Thursday, October 15, 2009

အဖိုးနဲ႔အဖြားက်ေနာ္ ၿပီးေတာ့ ဂ်ပန္ေတာ္လွန္ေရး

အဖိုးနဲ႔အဖြားက်ေနာ္ ၿပီးေတာ့ ဂ်ပန္ေတာ္လွန္ေရး

အဖိုးနဲ႔အဖြားကိုက်ေနာ္မွတ္မိတဲ့အရြယ္က ငယ္ငယ္ေလးထဲကပါပဲ အဖိုးက အရပ္ရွည္ရွည္
အသားလတ္လတ္ေထာင္ေထာင္ေမာင္းေမာင္း အဖြားက ျဖဴျဖဴေသးေသးသြယ္သြယ္ေလး
အဖိုးနဲ႔အဖြားက ေခါင္းတလံုးစာေလာက္အရပ္ကကြာတယ္ အဖိုးက(၆)ေပနီးနီး အဖြားက(၅)
ေပေလာက္အဲ့ဒီတုန္းက အဖိုးနဲ႔အဖြားရဲ့အသက္ေတြကို က်ေနာ္မခန္႔မွန္းတတ္ေသးေပမဲ့ အဖိုး
ကို က်ေနာ္ကဘဘ အဖြားကို ဖြားဖြားလို႔ပဲေခၚခဲ့ပါတယ္ ခုေနာက္ပိုင္းအသက္ေတြျပန္တြက္
ၾကည့္ေတာ့က်ေနာ္ကို ေမြးတဲ့အခ်ိန္ အဖိုးကအသက္(၅၀) အဖြားက(၄၅)ေလာက္ေတာ့ရွိပါၿပီ။

က်ေနာ္အဖိုးနဲ႔အဖြားဆိုေပမဲ့ အဖိုးအဖြားေတြအရင္းေတြလိုပဲ က်ေနာ္ခ်စ္ရသူေတြပါ။ အဖိုးသခင္
ဦးအုန္းသြင္ကို က်ေနာ္အဘအရင္း ဘဘဦးဘၿငိမ္းထက္ေတာင္ပိုမည္ထင္ပါတယ္။ငယ္ငယ္က
အဘဦးဘၿငိမ္း(အေဖ့အေဖ)က မင္းဘဘဦးအုန္းသြင္နဲ႔ ငါနဲ႔ ဘယ္သူ႔ပိုခ်စ္လည္းဆို က်ေနာ္
ကမညာတတ္ေတာ့ ဘဘဦးအုန္းသြင္လို႔ပဲအျမဲေျပာခဲ့တာပါ။အဖိုးကလည္းတဟားဟားပါပဲ။
ဘာလို႔ရီတယ္ဆိုတာေတာ့က်ေနာ္လည္း နားမလည္ပါ။က်ေနာ္ညာမေျပာတတ္တာကို သ
ေဘာက်တာပဲျဖစ္မွာပါ။ အဲ့ဒီတုန္းက က်ေနာ္အဖိုးအရင္းကေငြေၾကးေျပလည္သူပါ။ အဖိုးသ
ခင္အုန္းသြင္ကေတာ့ မူလတန္းေက်ာင္းအုပ္ကေလးပါ။ အဘဦးဘျငိမ္းတို႔က အဘဦးအုန္း
သြင္ကို အကိုႀကီးတေယာက္လို ေလးစားခဲ့တာပါ ရုံးကိစၥ စာရြက္စာတန္းကိစၥ အစိုးရနဲ႔ပတ္
သက္တဲ့ အလုပ္နဲ႔ပတ္သက္တာ စာရင္းဇယားပံုစံကအစ ဘဘဦးအုန္းသြင္ကလုပ္ေပးေနၾက။
အဘဦးဘျငိမ္းတို႔က ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းထြက္ ေတာမွာေငြေၾကးေျပလည္ၿပီးၿမိဳ့ေပၚေရာက္လာ
သူေတြပါ။က်ေနာ္အသက္ေတာ္ေတာ္ႀကီးတဲ့အထိ အဖြားေဒၚသိန္းေရႊကိုလည္း က်ေနာ္အဘ
ရင္းေတြက အသက္ျခင္းမကြာေပမဲ့ မိဘလို အမႀကီးလိုေစာင့္ေရွာက္ခဲ့ၾကတာပါ။

က်ေနာ္႔ကို အဲ့ဒီအဖိုးဦးအုန္းသြင္နဲ႔အဖြားေဒၚသိန္းေရႊတို႔အိမ္မွာေမြးခဲ့တာပါ။က်ေနာ္တို႔ၿမိဳ့ရဲ့
ေတာင္ဖက္ အိမ္ျခံက်ယ္က်ယ္၀န္း၀န္း ပင္စင္စားေတြေနတဲ့ရပ္ကြက္မွာပါ။ ေျခတံရွည္္အိမ္
ေတြေဆာက္က်တယ္ အဖိုးနဲ႔အဖြားလည္း လြတ္လပ္ေရးရၿပီးထဲက အဲ့ဒီအိမ္မွာေတာကေန
ေျပာင္းလာၿပီးေနခဲ့ၾကတာ အဖိုးကမူလတန္းေက်ာင္းမွာ ေက်ာင္းဆရာလုပ္တယ္ သတင္း
ေထာက္အလုပ္လည္းလုပ္တယ္ အဖြားကေတာ့ေတာသူေဌးသမီး သူႀကီးသမီးလယ္ေတြလည္း
အကုန္ေရာင္းခ်ခြဲေ၀ေပးခဲ့ၿပီး ၿမိဳ့မွာသားေတြသမီးေတြနဲ႔လာေနတာသားသမီးေတြေက်ာင္း
လည္းထားရင္းေပါ့ အဖိုးနဲ႔အဖြားနဲ႔အတူ သား(၁)ေယာက္ သမီး(၄)ေယာက္ အဖြားနဲ႔အဖိုးက
သားမမီးမရၾကပါဘူး သားသမီးမရေတာ့ အဖြားရဲ့ေမာင္ မုဆိုးဖိုရဲ့ကေလးေတြ အကုန္လံုးကို
ေမြးစားထားတာပါအားလံုးက ေမေမ ေဖေဖပဲေခၚၾကပါတယ္ အဖြားရဲ့ေမာင္ကေတာ့ ေနာက္
အိမ္ေထာင္လည္းမျပဳေတာ့ပါ။ အဲ့ဒီအိမ္မွာအဖြားရဲ့အေမ အေမ့ရဲ့ညီမအရင္း အပ်ိဴႀကီး ေဒြး
ေလးႀကီးလည္းအတူေနၾကပါတယ္။အဖြားရဲ့ အေဒၚအရင္းပါ။

အေမနဲ႔အေဖအိမ္ေထာင္က်စက နွစ္ဖက္စလံုးက သေဘာမတဲ့အခ်ိန္မွာ အဘနဲ႔အဖြားက အ
ေဖနဲ႔အေမကို လာေခၚၿပီးအိမ္မွာထားေစာင့္ေရွာက္ထားတာပါ ေနာက္ေမေမကလည္း အိမ္
ေထာင္က်ၿပီး တနွစ္မွာက်ေနာ္႔ကိုေမြးေတာ့ က်ေနာ္က အဲ့ဒီအဖိုးအဖြား ဦးေလးအေဒၚအမေတြ
လက္ထဲႀကီးရတာပါ အားလံုးက၀ိုင္းထိမ္းၾကတာပါ က်ေနာ္တို႔မိသားစုက အဖိုးအဖြားေတြ အား
လံုးကြယ္လြန္ၿပီးမွပဲ သီတင္းကၽြတ္ကန္ေတာ့တာကိုရပ္လိုက္တာပါ။အဖိုးနာမည္က ေမာ္ကၽြန္း
သခင္ဦးအုန္းသြင္တဲ့ အဖြားက ေဒၚသိန္းေရႊပါ အဖိုးနဲ႔အဖြားရဲ့ခ်စ္ဇတ္လမ္းကို အဖြားက ခဏခ
ဏဂုဏ္ယူစြာနဲ႔ေျပာျပတတ္ပါတယ္။

အဖြားက သူႀကီးသမီး ေတာသူေဌးသမီး အဖိုးကတေကာင္ႂကြက္ ေဆြမရွိမ်ိဴးမရွိ ဘုန္းႀကီးက
ေမြးစားၿပီး အဖိုးကိုေက်ာင္းထားေပးခဲ့တာ အဖိုးကို ရြာဦးေက်ာင္းဆရာေတာ္က ျပဳစုေစာင့္
ေလွ်ာက္ခဲ့ရတာပါ အဖိုးက အဲ့ဒီေခတ္က အဂၤလိပ္ျမန္မာ(၁၀)တန္းေအာင္ပါတယ္။ၿမိဳ့မွာ
ေက်ာင္းတက္ေနရင္းနဲ႔ ဒို႔ဗမာအစည္းအရုံးနဲ႔ ဆက္သြယ္မိၿပီး သခင္ျဖစ္လာတာပါ အဲ့ဒီေခတ္
တုန္းက သခင္ ဆိုတာ အဂၤလိပ္ေနမ၀င္အင္ပါယာကို အန္တုတဲ့ ကိုယ္ပိုင္လြတ္လပ္ေရးရခ်င္
တဲ့လူငယ္ေတြ မ်ိဴးခ်စ္ျမန္မာလူငယ္ေတြ၀င္ၾကတာပါ ခုလိုလြတ္လပ္ေရးႀကီးကို ဗိုလ္ခ်ဴပ္
ေအာင္ဆန္းတို႔နဲ႔အတူ ရယူခဲ့သူေတြရယ္လို႔ အထင္ႀကီးေလးစားခံၾကရတာမဟုတ္ပါဘူး။

“သခင္ေပါက္စေထာင္ေျခာက္လ အေမကေမြးေထာင္ကေကၽြး” ေထာင္ေစာ္နံသူေတြရယ္လို႔
အနာဂါတ္ကိုပစ္ၿပီး “ကိုယ့္ထမင္းကိုယ္စား ဂ်ီးေဒၚႏြားေက်ာင္း” သူေတြရယ္လို႔ အထင္ခံၾကရ
သူေတြပါ။

ေတာ္ရုံတန္ရုံမိန္းကေလးရွင္ေတြက သမီးေတြနဲ႔သေဘာဘယ္တူပါ့မလဲဗ်ာ ဒါေမမဲ့ အဖြားက
အဖိုးကိုခ်စ္ပါတယ္ အဖြားကို အဲ့ဒီေခတ္က ဘီေအေအာင္တဲ့ၿမိဳ့အုပ္မင္းတို႔ နယ္ပိုင္တို႔က ရြာ
ေတြကိုလွည့္တိုင္း လူပ်ိဴေတြဆို အဖြားကို သေဘာက်ၾကတာပဲတဲ့ အဖြားကလည္း ျဖဴျဖဴေသး
ေသးေခ်ာေခ်ာေလး ထက္ကလည္းထက္တယ္ အဲ့ဒီေခတ္က(ရ)တန္းထိေက်ာင္းလည္းေနဘူး
တယ္ေလ အဲ့ဒီတုန္းက ၿမိဳ့အုပ္တို႔ နယ္ပိုင္တို႔ အေရးပိုင္တို႔ကို ျမန္မာျပည္သူေတြက ဘုရားထူး
ၾကရတဲ့ေခတ္ပါ တေန႔ေတာ့ လူပ်ဴိၿမိဳ့အုပ္တေယာက္က အဖြားအေဖသူႀကီးကို အျခားရြာက
ၾသဇာရွိတဲ့ တိုက္နယ္သူႀကီးတေယာက္နဲ႔လာနားေဖါက္သတဲ့ အဖြားကလည္းတခါထဲေျဗာင္ပဲ
ေျပာလိုက္တယ္တဲ့ “အဂၤလိပ္နား အခစားေနရတဲ့ ၿမိဳ့အုပ္ကေတာ္ေတာ့မလုပ္ခ်င္ပါဘူး ေနာက္
ၿမိဳ့အုပ္ကလည္း ေခြးပစ္တဲ့ဒုတ္ေလာက္ပဲရွိတာ” လို႔ နားလာေဖါက္တဲ့ လာေၾကာင္းလမ္းတဲ့သူ
ႀကီးကို တခါထဲေျပာလႊတ္လိုက္တာတဲ့။

အဖြားကသူမ်ားသာေျပာတာ သူကလည္း(၅)ေပေလာက္ေလးဗ် က်ေနာ္ထင္တာေတာ့တခါ
ထည္းျပတ္ေအာင္ေျပာလိုက္တာျဖစ္မယ္ အဖိုးက အဲ့ဒီတုန္းက သခင္ေပါက္စ ေနာက္အဖိုးနဲ႔
ခ်စ္ၿပီး မိဘေတြသေဘာတူလို႔ ယူလိုက္ၾကတာတဲ့ သေဘာမတူလည္း ငါက နင့္အဖိုးေနာက္
လိုက္မွာတဲ့ အဲ့လိုမ်ိဴးအဖြားက သူတို႔အိမ္ေထာင္က်ေတာ့ ဒုတိယကမၻာစစ္ႀကီးကစေနၿပီ အဖိုး
ကလည္းသူ႔နိုင္ငံေရးအလုပ္ေတြနဲ႔ရႈပ္ေနတာ အိမ္မွာကိုမေနရဘူးတဲ့ ဒါေပမဲ့အဖြားကသူလည္း
အဂၤလိပ္အုပ္ခ်ဴပ္တာကို မႀကိဳက္တဲ့သူဆိုေတာ့ အဖိုးလုပ္သမွ် သေဘာက်ေနတာလည္း ျဖစ္
နိုင္တယ္ေနာက္ ဂ်ပန္ေခတ္မွာ ဂ်ပန္အၾကိဳက္ အာရွလူငယ္အစည္းအရုံးေတြဖြဲ႔ေတာ့ အဖြားက
တက္တက္ႂကြႂကြ၀င္ပါတယ္။

အဖိုးတို႔က အဂၤလိပ္ကို ဂ်ပန္နဲ႔ေပါင္းမတိုက္ခင္ထဲက ဒို႔ဗမာအစည္းအရုံးက အားကိုးရတဲ့သ
ခင္လူငယ္ေတြဆိုေတာ့ ဂ်ပန္ကိုလည္းျပန္ခ်ရမယ္ဆိုတာ သိထားတယ္ အဲ့ဒီအခ်ိန္မွာအဖြား
ကို ဂ်ပန္ကဖြဲ႔ေပးတဲ့ အာရွလူငယ္အစည္းအရုံး ၀တ္စံုကိုျခံဳခိုင္းထားခဲ့တာပါ က်ေနာ္တို႔နယ္မွာ
ဂ်ပန္ေတာ္လွန္ေရးေတြစခါနီး ဂ်ပန္သတင္းေပးေတြကသတင္းေပးခဲ့လို႔ ဂ်ပန္ကလက္ဦးသြား
ၿပီး အသတ္ခံခဲ့ရတဲ့ သခင္လူငယ္ေတြနဲ႔ အာရွလူငယ္အစည္းအရုံးက လူငယ္(၄၂)ဦးရွိပါတယ္
သူတို႔အားလံုးကို ဂ်ပန္ေျပးခါနီးမွာ ၿမိဳ့စြန္တေနရာမွာရွိတဲ့ ေရတြင္းတခုထဲကို ဓါးနဲ႔ခုတ္ခ်ၿပီးဂ်
ပန္က သတ္ခဲ့တာပါ အဲ့ဒီေနရာကေန ေနာက္တခ်ိန္ ျပန္တူးေဖၚၿပီး လြတ္လပ္ေရးေက်ာက္
တိုင္အနီးလမ္းဆံုမွာ အာဇာနည္ေက်ာက္တိုင္ လို႔စိုက္ထူထားပါတယ္။ အရိုးေတြတူးေဖၚရခဲ့တဲ့
ေနရာေလးက ေနာက္ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းျဖစ္လာေတာ့ အာဇာနည္ေက်ာင္းလို႔ ေခၚပါတယ္။

အာဇာနည္ဆိုတာ အေခၚခံခ်င္တိုင္းေတာ့အာဇာနည္မျဖစ္ပါဘူး အာဇာနည္ေတြကိုလည္း
ေျဖာက္ပစ္လို႔မရပါဘူး အမ်ားျပည္သူအတြက္ အသက္စြန္႔ရဲတဲ့ အသက္စြန္႔ခဲ့တဲ့သူေတြကိုအ
မ်ားျပည္သူကလည္း ဘယ္ေတာ့မွမေမ့နိုင္ပါဘူး။အဖိုးတို႔ အဖြားတို႔က ဂ်ပန္႔လက္နက္နဲ႔ ဂ်ပန္႔
စစ္ပညာနဲ႔ ဂ်ပန္ကိုလည္းျပန္ခ်ရမယ္ဆိုတာ ႀကိဳတင္ေတြးထားေတာ့ျပင္ဆင္ၾကတယ္။အစည္း
အေ၀းေတြ အေၾကာင္းျပခ်က္အမ်ိဴးမ်ိဴးနဲ႔ တိုးတိုးတိတ္တိတ္လုပ္ခဲ့တယ္ ဂ်ပန္ကိုခ်မဲ့နိုင္ငံေရး
ေခါင္းေဆာင္ စစ္ေရးေခါင္းေဆာင္ေတြစုၾကတယ္ လက္နက္ လူ နည္းစနစ္ စစ္ပညာ အကုန္စု
ေဆာင္းျပင္ဆင္ၾကတာေလ တဖက္ကလည္းအဖြားတို႔အဖိုးတို႔က ဂ်ပန္နဲ႔ရင္းနွီးေယာင္ေဆာင္
ရေသးတယ္ ဂ်ပန္ကို နွစ္သက္ေၾကာင္းေဖၚျပၿပီး တဖက္က ဂ်ပန္ကို တိုက္ဖို႔ျပင္ရတာ။စစ္အ
ေတြ႔အၾကံဳကလည္းနည္းေသးတယ္။

ဒါေပမဲ့ လုပ္ၾကရတာပါပဲ။ အမ်ားအေရးမို႔ ဓါးေသြးၾကရတာေပါ့ ဗိုလ္ခ်ဴပ္ေအာင္ဆန္းက စစ္
နာပတိ သခင္သန္းထြန္းက လယ္ယာ၀န္ႀကီး တပ္မေတာ္ပိုင္း သခင္လူငယ္ပိုင္း နိုင္ငံေရးသ
မားႀကီးေတြအပိုင္း အကုန္ခြဲေနၾကေပမဲ့ ဂ်ပန္ကို ျပန္တိုက္ရမယ္ဆိုတာကေတာ့တူၾကတယ္။
ေအာက္ေျခပိုင္းေရာ လူႀကီးေတြေရာျပင္ဆင္ၾကတယ္။အဲ့ဒီအခ်ိန္မွာ ဂ်ပန္ကို အယံုသြင္းထား
ၾကတာေပါ့။ သို႔ေသာ္လည္း က်ေနာ္တို႔ဗမာေတြက သိတဲ့အတိုင္း ဘယ္ေလာက္အယံုသြင္း
သြင္း တကယ့္ေစတနာေလးပါ ပါတာေလဗ်ာ ဥပမာ ဂ်ပန္နဲ႔မလြဲသာမေရွာင္သာ အယံုသြင္း
ဆက္ဆံရေသာ္လည္း ေကာင္းေကာင္းေလး ခ်က္ျပဳတ္ေကၽြးတာမ်ိဴးဗ်ာ ကုသိုလ္ရတယ္လို႔ကို
ျမင္ၾကတာဗ်။

အဲ့ဒီလိုနဲ႔ အဖြားတို႔ ကလည္းကိုယ့္နယ္ကို လာလာလွည့္ရတဲ့ ဂ်ပန္စစ္တပ္က ဗို္လ္မႈးတ
ေယာက္နဲ႔ ခင္မင္သြားတယ္တဲ့ အဲ့ဒီဗိုလ္မႈးက အဖိုးဆီကိုလာတိုင္း တေယာေလးယူလာတယ္
သူ႔မိသားစုဓါတ္ပံုေလး ထုတ္ထုတ္ျပတယ္ သူက စစ္မျဖစ္မီက တကၠသိုလ္တခုက ကထိကတဲ့
စစ္ျဖစ္ေတာ့ စစ္ထဲကိုလိုက္လာရတာတဲ့ သူစစ္မတိုက္ခ်င္ဘူး ေနာက္သူမူးရင္တေယာေလး
ထိုးၿပီးတိုင္းလဲ သူမိသားစုအေၾကာင္းေျပာလိုက္ စစ္ျမန္ျမန္ၿပီးပါေစပဲဆုေတာင္းတဲ့အေၾကာင္း
လည္းေျပာပါတယ္တဲ့ လူကလည္း လူပံုက် ဥပဓိရုပ္ေကာင္းေကာင္းတဲ့။

အဖိုးေကာ အဖြားေကာ သူ႔ကို ပုဂၢိဳလ္ေရးအရ ခင္မင္သလို သူကလည္းခင္မင္ပါတယ္တဲ့ ဒါ
ေပမဲ့ လူမ်ိဴးစုတစုလံုးအတြက္ နိုင္ငံအတြက္လုပ္ၾကရေတာ့ အဲ့ဒီခင္မင္မႈေတြကို ေဘးခ်ထားရ
တာ အဖိုးနဲ႔အဖြားက လြတ္လပ္ေရးရျပီးထဲက ေနာက္ပိုင္းနိုင္ငံေရးမလုပ္ျဖစ္တာလည္း အဲ့ဒီအ
ေၾကာင္းတခ်က္ပါမယ္ထင္တယ္။ နိုင္ငံေရးမွာက ပုဂၢိဳလ္ေရးထားလို႔မွမရၾကတာေလ။ ဒါ
ေတာင္္အဖိုးနဲ႔အဖြားက ရပ္ေရးရြာေရးမွာေရွ႔ကပါ အဖြားဆို သူကိုယ္တိုင္သခိုးဖမ္းခဲ့လို႔ လြတ္
လပ္ေရးရၿပီးေခတ္မွာ ဆုတံဆိပ္လက္မွတ္ျမိဳ့နယ္အုပ္ခ်ဴပ္ေရးအဖြဲ႔က ေပးခဲ့ရေသးတယ္တဲ့။

ေနာက္က်ေနာ္တို႔ အထက္တန္းအရြယ္ထိ အဖြားက စက္ဘီးစီးေနတုန္း သူတို႔ေခတ္က စက္
ဘီးဆိုတာ ေယာက္က်ားေတြပဲစီးရမယ္ ထင္ေနတဲ့ေခတ္ အဖြားက စက္ဘီးကို ျမိဳ့ေရာက္ထဲက
စီးတာ အသက္(၇၀)ေက်ာ္မွ က်ေနာ္အဖိုးအရင္းက မူးလည္းက်မွာစိုးလို႔ေတာင္းပန္လို႔ ရပ္
လိုက္တာ။ က်ေနာ့္အဖိုးအရင္းနဲ႔ အဖြားနဲ႔က(၂)နွစ္ႀကီး (၂)နွစ္ငယ္ က်ေနာ္႔အဖိုးကငယ္ပါ
တယ္ သီတင္းကၽြတ္မွာ အဖြားေဒၚသိန္းေရႊကို ထိုင္ကန္ေတာ့ရင္းေတာင္းပန္တာပါ။ ငယ္ငယ္
ထဲက အေမလိုအမႀကီးလိုေနခဲ့ၾကသူေတြပါ။အဖြားကအသက္(၆၀)ေက်ာ္(၇၀)ထိ က်ေနာ္တို႔
ၿမိဳ့မွာမီးေလာင္တယ္ဆို အဖြားကေရာက္သြားၿပီ ကမန္းကတမ္းေျပးလာတဲ့ သူေတြကို ေနရာခ်
ညြန္ၾကားေပး ကူညီေပးနိုင္သေလာက္ေပးပါတယ္။

ဗမာျပည္အထက္ပိုင္းကို ဗိုလ္မႈးႀကီးဗထူးတို႔က စေတာ္လွန္ခ်ိန္ ရခိုင္ဖက္က ရခိုင္တိုင္းရင္း
သားေခါင္းေဆာင္ေတြကလည္း စေတာ္လွန္လာတဲ့အခ်ိန္ ဂ်ပန္ကလည္းနီးစပ္ရာ သခင္ေခါင္း
ေဆာင္ေတြ အာရွလူငယ္ေခါင္းေဆာင္ေတြကို ဖမ္းၾကတဲ့အခ်ိန္ အဖိုးတို႔ကလည္းေရွာင္ေနၾက
ရတယ္ ေနာက္ၿပီး သူတို႔ေတာ္လွန္ေရးစမဲ့ မတ္လ(၂၇)ရက္ေန႔ကိုလည္း ေစာင့္ေနၾကရတဲ့အ
ခ်ိန္ေပါ့ သူတို႔စုေဆာင္းထားတဲ့ လက္နက္ေတြ လူေတြအားလံုးအသင့္ျဖစ္ကုန္ၾကပီ။

အဲ့ဒီရက္တေန႔ ညေနဖက္မွာ အဲ့ဒီဂ်ပန္ဗိုလ္မႈးက ရြာကိုေနာက္လိုက္စစ္သား(၂)ေယာက္နဲ႔သ
ေဘၤာငယ္ေလးနဲ႔ ေရာက္လာပါတယ္ အေရးလဲအေတာ္ႀကီးတဲ့ပံုပါပဲ သူ႔အေစာင့္စစ္သား(၂)
ေယာက္ကို ျခံ၀မွာထားခဲ့ၿပီး အဖြားတို႔အိမ္ထဲကို၀င္လာပါတယ္။ အဖြားကလည္း အဆင္သင့္
ေစာင့္ေနတာပါ အဖိုးကိုလာဖမ္းေတာ့မယ္ဆိုတာကို ဒါေပမဲ့ထူးဆန္းတာက အဲ့ဒီဗိုလ္မႈးရယ္သူ႔
စစ္သား(၂)ေယာက္ရယ္ပဲ လာေတာ့ ထူးဆန္းေနတယ္။

အဲ့ဒီဗိုလ္မႈးက အိမ္ထဲေရာက္ေရာက္ျခင္းပဲေျပာတယ္ “ေဒၚသိန္းေရႊ သခင္အုန္းသြင္ကို ဒီည
ဆက္ဆက္သြားေျပာေပးပါ။ က်ေနာ္တို႔ အဲ့ဒီရြာနာမည္ ေနတဲ့အိမ္သူတို႔ဘယ္မွာရွိတယ္ဆိုတာ
သိထားပါၿပီ။ ခင္ဗ်ားအဲ့ဒီရြာကိုလည္းသိပါတယ္ က်ေနာ္တို႔ေနာက္ေန႔မနက္ လင္းအားႀကီးမွာ တိုက္မွာပါ။
အဲ့ဒီရြာနာမည္ ေနတဲ့အိမ္ အကုန္ေျပာျပၿပီး အထက္ကတပ္ကအမိန္႔
ေပးလာတာပါ က်ေနာ္ေရွာင္လို႔မရပါဘူး က်ေနာ္တို႔လည္း သူတို႔ကို တိုက္အၿပီးမွာ ဆုတ္ခြါရ
ေတာ့မွာပါ အဲ့ဒီေတာ့က်ေနာ္တို႔ ျပန္ဆံုခ်င္မွလည္းဆံုေတာ့မွာပါ က်ေနာ္႔တေယာေလးကို ျမန္
မာမ်ိဴးခ်စ္ေတြအတြက္ လက္ေဆာင္ေပးခဲ့တယ္လို႔ေျပာေပးပါ သခင္အုံးသြင္ကို က်ေနာ္ေလး
စားပါတယ္ လို႔ေျပာျပီးသူ႔တေယာေလးကို လက္ေဆာင္ေပးပါတယ္။ က်ေနာ္တို႔တေန႔ ခ်စ္ခ်စ္
ခင္ခင္ျပန္ဆံုၾကခ်င္ပါတယ္္။က်ေနာ္ခင္ဗ်ားတို႔လုပ္ေနတာေတြအားလံုးကို သတင္းရထားပါ
တယ္ ဒါေပမဲ့က်ေနာ္ကို္ယ္ခ်င္းစာနာတာရယ္ ခင္ဗ်ားတို႔ကို ခင္မင္ေလးစားတာရယ္ေၾကာင့္
က်ေနာ္မသိခ်င္ေယာင္ေဆာင္ေနခဲ့တာပါ။ ဆက္ဆက္လိုက္သြားၿပီးေျပာေပးပါ” လို႔ ေျပာၿပီးသူ
တေယာေလးကိုထုတ္ေပးပါတယ္ သေရအိပ္အဖံုးေလးနဲ႔ထည့္ထားတာ။

အဲ့ဒါနဲ႔ အဖြားလည္း သူတို႔ထြက္သြားၿပီးၿပီးခ်င္း သူ႔ရဲေမတေယာက္ကို တိတ္တိတ္ေခၚ တ
ေယာက္ကို လက္ပစ္ဗုံးတလံုး ေျခာက္လံုးျပဴးတလက္ ရိုင္ဖယ္တလက္လြယ္ၿပီး ေခ်ာင္းေတြ
ျဖတ္ကူး ကြင္းထဲျဖတ္ေျပးအျမန္သြားၾကရတာပါ တရား၀င္ရြာထဲက အျခားဘယ္သူမွလည္းမ
သိၾကသလို သြားလာေရးကလည္းခက္ခဲေတာ့ သူကို္ယ္တိုင္သြားမွျဖတ္တာမို႔ အဖြားတို႔က သူ
တို႔ စုထားတဲ့ ေျခာက္လံုးျပဴး ရိုင္ဖယ္ လက္ပစ္ဗံုး တို႔ကိုယူၿပီး အျမန္ေျပးရတာပါ လမ္းမွာ
လည္း ဂ်ပန္စစ္တပ္ ဂ်ပန္သတင္းေပးေတြနဲ႔ မတိုးမိေအာင္လည္းသြားရတာပါ ျမစ္၀ကၽြန္းေပၚ
သူေတြမို႔လည္း ေရးကူးကၽြမ္းၾကတယ္ေလ လမ္းခရီးက ေကြ႔သြားရေတာ့နည္းနည္းေတာ့ပိုၾကာ
ေပမဲ့ အဖြားတို႔က ည ၁း၀၀ ေလာက္ေရာက္သြားတယ္တဲ့ ေသနတ္ေတြကို ရြာထိပ္မွာဖြက္ၿပီး
ရြာထဲက အဖိုးရွိတဲ့အိမ္ကို ေမးၿပီးေရာက္သြားတယ္တဲ့ အဖိုးတို႔က ကင္းကခ်ထားေတာ့ အဖြား
တို႔ ၀င္လာတာကိုလည္း ျမင္ေနေတာ့ အဖိုးဆီေခၚသြားၿပီး ခ်က္ခ်င္းဆုတ္ၾကရတာတဲ့။

အဖိုးတို႔က လူ(၁၀) ေယာက္ေလာက္ ဂ်ပန္က တရာေက်ာ္ ဘယ္လိုလုပ္မွ ျပင္ဆင္ခ်ိန္မရရင္
တိုက္ဖို႔မလြယ္ဘူးေလ တေနရာကို ဆုတ္ျပီးမွ ဂ်ပန္လာမဲ့လမ္းက ေစာင့္တိုက္ရင္ေတာ့ရမယ္
ဒါေပမဲ့လည္း သူတို႔အဲ့ဒီတပ္ကို မတိုက္ခ်င္ေတာ့ဘူး တဲ့ အျပန္အလွန္ေလးစားနားလည္လူပီ
သသြားၾကတာပါ။ အဲ့ဒီဂ်ပန္ဗိုလ္မႈးရဲ့သတင္းကို သူတို႔မရေတာ့ပါဘူး က်ေနာ္႔ကိုေတာ့ အဖိုးနဲ႔
အဖြားက အဲ့ဒီတေယာေလး ထုတ္ျပခဲ့ပါေသးတယ္။ စစ္ၾကီးၿပီးသြားၿပီး နွစ္ေတာ္ေတာ္ၾကာတဲ့
အထိသူတို႔မိတ္ေဆြ ဂ်ပန္ဗိုလ္မႈးကိုေမွ်ာ္ေနမိၾကေသးတယ္တဲ့။ ေနာက္က်ေနာ္တို႔ငယ္ငယ္က
လြတ္လပ္ေရးေမာ္ကြန္း၀င္ ပထမဆင့္ ဒုတိယဆင့္ တတိယဆင့္ေတြေပးေတာ့ အဖြားေရာအ
ဖိုးေရာ လြတ္လပ္ေရးေမာ္ကြန္း၀င္မေလွ်ာက္ခဲ့ပါဘူး။အဖိုးတို႔က စစ္အစိုးရဆီက ဘာအခြင့္
ေရးမွျပန္မယူခ်င္ဘူးတဲ့။ ေနာက္ခုလိုမ်ိဴး ကိုယ့္လူမ်ိဴးအခ်င္းခ်င္းသာ လက္နက္အားကိုးနဲ႔ကၽြန္
ဇာတ္သြင္းမယ္မွန္းသိရင္ ဘီအိုင္ေအ တပ္မေတာ္ကိုလည္း သူတို႔မထူေထာင္ခဲ့ပါဘူးတဲ့။က်
ေနာ္ကငယ္ေသးေတာ့ ေသခ်ာမေမးတတ္ခဲ့တာပါ။

အဲ့ဒီဇာတ္လမ္းကို က်ေနာ္ငယ္ငယ္တုန္းက အဖိုးေရာအဖြားပါ ေျပာျပခဲ့ၾကတာပါ က်ေနာ္(၄)
တန္းေလာက္ကပါ ေနာက္က်ေနာ္ (၆) တန္းနွစ္မွာ အဖိုးက ေလျဖတ္ျပီးရုတ္တရက္ဆံုးပါ
တယ္အဖြားက(၉၆) ခုနွစ္ဆန္းမွာဆံုးပါတယ္ အဖိုးနဲ႔အဖြားေျပာျပတဲ့ ဇာတ္လမ္းေလးေတြထဲ
ကတခုပါ။ က်ေနာ္တို႔ ဖက္ဆစ္နာဇီစနစ္ႀကီးကို စမုန္းတတ္လာတဲ့အခ်ိန္ အဖိုးနဲ႔အဖြားကေျပာ
ျပခဲ့တာပါ။ တကယ္ေတာ့ လူေကာင္းသူေကာင္းေတြလည္း စနစ္ဆိုးတခုက ဆြဲေခၚရာေအာက္
မွာ မလုပ္ခ်င္တဲ့ အလုပ္ေတြကို လုပ္ခဲ့ၾကရ စစ္ဆိုတာလည္း ဘယ္ေလာက္မုန္းတီးဆက္ဆုတ္
စရာေကာင္းတယ္ဆိုတာလည္း ခုေတာ့ သိလာခဲ့ပါျပီ က်ေနာ္ခုအသက္ရြယ္ထိ အဖိုးနဲ႔အဖြား
နားမွာေျပာခြင့္ရရင္ ေျပာခ်င္ပါတယ္“အဖိုးတို႔က အဂၤလိပ္အုပ္ခ်ဴပ္တာ မခံခ်င္လို႔ ဂ်ပန္ဖက္
ဆစ္ေတြအုပ္ခ်ဴပ္တာမခံခ်င္လို႔ ဗမာဖက္ဆစ္ေတြလက္ထဲမွာထားခဲ့တာလား”လို႔ အဖိုးနဲ႔အဖြား
ကေတာ့ ခြင့္လြတ္တဲ့ အျပံဳးေလးနဲ႔ ျပံဳးၾကည့္ေနၾကဦးမည္လားမသိ။

ကိုခ်စ္ေဖေတြးၾကည့္မိတာပါ။

1 comments:

k2tmaung October 19, 2009 at 9:06 AM  

ဇာတ္လမ္းထဲမွာ ေမ်ာသြားတယ္...
အင္း... လူမ်ိဳးနဲ႕ခ်ီျပီး ဂ်ပန္ေတာ့မေကာင္းဘူး... အဂၤလိပ္ေတာ့ မေကာင္းဘူးလို႕ ဘယ္ေျပာရမလဲေနာ္... လူမ်ိဳးတိုင္းမွာ ေကာင္းတဲ့သူေရာ... မေကာင္းတဲ့သူေတြေရာ... ရွိေနၾကတာပါပဲ...
ကိုခ်စ္ေဖရဲ႕ အဖြားကေတာ့ စံပဲေနာ္... ေလးစားအားက်မိတယ္... :)

က်ေနာ့္အေရာင္က အစိမ္းေရာင္ပါ ခင္ဗ်ားတို႔ကေကာ.

GREEN

You are a very calm and contemplative person. Others are drawn to your peaceful, nurturing nature.

Find out your color at QuizMeme.com!

  © Blogger templates Newspaper III by Ourblogtemplates.com 2008

Back to TOP