေျပာေရာ ဘာေျပာေကာင္းမလဲ
ကိုခ်စ္ေဖကို သူတို႔ ညီအကိုေတြ ၀ိုင္းထိုးၾကိတ္ လိုက္တာ ၾကယ္ေတြလေတြ ျမင္သြားတာပါပဲ။

မာမြတ္နဲ႔ ေဘးက အျခားသူငယ္ခ်င္းေတြ ၀ိုင္းမဆြဲရင္ ဘယ္ေလာက္ေတာင္ခံရမလဲ မသိဘူး
ဒါေပမဲ့ ဘယ္ေနမလဲ ရန္ျဖစ္တယ္ဆိုတဲ့ သတင္းက ျပန္႔သြားေတာ့ အတန္းပိုင္ဆရာ ဦးေအာင္
ျမင့္ ေရာက္လာျပီး ရန္ျဖစ္တဲ့ေကာင္ေတြ အကုန္ ခုန္ေပၚတက္ လက္ပိုက္ေနဆိုလို႔ ကိုခ်စ္ေဖ
လဲ အပစ္ေပးခံရတဲ့ထဲ အဆစ္ပါရေသး။

အဲ့ဒါနဲ႔ ေနာက္ ရွစ္တန္းေလာက္မွာ မာမြတ္ေက်ာင္းက ထြက္ျပီး သူ႔အေဖပိုင္ သံလုပ္ငန္းကို ၀င္လုပ္ပါတယ္။ ကိုခ်စ္ေဖတို႔ ၁၀ တန္းေလာက္မွာ သူ႔အိမ္က ေပးစားတဲ့ သူနဲ႔ ဘာသာတူ ေဆြမကင္း မ်ိဳးမကင္းေကာင္မေလးနဲ႔ အိမ္ေထာင္က်သြားပါတယ္။ ေနာက္ ကိုခ်စ္ေဖလဲ ျမိဳ့က
ေနထြက္ျပီး ၁၉၉၄ အိမ္ျပန္လာေတာ့ မာမြတ္က အေတာ္ပဲ စီးပြားျဖစ္ေနပါျပီ ကိုခ်စ္ေဖက
ေတာမွာ စပါးၾကိတ္တဲ့စက္ေလးလုပ္ေတာ့ လိုအပ္တဲ့ စက္ပစၥည္းကို သူ႔ဆိုင္မွာပဲ ၀ယ္ရတာ
ပါ မာမြတ္တို႔ ဆိုင္က ပစၥည္းမွန္ ေစ်းမွန္ျဖစ္ျပီး သူတို႔ဆိုင္မွာမရွိရင္လဲ ေစ်း မနာရေအာင္ ပစၥည္းအမ်ိဳးအစားသိေအာင္ အျမဲေျပာျပပါတယ္။

ကိုခ်စ္ေဖကေတာ့ စဥ္းစားတာေပါ့ မာမြတ္က ငယ္ငယ္တုန္းကလဲ စိတ္ရွည္ျပီး သည္းခံတယ္
စိတ္ထားလဲေကာင္းတယ္ သူ႔ဘ၀က ပံုမွန္ ေအးေအးခ်မ္းခ်မ္း လဲရွိပါတယ္ေပါ့ တကယ္ေတာ့
ကိုခ်စ္ေဖက ေနာက္မွ သိတာပါ သူက ကိုခ်စ္ေဖတို႔ ျမိဳ့က သူတို႔ ဘာသာ ဘုရားေက်ာင္းေဂါ
ပက လူၾကီး ဦးမာမြတ္ ဦးမာမြတ္နဲ႔ အားလံုးက ေလးေလးစားစား ရွိၾကတာဆိုပဲ။ ကိုခ်စ္ေဖက
ေတာ့ ဘယ္ဘာသာ မို႔ ေကာင္းတယ္ မေကာင္းဘူးရယ္ မဆိုလိုခ်င္ပါဘူး လူပုဂၢိဳလ္
အေနနဲ႔ ေျပာတာပါ။ စိတ္ရွည္သည္းခံတတ္တဲ့ သူငယ္ခ်င္းက ၾကီးလာေတာ့လဲ သူ႔ဘာသာ သူ
ရိုးရိုးေအးေအးနဲ႔ သူ႔မိသားစု ဘ၀ေလးကို တည္ေဆာက္ေနတာပါပဲ။ ေနာက္ ကိုခ်စ္ေဖတို႔ ျမိဳ့
ကေန ေဂါပကလူၾကီးေတြထဲက လူေရြးျပီး ဘုရားဖူး လႊတ္ေတာ့ သူပါသြားပါတယ္။ ကိုခ်စ္ေဖ
က ေနာက္ေတာ့ သူျပံဳးေနတယ္။ ဟိုး..ငယ္ငယ္တုန္းက ျပံဳးတဲ့ အျပံဳးမ်ိဳး။ ကိုခ်စ္ေဖက ေတာ့
ကၽြတ္ဆပ္ဆပ္ မာေက်ာေက်ာ မဟုတ္ရင္ မတရားရင္ မတတ္သာလို႔သာ ျငိမ္ေနရင္ ျငိမ္ေနရ
မယ္ အခြင့္သာတာနဲ႔ ျပန္ေျပာဖို႔ ျပန္တုန္႔ျပန္ဖို႔ အျမဲ ေတြးမိေနတတ္ေတာ့ ျပႆနာ အလီလီ
နဲ႔ သူ။ ေၾသာ္ ေတြးမိတာပါ ဘ၀ဆိုတာ ရိုးရိုး သားသား စိတ္ရွည္ရွည္ နဲ႔ ျဖတ္သန္းရင္လဲ ရ
ေပသား ကလားေပါ့ဗ်ာ။

ေနာက္ သူငယ္ခ်င္းတေယာက္ ကေတာ့ အဲ့ဒီငါးတန္းတုန္းက စသိတာပါပဲ။ သူက ပန္းခ်ီသ
မား သူ႔ မွာ ပံုဆြဲတဲ့ ဗလာစာအုပ္သက္သက္ရွိတယ္ အဲ့ဒီထဲမွာ ပံုေလးေတြ သူအျမဲဆြဲပါတယ္
သူ႔ ဆြဲတဲ့ ပံုေလးေတြကို ကိုခ်စ္ေဖက သေဘာက် အထင္ၾကီးရင္း ခင္သြားၾကတာ သူက စာ
ေရးရင္ လဲ အျမဲ ေသေသသပ္သပ္ အက်ႌအ၀တ္အစား ၀တ္ရင္လဲ ေသေသသပ္သပ္ သူက
စကားေျပာလဲေကာင္းတဲ့သူ သူ႔ေဘးမွာ သူငယ္ခ်င္းေတြက အျမဲ၀ိုင္းျပီး သူေျပာတာ နား
ေထာင္ေနရသူမ်ိဳး အဂၤလိပ္ရုပ္ရွင္ကား အတူတူၾကည့္ၾကတာျခင္း အတူတူ တလံုးမွ နားမ
လည္တာျခင္းလဲ အတူတူ သူျပန္ေျပာျပတဲ့ အဂၤလိပ္ရုပ္ရွင္ဇတ္ကားကို အားလံုးက နားေထာင္
ရေလာက္ေအာင္ ေျပာတတ္တာမ်ိဳး ကေလးဘ၀ထဲက ဇ က ရွိတာ။ သူ႔နာမည္က ေဇာ္မင္း။

တေန႔ေတာ့ သူက ေက်ာင္းကို ေက်ာက္ခဲလို အတံုးေလး တတံုး ယူလာပါတယ္ အျခား ဘယ္
သူ႔ကိုမွ မျပပဲ ကိုခ်စ္ေဖကို ျပပါတယ္ အဲ့ဒါ မင္းသိလား ေဆးသၾကားတုံး ကြ ေသာက္ေရ အိုး
ထဲကို စိမ္ထားရင္ ေရခ်ိဳတယ္ အဲဒါ ငါတို႔ အတန္းထဲက သူေတြ ေရခ်ိဳခ်ိဳေသာက္ရေအာင္ မင္း
နဲ႔ ငါနဲ႔ ေသာက္ေရအိုးထဲကို ထည့္ထားမယ္ မင္းဘယ္သူ႔မွ မေျပာနဲ႔ အဲ့ဒါနဲ႔ ေသာက္ေရအိုး နွစ္
အိုး ထဲကို ကိုခ်စ္ေဖနဲ႔ သူနဲ႔ အတူ ေဆးသၾကားတံုးေလးကို စိမ္ထားလိုက္တယ္။ အိုးႏႈတ္ခမ္း
စပ္ကို ေဆးသၾကားျမန္ျမန္ေပ်ာ္ေအာင္ လက္နဲ႔ ပြတ္ေပးလိုက္ေသး။

ေနာက္ သိပ္မၾကာပါဘူး ေသာက္ေရခ်ိဳ တယ္ ေသာက္ေရခ်ိဳတယ္ဆိုျပီးေသာက္လိုက္ၾက ခ
ဏေန အိမ္သာကိုေျပး ဆီးစြန္႔လိုက္ၾကနဲ႔ ေဆးသၾကားက ဆီးရႊင္တယ္ဆိုပဲ။ အဲ့ဒီလိုနဲ႔ သိပ္မ
ၾကာဘူး ဒါဘယ္သူလုပ္တာလဲ ဆိုျပီး နားမလည္ပါးမလည္နဲ႔ လုပ္ရလား အားလံုး ဒုကၡေရာက္
ကုန္ရင္ ဘယ္လိုလုပ္မလဲ ဆိုျပီး ေဆးသၾကားတရားခံကို ရွာပါေလေရာ မေဖၚရင္ တတန္းလံုး
ကို ရိုက္မယ္ အမွန္အတိုင္း ၀န္ခံရင္ အျပစ္ကို ေလွ်ာ့ေပးမယ္ ဆိုေတာ့ တရားခံ ကိုခ်စ္ေဖတို႔
နွစ္ေယာက္လဲ တေယာက္ သံုးခ်က္စီ အရိုက္ခံရ ပါေလေရာ။

ခုေတာ့ အဲ့ဒီသူငယ္ခ်င္းက သစ္ေတာဌါနမွာ ေတာေခါင္း လုပ္ရတာ သူမ်ား မသထာေရစာေပး
တာေကၽြးတာစားရလို႔ ဆိုျပီး အလုပ္ကထြက္ျပီး ၀ိပႆနာ အားထုတ္ရင္း ဘုန္းၾကီးအျပီး၀တ္
သြားပါျပီ။ တကယ့္ကို အပီအျပင္ ဘုန္းၾကီးစာလိုက္ တရားအားထုတ္ ဓမၼာစရိယတန္းေအာင္
ေအာင္လုပ္ျပီး ေတာရြာေလးတရြာမွာ ရိပ္သာေထာင္မယ္လို႔ ရည္ရြယ္ထားတယ္ လို႔ ကိုခ်စ္ေဖ
ကို အုဲ့ဒီတုန္းက ေျပာျပပါတယ္။

ခု..ရက္ထဲၾကမွ ငါးတန္းတုန္းက ငယ္သူငယ္ခ်င္း နွစ္ေယာက္ကို သတိယေနမိတာ။ ကိုခ်စ္ေဖ
နဲ႔ ခုခ်ိန္ ျပန္ေတြ႔ ရင္ ခ်စ္ေဖ မင္းကေတာ့.. အရင္တုန္းက လိုပဲ..အရင္တုန္းကလိုပဲ လို႔ ေျပာခံ
ရဦးမလားမသိ။

Read more...

ၾကည္ညိဳစရာ လႊတ္ေတာ္အမတ္မ်ား

မေျပာခ်င္ပါဘူးဗ်ာ

သူမ်ားတကာေတြ စိန္ေကာင္းေက်ာက္ေကာင္းေရာင္းတဲ့ထဲ ေဆးရိုးသယ္က ကန္႔လန္႔ ကန္႔လန္႔ လို႔ေျပာခံရဦးမယ္

ဒါ့ေၾကာင့္ေျပာတာ ျပည္ပအားကိုး ပုဆိန္ရိုး အဆိုးျမင္၀ါဒီေတြလို႔ ထပ္အေျပာခံရဦးမယ္

ရာဇပုလႅင္ဖင္ကပ္ပါလာတယ္လို႔ပဲေျပာေျပာ စိုင္ေကာ္လို႔ ျခံဳေပၚေရာက္တယ္ပဲေျပာေျပာ

မိုးေပၚက က်လာတဲ့ ၾကိဳတင္မဲေတြနဲ႔ အမတ္ျဖစ္တယ္ပဲေျပာေျပာ အမတ္ေတာ့ အမတ္ျဖစ္တာပဲေလ

ဒီတေခတ္မွာ အမတ္ျဖစ္တယ္ဆိုကတည္းက အမတ္ျဖစ္တယ္လို႔ မွတ္ေပါ့ဗ်ာ

ခုေတာ့..ထစ္ကနဲဆို ေကာင္းတယ္လို႔ တခါမွ မေျပာၾကဘူး လို႔ပဲဆိုဆို..

မေျပာခ်င္ပါဘူးဆိုကာမွပဲ မေနနိုင္မထိုင္နိုင္ေျပာမိျပန္တယ္ဗ်ာ


ဟိုစကားပံုလို..

ယိုသူမရွက္ ျမင္သူရွက္ လို႔ ဆိုျပန္ရင္လဲ ေျပာခံရဦးမယ္ ငါ့တို႔ အမတ္မင္းဆိုတာ ျပည္သူ႔ ကိုယ္စား ကိုယ္စားလွယ္ေတြကြ

မင္းလို တိုင္းတပါးကၽြန္ အဲ ကိုယ့္တိုင္းျပည္မွာ ကိုယ္လုပ္ကိုင္မစားပဲ တိုင္းတပါးမွာ ကၽြန္သြားခံတဲ့ သူမဟုတ္ဘူးကြ လို႔ အေျပာ

ခံရမယ္ ဆိုရင္လဲ ခံရေပေတာ့မယ္.


ဒီလိုပါ

ဧရာ၀တီက တင္ထားတဲ့ ၾကက္ေျပးေနျပည္ေတာ္က အမတ္မင္းေတြရဲ့ ဓါတ္ပံုေတြကိုသာ ရႈ႔စားပါေတာ့ဗ်ာ.

ဘယ္က ဘယ္လို ဥပဓိရုပ္ေတြလဲဆိုတာေတာ့..ဗ်ာ သိတယ္မွလား..

ကခ်စ္ေဖတို႔က ေနရာစံု လပ္လွ်ားလပ္လွ်ား ေလွ်ာက္သြားဘူးသူဆိုေတာ့ ေျပာရရင္..အဲ..

ဟို..

ဒီ..က ေခါင္း(ေဆာင္)ေတြလိုလို ဘာလိုလိုဗ်ာ.

ဗမာစကားတလံုးမွ မတတ္တဲ့ နိုင္ငံျခားသားတေယာက္ေယာက္ကို ျပ ၾကည့္ရင္လဲ

ဘာေျပာမလဲ.

သိၾကတယ္မွလား..


မေျပာခ်င္ေတာ့ပါဘူးဗ်ာ..


လူမွာ အ၀တ္ ေတာင္းမွာအကြပ္တဲ့

နဂိုရွိမွ နကိုင္းထြက္ သတဲ့..


ေၾသာ္..ၾကားလို႔မွ မေတာ္..

ဒီလူေတြက လူထု ကိုယ္စားလွယ္တဲ့ဗ်ာ.ဘယ္သူဘယ္၀ါရယ္ေတာ့ မသိရပါဘူး ပုဂၢိဳေရး တိုက္ခိုက္တာလဲမဟုတ္ပါဘူး
ဒါေပမဲ့ဗ်ာ.

ရွက္စရာၾကီး....

Read more...

ၾကက္ဥနဲ႔ အေၾကာ္

ၾကက္ဥနဲ႔ အေၾကာ္

(၁)
ေဟ့ေကာင္ ခ်စ္ေဖ
ဗ်ာ
ေယာက္က်ားက ေယာက္က်ားပီပီ ျပတ္ျပတ္သားသား ရဲရဲ ရင့္ရင့္ေျပာစမ္းပါ ဘာပတ္ခၽြဲ နပ္ခၽြဲ
လုပ္ေျပာေနတာလဲ
ဗ်ာ..ဟုတ္ကဲ့ ဦးေလး
ေအး..မင္းမွတ္ထား ငါဘယ္ေတာ့မွ မဟုတ္တာမလုပ္ဘူး မမွန္တာမေျပာဘူး ငါ့ထမင္းကို ငါရိုး
ရိုးသားသားရွာစားတယ္ ဘယ္သူ႔ဆီကမွ လက္ျဖန္႔ေတာင္းမစားဘူး..
ဗ်ာ..ဟုတ္ကဲ့ဦးေလး သိပါတယ္ဗ်ာ
ေဟ့ေကာင္..လူၾကီးက မင္းတို႔ ဘ၀မွာ အဲ့ ၀ထၳဳဆန္ဆန္ေျပာရရင္ မင္းတို႔ဘ၀ခရီးရွည္ၾကီးကို ေလွ်ာက္တဲ့ေနရာမွာ အေလ့အက်င့္ေကာင္းေတြ ရေစခ်င္လို႔ေျပာတာကြ ငါ့ကို မေငါ့နဲ႔
ဟုတ္ကဲ့ မေငါ့ပါဘူးဦးေလး
ငါ့ကိုၾကည့္ ငါအေၾကာ္ေက်ာ္တယ္ ငါ့ေဖာက္သည္ေတြ ငါကိုယ္တိုင္ပို႔တယ္ ငါ့အေၾကာ္ကို သူ
မ်ား အေၾကာ္ေတြနဲ႔ ယွဥ္လိုက္ရင္ မၾကီးေတာင္မွ မငယ္ေစရဘူး အျမတ္အမ်ားၾကီး ငါ့အတြက္
မက်န္ေပမဲ့ ငါ့အလုပ္ကို ငါဂုဏ္ယူတယ္
ဟုတ္ကဲ့ဦးေလး ဦးေလးအလုပ္ကို က်ေနာ္လဲ သေဘာက်ဂုဏ္ယူပါတယ္
ေဟ..ဘာျဖစ္လို႔လဲကြ
ဒီလိုပါ က်ေနာ္က မုန္ဟင္းခါးစားရင္ အေၾကာ္မပါပဲ စားရရင္ အရသာ မေတြ႔ပါဘူး အေၾကာ္ပါမွ အေၾကာ္ကၽြတ္ကၽြတ္ေလးရယ္ မုန္ဟင္းခါးရည္ေလးရယ္ ေမွ်ာခ်ျပီးစားရတာ ကို သေဘာက် ေတာ့ ဦးေလးတို႔လို အေၾကာ္ေက်ာ္မဲ့သူေတြ မရွိရင္ က်ေနာ္အတြက္ အခက္ပါ ဒါ
ေၾကာင့္ ဦးေလးအလုပ္ကို က်ေနာ္လဲ သေဘာက်ပါတယ္ ဦးေလးရဲ့ ရိုးရိုးသားသား အေၾကာ္ကို စားရလို႔လဲ ဂုဏ္ယူပါတယ္
ေအး..ခ်စ္ေဖ..မင္းကေတာ့ စကားေျပာရင္ ရိတိတိ ေငါ့ေတာ့ေတာ့နဲ႔
ဗ်ာ မဟုတ္ပါဘူး ဦးေလး က်ေနာ္မေငါ့ပါဘူး တကယ္ေျပာတာပါ
ေအး..ဘာျဖစ္ျဖစ္ ျပတ္ျပတ္သားသား ေျပာ ရိုးရိုးသားသားလုပ္ ကြ
ဟုတ္ကဲ့ခင္ဗ်ာ က်ေနာ္ ရိုးေျမက် ဦးေလးစကားကို မွတ္သားထားပါ့မယ္.
ေဟ့ေကာင္ လုပ္ျပန္ျပီ..
ဦးေလး ..က်ေနာ့္ အရိုးေျမက်ျပီးေတာ့ ထိမွတ္ထားမယ္ေလ. ေနာက္ပိုင္းေတာ့ က်ေနာ္လဲ မ
မွတ္နိုင္ေတာ့ဘူး.ေပါ့..
မင္းကေတာ့ လုပ္ျပန္ျပီ..ေအးေအး..ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ညေနေက်ာင္းဆင္းရင္ ငါတို႔ ျခင္း၀ိုင္းကိုလာ
ခဲ့ ကိုယ္လက္လႈပ္ရွား တာ ထမင္းစားေကာင္း အိပ္ေပ်ာ္တယ္ကြ.
ဟုတ္ကဲ့ဦးေလး က်ေနာ္မွတ္စုထဲမွာ မွတ္ထားလိုက္ပါ့မယ္
ဟာ..ဒီေကာင္..သြားသြား..ေက်ာင္းတက္ေခ်.

ဟုတ္ကဲ့ခင္ဗ်..ဟုတ္ကဲ့ခင္ဗ်

ေဟ့ေကာင္ခ်စ္ေဖ
ေဟ
မင္းဘာေတြ ယဥ္ေက်းေနတာလဲ
ေဟ.တင္စိုး တို႔ ရပ္ကြက္ထဲက ဦးေလး ဦးထြန္းရင္ကြာ ငါ့ကို ဆံုးမေနတာ သူက ရပ္
ကြက္ထဲမွာ ဘယ္သူနဲ႔မွ အဆင္မေျပဘူးကြ သူက သူ႔စိတ္ထဲမွာ ေတြ႔တဲ့အတိုင္းေျပာ
ေတာ့ လူေတြက သူ႔ကို လန္႔ၾကတယ္ သူကေတာ့ အဲ့ဒီလိုေျပာတတ္တာကိုပဲ ေယာက္က်ား
ေကာင္း လို႔ ထင္ေနတာကြ ဂုဏ္ယူေနတာ အဲ့ဒါ ငါ့ကို ဆံုးမေနတာ သူ႔ေယာက္က်ားေကာင္း
ၾကီးကလဲ မလြယ္ပါဘူးကြာ အရိုက္ခံရကိန္း ဟိုတေန႔က တို႔ ရပ္ကြက္ထဲက ေယာက္က်ားစိတ္
ေပါက္ေနတဲ့ ေကာင္မေလးမိညိဳကို ေျပာေနတာ မိညိဳနဲ႔ ရန္ျဖစ္ေရာကြာ ရိုက္မယ္ပုတ္မယ္
ေတာင္ျဖစ္တယ္
ဦးေလးဦးထြန္းရင္က မိညိဳကို နင္က မိန္းကေလးပဲ မိန္းကေလးလို မေနပဲ ေယာက္က်ားေလး
လို ဘာေနစရာလဲတဲ့ နင္ေယာက္က်ားေလးလိုေနေတာ့ေကာ ရုပ္ရွင္ရုံမွာ အေပါ့သြားရင္ မိန္းကေလး အိမ္သာဖက္ကိုပဲ သြားရတာပဲမဟုတ္လားတဲ့ နင္ စစ္ထဲ၀င္ခ်င္ရင္ေကာ စစ္ထဲက
လက္ခံမလားတဲ့ (အဲ့ဒီတုန္းက..ေျပာတာေနာ) အဲ့ဒါနဲ႔ မိညိဳနဲ႔ ရန္ျဖစ္တာ လူၾကီးက လူၾကီးေနရာ မေနဘူး ကိုယ့္ဘာသာကိုယ္ေနတာ ဘာျဖစ္လဲ ဘာညာနဲ႔ စကားကို မ်ားၾကတာ
ေအးေလကြာ မွန္တိုင္း ျပတ္ျပတ္သားသားေျပာတိုင္း တဖက္သားနဲ႔ ရန္ျဖစ္ရရင္ ဘယ္ေကာင္း
မလဲ
ဟုတ္ဘူးကြ..ဦးေလးဦးထြန္းရင္က အဲ့ဒီလိုေျပာလို႔ ဘယ္သူနဲ႔ ရန္ျဖစ္ရတာ ဘယ္သူက စိတ္ဆိုးသြားတာဆိုျပီး မွတ္ထားျပီး ေနာက္လူေတြကိုပါ ထပ္ေျပာျပေနေသးတာ အဲ့ဒါ ငါ့ကိုလဲ
သူ႔လိုမ်ိဳး အမွန္ေတြ႔ရင္ အမွန္အတိုင္းေျပာ ဘယ္သူ႔မွ ဂရုမစိုက္နဲ႔ လူခ်ိဳ စိတ္ေကာက္္ လူ
ေျဖာင့္ စိတ္တို တဲ့ သူနဲ႔ ေတြ႔ရင္ သတိထားေနရတယ္.ခ်ိဳခ်ိဳသာသာေျပာတတ္ရင္ စိတ္ပုတ္ စိတ္ေကာက္ တတ္တဲ့သူ ေျဖာင့္ေျဖာင့္ေျပာတတ္တဲ့သူက စိတ္တိုသလိုလိုရွိေပမဲ့ တကယ္ေတာ့ ေကာင္းတယ္ဆိုပဲကြ..

(၂)
ေဟ..
ကေလး.. ခ်စ္ေဖ
လာျပီလာျပီ.
သားေလး လာလာ
ဒီမွာထိုင္
ေဒၚေဒၚတို႔ မၾကားလိုက္လို႔ကြယ္. ဘယ္အခ်ိန္ထဲက ေအာ္ေခၚေနတာလဲ
ေအာ္..ေဒၚေဒၚ မၾကာေသးပါဘူးခင္ဗ်ာ ခုပဲ တခြန္းနွစ္ခြန္းပဲ ရွိပါေသးတယ္..
ေမေမက ေဒၚေလးသိန္းဆီမွာ ၾကက္ဥ ၀ယ္ခိုင္းလိုက္လို႔ပါ
ေအာ္..ကေလးရယ္ ရပါတယ္ကြယ္.
ခု..အိမ္ကေနတန္းလာတာလား ျမိဳ့ထဲကအျပန္လွည့္၀င္လာတာလား အေမာေျပ အေအးေလး
တခုခုေသာက္ပါဦးလား
ေဒၚေဒၚ က်ေနာ္အိမ္ကေနလာတာပါ မေသာက္ေတာ့ပါဘူး
ေအးေအး ဒါဆို ေဒၚေဒၚတို႔ လယ္ထဲမွာ စိုက္တဲ့ ေျမပဲေလွာ္ေလး စားရင္း
ေဒၚေဒၚၾကက္ဥသြားယူတာေလး ေစာင့္ေနာ္
ဟုတ္ကဲ့ ေဒၚေလးသိန္း
ကေလးက ဘယ္နွစ္လံုးယူမွာလဲကြယ္
ဆယ္လံုးပါေဒၚေဒၚ
ေအးေအး..ေဒၚေလးသြားယူလိုက္ဦးမယ္ ခြင့္ျပဳဦးေနာ္
ဟုတ္ကဲ့ ေဒၚေလး.

ဒီမွာ ေမာင္ခ်စ္ေဖေရ
ေဒၚေလး တလံုး အပိုထည့္ေပးလိုက္တယ္ေနာ္
ၾကက္ဥက ေဖါက္သယ္သြားသြင္းမဲ့ အထဲက အၾကီးဆံုးေတြ ေရြးေပးလိုက္တယ္ေနာ္
ဟုတ္ကဲ့ေဒၚေဒၚ
ဦးရာလူ စနစ္ေပါ့ကြယ္ သားေလးက အရင္လာ၀ယ္ေတာ့လဲ သားေလးကို အရင္ေပးရတာ
ေပါ့ ေနာ္ တလံုးအပိုေပးတာကေတာ့ ေဖါက္သည္ေစ်းနဲ႔ မကြာေအာင္ကြဲ႔ သားတို႔ ဆြမ္းေလာင္းေတာ့လဲ ေဒၚေလးနဲ႔ အတူ ကုသိုလ္ျဖစ္တာေပါ့ကြယ္.
ဟုတ္ကဲ့ ေဒၚေလး ေက်းဇူးတင္ပါတယ္
ေအးေအး သားေလး လမ္းမွာ စက္ဘီးေတြ ကားေတြ ၾကည့္သြားေနာ္
ကေလးေမေမကိုလဲ သတိရေနပါတယ္ ေနေကာင္းလားလို႔ ေမးတယ္လို႔ ေျပာလိုက္ပါေနာ္
ဟုတ္ကဲ့ ေဒၚေလး ေျပာလိုက္ပါ့မယ္..

ေဟ့ေကာင္ခ်စ္ေဖ
ဘာေတြေျပာလိုက္ပါမယ္ လုပ္ေနတာလဲ
ဟာ..ဆန္နီ ဘယ္ကျပန္လာလဲ ငါၾကက္ဥလာ၀ယ္တာကြာ
ဟုတ္လား
ေအး အဲ့ဒီအေဒၚၾကီးက အရမ္းကို ယဥ္ေက်းတာကြာ ငါသူ႔အိမ္မွာ ေစ်းသြားမ၀ယ္ခ်င္ဘူး အေမက လႊတ္လို႔သာလာရတာ သူ႔အိမ္ေရာက္ရင္ ငါမေနတတ္ဘူးကြာ တအားယဥ္ေက်း
ျပီးေဖၚေရြေတာ့ အားနာသလိုလို ဘာလိုလို ငါအေမ့ကို ျပန္ေျပာတိုင္း
အေမကေတာ့ ရီ(ရယ္)ေနတာပဲကြ ငါလဲ အေမ့ေၾကာက္လို႔သာ လာရတာ ဒီအေဒၚၾကီးဆီ
လာေစ်း၀ယ္တိုင္း ဘာအားနာေနမွန္းမသိပါဘူးကြာ အဲ ဘယ္လိုေနရမလဲ မသိပါဘူးကြာ
သူက တမင္တကာ ယဥ္ေက်းျပေနတာေတာ့လဲ မဟုတ္ဘူးကြ အားလံုးကို သူက အဲ့ဒီလိုပဲ
ဆက္ဆံတယ္
ေအး..ခ်စ္ေဖ ငါလဲ အဲ့ဒီလိုပဲ အဲ့ဒီေဒၚေလးသိန္းဆီမွာ ေစ်းသြားမ၀ယ္ခ်င္ဘူးကြ
ဦးေလး ဦးထြန္းရင္ၾကီးစကားနဲ႔ဆို ေဒၚေလးသိန္းက စိတ္ေကာက္စိတ္ပုပ္ တဲ့သေဘာေပါ့ကြာ
ငါေတာ့ အဲ့ဒီလိုမထင္ဘူးကြ သူဘာသာ နဂိုအတိုင္းေျပာတာပဲ ထင္တယ္

ေအး..ခ်စ္ေဖ ငါ့ကိုေတာ့ ဦးေလး ဦးထြန္းရင္က ေျပာဘူးတယ္ ေဒၚေလးသိန္းက ႏႈတ္ကသာ
ခ်ိဳတာပါတဲ့ ေရႊေပါင္တိုးက်ေတာ့ မေလွ်ာ့ဘူးဆိုပဲ
ငါထင္တာေတာ့ ေဒၚေလးသိန္းက အလႈအတန္းဆိုလဲ လက္မေႏွးပါဘူး ရပ္ေရး ရြာေရးဆိုလဲ
ပါတာပါပဲ
မသိေတာ့ပါဘူးကြာ.ေဒၚေလးသိန္းကို ငါစသိထဲက ဒီပံုစံပဲ ဦးေလး ဦးထြန္းရင္လဲ ဒီပံုစံပဲကြ
ေမေမေျပာတာေတာ့ ေဒၚေလးသိန္းက သူတို႔ ငယ္ငယ္ထဲက ဒီလိုပဲတဲ့ ေမေမကေတာ့ မမသိန္း လို႔ ေခၚတယ္ကြ.
ဦးေလးဦးထြန္းရင္ကေတာ့ လူေျဖာင့္ စိတ္တိုပါတဲ့။
ေအး..ကြာ မေျပာတတ္ေတာ့ပါဘူး။။

တကယ္လဲ မေျပာတတ္ခဲ့ပါဘူး
ကိုခ်စ္ေဖတို႔လဲ အသက္ေတြၾကီးလာ ဦးေလးဦးထြန္းရင္လဲဆံုး ေဒၚေလးသိန္းလဲ ဆံုးသြားပါျပီ
ေဒၚေလးသိန္းဆံုးေတာ့ အသက္ ငါးဆယ္မျပည့္ေသး ဦးေလးဦးထြန္းရင္ကေတာ့ အသက္ၾကီး
တဲ့အထိက်မ္းမာေရး ေကာင္းမွေကာင္း ဖ်ားျခင္းနာျခင္းမရွိ အေပၚအက်ႌလဲ တခါမွမကပ္ ျဖစ္မ့ဲ
ျဖစ္ေတာ့ တခါပဲ ဖ်ားပါတယ္ တခါထဲ ဆံုးရွာပါတယ္ ေဒၚေလးသိန္းကေတာ့ တေရွာင္ေရွာင္
ကေန ဆံုးတာပါ

ကိုခ်စ္ေဖလဲ တခါဘူးမွ် မေတြးမိခဲ့ပါဘူး အသက္ေလးရလာေတာ့ ကိုယ့္ဘ၀မွာ မိတ္ေဆြတု
ေတြ မိတ္ေဆြစစ္ခ်င္ေယာင္ေဆာင္သူေတြ ပတ္၀န္းက်င္ဆိုးေတြနဲ႔ ေနရေတာ့မွ ကိုယ့္ၾကံဳခဲရ
တဲ့ ကိုယ့္အေပၚ ခ်စ္ခင္သူေတြ သနားဂရုနာသက္ ဆံုးမသူေတြ ၾကင္ၾကင္နာနာ ဆက္ဆံသူ
ေတြကို ပိုပိုသတိရလာတာမ်ိဳးလား မသိပါဘူး။ မသိရင္လဲ မျဖစ္ေတာ့ပါဘူး ေရႊရတုေမြးေန႔
ေတာင္နီးျပီပဲ ခ်စ္ေဖရယ္ေနာ။

Read more...

မိုးေပၚေထာင္ပစ္လိုက္တာပါ ဆိုေပမဲ့

လြန္ခဲ့တဲ့နွစ္ေပါင္း ငါးဆယ္ေလာက္က လူငယ္ေတြၾကားမွာ သေဘာက်နွစ္ျခိဳက္စြဲလမ္းခဲ့ၾက
တဲ့ အခ်စ္၀ထၳဳဇာတ္လမ္းေလးထဲက နာမည္ၾကီး စကားလို “ေမာင္နဲ႔ ခိုင္တို႔ရဲ့ ဘ၀ဟာ နွစ္
လႊာေပါင္းမွ တရြက္ရယ္ျဖစ္ရတဲ့ စြယ္ေတာ္ရြက္ေလးလိုပါ တေယာက္မရွိရင္ မျဖစ္နိုင္ပါဘူး
ေမာင္” တဲ့ အဲ့ဒီ၀ထၳဳက ကိုခ်စ္ေဖတို႔ ေခတ္မွာေတာ့ ဂႏၱ၀င္အျဖစ္က်န္ရစ္ေနတဲ့ ၀ထၳဳတပုဒ္
ရယ္ပါ။ ဒါေပမဲ့ အဲ့ဒီ ဇတ္လမ္းထဲက ဇတ္လမ္းကို အဓိက မွတ္မိေစတဲ့ နိမိတ္ပံုေတြထဲက
စြယ္ေတာ္ရြက္ က ထင္ထင္ရွားရွားရယ္ ျဖစ္က်န္ခဲ့သလို တခါတေလ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ ျပန္ေတြး
ၾကည့္ေတာ့ ျပံဳးခ်င္ခ်င္ရယ္ ကိုယ့္ဘ၀ကလဲ စြယ္ေတာ္ရြက္လို။

ဆိုင္လား မဆိုင္လားေတာ့မသိပါဘူး ကမၻာလံုးဆိုင္ရာ စီးပြါးပ်က္ကပ္ၾကီးကလဲ ကိုခ်စ္ေဖတို႔
ကို ဘယ္ခ်န္္ထားပါ့မလဲ အလုပ္ေတြက လူကိုေလွ်ာ့လိုက္တာ လံုး၀ပိတ္လိုက္တာ အလုပ္ခ်ိန္
ေလွ်ာ့ခ်လိုက္ရတာေတြၾကားထဲမွာ ကိုခ်စ္ေဖတို႔ လူသိုက္ေတြလဲ ဘယ္ခံနိုင္ပါ့မလဲ ငွက္က
ေလးေတြ အစာလုေကာက္ရသလို တေနရာထဲမွာ အစာမရ အစာမ၀ေတာ့ ေနာက္တေနရာ
မွာ အစာရတယ္ဆို ၀ုန္းဆို ၀ိုင္းတိုးၾက လုၾက တြန္းမိၾက တိုက္မိၾက ဆိပ္မိၾက ျဖစ္ရသကိုး။

ကိုခ်စ္ေဖလဲ အဲ့ဒီထဲမွာ အလုပ္က အခ်ိန္္ပိုင္းေလး တခုနဲ႔ မေလာက္ငွေတာ့ အစိုးရဆီကလဲ
ေတာင္းမစားတတ္ေတာ့ ေနာက္ထပ္အလုပ္ေလးထပ္ရွာ အလုပ္ေလး ၂ ခုေပါင္းေတာ့ အလုပ္
တခု ျဖစ္သြားရတာကို ေတြးမိေတာ့ ငယ္ငယ္တုန္းက စိတ္ကူးယဥ္အခ်စ္၀ထၳဳထဲက စြယ္
ေတာ္ရြက္ေလးကို သြားသတိရမိတာပါ။ အလုပ္ေတြသိပ္မ်ားေနလို ပိုက္ဆံေတြ သိပ္ရေနျပီ
လို႔ေတာ့ မထင္ပါနဲ႔ သူလိုကိုယ္လို အခ်ိန္မွီေလး စားနိုင္ေအာင္ လံုေလာက္ရုံပါ။ ဒီၾကားထဲမွာ
ကိုယ္၀ါသနာပါတဲ့ ဘေလာ့လည္တာ စာလိုက္ဖတ္တာ မလုပ္နိုင္ေတာ့ပဲ သတင္းေခါင္းစဥ္
ေလး ေျပးၾကည့္ ျပီး အခ်ိန္္လုနား အိပ္ စား စားဖို႔ သြားဖို႔ျပင္နဲ႔ တေန႔ျပီးတေန႔ ျဖတ္သန္းေနရ
တာပါ ခုေတာင္ အိပ္ခ်ိန္ မ်က္လံုးေၾကာင္ေနတာရယ္ နဲ႔ ေျပာခ်င္တာေလး စာေကာက္ေရးရ
တာပါ။

သနားစရာ မေကာင္းလားဗ်ာ။ မသနားလိုက္ၾကပါနဲ႔ စစ္မႈထမ္းခြင့္ကေန အသက္ ကေက်ာ္
သြားေတာ့ ၀မ္းသာလိုက္ၾကပါေတာ့။ ျမန္မာနိုင္ငံသားေတြထဲမွာ စစ္မႈထမ္းဖို႔ အသက္က
ေက်ာ္သြားတာကို ေတြးမိရင္း အသက္ေက်ာ္တဲ့သူေတြလဲ ေပ်ာ္နိုင္မယ္ေတာ့မထင္ပါနဲ႔ တခု
ခု ေတာ့ လာဦးမွာ။

ကိုခ်စ္ေဖ တို႔ ေထာင္ထဲမွာေနရတုန္းက ရဲဘက္ ရဲဘက္ ရဲဘက္သြားရမယ္ လူတိုင္း လူတိုင္း
နိုင္ငံေရးမႈ႔ကလြဲလို႔ ဆိုျပီဆို အက်ဥ္းသားေတြ အကုန္ မ်က္ကလဲဆန္ျပာ ျဖစ္ၾကျပီ ရဲဘက္ဆို
တာက မသိတဲ့သူေတြအတြက္က အေရးသိပ္မပါေပမဲ့ သိတဲ့သူအဖို႔ကေတာ့ ေသဒါဏ္က်သ
လို အခန္႔မသင့္ရင္ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား က အိမ္ျပန္မေရာက္ေတာ့ဘူး ထြက္ေျပးရင္ ပစ္သတ္
ျပန္မိရင္ ရိုက္သတ္ ပစ္သတ္ မေျပးပဲေနျပန္ေတာ့ ထမင္းကမ၀ ရာသီဥတုကဆိုးနဲ႔ ေသ ဆို
ေတာ့ မိသားစုရွိတဲ့သူေတြဆို ေတြးၾကည့္ပါဗ်ာ ေရွ႔တန္းစစ္ေျမျပင္မွာ မိုင္းရွင္းခံရနဲ႔။

တခ်ိဳ႔ကေတာ့ေျပာမွာ ရာဇ၀တ္သားေတြပဲ ေသလဲ ေနာက္လူေတြ မွတ္သြားတာေပါ့ လို႔ ေျပာ
ေကာင္းေျပာၾကပါမယ္ ဒါေပမဲ့လို႔ တကယ္လို႔ ရာဇ၀တ္သားေတြက တရားသျဖင့္ ျပစ္ဒါဏ္ကို က်ခံရတယ္ဆို ခံသာေသးတာေပါ့ဗ်ာ။ ရပ္ကြက္ လူၾကီးက ဘီဘီစီနားေထာင္တဲ့လူကို ညိဳညင္
လို႔ ခ်ဲထီပစ္ဖမ္းျပီး ေထာင္ ၂ နွစ္က်ေစတာတို႔ ၾကက္တေကာင္ခိုးခ်က္စားမိတာနဲ႔ လူၾကီးအိမ္
ကၾကက္မို႔ ေထာင္တနွစ္က်သြားတာတို႔ ဆိုရင္ အဲ့ဒီလူေတြ ရဲဘက္မွာ ေသသြားတယ္ဆို ကိုယ့္မိသားစုထဲကဆိုရင္ ဘယ္လို ခံစားရမလဲဗ်ာ။

တကယ္ပါ ကိုခ်စ္ေဖလဲ ျမန္မာျပည္သားေတြ ဇတ္နာေၾကာင္း လုပ္ၾကံေျပာေနတာ မႈိင္းတိုက္
ေနတာမ်ိဳး မဟုတ္ရပါဘူး။ အစစအရာရာ အစိုးရမင္းမ်ားကို အသိေပးခြင့္ျပဳခ်က္ရယူျပီးမွ လုပ္
ခြင့္ရ ေနခြင့္ရတဲ့ အေျခအေနမ်ိဳးမွာ လူၾကီးက မၾကည္ျဖဴရင္ “ မင္း စစ္မႈထမ္းခြင့္ အဆိုျပဳလႊာ
တင္ျပီးျပီလား ရုတ္ရုတ္ရုတ္္ရုတ္မလုပ္နဲ႔ အန္အယ္လ္ဒီ လိုလို အန္ဂ်ီအိုလိုလို မလုပ္နဲ႔ ေရွ႔
ၾကည့္ သတိေအးေစ သက္သာထဲပါသြားမယ္ ခိုင္းတာလုပ္ ခံ မေျပာနဲ႔ ကရင္ျပည္နယ္ကို ပို႔
လိုက္မယ္” ဆိုတာမ်ိဳး နဲ႔ ခ်ိန္းေျခာက္ ဗိုလ္က်ေတာ့မွာပါ။

အဲ့လိုဆိုလဲ တပ္ထဲလိုက္သြားမယ္ ဟိုက်မွ ေသနတ္ယူျပီးေျပးတာေပါ့ ဆိုတာလဲ တကယ္
ေတာ့ လြယ္ပါ့မလား အေရွ႔အေနာက္ ပထ၀ီမေၾကညက္လို႔ ျပန္ျပန္အဖမ္းခံရတဲ့ သူေတြ အ
မ်ားၾကီးပါ။ အဲ့ဒီလို ေရွ႔တန္းပို႔တယ္ဆိုျပီး တပ္က ေသနတ္ယူျပီး ထြက္ေျပးလို႔ ပစ္သတ္လိုက္
ရတယ္ဆိုလဲ ေရွ႔တန္းေတာင္ ေရာက္မယ္မထင္။ လုပ္မယ္ဆိုရင္ လုပ္လို႔ ရေနတာကို ေျပာ
တာပါ လစ္ရင္ လစ္သလိုလဲ လုပ္ပါတယ္ ရက္စက္သလား ဆိုတာ ၾကံဳဘူးသူေတြသိပါတယ္။
ေမးေနတာကမွ ၾကာပါဦးမယ္ သူတို႔ ဖက္က လုပ္နိုင္ခြင့္ေတြနဲ႔ေတာ့ ထပ္ခ်ဳပ္လိုက္ပါျပီ ကိုယ့္
ဖက္ကလဲ အဲ့ဒီလို အလုပ္ခံရရင္ ဘယ္လို ေဖါက္ထြက္မယ္ ဆိုတာကို အားလံုးနီးစပ္ရာရာကို
(ကြန္ယက္ ေခတ္စားေတာ့ ကြန္ယက္လိုေပါ့) ျပင္ဆင္ထားၾကရင္ ေကာင္းမယ္ထင္တယ္ဗ်
ေနာ္။ ကိုခ်စ္ေဖတို႔မ်ား ေၾကာက္တတ္ရန္ေကာ မိုးျဖင့္မျပိဳေသးဘူး ေျခေထာက္က တေထာင္
ေထာင္နဲ႔ လို႔ ေျပာရင္လဲ ခံရေတာ့မွာပါ။

လူေတြဆိုတာလဲ ကိုယ့္ျပႆနာကို ကိုယ့္နည္း ကိုယ့္ဟန္နဲ႔ ၾကံဖန္ျပီး ရွင္းတတ္ၾကတဲ့သူေတြ
ဆိုေတာ့ ျပႆနာအသစ္ေတြနဲ႔ ရင္ဆိုင္ရကိန္း ၾကံဳရကိန္း ေျဖရွင္းရကိန္းလဲ ျဖစ္လာမယ္ထင္
ပါတယ္။ လူေတြကို ၾကက္ကေလး ငွက္ကေလးေတြလိုေတာ့ လုပ္ခ်င္တိုင္း လုပ္လို႔ အျမဲတမ္း
ေတာ့ ရနိုင္မယ္မထင္ပါဘူး။ လူေတြျဖစ္ေနတာကိုး ေနာ။ ရဲဘက္ ပို႔ျပီး ရိုက္သတ္လိုက္မယ္
လို႔ ေျပာတာ အုတ္ရိုးေလးဖက္အတြင္းမွာ သာေျပာနိုင္တာပါ အျပင္မွာ စစ္ထဲသြင္းျပီး ေရွ႔တန္း
ပို႔ သတ္လိုက္မယ္ဆိုတာ လြယ္ေတာ့ မလြယ္ပါဘူး။

ခ်ိန္းေခ်ာက္လို႔ ပိုေကာင္းရုံ ညစ္ပတ္လို႔ ပိုေကာင္းရုံ နဲ႔ မသိနားမလည္တဲ့ သူေတြကို စစ္ထဲဆြဲ
သြင္းရင္ အဲ့ဒီဥပေဒၾကီးနဲ႔ အေၾကာင္းျပ နိုင္ရုံ လုပ္တာျဖစ္ျပီး ေထာင္ထဲမွာလို လိုင္း၀င္နိုင္တဲ့
သူေတြ ရဲဘက္မွာ လူေတြကို စည္းရုံးျပီး ထြက္ေျပးနိုင္မဲ့ သူမ်ိဳးေတြကို ရဲဘက္မပို႔သလို ရပ္
ကြက္ထဲမွာလဲ လိုတမ်ိဳး မလိုတမ်ိဳး ဥပေဒအေလွ်ာ့အတင္းနဲ႔ ညစ္ၾကဦးမွာေပါ့ဗ်ာ။ ဒါေပမဲ့ လူ
ၾကည့္လုပ္မွာပါ။ ေထာင္ထဲမွာလဲ လူၾကည့္လုပ္တာပါ။

ဒီတၾကိမ္ လႊတ္ေတာ္ကေတာ့ အာဏာ တရား၀င္ျဖစ္ေအာင္လုပ္လိုက္ျပီး ေနာက္တၾကိမ္
လႊတ္ေတာ္ကေတာ့ အာဏာ အျမဲတမ္းျမဲေအာင္လုပ္တာမ်ိဳး ေကာ မျဖစ္နိုင္ဘူးလားဗ်ာ။
တပ္ခ်ဳပ္ၾကီးက ေျမာက္ကိုရီးယားကို အားၾကေနတာေနာ။ သူ႔ေျမးေလးကို စစ္အာဏာအေမြ
ေပးခ်င္လို႔ တပ္ထဲ မ၀င္မေနရ စစ္မႈထမ္းဥပေဒအရ စစ္မႈ႔ထမ္းခိုင္း ေနာက္ တပ္ကထြက္ ၾကံ
ဖြတ္မွာ ဥကၠဌ တင္ နိုင္ငံေတာ္သမၼတ တင္ရင္ေကာ မရဘူးလားဗ်ာ။ တပ္ထဲကေန႔ အျမန္
ရာထူးတိုးနဲ႔ တပ္ခ်ဳပ္ၾကီးအမိန္႔ နဲ႔ ကာကြယ္ေရးဦးစီးခ်ဳပ္ကေလးမ်ား ျဖစ္လာေလမလား။

တပ္ခ်ဳပ္ၾကီးလဲ သူမ်ိဳးဆက္ေလးကို သူရွင္သန္ေအာင္လုပ္ခ်င္မွာေပါ့ သူဒုကၡေပးခဲ့တာေတြ
မွန္ကန္ေၾကာင္း ေနာက္သူ႔ေျမးေလးက ဆက္လုပ္သြားပါလိမ့္မယ္ဆိုတာမ်ိဳး ခပ္တည္တည္
နဲ႔ လုပ္လာရင္ လုပ္လာမွာ။ သူက ဘယ္သူေတြ ဘာျဖစ္ျဖစ္ ခပ္တည္တည္ပဲ နဲ႔ အတည္ေပါက္
ပဲဗ်ေနာ။ ေဟာ..ခုၾကည့္ ျပည္သူတရပ္လံုးက တခဲနက္ ေရြးေကာက္တင္ေျမွာက္လိုက္တဲ့
လႊတ္ေတာ္အမတ္ေတြနဲ႔ လႊတ္ေတာ္ေခၚေတာ့မယ္ တဲ့ဗ်ားး။ မဲလိမ္တာေတြ မလိမ္ေၾကာင္း
ေရြးေကာက္ပြဲ ေကာ္မရွင္က ဘက္မလိုက္ေၾကာင္း သက္ေသေတြေတာင္ ျပေနလိုက္ေသး။


က်ေနာ္တို႔ကေတာ့ေကာ ရန္ကုန္ျပည္သူ႔လႊတ္ေတာ္အေဟာင္းၾကီးေရွ႔က ျပည္သူ႔ ရင္ျပင္မွာ ကိုဗဒင္ရဲ့ သီခ်င္းကိုသာ ေျပးဆိုလိုက္ခ်င္ပါေတာ့တယ္..တို႔ကေတာ့ တို႔ကေတာ့..လို႔။

Read more...

ဘုရားစူးပါေစ တကယ့္အျဖစ္ေလး

ကိုခ်စ္ေဖလဲ ခုရက္ထဲ ဘေလာ့လဲ မေရးနိုင္ ဘေလာ့လဲ မလည္နိုင္ အလုပ္ေလးရွိတုန္း ဖိလုပ္
ေနတာနဲ႔ဗ်ား ဘေလာ့ မိတ္ေဆြ ညီအကိုေမာင္နွမေတြနဲ႔လဲ အဆက္ျပတ္ေနပါတယ္ တခါတခါ
သတင္းေလးအေျပးဖတ္ ေဆာင္းပါးတခ်ိဳ႔ေတာင္မဖတ္အားလိုက္တာမ်ိဳး ဆိုေတာ့ သိပ္ေတာ့
လဲ မေကာင္းပါဘူး ဒါေပမဲ့လဲ ကိုယ့္၀မ္းနာ ကိုယ္သာသိ အလုပ္မရွိ အကိုင္မရွိနဲ႔ တနွစ္ေက်ာ္
ေက်ာ္ေနလာခဲ့ေတာ့ အလုပ္ေလးရတုန္း အေျပးေလးလုပ္ေနမိတာပါ။ အဲ့ဒီလိုနဲ႔ ဒီေန႔ ေန႔သစ္
၀က္ဆိုက္ကေန ဆရာမ ခင္ျငိမ္းသစ္ရဲ့ ေဆာင္းပါးေလး ဖတ္မိျပီး ကိုယ့္ မိဘေတြ အေဒၚေတြ
ဦးေလးဘၾကီးေတြ ဆရာ ဆရာမေတြ ဦးေလး ဘၾကီးေတြ အားလံုးကို သတိယတာေရာ ေတြး
ပူမိတာေရာ အစံု ခံစားရပါတယ္။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ကိုယ့္ဘ၀က လက္လႈပ္ရင္ ပါးစပ္လႈပ္ရေသး
တယ္ လက္လႈပ္လို႔မွ ပါးစပ္မလႈပ္နိုင္သူေတြ ရဲ့ အျဖစ္ေတြ ၾကားရတိုင္း ငါတတ္နိုင္သေလာက္
လုပ္နိုင္ ေလာက္ေလးေတာ့ ပိုလုပ္ရမယ္ ဒါမွ ျဖစ္မယ္ လို႔ပဲ ေတြးမိပါတယ္ ကိုယ့္နိုင္ငံကို ကိုယ္က လြတ္ေျမာက္ေအာင္ လြတ္လပ္သြားေအာင္ အားလံုးအဆင္ေျပ စိတ္ခ်မ္းသာေအာင္
မ်ိဳး ကိုယ္ကလုပ္နိုင္တဲ့ နိုင္ငံေရးသမားမွ မဟုတ္ေတာ့တာကိုးေနာ.ဒီေတာ့ ဖတ္ရတဲ့ ဆရာမ
ခင္ျငိမ္းသစ္ရဲ့ ေဆာင္းပါးေလးကို ျပန္လည္မွ်ေ၀ေပးပါတယ္။ ဖတ္မိျပီး ကိုယ့္မိဘေဆြမ်ိဳးေတြ
ကို တတ္နိုင္သေလာက္ ေစာင့္ေလွ်ာက္နိုင္ၾကပါေစဗ်ား။

( ခြင့္မေတာင္းပဲ ကူးယူေဖၚျပမိလို႔ ဆရာမခင္ျငိမ္းသစ္ နဲ႔ ေန႔သစ္အဖြဲ႔သားမ်ားကိုလဲ ေက်းဇူးတင္ေတာင္းပန္ပါေၾကာင္း။)








အခုတေလာ သတင္းေတြမွာ ပင္စင္စားေတြ အသံကို ၾကားေနရပါတယ္။ တကယ္ကေတာ့ ပင္စင္ရေငြကို တိုးေပးသင့္ တာ အေတာ္ၾကာေနပါၿပီ။ ျမန္မာျပည္မွာ ေငြတန္ဖိုး အဆမတန္ ေဖာင္းပြေနတာက ေတာ္ေတာ္ ၾကာေနပါၿပီ။ ေငြတ ရာ၊ ေငြႏွစ္ရာ ဆိုတာက ကေလးမုန္႔ဖိုးပဲရွိပါတယ္။

က်မအဖိုးက သြင္းကုန္ထုတ္ကုန္လုပ္ငန္းက ညြန္မွဴးရာထူးနဲ႔ ၁၉၈၂ ေလာက္က ပင္စင္ယူခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီ အခ်ိန္က အဖိုးရဲ႕ ပင္စင္လစာက ၃၀၀ ေက်ာ္ေလာက္ရတယ္တဲ့။ အဖြားက ျပည္တြင္းအခြန္ကေန ပင္စင္ယူလိုက္ေတာ့ ပင္စင္ လစာ ၂၀၀ နီးပါးရပါတယ္။ အဖိုးနဲ႔ အဖြားက ပင္စင္စားေတြအျဖစ္ ဘယ္သားသမီးဆီကမွ လက္ျဖန္႔စရာ မလိုဘဲ သူ တို႔ဖာသာ ေနထိုင္စားေသာက္ႏိုင္ပါတယ္။ အဲဒီေခတ္က ေန႔စားတေယာက္ကို ၃ က်ပ္ ၈၅ ျပား ေပးတဲ့ေခတ္ပါ။ သား သမီးေတြက သိတတ္လို႔ ကန္ေတာ့ရင္ေတာ့ ေငြပိုေငြလ်ံအျဖစ္ လွဴႏိုင္တန္းႏိုင္ပါတယ္။

က်မ ဘႀကီး ဘဏ္လုပ္ငန္းကေန ပင္စင္ယူေတာ့ ၁၉၉၁ ခုႏွစ္မွာပါ။ သူရတဲ့ ပင္စင္လစာ ေငြ ၆၀၀ ရာက သံုးမ ေလာက္ေတာ့ သူ႔ဇနီး စုေဆာင္းထားတဲ့ ေငြေလးကို အရင္းအႏွီးျပဳၿပီး အတိုးအမ်ားႀကီးမယူဘဲ ႏွစ္ဦး ႏွစ္ဖက္ အလုပ္ ျဖစ္ယံု ေစ်းသည္ေတြကို ေငြတိုးခ်ရသတဲ့။ အဒီအခ်ိန္က ဆန္တျပည္ကို ၂၅ က်ပ္ေလာက္ျဖစ္ေနပါၿပီ။ ထမင္းစားခ်ိန္ ဧည့္သည္လာရင္ ထမင္းစားေခၚဖို႔ ဝန္မေလးၾကေသးပါဘူး။ က်မ အဖြား အျမဲေျပာေျပာေနတတ္တာက ကမၻာမွာ ျမန္ မာလူမ်ဳိးက ဧည့္ဝတ္ေက်တဲ့ လူမ်ဳိးေတြတဲ့။

က်မအေဖ ပင္စင္ယူေတာ့ ၁၉၉၄ ခုႏွစ္မွာပါ။ က်မေက်ာင္းၿပီးတဲ့ ႏွစ္မွာ အေဖ ပင္စင္ယူလိုက္ပါတယ္။ အေဖ့ ပင္စင္ ေငြ ၆၀၀ က်ပ္နဲ႔ ဘယ္လိုမွ မရပ္တည္ႏိုင္ေတာ့ပါဘူး။ က်မ လည္းက်ဴရွင္သင္၊ အေဖ လည္းက်ဴရွင္သင္ေတာ့မွ ေက်ာင္းေနဆဲ ေမာင္နဲ႔ ညီမ အဆင္ေျပပါတယ္။ လက္ဖက္ရည္ တခြက္ကို ၃ က်ပ္ေလာက္ ျဖစ္ေနၿပီဆိုေတာ့ လက္ ဖက္ရည္ အရမ္းႀကိဳက္တဲ့ က်မ အေမ လက္ဖက္ရည္ေလ်ာ့ေသာက္ေနရပါၿပီ။

၁၉၉၅ ကေန ၂၀၀၁ အထိ က်မက ႏိုင္ငံေရးအက်ဥ္းသား အျဖစ္ေထာင္ထဲမွာ ရွိေနစဥ္ ၁၉၉၆ မွာ က်မ အေဖဆံုးပါး သြားပါတယ္။ ဆက္လက္ခံစားပိုင္ခြင့္အျဖစ္ က်မ အေမက လစဥ္ ေငြ ၃၀၀ က်ပ္ ရရွိပါတယ္။ အေမကံေကာင္းတာက က်မရဲ႕ေမာင္ေရာ၊ ညီမေရာ၊ အမကပါ၊ တဦးတည္း က်န္ေသာမိခင္ကို ေစာင့္ေရွာက္ၾကေလေတာ့ အေမ မ်က္ႏွာ မ ငယ္ရေပမဲ့၊ အကယ္၍ အေဖ့ ပင္စင္ေငြ ၃၀၀ က်ပ္နဲ႔သာ အေမရပ္တည္ရမယ္ဆိုရင္ ဘယ္လိုမွ ရပ္တည္ႏိုင္မွာ မ ဟုတ္ပါဘူး။ ဆန္တျပည္ကို ၅၀ က်ပ္နဲ႔ ၆၀ က်ပ္ ၾကားထဲမွာ ရွိပါတယ္။ ကက အငွားယာဥ္ေတြေပၚကာစျဖစ္လို႔ ခရီး စနဲ႔ ခရီးဆံုးကို ေငြ၂၀၀ က်ပ္ က်သင့္တဲ့အခ်ိန္ပါ။

၂၀၀၃ မွာ က်မ အေမဆံုးေတာ့ အေမမထုတ္ျဖစ္တဲ့ ပင္စင္လစာ ၆ လစာ က်န္ခဲ့ပါတယ္။ တကယ္လို႔သြားထုတ္မယ္ ဆိုရင္ ေထာက္ခံစာ ယူရမယ္၊ ေသစာရင္း အိမ္ေထာင္စုစာရင္း ဘာညာလိုအပ္တာေတြနဲ႔ မကာမိလို႔ က်မတို႔ ညီအမ ေတြလဲ ဒီအတိုင္းပဲ ထားလိုက္ပါတယ္။ အဲဒါက က်မတို႔ မိသားစု ရင္ဆိုင္ဘူးတဲ့ ပင္စင္စား ဘဝေတြပါ။ အဲဒီ အခ်ိန္ ေရာက္ေတာ့ ဆန္တျပည္ေတာင္ ၅၀၀ ေက်ာ္ေလာက္ရွိပါတယ္။ အေမရတဲ့ ေငြ ၃၀၀ ဟာ ကေလးမုန္႔ဖိုးသာသာ ပါ ပဲ။

၂၀၀၈ ခုႏွစ္ က်မတို႔ မိသားစုလိုက္ ေျမာက္ဒဂံုဘက္ကို ေျပာင္းေရြ႕ ေနထိုင္ခဲ့ ရပါတယ္။ မႏၲေလး လမ္းေစ်းမွာ က်မ ၾကံဳခဲ့ဘူးတဲ့ အေၾကာင္း ေျပာျပခ်င္မိလို႔ပါ။ မႏၲေလးလမ္းထိပ္မွာ မနက္ ၉ နာရီနဲ႔ ၁၀ နာရီ ၾကားဆိုရင္ အသားခပ္လတ္ လတ္ အဝတ္အစားႏြမ္းပါးေပမဲ့ သန္႔သန္႔ရွင္းရွင္းနဲ႔ အဖြားႀကီးတေယာက္ ဒန္ဖလား ေျပာင္ေျပာင္ေလး ေရွ႕ခ်ၿပီး ထို္င္ ေနေလ့ ရွိပါတယ္။ တျခားေတာင္းစားသူေတြလို တဂ်ီဂ်ီနဲ႔ ေတာင္းတာမ်ဳိးမဟုတ္ဘဲ ၿငိမ္ၿငိမ္သက္သက္ ထိုင္ေနတာပါ။ ၁၀ နာရီေက်ာ္လာရင္ စစ္ကိုင္းလမ္းမွာရွိတဲ့ က်မရဲ႕ဆိုင္ဘက္ကို အျမဲလမ္းေလ်ာက္ လာတတ္ပါတယ္။ တခါကေတာ့ က်မဆိုင္ထဲ ဝင္လာၿပီး မုန္႔ဟင္းခါး ၂၀၀ ဖိုး ေရာင္းပါလို႔ သူက ေျပာပါတယ္။ က်မဆိုင္က အလုပ္သမားေတြက တပြဲ ၃၀၀ ေရာင္းလို႔ ၂၀၀ ဖိုးဆိုရင္ မေရာင္းရဲဘူးလို႔ ေျပာပါတယ္။ က်မ ေဈးကျပန္လာတာနဲ႔တိုးလို႔ က်မက ေရာင္းေပး လိုက္ပါေျပာမွ ဆိုင္က ကေလးေတြက ေရာင္းေပးလိုက္ပါတယ္။

သူက မုန္႔ဟင္းဖတ္ မပါလဲရတယ္၊ မုန္႔ဟင္းရည္ ပိုထဲ့ပါလို႔ ေျပာပါတယ္။ က်မက အဲဒီ အဖြားႀကီးကို စိတ္ဝင္စား ေန တာ ၾကာၿပီမို႔လို႔ အဖြားခဏ ထိုင္ပါလို႔ ေျပာၿပီး ေမးလိုက္ပါတယ္ “အဖြားက အိမ္မွာ ထမင္းနဲ႔စားမလို႔လား” ဆိုေတာ့ အဖြားႀကီးက ေခါင္းညိတ္ အေျဖေပးပါတယ္။ က်မကလဲ စိတ္ထဲမွာ အလွဴလုပ္ခ်င္စိတ္ ေပၚလာလို႔ ဒီမွာ အဝစားသြား ပါလားလို႔ ေျပာလိုက္ပါတယ္။ အဖြားက ေခါင္းခါ ျငင္းဆန္ၿပီး အိမ္မွာအဖိုးႀကီး ဆာေနလိမ့္မယ္တဲ့။ က်မလဲ ဆိုင္က ေကာင္မေလးေတြကို ပိုထည့္ခိုင္းလိုက္ပါတယ္။ အဲဒီ တုန္းက ဆန္တျပည္ကို အညံ့ဆံုး ဆိုရင္ေတာင္ ၉၀၀ ေလာက္ ေပးရပါတယ္။

တရက္မွာေတာ့ အဖြားႀကီးက သူဗိုက္ဆာလြန္းလို႔ မုန္႔ဟင္းခါး အေႂကြးေရာင္းဖို႔ ေျပာပါတယ္။ က်မလဲ သနားလို႔ သူ႔ ကို ထည့္ေပးလိုက္ပါတယ္။ ပိုက္ဆံ ျပန္ရဖို႔ က်မ မေမ်ာ္လင့္ပါဘူး။ ဒါေပမဲ့ ေနာက္ေန႔မွာ သူက ရာတန္အႏြမ္းေလး ၂ ရြက္ လာေပးပါတယ္။ က်မက ျပန္လွဴလိုက္လို႔ က်မကို ဆုေတြ တသီခ်ည္းေပးပါတယ္။ လူေတာ္ေတာ္ မ်ားမ်ားက အ ေႂကြးယူသြားရင္ေတာင္းမွ ေပးပါတယ္။ အဲဒီလို လူမ်ဳိးထဲ အဖြားမပါ ပါဘူး။

သူ႔ကို က်မေန႔တိုင္းေတြ႔ပါတယ္။ က်မဆီမွာ သူဘယ္ေတာ့မွ အလကားမစားပါဘူး။ ၂၀၀ က်ပ္ေတာ့ သူက ေပးပါ တယ္၊ က်မဆိုင္မွာ ရပ္ကြက္လူႀကီးနဲ႔ သူ႔ကေတာ္က မၾကာခဏ အလကားအားေပးေပမဲ့ အဖြားကေတာ့ ေငြ ၂၀၀ က်ပ္ကို ေပးသြားတတ္ပါတယ္။

က်မရဲ႕ ဆိုင္နားမွာဘပဲ အသက္ ၇၆ ႏွစ္ ရွိေနၿပီျဖစ္တဲ့ တပ္မေတာ္က အနားယူထားတဲ့ အဖိုးႀကီးလဲ ရွိပါတယ္။ သူက ပါလီမန္ဒီမိုကေရစီ ေခတ္ကိုလဲ မွီတဲ့လူပါ။ ေဗဒင္ေဟာစားပါတယ္။ အဖိုးက ေသြးတိုးေၾကာက္လို႔ မုန္႔ဟင္းခါးမစားပါ ဘူး၊ သက္ႀကီးရြယ္အိုဆိုေတာ့ ေရေႏြးလိုခ်င္လို႔ လာဝယ္တာပါ။ က်မက ေရေႏြး အလကားေပးေနၾကပါ။ အဖိုးက ကိုယ္ခ်င္းစာ စကားေျပာရွာပါတယ္။ ညီး ေလာင္စာဖိုး ကုန္မွာေပါ့တဲ့။ အဖိုးမွာ သားတေယာက္ ရွိတယ္တဲ့။ သူ႔သားက တလကို ေငြ ၂ ေသာင္း ေထာက္ပံတယ္တဲ့။ အဖိုးက သူ႔ပိုင္တဲ့အိမ္ကို တျခမ္းျခမ္းၿပီး ငွားထားတယ္တဲ့။ အဲဒီကေန တလကို ေငြ ၂ ေသာင္းရတယ္။ ေဗဒင္ေဟာတာက သိပ္မ်ားမ်ားစားစား မရပါဘူး။

အဖိုးက ေနမေကာင္းရင္ ေဆးခန္းမျပဘူး။ ကြမ္းယာဆိုင္မွာေရာင္းတဲ့ ေဆးတြဲပဲ ဝယ္ေသာက္တယ္။ က်မ ကြမ္းယာ ဆိုင္မွာ မုန္႔သြားတယ္တုန္း အဖိုးနဲ႔ေတြ႔ေတာ့ က်မက အဖိုးေနမေကာင္းဘူးလား လို႔ေမးလိုက္ေတာ့ အဖိုးက ေသြးတိုး ေနလို႔တဲ့၊ က်မက ေဆးခန္းျပပါလားလို႔ေျပာေတာ့ အဖိုးက “ေဆးခန္းတခါ သြားရင္ ေငြ ၁၅၀၀၊၂၀၀၀ ေလာက္ ကုန္ တာ သမီးရဲ႕ ေသြးတိုးတိုင္း ေဆးခန္းေျပးရရင္ အဖိုး ထမင္းေတာင္ စားရမွာ မဟုတ္ဘူးတဲ့။ ပင္စင္စားေတြရဲ႕ ဘဝ ဟာ အေတာ္ကို ေအာက္က်ေနာက္က် ႏိုင္ၾကပါတယ္။ တေယာက္ထဲေနတဲ့ အဖိုးက ထမင္းလခ တလကို ၂ ေသာင္း ၅ ေထာင္ ေပးေနရပါတယ္။ ေခၽြတာတဲ့ အေနနဲ႔ ေန႔တိုင္းလက္ဖက္ရည္ မေသာက္ဘဲ တထုပ္ ၇၅ က်ပ္တန္ ေကာ္ဖီမစ္ ကိုပဲ အိမ္မွာ ဝယ္ေသာက္ပါတယ္။ လက္ဖက္ရည္ တခြက္ကို ၂၅၀-၃၀၀ ေလာက္ေပးရပါတယ္။

ဒီလိုနဲ႔ က်မဟာ အျမဲတန္း ဂရုစိုက္ေနမိတဲ့ လူ ၂ ေယာက္ ရွိလာခဲ့ပါတယ္။ အခုတေလာ က်မဆိုင္ေရွ႕က အဖြားျဖတ္ မသြားတာ သတိျပဳ ေနမိပါတယ္။ က်မ ရင္ထဲမွာ စိတ္ပူေနမိတာ အမွန္ပါဘဲ။ ဒီလိုနဲ႔ အဲဒီရက္ေတြ အတြင္းမွာပဲ က်မ ရဲ႕ ကိစၥတခုရွိလို႔ ေတာင္ဒဂံုဘက္ကို သြားရပါတယ္။ အေတာ္ တိုက္ဆိုင္တယ္လို႔ေျပာ ရမွာပါ။ က်မသြားတဲ့ လမ္းထဲ က တဲအိမ္တလံုးရဲ႕ အိမ္ေရွ႕ မ်က္ႏွာစာမွာ ထိုင္ေနတဲ့ အဖြားကိုေတြ႔ပါတယ္။ က်မ ထိတ္ကနဲ ဝမ္းသာသြားပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ အဲဒီ ရပ္ကြက္ထဲက အမကို ေမးလိုက္မိပါတယ္။

အမက ညီမ… ဖြားမိနဲ႔ သိလားတဲ့၊ က်မက သိတယ္လို႔ ေျပာေတာ့ အမက “ဖြားမိက သနားဖို႔ေကာငး္တယ္တဲ့၊ သူ႔ ေယာက္က်ားက ေတာေက်ာင္းဆရာ၊ သူတို႔ေခတ္က ၇ တန္းေအာင္ရင္ ေတာပိုင္းမွာ မူလတန္းဆရာလုပ္လို႔ ရတယ ္ေလ။ ပင္စင္စားႀကီးေပါ့၊ သားေထာက္သမီးခံလဲမရွိဘူး၊ ဖြားမိက ပညာမတတ္ ရွာဘူး။ သူ႔ခင္ပြန္းကိုပဲ မွီခိုေနရတာ။ အဖိုးႀကီး အိပ္ရာထဲ လဲေနတာ၂ ႏွစ္ နီးပါးၾကာေနၿပီ။ ပင္စင္လခေတြက မေလာက္မငွဆိုေတာ့ ေနေကာင္းေနတုန္း ကဆိုရင္ အဖိုးဂ်ာနယ္ေလးဘာေလး ေရာင္းတယ္ေလ။ အခုေတာ့ ဖြားမိဘဲ လုပ္ကိုင္ေကၽြးေမြး ေနရတာတဲ့၊ အသက္ ႀကီးမွ ပင္ပင္ပန္းပန္း လုပ္ေနရတယ္တဲ့။ အဲဒီ အမက ဖြားမိလုပ္တဲ့ အလုပ္ကို ေသခ်ာသိပံုမရလို႔ က်မလဲ ေျပာမျပခဲ့ ပါဘူး။

က်မ ျပန္ခါနီးေတာ့ ဖြားမိအိမ္ကို ဝင္လိုက္ပါတယ္။ အိမ္ေလးက ယိုင္ယိုင္နဲ႔နဲ႔ေလးပါ။ အိမ္မိုးထားတဲ့ ဓနိေတြလဲ ေပါက္ ျပဲ ေနပါတယ္။ ထရံေတြလဲ ေဆြးေျမ့ ေနပါတယ္။ အိမ္မွ တကဲ့ကို အိမ္ျဖစ္တယ္ဆိုရံုေလးပါပဲ။ အဖြား ဘာျဖစ္လို႔ ဆို္င္ဘက္ မလာတာလဲလို႔ က်မက ေမးေတာ့ အဖြားက “ေနမေကာင္းဘူး သမီးရယ္တဲ့၊ က်မ အိမ္ထဲကို လွမ္းၾကည့္ လိုက္ေတာ့ အိမ္ထဲက အိပ္ယာေလးေပၚမွာ ပိန္ပိန္လွီလွီ အဖိုးတေယာက္ အိပ္ေနပါတယ္။ က်မ အိမ္ထဲကို လွမ္း ၾကည့္တာကို အဖြားက သိသြားေတာ့ “အဲဒါ အိမ္သားေလ၊ သူေနမေကာင္းတာ ၾကာၿပီ၊ အရင္ကေတာ့ ေဆးခန္းမွန္ မွန္သြားႏိုင္တယ္ အခုေတာ့ ဆရာဝန္ မျပႏိုင္တာေတာင္ ၾကာသြားၿပီ” တဲ့ ။ က်မက ဘာေရာဂါလဲေမးေတာ့ ေက်ာင္း ဆရာ ဘဝတုန္းက ရွဴခဲ့ရတဲ့ ေျမျဖဴမွဳန္႔ေတြေၾကာင့္ေရာ၊ ဂ်ာနယ္ေရာင္းတုန္းက မနက္ေစာေစာထ ဂ်ာနယ္တိုက္မွာ ဂ်ာနယ္သြားယူရေတာ့ ပင္ပန္းတာေတြေရာ ေပါင္းသြားတာေပါ့ေလ။ ေသြးတိုး၊ႏုလံုး၊ ရင္က်ပ္၊ အို…အစံုဘဲ။ ပိုက္ဆံ ခ်မ္းသာရင္ေတာ့ သက္သက္သာသာ ေနႏိုင္မွာေပါ့။ အင္း အခုေတာ့ သူလဲ ခံစားရတာမသက္သာ၊ အဖြားလဲ သူ႔ကို ျမင္ရတာ မသက္သာဘူး သမီးရယ္တဲ့။

က်မ လည္း တတ္ႏိုင္သေလာက္ ေငြေလးကို အဖြားလက္ထဲ ထည့္ေပးေတာ့ အဖြားမ်က္လံုးမွာ မ်က္ရည္ေတြ ဝဲေနပါ တယ္။ က်မလဲ ခ်မ္းသာတာ မဟုတ္ေလေတာ့ အမ်ားႀကီး မေပးႏိုင္ေပမဲ့ က်မ မိဘေတြသာဆိုရင္ ဆိုတဲ့ အေတြး ေၾကာင့္ က်မ ေပးခဲ့မိပါတယ္။ ဒီေငြဟာ သူ႔တို႔အတြက္ တညေနစာ အဟာရကိုသံုးေဆာင္ႏိုင္မယ္လို႔ က်မ ထင္မိပါ တယ္။ ဒါဆို က်မ အိုမင္းလို႔ မစြမ္းႏိုင္သူေတြကို လွဴရက်ဳိးနပ္ပါတယ္။ လက္ဖက္ရည္ဖိုးကိုေတာ့ ေလ်ာ့ရမွာေပ့ါ။ က်မ လဖက္ရည္ မေသာက္ရတာက ျပႆနာတခု မဟုတ္ဘူးေလ။

အခုေတာ့ က်မရဲ႕ အဖိုးနဲ႔ အဖြားလဲ ပင္စင္လခနဲ႔ အသက္ရွင္ဖို႔ မျဖစ္ႏိုင္တဲ့ အခါမွာ သားသမီး ေျမးျမစ္ေတြကို မွီခို ေန ရပါတယ္။ တခါတေလေတာ့ သားသမီး ေျမးျမစ္ေတြနဲ႔ တစံုတရာ သေဘာထားကြဲလြဲခဲ့ရင္ ကိုယ့္အခန္းထဲမွာ ကိုယ့္ဖာ သာပဲ ဝမ္းနည္းေနၾကရတဲ့ အိုမင္းမစြမ္းေတြ ျဖစ္ေနပါၿပီ။ ငယ္ဘဝ အေတြ႔အၾကံဳေတြကို စားျမံဳျပန္ရင္း ရေသ့ စိတ္ေျဖ ေနၾကရတဲ့ ဘဝေတြပါ။

က်မရဲ႕ ဘႀကီးေတြ ႀကီးေဒၚေတြလည္း ကိုယ္ဖာသာကိုယ္ မရပ္တည္ႏိုင္ၾကေတာ့ သားသမီး ေျမးျမစ္ေတြကိုပဲ အား ကိုး ေနၾကပါတယ္။ က်မရဲ႕ ႀကီးေဒၚကေျပာပါတယ္ “ အသက္ရွည္တယ္ဆိုတာ လူေတြ လိုခ်င္ တမ္းတ တဲ့ အရာျဖစ္ ေပမဲ့ ျမန္မာျပည္က အသက္ႀကီးရြယ္အိုေတြ ဆိုတာက ဝဋ္ဒုကၡႀကီးတဲ့ လူေတြပဲ ျဖစ္ရမယ္တဲ့ေလ။ ကိုယ္တိုင္လဲ မ ခ်မ္းသာ၊ သားသမီးေျမးျမစ္ေတြကိုလည္း ဝန္ထုပ္ဝန္ပိုး ျဖစ္ေစပါတယ္။

ႀကီးေဒၚရဲ႕ အယူအဆ အတိုင္းဆိုရင္ေတာ့ အသက္ ၅၈ ႏွစ္နဲ႔ လူ႔ေလာက ကိုေက်ာခိုင္းခဲ့တဲ့ က်မရဲ႕ အေဖနဲ႔အေမ က ဝဋ္ဒုကၡနည္းသူေတြမ်ားလား ဆိုတဲ့အေတြးနဲ႔ က်မရင္ထဲမွာ မတင္မက် ခံစားရပါတယ္။

ခင္ၿငိမ္းသစ္
Tags: burma, ခင္ၿငိမ္းသစ္

Read more...

ႏႈတ္ဆက္၀မ္းေျမာက္ေၾကာင္း ပိုစ့္ကဒ္ေတြ ပို႔ၾကမယ္

ေဒၚစုကို ၾကိဳဆိုၾက - ပိုစ္စကပ္ေတြ ပို ့ၾကမယ္။
မိတ္ေဆြမ်ားခင္ဗ်ာ

အေမရိကန္ႏိုင္ငံ ၁၄ ျမိဳ႔နယ္က ျမန္မာကြန္ျမဴနီတီေတြအေနနဲ႔ ေဒၚစုု လြတ္ေျမာက္တဲ့ အေပၚ ၾကိဳဆိုုတာနဲ႔ အတူ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုုၾကည္ရဲ႕ေနာက္မွာ က်ေနာ္တို႕ အေဝးေရာက္ တိုင္းရင္းသားၿပည္သူအားလံုး အတူတကြရွိေနတယ္ ဆိုတာ ၿပသရန္အတြက္ ပိုု႔စကဒ္ေတြ ေပးပို႕တဲ႕ လႈပ္ရွားမႈေလးတခုလုုပ္ရန္ တိုုက္တြန္းလိုုက္ပါတယ္။ ကိုယ္ႏွစ္သက္ရာ ပို႔စကဒ္ေပၚမွာ တဦးခ်င္းစီရဲ႕ ခံစားမႈပဲၿဖစ္ၿဖစ္ အႀကံေပးမႈပဲ ၿဖစ္ၿဖစ္ အတိုခ်ဳပ္ေရးသားၿပီးေတာ့

ေဒၚေအာင္ဆန္းစုႀကည္
၅၄ တကၠသိုလ္ရိပ္သာလမ္း
ရန္ကုန္ၿမိဳ႕
ၿမန္မာၿပည္

သို႔ ပိုု႔ေပးႀကပါမည္။
အေမရိကန္မွာရွိသူမ်ားကေတာ႕ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုႀကည္ ၿမန္မာၿပည္လိပ္စာအၿပင္ အေမရိကန္သံရုံးကို local postage ၿဖင္႕ ဒီေအာက္ပါလိပ္စာကိုပါ ပို႕ႀကပါမည္။
ေဒၚေအာင္ဆန္းစုႀကည္
c/o
Box B, APO AP 96546

သို႔ၿဖစ္ပါသၿဖင္႕ မိမိတို႔ရဲ့ Blog, Facebook, Twitter Account မ်ားမွတဆင္႕ တကမၻာလံုးသို႔ တၿပိဳင္နက္ သတင္းပါးေပးပါရန္ ေလးစားစြာၿဖင့္တိုက္တြန္းအပ္ပါသည္။ က်ေနာ္တို႔အားလံုးရဲ႕ အမ်ဳိးသားေခါင္းေဆာင္ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္အေပၚ ခ်စ္ခင္ၿမတ္ႏူိးမွဳ႕ကို ၿပသႀကရေအာင္လားခင္ဗ်ာ။

ေနလင္း (ဝါရွင္တန္မက္ထရုိကြန္ၿမဴနတီ)

ကိုခ်စ္ေဖ ခုပဲ ပို႔ကဒ္ ၂ ခု ပို႔လိုက္ျပီ.ဗ်ိဳ႔ ၀မ္းသာေနရတာပဲဗ်ာ.ေဒၚစုလြတ္ေျမာက္ျခင္းသည္ က်ေနာ္တို႔ျမန္မာျပည္သူေတြ လြတ္ေျမာက္မႈ႔ရဲ့ ေရွ႔ေျပး ျဖစ္လာဖို႔ ေဒၚစုနဲ႔အတူ ရပ္တည္သြားၾကပါစို႔


ေျပာပါရေစ..
ေဒၚစုလြတ္လာျပီဆိုေတာ့ တကယ္ပဲ ၀မ္းသာရပါတယ္ဗ်ာ အစထဲက မဖမ္းသင့္တဲ့သူကို ဖမ္း
ထားရာကေန ဘာေၾကာင့္ညာေၾကာင့္ ဘယ္လိုပဲေျပာေျပာ ျပန္လႊတ္ေပးတယ္ဆိုလဲ ၀မ္းသာ
ရပါတယ္။

ဘယ့္နယ္ဗ်ာ အသက္ ၆၀ ေက်ာ္ ၇၀ နားနီး မုဆိုးမႀကီးကို အျပစ္မရွိအျပစ္ရွာဖမ္းထား ျပီးမွ သနားသျဖင့္ လႊတ္ေပးပါတယ္ဆိုတာမ်ိဳး ဒီပဲယင္းတုန္းကလဲ ကံေကာင္းလို႔ မေသတာ အေသ
သတ္တာပဲ ခုလဲ ကိုေရႊတို႔ ဘာေတြႀကိတ္ႀကံေနလဲ မသိ။

အဖမ္းခံထားရခ်ိန္မွာလဲ ေမာင္နွမေလး ၂ ေယာက္ရွိတာ သင့္သင့္ျမတ္ျမတ္ျဖစ္ေအာင္ ရယ္
ျဖန္ေျဖေပးမယ္မရွိဘူး အဖမ္းခံထားရတဲ့ ေနရာေလး ကို အကိုျဖစ္သူက ၀င္လုေအာင္ ေျမွာက္
ေပး အကိုကလဲ တရား၀င္စြဲေသးတယ္ လုပ္ပံုက။ ဒီေနရာေလးမွာ ေနေနရတာ ဒီေနရာေလး
မရွိလို႔ အင္းစိန္ေထာင္ထဲ ထည့္ထားရပါတယ္ ဆိုတာမ်ိဳး ေျပာစရာျဖစ္ေနဦးမယ္။ ခက္ပါ့ ကိုေအာင္ဆန္းဦးရာ ကိုယ့္နွမေလး လူခ်စ္လူခင္မ်ားတာ တကမၻာလံုးက ေလးစားဂုဏ္ျပဳတာ မနာလိုျဖစ္စရာမွတ္လို႔ဗ်ာ။ ကိုယ္ကိုတိုင္ အဲ့ဒီလိုေနရာနဲ႔ ထိုက္တန္တဲ့ စိတ္ဓါတ္ အဆင့္အ
တန္းမရွိလို႔ မျဖစ္ရတာပဲ။

ကိုယ္နဲ႔ တန္တဲ့ အဆင့္အတန္း ကိုယ့္စိတ္နဲ႔ တန္တဲ့ အဆင့္အတန္းကို ကိုယ္ရတာပဲ ဆိုတာ
က်ေနာ္ေတာ့ ပိုယံုၾကည္လာတယ္။ တကယ္လို႔မ်ား ခုခ်ိန္မွာ ကိုေရႊ (ဗိုလ္ခ်ဳပ္ဒူးႀကီးကိုေျပာ
တာေနာ) တို႔က လြတ္လပ္ျပီးတရားမွ်တတဲ့ ေရြးေကာက္ပြဲၾကီးေအာင္ျမင္တဲ့ အထိမ္းအမွတ္
အေနနဲ႔ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီးေဟာင္း ခင္ညြန္႔ကို ေနအိမ္အက်ယ္ခ်ဳပ္မွ ျပစ္ဒါဏ္မ်ားအားလံုးမွ ပလ
လိုက္သည္။ ဆိုရင္ ကိုခင္ညြန္႔ အိမ္ေရွ႔ကို ယခင္ေထာက္လွန္းေရးေဟာင္းေတြ သတင္းေပး
ေဟာင္းေတြ ေရြးေကာက္ပြဲ အနိုင္ရ ၾကံဖြတ္ေတြက ခု ေဒၚစုလြတ္လာတာကို ျပည္သူလူထု
ၾကီးနဲ႔ အန္အယ္ဒီ အဖြဲ႔၀င္ေတြက ၀မ္းေျမာက္၀မ္းသာၾကိဳဆိုတာမ်ိဳး အားၾကမခံ ၾကိဳၾကမွာ
လားမသိ။

တကယ္လို႔ ၾကိဳေစခ်င္တယ္ဆိုရင္လဲ တေယာက္ကို ေနစား ၂ ေထာင္ ၃ ေထာင္ေပးျပီး ေခၚ
ျပီးရင္ ကိုခင္ညြန္က်မ္းမာပါေစ ကိုခင္ညြန္႔က်မ္းမာပါေစလို႔ ေအာ္ခိုင္းရင္ေတာ့ ရမယ္ဗ်။ ေသ
နတ္နဲ႔ လုပ္ယူလို႔ မရတဲ့ ခ်စ္ျခင္းေမတၱာပါ။ လူငါးေယာက္ထက္ ပိုစုလို႔မရတဲ့ စုရင္ မွီရာပုဒ္မနဲ႔
ဖမ္းလို႔ ဆီးလို႔ ရတဲ့ နိုင္ငံမ်ိဳးမွာ ခုလို လူေတြ ေထာင္နဲ႔ခ်ီစုေ၀းခဲ့တဲ့ ျပည္သူေတြေနတဲ့ တိုင္း
ျပည္ကိုမွ အာဇာနည္ေတြ ေနတဲ့တိုင္းျပည္လို႔ မခ်ီမြမ္းရင္ ဘယ္သူ႔ကို႔ ခ်ီးမြမ္းရမွာလဲဗ်ာ။(ဟဲ.
တခါတေလေတာ့ အာဇာနည္ေတြလဲ ေျပးရတာလဲ ရွိတာေပါ့ဗ်ာ ကိုခ်စ္ေဖဆို ဖုန္မႈန္႔လံုးေလး
ပဲ ျမင္ရေတာ့တယ္ ေျပးတာ)။

ကိုေရႊတို႔ ဖက္ကလဲ ျပန္ေျပာရင္ေတာ့ ရသေပါ့ ေအာ္..ဒင္းတို႔ လူေတြ မခ်စ္ေတာ့လဲ ဘာျဖစ္
လဲ ငါမွာ ငါျဖစ္ခ်င္ရာ ခိုင္းလို႔ရတဲ့ ေသနတ္သမားေတြရွိေနတာပဲ။ တနိုင္ငံလံုး ငါလိုခ်င္ရင္ အ
ကုန္ရေနတာပဲ ဦးပိုင္ေတြ ဘာေတြ အားလံုး စာရင္းမရွိအင္းမရွိ နီးစပ္ရာ တပည့္သားေျမးေတြ
ရဲ့ ကုမၼဏီေတြ သံုးမကုန္ ျဖံဳးမကုန္ လို႔ ျပန္ေတြးရင္လဲ ေတြးမွာေပါ့။ ဒါေပမဲ့ တေယာက္
ေယာက္ ကမ်ား “ ဗိုလ္ခ်ဳပ္မႈးႀကီးသန္းေရႊခင္ဗ်ား ခင္ဗ်ားမွာ ခုလို ျပည္သူလူထုႀကီးက တအိမ္
တေယာက္မလာမေနရလို႔ မေခၚရပဲ ဗိုလ္ခ်ဳပ္မႈးႀကီးကို လႈိက္လွဲ၀မ္းသာစြာ ဗိုလ္ခ်ဳပ္မႈးႀကီး က်မ္းမာပါေစ ၀မ္ေစြ႔ ၀မ္ေစြ႔ လို႔ ေအာ္တာကို ပီတိျဖစ္စြာနဲ႔ ၀မ္းေျမာက္၀မ္းသာ ခံစားဖူးပါသ
လားခင္ဗ်ား”လို႔ ေမးလာရင္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္မႈးႀကီးက ေတာ့ ဘယ္လိုျပန္ေျဖမလဲ မသိပါ။ ေျဖေတာ့ ေျဖမွာ..ဟဲ။(====+++=----[[--..)

Read more...

ပံုရိပ္ေဟာင္းမ်ား

ပံုရိပ္ေဟာင္းမ်ား

ပံုရိပ္ေဟာင္းမ်ားဆိုလို က်ေနာ္မွာလဲ ပုံရိပ္ေဟာင္းက သိပ္မရွိလွပါဘူး ကိုယ္က အျမဲ ဓါတ္ပံု
ရိုက္ေပးရတဲ့သူဆိုေတာ့ က်န္က်န္ေနခဲ့တာမ်ားပါတယ္ ရွိတဲ့ ပံုရိပ္ေဟာင္းေလးေတြထဲက တင္ထားပါတယ္။ ပံုရိပ္သစ္ကို တင္ျပန္ရင္လဲ လူေတြ ေလးစားသေဘာက် ကုန္မွာစိုးလို႔.
(ဟဲ.ကိုယ့္ဘာသာထင္တာပါ) ေတာ္ၾကာ တကယ္ရင္းရင္းနွီးနွီး ခင္မင္ခ်င္သူေတြပါ ရွိန္ကုန္
မွာစိုးလို႔ (တကယ္ေတာ့ လန္႔မွာစိုးလို႔) မတင္ေတာ့ပါဘူး ရွိတဲ့ ပံုရိပ္ေဟာင္းေတြက ေတာ္
ေသးတယ္ေလ ပံုရိပ္သစ္ကေတာ့ စိတ္နဲ႔သာ မွန္းၾကည့္ၾကပါေတာ့ အသားက အညိဳနုနု နဖူးက ေျပာင္ေနတဲ့အျပင္ ဆံပင္အနုေလးေတြပဲ ေပါက္ေတာ့တဲ့ေပါင္ ၁၇၀ ခန္႔ အရပ္ ၅ ေပခြဲ
အသက္ငါးဆယ္နား နီးနီး လူႀကီးတေယာက္ရဲ့ ပံုကို ေတြးၾကည့္ၾကပါ (သိတဲ့သူေတြကလဲ တိတ္တိတ္္ေနေပးပါ..ဟဲ)။ပံုရိပ္ေဟာင္းေတြထဲက သူငယ္ခ်င္းေတြထဲမွာ ကိုခ်စ္ေဖပါ ပါတယ္။





အဲ့ဒီပံုေတြက လြန္ခဲ့တဲ့ ၂၃ နွစ္ေလာက္က ရန္ကုန္တကၠသိုလ္ သထံုေဆာင္ ညစာစားပြဲမွာ ဓါတ္ပံုဆရာက ရိုက္ေပးလို႔ အေဆာင္မွာ ကူးၿပီးျပန္လာေပးလို႔ အမွတ္တရ အျဖစ္က်န္ေနခဲ့
တာပါ။ ဆယ္တန္းကို ႀကိဳးစားပမ္းစား ၅ နွစ္ေလာက္ေျဖၿပီးမွေအာင္ ၿပီးေတာ့ တက္လို႔ရတဲ့ပါဠိ
ဘာသာေလး တက္ေနတုန္းကပံုပါ။ အဲ့ဒီတုန္းကေတာ့ ကိုခ်စ္ေဖက ဘြဲ႔ရရင္ ဘုန္းႀကီး၀တ္မ
လားလို႔ပါ။ ၈၈ အေရးေတာ္ပံုႀကီးက ေပၚလာေတာ့ ဒုတိယနွစ္နဲ႔ ေမွ်ာပါသြားလိုက္တာအိမ္ကို
၁၉၉၄ ေဖၚေဖၚ၀ါရီမွပဲ ျပန္ေရာက္ေတာ့တယ္ဗ်ာ။

ဆယ္တန္းမွာလဲၾကာ ကိုခ်စ္ေဖကို ဖမ္းတုန္းက မိတဲ့စာအုပ္ေတြကလဲ အေရာင္က ရဲရဲဆို
ေတာ့ ေထာက္လွန္းေရးက ထုလိုက္တာဗ်ာ အစီအစဥ္ရွိရွိ ေတာထဲက ညႊန္ၾကားမႈနဲ႔ ဆယ္
တန္းျပန္ေျဖ ရန္ကုန္တကၠသိုလ္မွာ မွီရာ ေမဂ်ာနဲ႔ ဆူပူမႈျဖစ္ေအာင္လုပ္ဖို႔ ျမႈတ္နွံထားတယ္
ဆိုပဲ။ ကိုခ်စ္ေဖ ကိုယ့္ကို ကိုယ္ေတာင္မသိပါဘူး သူတို႔ေျပာမွပဲ အမႈက ႀကီးေနတယ္ အဲ့ဒီလို
သာျမႈတ္နွံေၾကးဆို တကၠသိုလ္မွာ ျမႈတ္နွံမလား သူတို႔ တပ္မေတာ္ႀကီးထဲပဲ ၀င္ျမႈတ္ေနလိုက္
မွာေပါ့.။ သူလွ်ိဳတေယာက္ေကာင္းရင္ ရန္သူ႔ တပ္မႀကီးေတြကိုေတာင္ ေၾကာက္စရာမလိုဘူး
ဘာညာ ဖတ္ဘူးပါရဲ့ အစီအစဥ္ရွိရွိ ေတာ့မဟုတ္ပါဘူး တကယ္ေတာ့ အေရးေတာ္ပံုႀကီးနဲ႔
တည့္တည့္သြားတိုးတာပါ။ ေပ်ာ္စရာပါ။

တိုးေတာ့လဲ လုပ္စရာရွိတာလုပ္တာေပါ့ဗ်ာ ဖမ္းစရာရွိတာေတာ့လဲ သူတို႔က ဖမ္းတာပဲေပါ့ ခု
ျပန္ေတြးၾကည့္ေတာ့ ကိုယ့္ကို ဖမ္းနွိပ္စက္တဲ့သူေတြလဲ နွစ္ရွည္ေထာင္ဒါဏ္ေတြ က်ရွာတာပါ
ပဲ စစ္အာဏာရွင္စနစ္ေအာက္မွာ လူတိုင္း လံုျခံဳၾကတာမွ မဟုတ္တာပဲ ေနာ။

ဗမာျပည္မွာ နိုင္ငံေရးလုပ္မယ္ဆိုရင္ ဓါးပီး ဒုတ္ပီး ေသနတ္ပီးေဆး ထိုးထားၿပီးမွ၀င္လုပ္ရမ
လိုပါပဲဗ်ာ ထုလိုက္ရိုက္လိုက္ၾကတာ ေနာက္ေတာ့ အဲ့ဒီစစ္ေၾကာေရးထဲမွာပဲ အရင္တုန္းက
အတူတူလို႔ ထင္ထားတဲ့ ညွင္းပမ္း တာနဲ႔ နွိပ္စက္တာ ညွင္းပမ္းနွိပ္စက္ တာဆိုတဲ့ ေ၀ါဟာရ
နွစ္ခုဟာ တူသလိုလိုနဲ႔ မတူပါလား ညွင္းပမ္းတာက ဘယ္လို နွိပ္စက္တာက ဘယ္ပံုဆိုတာ
ကြဲကြဲျပားျပား သိသြားပါတယ္။ ကဲ ျမန္မာေထာက္လွန္းေရးေတြ ဘယ္ေလာက္ေတာ္လဲ။

ဒီတုန္းကလဲ ဒို႔ေခတ္ၾကမွ ညံ့ၾကေတာ့မွာလား ဆိုၿပီး သမိုင္းကေပးတဲ့ တာ၀န္ကို လူငယ္တ
ေယာက္အေနနဲ႔ တိုင္းျပည္နဲ႔ ျပည္သူ႔အတြက္ ကိုယ္က်ိဳးစြန္႔ၿပီး က်ရာေနရာက ၀င္လုပ္လိုက္
တာမ်ိဳးပါ။ ဒိုဗမာအစည္းအရုံးႀကီးရဲ့ ေၾကြးေၾကာ္သံျဖစ္တဲ့ “ေနာင္လာေနာက္သားမ်ားေကာင္းး
စားဖို႔ရာ ဒို႔ကိုယ္က်ိဳးလံုးလံုးမပါ” ဆိုတဲ့ ေဆာင္ပုဒ္ကိုလဲ သိပ္သေဘာက်ေနခ်ိန္ေပါ့ဗ်ာ။ တ
ကယ္ေတာ့ ကိုခ်စ္ေဖလဲ ဘာမွေတာ့လဲ ဟုတ္တိပတ္တိ လုပ္နိုင္တာမ်ိဳးလဲ မဟုတ္ခဲ့ပါဘူး။
စိတ္ဓါတ္ရယ္ေတာ့လဲ လူငယ္ပီပီရွိခဲ့ တက္ၾကြခဲ့တာပါ။

အဲ့ဒီတုန္းက ေနာက္နွစ္ခါ ရန္ကုန္တကၠသိုလ္(ပင္မ)ထဲကိုေရာက္ရင္ ရည္းစားထားမယ္ အဲ့ဒီ
အတြက္ခု ထဲက R.C 2 မွာ ရွာထားၾကမယ္ ဘာညာလုပ္ခဲ့ၾက တဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြလဲ ေနာက္
ျပန္ သတင္းရေတာ့ ေတာထဲမွာ က်တဲ့သူက က် ေက်ာင္းကို ျပန္မေရာက္တဲ့သူက မေရာက္
ကိုယ့္ၿမိဳ့ေလးမွာပဲ အိမ္ေထာင္က်သြားတဲ့သူက က်နဲ႔ အကုန္တကြဲတျပားကို ျဖစ္သြားၾကတာ
ပါပဲ။ ခုခ်ိန္ထိပါပဲ ဓါတ္ပံုထဲက သူငယ္ခ်င္း ၂ ဦးကလြဲလို႔ က်န္တဲ့သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ေတာ့ မဆံုေတာ့ပါဘူး ကိုခ်စ္ေဖ ေက်ာင္းထဲကိုျပန္ေရာက္တိုင္း ေတြ႔လိုေတြ႔ျငားေတာ့ ၾကည့္ရတာ
ေပါ့။ ကင္န္းတင္းကလူေတြလဲ အကုန္လံုးကိုေတာ့ ဘယ္မွတ္မိပါ့မလဲ လိပ္စာစာအုပ္ေလးကိုလဲ ဆရာ ေထာက္လွန္းေရးေတြက မ သြားေတာ့ ျပန္မရေတာ့ပါဘူး။
ခုလိုု နွစ္ေပါင္း ၂၅ နွစ္ နီးပါး ၃၀ နွစ္နီးပါးအခ်ိန္မွာေတာ့ ျပန္ေတြ႔လိုပါေသးတယ္။

ငယ္ရုပ္ေတြကိုေတာ့ ဖမ္းမိၾကမွာပါ နွလံုးသားထဲမွာ စြဲစြဲျမဲျမဲနဲ႔ ခင္မင္ခဲ့ၾကတာပဲေလ။ သားေတြသမီးေတြ ေျမးေတြေတာင္ရတဲ့သူ ရကုန္ၾကေလာက္ၿပီ။ မေက တက္၈္ တာရယ္ က်ေနာ္ကလဲ ေရးခ်င္ေနတာရယ္နဲ႔ ေရးလိုက္ပါၿပီ မေက။

Read more...

တယ္လီဖုန္း

တယ္လီဖုန္း

ကိုခ်စ္ေဖ ထိုင္းကိုေရာက္ေတာ့ ေတာသားၿမိဳ့ေရာက္ ဒူးယားေသာက္ေပါ့ ဟိုဖက္ကမ္းေလးကူး
လိုက္တာနဲ႔ အေ၀းေျပးလမ္းမႀကီးက ျဖဴးလို႔ ကိုယ့္ျမ၀တီနဲ႔ေတာ့ကြာပါ့ ေျပာျပန္ရင္လဲ မ်ိဴးခ်စ္
စိတ္မရွိရာၾကဦးမယ္ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ အမွန္ကေတာ့ အမွန္ပဲေလ။

သာမာန္ အ၀တ္အစား ႏြမ္းႏြမ္းနဲ႔ ကိုယ့္ျမန္မာေတြလဲ ဟန္းဖုန္းေလးနဲ႔ “ ေအာ.သမီးေရ.အေမ
ျပန္လာၿပီ တံတားထိပ္ေရာက္ၿပီ မီးေမႊးထားေနာ္ ၾကက္သြန္ႏြာထားေနာ္” တဲ့ အားၾကစရာ။ ကိုယ့္ ေဒသ ေရႊၿမိဳ့ေတာ္ကလို လက္ကိုင္ဖုန္းတလံုး ကိုင္ရရင္ပဲ လူကို၀င္တိုက္သြားေတာ့မလို
မ်ိဴးမဟုတ္ သာမာန္ လက္လုပ္လက္စားလဲ အသံုး၀င္တဲ့ ဖုန္းကို အခနည္းနည္းနဲ႔ ကိုင္နိုင္ၾက
ေတာ့ ၀မ္းသာစရာ။

အဲ့ဒီနယ္စပ္ ေတာၿမိဳ့ေလးမွာ လက္ကိုင္ဖုန္းတလံုးရဲ့ အဓိပၸါယ္က အသံုး၀င္မႈ ျပည့္ျပည့္၀၀ ကဲ
ဘယ္ေလာက္အားၾကစရာေကာင္းလဲဗ်ာ အဖိုးနည္းနည္းနဲ႔ သံုးနိုင္ၾကတယ္ေလ။ အ၀င္ ဆို ရင္
ႀကိဳက္သေလာက္ လက္ခံေျပာ မေပးရ။ အထြက္ကိုပဲ ေပးရတာ ေပးရေတာ့လဲ အမ်ားႀကီး မ
ဟုတ္ပါဘူး။ ကိုယ္မွာ မီးနစ္ ပိုက္ဆံမရွိရင္ ဖုန္းလွမ္းေခၚလိုက္ ဖုန္းေတာက္လိုက္ တဖက္က သူငယ္ခ်င္းက ျပန္ေခၚပါလိမ့္မယ္။ ဟန္ကိုက်လို႔။

ကိုခ်စ္ေဖလဲ ဘယ္ေနမလဲ ေမာ္ဒန္က်ေနတဲ့ ဖုန္းအေဟာင္းတလံုးကို ဘတ္၁၅၀ နဲ႔ ၀ယ္ကိုင္
လိုက္တယ္။ စင္းကဒ္ကေတာ့ ၅၅ ဘတ္လားမသိ စုစုေပါင္း ျမန္မာေငြက်ပ္ ၇၀၀၀ ေလာက္ဆို
အဲ့ဒီတုန္းက ဖုန္းရၿပီ။ ဖုန္းရေပမဲ့ ကိုခ်စ္ေဖ က ေအာက္ေျခ ရဲေဘာ္ဆိုေတာ့ကာ အေရးတႀကီး
ဆက္စရာ မရွိသလို ပိုက္ဆံလဲ သိပ္မျဖည့္နိုင္ပါဘူး။

ျဖည့္နိုင္နိုင္ မျဖည့္နိုင္နိုင္ ကိုခ်စ္ေဖ အသိေတြကိုလဲ က်ေနာ္ဖုန္းနံပါတ္က …………ဒီ ပါ…..
ေနာက္ ကိစၥရွိရင္ ေခၚပါ လို႔ေတာ့ ေျပာလို႔ရၿပီေပါ့ တကယ္လဲ ေခၚမဲ့သူလဲ မရွိလွပါဘူး..သူတို႔
ေခၚျပန္ရင္လဲ ရွိစုမဲ့စု ပိုက္ဆံေလးထြက္သြား ျပန္ေရာ။ ဒါေပမဲ့လဲ အလုပ္ေတာ့ျဖစ္ပါတယ္ အ
ေရးအေၾကာင္း ရဲဖမ္းရင္ ကိုယ့္မိခင္ အဖြဲ႔အစည္းကို လွမ္း အေၾကာင္းေတာ ့ၾကားနိုင္တာေပါ့။
နို႔မို႔ ဘယ္ေရာက္လို႔ ဘယ္ေပါက္မွန္း မသိျဖစ္ေနဦးမွာ။

ေက်ာင္းဆင္းေက်ာင္းတက္ေတြဆိုလဲ ထိုင္းကေလးေတြက ဆိုင္ကယ္နဲ႔ လက္ကိုင္ဖုန္းနဲ႔ ယူနီ
ေဖါင္းအျဖဴေရာင္ သစ္သစ္လြင္လြင္ ေဘာင္းဘီ စကတ္ နက္ျပာေရာင္နဲ႔ အလယ္တန္းေက်ာင္း
က ကေလးေတြဆိုရင္ေတာင္ အေတာ္ကိုယ္ခႏၶာႀကီးထြားေနၾကပီ။ သူတို႔ အျဖဴေရာင္အက်ီက
အသစ္မဟုတ္ရင္ေတာင္ အေရာင္က မလြင့္ဘူး အဲ့ဒီလို ေက်ာင္းယူနီေဖာင္း ၀တ္စံု ဘယ္
ေလာက္မ်ားမ်ား ရွိထားလဲ မသိ။ ကုိခ်စ္ေဖတို႔ ရြာက ကေလးေတြ ယူနီေဖါင္း အျဖဴက အ၀ါ
ေရာင္လုေနတာ ႏြမ္းေနတာ ခ်ဴပ္ရိုးျပဳတ္ေနတာ ဖားဥစြဲေနတာမ်ိဴး မေတြ႔ရေတာ့ ကေလးေတြ
အတြက္၀မ္းသာရပါတယ္။ အားၾကဖြယ္ရာေတြ႔ရ ပါတယ္။

ဦးေအာင္ေဇယ်တို႔ ေခတ္က ျမန္မာဆိုတာ အရပ္ ေလးေတာင္ (၆ေပ) လံုးပတ္ နွစ္ေတာင္ထြာ
(၄၅လက္မ)ရင္အုပ္ရွိၿပီး ေပါင္ကေန ခါးအထိ ေဆးမင္ေၾကာင္ထိုးကြင္း သတၱိနဲ႔ ယိုးဒယားၿမိဳ့
ေတာ္ အယုဒၶယ ကို ၀ါးရင္းတုတ္နဲ႔ တက္ၿပီးလုပ္ႀကံသိမ္းပိုက္ခဲ့ တယ္ဆိုတာ နားရွိလိုသာၾကား
ရေပေတာ့တယ္ သမိုင္းထဲမွာ စာေမးပြဲေအာင္ဖို႔ ဖတ္ခဲ့ရလို႔သာ ယံုရတယ္ ဟုတ္ပါ့မလားလို႔။

က်ေနာ္တို႔ ျမန္မာကေလးေတြက အသားအေရ မြဲေျခာက္ေျခာက္ မ်က္လံုးေတြက က်ီးလန္႔စာ
စား ေစတနာရွိလို႔ဖြင့္ထားတဲ့ ျမန္မာေက်ာင္းေလးေတြမွာ တက္တဲ့ ကေလးေလးေတြ မေျပာနဲ႔ သိတတ္စ ကေလးေလးေတြေတာင္ ရဲ လာၿပီဆို အငိုတိတ္ ေၾကာက္ေနရတဲ့ သူမ်ားတိုင္းျပည္
မွာ ႀကီးလာရေတာ့မဲ့ ကေလးေလးေတြရဲ့ အနာဂါတ္က ဘယ္လိုရွိေနေတာ့မလဲ။

ျမန္မာျပည္မွာ ဒီမိုကေရစီမရွိပါဘူး ဆိုတာေတာ့ ဟုတ္ပါတယ္ ထိုင္းနယ္စပ္ၿမိဳ့ေလးမွာေကာ ဒီ
မိုကေရစီ အခြင့္အလန္းဆိုတာ ျမန္မာေတြအတြက္ ခၽြင္းခ်က္ နဲ႔ရေနရသလားပဲ ထိုင္းက ဒီမိုက
ေရစီနိုင္ငံေလ မီဒီယာေတြ လြတ္လပ္ခြင့္ လူထုကေရြးခ်ယ္တင္ေျမွာက္ခြင့္ အျပည့္ရထားတာ
ဆိုပါေတာ့။ ျမန္မာေတြအတြက္ကေတာ့ ကန္႔သတ္ဒီမိုကေရစီေပါ့ဗ်ာ။ ရတတ္ရာရာ လုပ္ကိုင္
စားေသာက္ေနရေပမဲ့ တယ္လီဖုန္းေလးေတြနဲ႔ အိမ္နဲ႔ မိသားစုနဲ႔ေတာ့ ဆက္သြယ္လို႔ရသား ။
ျမန္မာျပည္ထဲက သူေတြကေတာ့ အထင္ႀကီးၾကေတာ့မယ္။

ကိုခ်စ္ေဖ သူငယ္ခ်င္းေတာင္ ကိုခ်စ္ေဖကို အားၾကၿပီး ထိုင္းကိုလိုက္လာတာ ကိုခ်စ္ေဖႀကီးပဲ
ႀကီးပြားေနၿပီ ဆိုတာမ်ိဴးေပါ့ ခင္ဗ်ားဘာလို႔ လိုက္လာတာလဲဆိုေတာ့ မသိဘူးေလ ခင္ဗ်ားလဲ
ဖုန္းနဲ႔ ဘာနဲ႔ဆိုေတာ့တဲ့ ကိုခ်စ္ေဖလဲ ကိုခ်စ္ေဖရဲ့ ဖုန္းစုတ္ႀကီးကို ထုတ္ျပလိုက္ေတာ့ ရယ္
လိုက္တာ။ ေနာက္ေတာ့ သူလဲ ကိုခ်စ္ေဖႀကီးအေျခအေနမွန္ကို သိသြားရွာတယ္ သိေတာ့လဲ
ေပ်ာ္ေပ်ာ္ပါးပါးပါပဲ မရွိအတူ ရွိအတူပါပဲ။

ဖုန္းထဲမွာ ပိုက္ဆံမရွိသူခ်င္း လူစုဖို႔ ဖုန္းလွမ္းေခၚ ၿပီး ဖုန္းခ်သြားတယ္ ကိုယ္ကလဲ ဖုန္းျပန္
ေခၚၿပီး ဖုန္းခ်လိုက္တယ္ဆို သိၿပီ ဒါ. အဓိပၸါယ္က “ လာခဲ့ပါ..လူစံုေနၿပီ ေသာက္ၾကေတာ့
မယ္” ကိုယ္ကလဲ “ လာခဲ့မယ္ ဖုန္းလွမ္းေတာက္လိုက္တာ သိတယ္ ခဏေန ေရာက္လာခဲ့
မယ္” ဆိုတာမ်ိဴးေလးေပါ့။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ အဆင္မေျပလား။

က်ေနာ္တို႔ စစ္အစိုးရမင္းမ်ားကေတာ့ အဲ့လို ေအာက္ေျခ အရပ္သားေတြ ဖုန္းေပါေပါမ်ားမ်ား
ကိုင္နူိင္ရင္ သူတို႔အေၾကာင္းေတြ မ်ားမ်ားေပၚကုန္မွာ စိုးလို႔လားမသိ။ ဒါမွမဟုတ္ တယ္လီဖုန္း
ဆိုတာ အထက္လူႀကီးမ်ား အတြက္သာ အထက္လူႀကီးမ်ားရဲ့ တပည့္လက္သားမ်ားအတြက္
ဆုေတာ္လဒ္ေတာ္ ေပးစရာ ကရိယာျဖစ္ေနလို႔လား မသိ။ ကိုခ်စ္ေဖေတြးၾကည့္တာပါ။ ဟုတ္
ခ်င္မွလဲ ဟုတ္မွာေပါ့ေနာ။

ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ တယ္လီဖုန္းေလးေတြကိုယ္စီနဲ႔ တယ္လီဖုန္းဆိုတာ လူသံုးပစၥည္းမို႔ လူတိုင္းသံုး
နိုင္တာ ၀မ္းသာစရာ ကိုခ်စ္ေဖတို႔ ျမန္မာေတြလဲ အဆင္ေျပေစတာမို႔ ထိုင္းနယ္စပ္ ျမိဳ့ေလးမွာ
ရွာၾကံ မုဒိတာပြားစရာ ျဖစ္ေနေတာ့တာေပါ့ဗ်ာ။ ခုေတာ့ ျမန္မာေတြမွာလဲ ဖက္အီးစီ ၂၀ တန္
၅၀ တန္ဖုန္းေလးေတြ သံုးနိုင္ၾကၿပီဆိုေတာ့ ဖြံ႔ျဖိဳးတိုးတက္လာၿပီ မွတ္တယ္ဗ်ာ ဖ်က္သိမ္း
ေတာ့မယ္ဆိုတဲ့ သတင္းက ထြက္လာျပန္ပါပေကာ။ ကိုခ်စ္ေဖတို႔ နိုင္ငံက တိုးတက္လိုက္ ထိုး
မည့္ဆင္ ေနာက္တလွမ္းဆုတ္လိုက္ ဆိုသလို တိုးတက္ေနတယ္ပဲ ထင္ပါတယ္။

Read more...

ဘႀကီးသာဒြန္းဇံ

ဘႀကီးသာဒြန္းဇံ

ကိုခ်စ္ေဖတို႔ရြာ အနီးအနားရြာေတြမွာ ဘႀကီးသာဒြန္းဇံဆို မသိတဲ့သူမရွိ ဘႀကီးသာဒြန္းဇံဆိုလို႔
ရခိုင္လူမ်ိဳးေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး ဘႀကီးသာဒြန္းဇံရဲ့ အေမ အဘြားက ရခိုင္လူမ်ိဳးေတြေပးတဲ့ နာ
မည္မ်ိဳးကို ႀကိဳက္လို႔တဲ့ ဘႀကီးသာဒြန္းဇံကို ကိုခ်စ္ေဖစသိေတာ့ ဘႀကီးသာဒြန္းဇံက အသက္
၅၀ ေက်ာ္ၿပီ ဘႀကီးသာဒြန္းဇံဇနီး အရီးေဒၚစိန္ခ်ံဳနဲ႔ ဘႀကီးသာဒြန္းဇံနဲ႔က ရြယ္တူ မတိမ္း မ
ယိမ္း။

၁၉၈၄ ခုနွစ္ေႏြရာသီမွာ ကိုခ်စ္ေဖက ဘႀကီးသာဒြန္းဇံတို႔ ရြာမွာရွိတဲ့ ဆန္စက္မွာအလုပ္သြား
လုပ္ရင္း ဘႀကီးသာဒြန္းဇံနဲ႔ ခင္မင္ရင္းနွီးခဲ့ရတာပါ။ ဘႀကီးရဲ့ လူပံုပမ္းက အသားညိဳညိဳ အရပ္
က ၆ေပခန္႔ ကိုယ္လံုးကိုယ္ထည္က ေထာင္ေထာင္ေမာင္းေမာင္း အသံႀကီးကလဲ အက်ယ္ႀကီး
အက်ႋၤကလဲ တခါမွမ၀တ္ ကိုခ်စ္ေဖက ဘႀကီးအက်ႋၤကသိပ္ေကာင္းတာပဲ ကၽြန္႔ေတာ့္ကို ခဏ
ေလာက္ငွါးပါလားလို႔ အျမဲေနာက္ေနၾက။ ဘႀကီးက ေဆာင္းတြင္းဖက္လဲ ေစာင္သာျခံဳရင္ ျခံဳ
မယ္ အက်ႌ၀တ္တာ တခါလားပဲ ျမင္ဘူးပါတယ္ ငယ္ငယ္ထဲက အဲ့ဒီလိုပဲ မ၀တ္ဘူး တဲ့ ဖ်ားလဲ
တခါမွ မဖ်ားဘူးတဲ့ အက်ႋီတခါ၀တ္ေတာ့ ထူးဆန္းေနရေသးတယ္။ မီးဖိုနားမွာလဲ အျမဲတမ္း
ေခၽြးတလံုးလံုးနဲ႔ ခ်က္ျပဳတ္ေနတတ္သူ ဘႀကီးနဲ႔ ဇနီးမွာ သားသမီး အရင္းက ၁၂ ေယာက္ ေမြး
စားသားက ၂ ေယာက္ စုစုေပါင္း ၁၄ ေယာက္။ အႀကီးေတြက အိမ္ေထာင္က်လို႔ေျမးေတြ
ေတာင္ အေတာ္ႀကီးၿပီ။

ဘႀကီးရဲ့ အသက္ေမြး၀မ္းေၾကာင္းက ဆန္စက္ကို စပါးလာႀကိတ္ခြဲတဲ့ သူေတြကို အစားအ
ေသာက္ခ်က္ျပဳတ္ေရာင္းခ်တာနဲ႔ မိဘလုပ္ငုတ္လယ္လုပ္ငန္းပါ။ ကိုခ်စ္ေဖတို႔ရဲ့ ျမစ္၀ကၽြန္းေပၚ
ကလဲ သားငါးပုဇြန္ကလဲေပါ အစားအေသာက္ကလဲ မရွားေတာ့ သားသမီးေတြကို အမ်ားႀကီး
ေမြးထားနိုင္တဲ့အျပင္ ရြာထဲက မိဘမရွိေတာ့တဲ့ ေယာက္က်ားေလး ၂ ေယာက္ကိုလဲ ေခၚေမြး
ထားေသး၊ ဘႀကီးက အဲ့ဒီလို သူ႔သားသမီးေတြ အမ်ားႀကီးနဲ႔ တန္းတူ သား ၂ ေယာက္ကို ေမြး
ထား ေကၽြးထားနိုင္တာကိုလဲ ဂုဏ္ယူပါတယ္။ “ငါ့သားႀကီးဘယ္သူ ခု ေအာက္အရပ္သြားရင္း
အိမ္ေထာင္က်ေနတာေလ ငါသြားလို႔ကေတာ့ကြာ ပင္လယ္ငါးခူကို ကိုယ္တိုင္ေထာင္ ငါးဆုပ္
လုပ္ၿပီး မက်ည္းရည္နဲ႔ ခ်ည္ရည္ဟင္းခ်က္ ပုဇြန္တုုတ္နဲ႔ တ၀စားလာခဲ့တာပဲကြာ” ဆိုတာမ်ိဳး အစားအေသာက္နဲ႔ ပတ္သက္လို႔ ေျပာတတ္ၿပီး ကိုယ္တိုင္လဲ စားသလို အျခားသူမ်ားကိုလဲ စားေစခ်င္ ေသာက္ေစခ်င္တဲ့ ေစတနာရွိသူပါ။ တရြာလံုးကလဲ ဘႀကီးသာဒြန္းဇံ အမ်ိဳးေတြလို
လိုခ်ည္းပါပဲ။ ဘႀကီးက သားသမီး ၁၄ ေယာက္။ ဘႀကီးရဲ့ ညီမအလတ္ ေဒၚခင္သန္းေရႊက က
သားသမီး ၈ ေယာက္။ အငယ္ဆံုး ေဒၚလွသက္နွင္းက ရ ေယာက္။ သားသမီးေတြ ေျမးေတြနဲ႔
ဆိုေတာ့ တရြာလံုးက အမ်ိဳးလိုလိုခ်ည္းေပါ့ဗ်ာ။

ဘႀကီးသာဒြန္းဇံ ရြာထိပ္က ဆန္စက္ကို အိမ္ကေန ထြက္လာၿပီဆိုကတည္းက ဓါတ္တိုင္ နွစ္
တိုင္ အကြာေလာက္ ကတည္းက အသံစႀကားရပါတယ္။ အသံကလဲ က်ယ္ အသံၾသဇာလဲရွိ
ဆိုသလိုပါ။ လူေကာင္ကလည္းႀကီး အစားအေသာက္ကလဲ ၀က္သားအမဲသား တခါခ်က္ရင္ သံုးပိႆာ ေလးပိႆာဆိုတာ အနည္းဆံုး။ ခ်က္ရင္းနဲ႔ ျမည္းတာက ငါးဆယ္သားေလာက္
ကုန္တာပါ သူကိုယ္တိုင္လဲ ျမည္းသလို လမ္းသြားလမ္းလာ ျဖတ္သြားသူေတြကို “ေဟ့..ကို
ဘယ္သူ..မဘယ္၀ါ ဘယ္က ျပန္လာၾကတာတုန္း ဘယ္သြားမလိုတုန္း ဟင္းက်က္ခါနီးျပီ ထမင္းစားၿပီးမွ ဆက္သြားပါလား” ဆိုတာမ်ိဳးေျပာတတ္သူပါ ေျပာရုံတင္မက ခု “ က်ေနာ္
ခ်က္ထားတဲ့ ဟင္းေလးေတာ့ နည္းနည္းျမည္းသြားဦး” ဆိုၿပီး ဟင္းကို အတင္းေကၽြးတတ္
ပါေသးတယ္။ ဒါေၾကာင့္ သူဟင္းခ်က္ရင္ ငါးဆယ္သားက အျမည္းအတြက္ ထည့္ခ်က္ထား
တယ္ တဲ့။

ကိုခ်စ္ေဖနဲ႔လဲ သိခါစ သူ႔အိမ္မွာ လယ္ထဲက ရတဲ့ လင္းေျမြကို စြပ္ျပဳတ္လုပ္ အသားကို ျပန္
သုတ္စားဖို႔ စြပ္ျပဳတ္ျပဳတ္ထားခ်ိန္ ကိုခ်စ္ေဖကလဲ သူ႔အိမ္ေရွ႔က ျဖတ္အေလွ်ာက္ အတင္းကို ေခၚၿပီး လင္းေျမြသားကို ျမည္းခိုင္းေတာ့တာပါပဲ ကိုခ်စ္ေဖက သူ႔ေစတနာကို သိေနေတာ့ အား
လဲနာတယ္ ခင္လဲခင္တယ္ ဆိုပါေတာ့ ေျမြသားကလဲ တခါမွ မစားဘူးေတာ့ ေၾကာက္လဲ
ေၾကာက္တာေပါ့ဗ်ာ လင္းေျမြသားက ၾကက္သားနဲ႔ မလဲနိုင္ဘူးလဲ ၾကားထားေတာ့ စားလဲ စားၾကည့္ခ်င္ေပါ့ဗ်ာ ဒါနဲ႔ေၾကာက္ေၾကာက္နဲ႔ စြပ္ျပဳတ္ေကာ အသုတ္ေကာ ဗိုက္ကားေအာင္
စားခဲ့တာေပါ့ဗ်ာ မစားခင္ကသာ ေၾကာက္ေနတာဗ် စားမိေတာ့ သူတို႔လယ္ထဲက ယူလာတုန္း
ကျမင္ခဲ့တဲ့ လင္းေျမြႀကီးကိုေတာင္ မ်က္ေစ့ထဲ မျမင္ေတာ့ဘူး။ ေနာက္ေျမြေတြ႔တိုင္း လင္းေျမြ
မ်ားလားဆိုတာမ်ိဳးကို ျဖစ္ကေရာဗ်ာ။

ဘႀကီးသာဒြန္းဇံကေတာ့ ၿပံဳးေနတာပဲဗ်ာ ၿမိဳ့ကေနစက္ကို အလုပ္လာလုပ္တဲ့ ေကာင္ေလးေလ
လင္းေျမြသားေကၽြးေနတာ သူလဲ စားတယ္ဗ် ဆိုၿပီး အိမ္လာတဲ့ ဧည့္သည္ေတြကိုေျပာျပေနၿပီး
ေက်နပ္ေနတာ။ ဘႀကီးရဲ့အိမ္က ဒါေၾကာင့္လဲ လူမျပတ္တာ ဧည့္သည္က အျမဲတမ္း ၀င္ထြက္
စားေသာက္ေနတာပါ။ ဘႀကီးတို႔ ဇနီးေမာင္နွံကလိုက္ဖက္ညီတယ္ အရီးေဒၚစိန္ခ်ံဳကလဲ အ
စားအေသာက္ အခ်က္အျပဳတ္ ဆို မညည္းညဴစတမ္းပါပဲ။ ဘႀကီးလိုပဲ ေကၽြးခ်င္ေမြးခ်င္သူပါ။

ဘႀကီးသာဒြန္းဇံငယ္ငယ္ လြတ္လပ္ေရးရၿပီးကာစ ျပည္တြင္းစစ္ျဖစ္ေတာ့ ဘႀကီးသာဒြန္းဇံက လူပ်ိဳေပါက္ အသက္ ၁၅၊ ၁၆ နွစ္ေလာက္ရွိၿပီဆိုပဲ။ လယ္သိမ္းၿပီးခ်ိန္ဆို သူေသေသခ်ာခ်ာေမြး
ထားတဲ့ ႏြားထီးေလးစီးၿပီး တရြာ၀င္တရြာထြက္ ႏြားနဲ႔ ေလွ်ာက္လည္ေနတာ မိုးက်မွပဲ လယ္ထဲ
၀င္ခါနီးမွ အိမ္ျပန္ကပ္ေတာ့တယ္ဆိုပဲဗ်ာ။ ေပ်ာ္စရာလဲ ေတာ္ေတာ္ေကာင္းတယ္ဆိုပဲ။ လူေတြ
က ဆင္းရဲေပမဲ့ လယ္လုပ္ငန္းနဲ႔ စားနိုင္ေသာက္နိုင္က်ေသးတယ္ေလ အစားအစာကလဲ ထ
မင္း စားခါနီး ဟင္းရံမရွိလို႔ ေခ်ာင္းထဲဆင္း ကမ္းေဘးမွာ စမ္းလိုက္တာနဲ႔ စားဖို႔ ပုဇြန္က ေလး
ငါးဆယ္ေကာင္ရလာတာ တခါတေလ ပုဇြန္ထုတ္ေတာင္ရေသး။ အဲ့ဒီအခ်ိန္ကေန ၁၉၈၄-၈၅ ၀န္းက်င္ထိ ေပါမ်ားေနေသးတာပါ။

ဘႀကီးက ရြာရိုးကိုးေပါက္ လယ္ျပီးခ်ိန္ေလွ်ာက္သြားေနတာဆိုေတာ့ ရြာေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားမွာ ကသူ႔သူငယ္ခ်င္းေတြက ရွိသကိုး ဒီေတာ့ ျပည္တြင္းစစ္ႀကီးရယ္ျဖစ္လာေတာ့ ကြန္ျမဴနစ္သူပုန္
ထဲမွာေရာ ေကာ္သူးေလထဲမွာေကာ ရဲေဘာ္ျဖဴ အလံနီ ထဲမွာေကာ အစံုသူငယ္ခ်င္းေတြရွိတာ
ပါ။ အဲ့ဒီေခတ္တေခတ္လံုး ဘႀကီးသာဒြန္းဇံက ဘယ္ထဲမွာမွ မပါဘူးလား ဆိုေတာ့ မပါပါဘူး
တဲ့ ဘာျဖစ္လို႔လဲဆိုေတာ့ အစိုးရဖက္ကေကာ သူပုန္ဖက္ကေကာ လူေတြေတာ္ေတာ္ မ်ားမ်ား
ကလဲ သူ႔ သူငယ္ခ်င္းေတြ မကင္းရာမကင္းေၾကာင္းေတြ ျဖစ္ေနလို႔တဲ့ သူကေတာ့ အဲ့ဒီတိုက္
ပြဲေတြကို မျဖစ္ေစခ်င္ဘူးတဲ့။

တိုက္ပြဲေတြရွိေနေတာ့ သူသြားခ်င္ရာ စားခ်င္ရာ ရွာခ်င္ရာ ရွာလို႔မရလို႔တဲ့။ ေနာက္ အားလံုး
ကိုယ့္အခ်င္းခ်င္းေတြျဖစ္ေနလို႔ပါတဲ့။ လူမ်ိဳးျခားနဲ႔ဆိုရင္ေတာ့ တမ်ိဳးေပါ့ကြာတဲ့ သူေျပာျပတဲ့အ
တိုင္းဆို “တခါတုန္းက သူ႔ရြာနဲ႔ အနားက ရြာမွာ ကရင္ရိုးရာ နတ္စားပြဲရွိလို႔ သူငယ္ခ်င္းေတြ လာေခၚတာနဲ႔ သူလဲ ဘာရယ္မဟုတ္ဘူး လိုက္သြားမိတယ္တဲ့ လာေခၚတဲ့သူငယ္ခ်င္းေတြက
ေကာ္သူးေလက သူငယ္ခ်င္းေတြ ေသာက္ေဖၚစားဖက္ေတြ အဲ့ဒီတုန္းက ဘႀကီးက အရက္
ကလဲေသာက္ေသးတယ္တယ္တဲ့ အဲ့ဒါ လမ္းမွာ ကြန္ျမဴနစ္ေတြက ေစာင့္ၿပီးပစ္တာတဲ့ ကံ
ေကာင္းလို႔ မေသတယ္တဲ့ ေရကလဲ ေရက်ခ်ိန္ ေခ်ာင္းတဖက္ကမ္းက ေနပစ္တာတဲ့ သူတို႔လဲ လမ္းသြားရင္းနဲ႔ တိုးလို႔ပစ္တာ ဒီတုန္းက ကရင္နဲ႔ ကြန္ျမဴနစ္နဲ႔က မတည့္ဘူးတဲ့ အဲ့ဒါ ပစ္လဲ
ပစ္ၾကေရာ။

အစိုးရတပ္မဟုတ္မွန္းလဲသိတာနဲ႔ သူက ထေအာ္တာပဲတဲ့ “ေဟ့ေကာင္ေတြ..ငါသာဒြန္းဇံပါ ငါ
ပါလာတယ္ မပစ္ၾကနဲ႔ မပစ္ၾကပါနဲ႔” ေအာ္တာနဲ႔ တိုက္ပြဲက ရပ္သြားတယ္တဲ့ ၿပီးေတာ့မွ သူတို႔
က “ေယာက္ဖ..မင္းဘယ္သြားမလို႔လဲ နတ္စားတဲ့ဆီလား” တဲ့ ဘႀကီးက အစားအေသာက္နဲ႔
ပတ္သက္ရင္ ေနေရာညပါ မေရွာင္သြားတာ ဘႀကီးအသံႀကီးကို မွတ္မိေနတာ ဒီတုန္းက သူ
က ကြန္ျမဴနစ္ေတြလား ရဲေဘာ္ျဖဴလား အလံနီလား မသိပါဘူးတဲ့ ညကလဲေမွာင္ေနေတာ့ သူ႔
သံႀကီးကိုေတာ့ အကုန္လံုးက မွတ္မိၾကပါတယ္။ အဲ့ဒီပစ္ခံရခံနီးမွာ သူက လယ္စပ္က ျခံဳထဲမွာ
ခဏ အေလး၀င္သြားေနေတာ့ ဘႀကီးအသံက တိတ္ေနလို႔ ဘႀကီးပါလာမွန္းမသိလို႔ ပစ္တာပါ
တဲ့။ သူက ပစ္သံၾကားေတာ့မွ လွမ္းေအာ္ရတာ။

ဒါတင္ဘယ္ကမလဲ ဟိုဖက္ေန ေယာက္ဖ မင္းတို႔မွာ ေဆးလိပ္အပိုပါေသးလား ငါတို႔ေဆးလိပ္
ကုန္သြားလို႔ကြာဆိုလို႔ ေခ်ာင္းထဲဆင္း တဖက္ကမ္းကို ကူးၿပီးသြားေပးေသးတယ္ စကားေတြ
တေဖါင္ေဖါင္ေျပာေနေသးတယ္။ ၿပီးေတာ့မွ ျပန္ကူးလာၿပီး နတ္စားတဲ့ဆီကို ဆက္သြားၾကတာ
ဆိုပဲဗ်။ အစိုးရတပ္ေတြလာလဲ ငါ့အိမ္မွာပဲ ခ်က္ျပဳတ္စား ဖဲရိုက္ၾက ေဘာ္လီေဘာပုတ္ၾကနဲ႔ ေနၾကတာပဲတဲ့။ ငါလဲ ၾကားထဲက ေျပလည္ရာေျပလည္ေၾကာင္းေျပာတာျပတာပါပဲကြာတဲ့ ။ ခ်က္ျပဳတ္ေကၽြးေမြးတာပါပဲတဲ့။ ဘာျဖစ္လို႔ ဘယ္လိုျဖစ္လို႔ ခ်ေနၾကလဲေတာ့လဲ ငါလဲမသိပါဘူး
တဲ့ အားလံုးကေတာ့ ငါ့သူငယ္ခ်င္း ေဆြနီးမ်ိဳးစပ္ေတာ္ၾကတဲ့သူေတြခ်ည္းပဲ အစိုးရတပ္က လာ
တဲ့ ရဲေဘာ္ေတြကလဲ ငါနဲ႔ရြယ္တူ သက္တူေတြ တိုက္ပြဲေတြျဖစ္ၾကေတာ့ ငါတို႔ ရြာသားေတြပဲ နာတာေပါ့ကြာ။ ဘယ္လိုလုပ္မလဲ။ ငါလဲ စိတ္မေကာင္းရုံေပါ့ကြာ ေအးေအးေဆးေဆးျဖစ္ေစ
ခ်င္ပါတယ္ တဲ့။

ခုျမစ္၀ကၽြန္းေပၚမွာ ပိတ္ဆို႔ေရး ျဖတ္ေလးျဖတ္ေတြလုပ္ၿပီးကတည္းက သူပုန္ရယ္ေတာ့ မရွိ
ေတာ့ဘူးေပါ့ကြာ ဒါေပမဲ့လဲ ငါတို႔အားလံုးက သူ႔ရြာ ငါ့ရြာရယ္မဟုတ္ဘူး ကရင္ရယ္ဗမာရယ္က
ရြာျခင္းကပ္ ေခ်ာင္းဖ်ားမွာ ကရင္ဆို ေခ်ာင္း၀မွာ ဗမာ ဒီလိုေနၾကတာေလ။ သူပုန္ရယ္သာမရွိ
တာ အခ်ိန္မေရြး ျပန္သူပုန္ျဖစ္နိုင္တဲ့ သူေတြခ်ည္းပဲကြ။ ကရင္ေတြမွာ ရိုးရာလိုျဖစ္ေနတဲ့ စ
ကားေတာင္ရွိေသးတယ္ “ဒို႔ကရင္က နားကပ္မ၀ယ္ဘူး ေသနတ္ပဲ၀ယ္မယ္” ေသနတ္တခ်ိဳ႔လဲ လက္က်န္ရွိေကာင္းရွိမယ္ကြ ဒီေတာ့ တကယ္ေအးသြားတာမဟုတ္ဘူး ျငိမ္သြားတာေလ အား
လံုး ညွိႏႈိင္းၿပီးလုပ္မွ တကယ္ေအးမွာေပါ့ကြာ ခုလဲ စစ္ပြဲသာမရွိတာ လူေတြက စီးပြားေရးၾကပ္
လာေတာ့ စစ္ပြဲေတြရွိတုန္းကထက္ေတာင္ ဆိုးပါေသးတယ္ကြာ ငါလဲ နိုင္ငံေရးေတြဘာေတြ
နားမလည္ပါဘူးကြာ တဲ့။

ဘႀကီးသာဒြန္းဇံေရာ အရီးေဒၚစိန္ခ်ံဳေကာ ခုေတာ့ မရွိေတာ့ပါ။ အက်ႌတခါမွမ၀တ္တဲ့ နွာေစး
ေခ်ာင္းဆိုးေတာင္မျဖစ္တဲ့ ဘႀကီးသာဒြန္းဇံ တခါပဲ ေနမေကာင္းျဖစ္ပါတယ္ တခါပဲေဆးရုံ
တက္ရပါတယ္ တခါပဲ ကြယ္လြန္ဆိုတာမ်ိဳးပါပဲ။ ခုေတာ့ ဘႀကီးရဲ့ သားသမီးေျမးျမစ္ေတြလဲ
လယ္လုပ္ငန္းနဲ႔ မစားေလာက္ၾကေတာ့ ေရၾကည္ရာ ျမက္နုရာကို ေျပာင္းေရြ႔ၾကနဲ႔ရြာမွာလဲ
သိပ္မက်န္ေတာ့ပါ။ ကိုယ့္ဇာတိရြာေလးမွာေတာ့ ေဆြမ်ိဳးသားျခင္း ညီအကို ေမာင္နွမေတြနဲ႔
တည့္တည့္မတည့္တည့္ မတည့္လဲခဏ အတူေနခ်င္ၾကမွာေပါ့ဗ်ာ ကိုယ္ခ်င္းလဲ စာနာပါတယ္
ကိုခ်စ္ေဖကိုယ္တိုင္လဲ ရြာျပန္ရတယ္ အိပ္မက္ခဏခဏ မက္မက္ေနတာကိုး ေနာ။

Read more...