Monday, November 23, 2009

စိမ္းလန္းေရး ေန႔ရက္ရွည္မ်ားနွင့္ က်မ














စိန္းလန္းေရး ေန႔ရက္ရွည္မ်ား နွင့္ က်မ

ေမာင္နွင့္ က်မသည္ ငယ္သူငယ္ခ်င္းမ်ား ျဖစ္ၾကသည္ ေမာင္ကို ဘယ္အခိ်န္မွာ က်မ စၿပီး
မွတ္မိသြားသည္ကေတာ့ မမွတ္မိေတာ့ပါ လူႀကီးေတြ ေျပာျပတာက က်မက ေမာင္ထက္ ၃
လႀကီးၿပီး ေမာင့္ကို ေမာင္ေမေမက ႏူိ႔ တိုက္တဲ့အခါ က်မပါ ၀င္၀င္စို႔ပါတယ္တဲ့ က်မက ေမာင့္
ေမေမ ႏို႔ကို ေမာင္နွင့္အတူ ၀င္စို႔ေပမဲ့ ေမာင္ကေတာ့ ဘယ္ေတာ့မွ က်မေမေမ ႏူိ႔ကို ၀င္မစို႔ပါ
ေမာင္ကို ေမေမက တိုက္ေသာ္လည္း ေမာင္က သိသည္ မစို႔ သူေမေမ နို႔ကိုသာ အငမ္းမရ စို႔
သည္။

က်မ မွတ္မိေနသည္ကေတာ့ ေမာင္နွင့္ က်မ မူႀကိဳေက်ာင္းေလး ကို အတူတက္ရစဥ္က ပဲျဖစ္
ပါသည္ က်မတို႔ နွစ္ေယာက္ကို လူႀကီး တဦးဦး ကလာႀကိဳၿပီး အတူတူ ျပန္လာရသည္ သာ ေမာင့္ အိမ္ကျဖစ္ျဖစ္ က်မ အိမ္ကျဖစ္ျဖစ္ တဦးထဲသာလာႀကိဳပါသည္။ ေမာင္တို႔အိမ္က အရင္
ေရာက္ၿပီး ေနာက္တအိမ္ေက်ာ္မွ က်မတို႔ အိမ္ေရာက္ပါသည္။ ေက်ာင္းသြားလွ်င္လည္း အတူ
သြားပါသည္ က်မ တို႔က အျမဲ၀င္ေခၚပါသည္။ က်မတို႔ အိမ္နွစ္အိမ္သည္ နွစ္အိမ့္တအိမ္ ေန
ၾက သူမ်ားလည္း ျဖစ္ပါသည္။

က်မက အတန္းထဲမွာ အျမဲရန္ျဖစ္ေလ့ ရွိသေလာက္ ေမာင္က ဘယ္ေတာ့မွ ရန္မျဖစ္တတ္ပါ
က်မရန္ျဖစ္တဲ့အခါ တိုင္း ေမာင္က ၀င္ျဖန္ေျဖေလ့လည္း ရွိသည္။ ေက်ာင္းအသြားကို ေမာင္
က သူ႔အိမ္ေလးေရွ႔မွ ေစာင့္ေနတတ္ၿပီး ေက်ာင္းဆင္းခ်ိန္မွာ က်မကို သူ႔အိမ္ေရွ႔ေလးမွ အျမဲ ရပ္ ေစာင့္ၾကည့္ၿပီး က်မ အိမ္ထဲ၀င္ခါနီး လက္ျပၿပီးမွ သူ႔အိမ္ထဲသို႔ ၀င္ေလ့ရွိသည္။

ေက်ာင္းပိတ္ရက္ က်မတို႔ အိမ္ ေမာင့္ အိမ္မ်ားမွာ ေဆာ့ၾကရင္ လူႀကီးမ်ားက က်မတို႔ကို အၿမဲ
ေမးသည္။ ေမာင့္ကို ေမာင္ႀကီးလာရင္ ဘယ္သူ႔ ကို ယူမွာလဲ ဟုေမးလွ်င္ ေမာင္က နွင္းနွင္းကို
ယူမယ္ က်မကို ေမးလွ်င္လည္း ေမာင့္ကို ယူမယ္ အၿမဲေျပာၾကပါသည္။ လူႀကီးေတြက ရယ္
ၾကပါသည္က်မေရာ ေမာင္ေရာ ယူၾကသည္ဆိုတာ နားမလည္ပါ။ ခ်စ္သည္ ဟုပဲ နားလည္
တာျဖစ္ မည္ထင္ပါသည္။

ေမာင္နွင့္ က်မတို႔ မွာ မေမ့ႏူိင္ျခင္းေတြ အေျမာက္အမ်ားပါ။ ေမာင့္ နွင့္က်မ တို႔ အိမ္ေရွ႔မွာ ၆
ေပ ခန္႔က်ယ္ေသာ ေရေျမာင္းရွိပါသည္ ထိုေရေျမာင္း သည္ မိုးအခါတြင္ ေရျပည့္၍ ငါးကေလး
မ်ား အျမဲကူးေနသည္ ကို ေမာင္နွင့္ က်မ အျမဲေစာင့္ၾကည့္ ရသည္မွာ မရိုးႏူိင္ပါ တခါတခါ က်
မ တို႔ ငါးကေလးမ်ားကို ခဲလံုးေလးမ်ားနွင့္ ေပါက္ၾကေသာ္လည္း မထိပါ။ သို႔ေသာ္ က်မတို႔ အ
ျမဲ ကစားေနၾက ကစားနည္းျဖစ္ပါသည္။

ထို ေရေျမာင္း ေဘးတြင္ ကစားေနရင္းက က်မ စိတ္ထဲမွာ ေရကို နင္းၾကည့္ရင္ ဘယ္လို ေနမ
လဲဟု အရမ္းသိခ်င္ပါသည္။ ေမာင့္ကို က်မက အေဖၚစပ္ပါသည္ ေမာင့္ကို ထိုအခ်ိန္က ေမာင္
လို႔ မေခၚ မိေသးပါ ေမာင္ အမမ်ားေခၚသလို ထြန္း လို႔သာလိုက္ေခၚေနျခင္း ျဖစ္ပါသည္။ က်မ
က ေမာင့္ကို “ထြန္း ငါတို႔ ေရ ကိုနင္းၾကည့္ရေအာင္” လို႔ ေျပာေတာ့ ေမာင္ကလည္း သေဘာ
တူ သည္။ က်မက စိတ္ျမန္သူ ပီပီ ေရထဲကို အရင္နင္းၾကည့္ပါသည္။ ေရေျမာင္း က က်မတို႔ မူႀကိဳ ေက်ာင္းသားအရြယ္ေလးေတြ အတြက္ေတာ့ တကယ့္ေခ်ာင္းႀကီးပါ။ က်မ ေရနစ္ပါသည္
ေမာင္က ေရကို မနင္းၾကည့္ရေသးပါ ေမာင့္က က်မျမဳတ္လိုက္ေပၚလိုက္ျဖစ္ေနသည္ ကို သူ
လည္း မဆယ္တတ္ပါ က်မ ကလဲ ေရေတာ္ေတာ္မြန္းေနပါပီ ေမာင္က သူမဆယ္တတ္ေတာ့
ေအာ္ျပီး လူႀကီးေတြကို ဆယ္ခိုင္းပါသည္။

ထိုအခ်ိန္တုန္းက ေမာင္ေရာ က်မေရာ စကားလံုးမ်ားကို အကုန္မသိၾကေသးပါ ေမာင္နွင့္က်မ
ေရေပၚ ေပၚလာေသာငါးေလးမ်ားကို ခဲ့နွင့္ ေပါက္၍ ေဆာ့တိုင္းငုတ္သြားေသာ ငါးကေလးမ်ား
ကို ေရငုတ္ သြားသည္ဟုသာ သိေသာ့ေၾကာင့္ က်မေရ နစ္ေနတဲ့အခ်ိန္ မွာ ေမာင္က က်မေရ
ငုတ္ေနတယ္ ေရငုတ္ေနတယ္ လို႔ လူႀကီးေတြကိုေျပး ေျပာတာကို လူႀကီးေတြက မသိေသးပါ
ေမာင့္အမူအရာ ကို ၾကည့္ၿပီး ေရငုတ္တာေတာ့ မျဖစ္ႏူိင္ ေရနစ္တာ ျဖစ္မည္ ဆိုၿပီးလိုက္ဆယ္
ရတာ ပါ။ တကယ္ေတာ့ က်မတို႔ အိမ္ေရွ႔ လမ္းကေလးသည္ လူအျမဲ မျပတ္ပါ က်မတို႔ တခုခု
ျဖစ္ရင္ လည္းသိမွာပါ က်မတို႔ကို လည္း ေရေျမာင္းအနားကို မသြားခိုင္းပါ။ သို႔ေသာ္ ထိုေန႔က
ျဖတ္သြား ျဖတ္လာမ်ား ျပတ္သြားခ်ိန္ က်မတို႔ ကလဲအႏၱရယ္ကို ေသေသ ခ်ာခ်ာ မသိေသာ
ေၾကာင့္လဲ က်မေရနစ္ျခင္း ျဖစ္ပါသည္။

က်မကို လူႀကီးေတြက ေစာက္ထိုး ဆြဲၿပီး ထမ္းေျပးတာကိုလည္း မွတ္မိေနပါသည္။ ေနာက္က်
မနွင့္ ေမာင္ သူငယ္တန္း တက္ေတာ့လည္း အတူတူပါ မိန္းကေလး အတန္းနွင့္ ေယာက္က်ား
ေလး အတန္းခြဲထား ေသာ္လည္း ေမာင္က က်မေဘးမွာပဲ ထိုင္ခ်င္ေနလို႔ ဆရာမက ထားေပး
ရပါသည္။ က်မတို႔ ၂ ေယာက္မွာ က်မက အျမဲ ေရွ႔က ဦးေဆာင္ေလ့ရွိေသာေၾကာင့္ ေမာင္က
က်မ ကို အားကိုးျခင္းလည္းျဖစ္မည္ ထင္ပါသည္။

က်မတို႔ မွာသူငယ္ခ်င္းမ်ား တိုးလာေသာ္လည္း ေမာင္နွင့္က်မ က တတြဲ အျမဲ အတူေဆာ့ပါ
သည္။ တကယ္ေတာ့ ေမာင္က က်မေဆာ့ခ်င္ သည္မ်ားကို လိုက္ေဆာ့ျခင္းပါ က်မ ဇယ္
ေတာက္ရင္ လိုက္ေတာက္သည္ ဖန္ခုန္တန္း ကစားလွ်င္ သူလည္းလိုက္ခုန္သည္။ က်မကစား
သမွ် ေမာင္က လိုက္ကစားလို႔ မိန္းကေလးမ်ား ကစားနည္းအကုန္လည္း ေမာင္ကၽြမ္းက်င္
သြားပါသည္။

က်မတို႔ ကာတြန္းဖတ္တတ္လာေသာ အခါမွာေတာ့ ေမာင္က ဦးေဆာင္သူပါ ဘယ္ကာတြန္း
ဘယ္လို ဘယ္ကာတြန္းက ဘာ ဆိုတာ သူက က်မထက္ပိုသိသည္။ တခါတေလ က်မတို႔ ၂
ေယာက္ ကာတြန္းတအုပ္ထဲ အတူဖတ္ၾကပါသည္။ ေမာင္က သူ႔ အကို အမမ်ားနွင့္ အသက္
ကြာ၍ အငယ္ဆံုးပါ က်မက အႀကီးဆံုးျဖစ္ၿပီး က်မထက္ငယ္ေသာ ေမာင္ေလး ညီမေလးမ်ား ရွိသည္။ က်မတို႔ ရန္တခါမွ မျဖစ္ခဲ့ၾကပါ။ က်မက ရန္ျဖစ္ခ်င္ေသာ္လည္း ေမာင္က မျဖစ္ခ်င္လို႔ လည္း ျဖစ္မည္ ထင္ပါသည္။

က်မတို႔ ေလးတန္း ေအာင္ေသာအခါ မွာေတာ့ က်မက အလယ္တန္းျပအေဖ စာသင္ေသာ အ
လ က (၁) အလယ္တန္းေက်ာင္း ကို ေျပာင္းရ၍ ေမာင္ကေတာ့ ေမာင့္ ေမေမ ေစ်းထြက္ ရာ
လမ္းႀကံဳေသာ ေမာင္ အမႀကီးေတြရွိေသာ အ ထ က (၁) သို႔ေျပာင္းတက္ရပါသည္။ က်မက
ေက်ာင္းတက္လွ်င္ ေဖေဖ စက္ဘီးေနာက္မွာ ထိုင္လိုက္သြားရၿပီး ေမာင္ကေတာ့ ေမာင့္ အမ
ႀကီးမ်ား နွင့္အတူ လိုက္သြားတတ္ပါသည္။

က်မတို႔မွာ သူငယ္ခ်င္းအသစ္ အသစ္မ်ားလည္း တိုးလာပါသည္ ေမာင့္သူငယ္ခ်င္းမ်ားသည္
လည္း က်မသူငယ္ခ်င္းမ်ား ျဖစ္လာ၍ က်မသူငယ္ခ်င္းမ်ားသည္ လည္း ေမာင့္သူငယ္ခ်င္းမ်ား
ျဖစ္လာပါသည္။ က်မ တို႔ ၂ ေယာက္ ေက်ာင္းျခင္း ကြာသြား၍ နည္းနည္းႀကီး လာၾက၍ အရင္
ကေလာက္ အတူ မေဆာ့ျဖစ္ေတာ့ပါ။ ေမာင္ကလည္း အားရင္ ကာတြန္းစာအုပ္ ပံုျပင္စာအုပ္
မ်ားနွင့္ အတူ အခ်ိန္ကုန္ေသာေၾကာင့္လည္း ျဖစ္မည္ ထင္ပါသည္။

က်မေရာ ေမာင္ေရာ စာမေတာ္ၾကပါ အတန္းထဲတြင္ အဆင့္ ၅ မွ အဆင့္ ၁၀ အတြင္းသာ ရ
ပါသည္။ ပထမ ဒုတိယ တတိယ တခါမွ မရပါ ငယ္ငယ္ထဲက ျဖစ္ပါသည္။ က်မ မွတ္မိပါသည္
က်မတို႔ ၆ တန္းနွစ္တြင္ က်မက ေမာင့္ထက္ အရပ္ရွည္လာပါသည္။ ေမာင့္ကို ထိုအခ်ိန္ စ ရ
သည္မွာ အလြန္ေပ်ာ္ပါသည္ ေမာင္က က်မထက္ ၂ လက္မခန္႔ အရပ္နွိမ့္သြားခ်ိန္ျဖစ္ပါသည္။

က်မတို႔ နွစ္ဦး ေတြ႔ခ်ိန္ အလြန္နည္းလာပါသည္ ေက်ာင္းအားရက္မ်ား တြင္ ေတြ႔ႏူိင္ေသာ္လဲ
ေမာင္က ေဘာလံုးကစားျခင္း ကရာေတး ကစားျခင္းတို႔ေၾကာင့္ က်မနွင့္ သိပ္မဆံု ျဖစ္ေတာ့ပါ
က်မကလည္း ေမာင္ေလး ညီမေလးမ်ားကို ကူထိမ္းေပးျခင္း ေမ့ေမ့ကို ကူၿပီး ခ်က္ျပဳတ္ေပး
ရင္း ေမာင္နွင့္ က်မ မေတြ႔ျဖစ္ပါ။ တခါတေလ ေတြ႔သည့္အခါမွာလည္း အရင္ကကဲ့သို႔ က်မ
တို႔ မရင္းနွီးသလို ျဖစ္လာပါသည္။ လူႀကီးေတြ စၾကေနာက္ၾကျခင္းကို က်မတို႔ ရွက္လာၾက၍
လည္းျဖစ္မည္ထင္သည္။ ေမာင့္အမ မ်ားက အရမ္းအစသန္သည္ က်မကို “ေမာင့္ေရွ႔တြင္္ ေယာင္းမေလး လာလာ။ မတို႔ေမာင္ေလးကို ငယ္ငယ္တုန္းက ယူမယ္ေျပာထားတယ္ေနာ္။ မတို႔ ေမာင္က လြဲလို႔ အျခားဘယ္သူမွ မခ်စ္ရဘူး မယူရဘူး” စသည္ျဖင့္ စၾကပါတယ္။

ငယ္ငယ္တုန္းကလည္း စ ပါသည္ က်မေရာေမာင္ေရာ မရွက္ပါ ေက်ာင္းဆင္းရင္ အေျပးမၿပိဳင္
ျဖစ္တဲ့ေန႔ေတြဆို ပခံုးဖက္ၿပီး ေက်ာင္းကေန ျပန္ေနက် ေနာက္ ေမာင့္အမေတြကို က်မကခ်စ္
လည္းခ်စ္သည္ က်မက အမႀကီးေတြ မရွိဘူးေလ ေမာင္အမေတြကပဲ ရုပ္ရွင္ၾကည့္တာ ပြဲ
ၾကည့္တာေတြမွာ က်မကို လာေခၚသည္ ေမေမေရာ ေဖေဖေရာ ေမာင့္မမ ေတြနွင့္ဆို စိတ္ခ်
သည္။ က်မေရာ ေမာင္ေရာ ဘာမွန္းမသိပဲ ရွက္ေနၾကရသည္။

ေနာက္ေတာ့ က်မ ရွစ္တန္းေအာင္ၿပီး ေမာင္တို႔ေက်ာင္းကို ေျပာင္းတက္ရသည္။ ထိုေန႔က ေမာင္ က်မတက္ရမဲ့ အတန္း မုန္႔စားေဆာင္ ဆရာမ အားလံုးကို လိုက္ျပ ေျပာျပသည္။ က်မ
တို႔ ၂ ေယာက္ အဲ့လိုမေနတာ ၾကာပါျပီ။ ကိုးတန္းနွစ္မွာေတာ့ ေမာင္က အရပ္က်မထက္ရွည္
သြားပါၿပီ က်မက ေမာင္ထက္အရပ္ရွည္သြားစဥ္က က်မက ခဏခဏ အရပ္တိုင္း၍ စခဲ့ေသာ္
လည္း ေမာင္က က်မထက္ အမ်ားႀကီးအရပ္ရွည္သြားတဲ့ အခါမွာေတာ့ က်မကို မစပါ။

ထို ကိုးတန္းနွစ္ ကုန္ခါနီး တေဆာင္တိုင္ပြဲအတြက္ အခန္းလိုက္ ေက်ာင္းကထိန္ ပေဒသာပင္
ေတြ လုပ္တဲ့ရက္ မွာ ကိုယ့္အခန္းက ပေဒသာပင္ကို ဘုန္းေတာ္ႀကီး ေက်ာင္းတိုက္မ်ား ကိုက်
ရာေက်ာင္းအလိုက္ သြားလႈၾကရပါသည္။ ေ၀းေ၀း ဘုန္းေတာ္ႀကီးေက်ာင္း ျဖစ္ေလ ေက်ာင္း
သားေတြက ေပ်ာ္ေလျဖစ္သည္။ ပေဒသာပင္ကိုလည္း တခန္းနွင့္တခန္း အၿပိဳင္ လွေအာင္ အ
ရုပ္အမ်ိဴးမ်ိဴး ခ်ိဴးၾကပါသည္ ေငြအင္အားကို မ်ားေအာင္စုၾကပါသည္။ထိုရက္မ်ားသည္ေက်ာင္း
သားအားလံုး ေပ်ာ္ရႊင္စြာ လႈတန္းၾကေသာရက္လည္းျဖစ္ပါသည္။

က်မတို႔ အခန္းမွ လႈဒါန္းရန္က်ေသာ ဘုန္းေတာ္ႀကီးေက်ာင္းႏွင့္ ေမာင္တို႔ အခန္းကက်ေသာ
ဘုန္းေတာ္ႀကီးေက်ာင္းမွာ တူပါသည္။ က်မတို႔ နွစ္ခန္း ေပါင္း ဘုန္းႀကီးေက်ာင္း တခုထဲ က်
ျခင္းပါ အိုးစည္ဒိုးပတ္မ်ား မတီးတတ္ တီးတတ္နွင့္ တီးၾကသည္။ ေမာင္ကလည္း သူတို႔ အ
ခန္း အတြက္ သူ႔အခန္းေဖၚမ်ား နွင့္ အတူ က်မကလည္း က်မသူငယ္ခ်င္းမ်ား နွင့္အတူ ေန
ၾကပါသည္။ ေမာင့္ကို လည္း က်မက သတိမထားမိပါ။ က်မက သူငယ္ခ်င္းမ်ားနွင့္ ေပ်ာ္ေပ်ာ္
ပါးပါး ေနာက္ေျပာင္ ေနတတ္ေသာ္လည္း ေမာင္က ေအးေအးေဆးေဆး သာေနတတ္သူ ျဖစ္
၍ ေမာင္ဘာလုပ္ေနသည္ ေမာင္ဘယ္ေရာက္ေနသည္ က်မ မသိပါ။

က်မတို႔ ပေဒသာပင္ လႈဒါန္းၿပီး ဘုန္းေတာ္ႀကီးေက်ာင္းမွ စီစဥ္ထားေသာ ထမင္းဟင္းမ်ားကို
စားေသာက္ၿပီး ျပန္လာၾကပါသည္။ က်မတို႔ အခန္းမွ ေယာက္က်ားေလး သူငယ္ခ်င္းမ်ားနွင့္
အတူျပန္လာၾကပါသည္။ ထိုအခ်ိန္မွာ ဆရာမမ်ား မွ အျပန္ကို ေသခ်ာလိုက္ မႀကီးၾကပ္ေတာ့
ပါ။ က်မတို႔ သူငယ္ခ်င္းေတြလည္း သံုးေယာက္တတြဲ ေလးေယာက္တတြဲ ျပန္လာၾကပါသည္
စိတ္ထဲမွာလည္း လြတ္လပ္ေပါ့ပါးေနသည္။

ထိုအခ်ိန္ က်မေဘးသို႔ ေယာက္က်ားေလး တေယာက္ ေရာက္လာပါသည္ က်မတို႔ နွင့္တခန္း
ထဲ အတူ ေယာက္က်ားေလး သူငယ္ခ်င္း သူက“ နွင္းနွင္း ခဏ ငါ့စာေလး ယူသြားပါဟာ.”တဲ့
က်မကိုေျပာသည္။ သူအခန္းထဲမွာ က်မကို ခဏခဏ စိုက္ၾကည့္တာကိုလည္း က်မသိသည္
သို႔ေသာ္ က်မ စိတ္ထဲ သူငယ္ခ်င္းတေယာက္လို ျမင္တာက လြဲလို႔ ဘာမွမျဖစ္ပါ။ သူက အဲ့လို
စာေပးေတာ့လည္း က်မ ဘာမွ မခံစားရပါ တေန႔ေန႔ သူ တခုခု ေျပာလာမည္ကိုလည္း က်မက
ထင္ထားပါသည္။ သူကေတာ့ က်မအဲ့ဒီစာပါေသာ စာအုပ္ကို လွမ္းမယူမီ အထိ မ်က္နွာတခု
လံုးနီရဲေနပါသည္။ က်မကေတာ့ မယူေသးပါ “ဘာစာလဲဟာ” “ နင့္ဖတ္ၾကည့္ေလဟာ” တဲ့ ဒါ
ပါပဲ “ ေအး ငါဖတ္ၾကည့္မယ္” ေပးဟု ယူထားလိုက္သည္။ သူက လိုက္လာၿပီးေျပာေသးသည္။
“နင္ငါ့ကို စဥ္းစားေပးေနာ္” တဲ့ က်မက ေတာ့ က်မ မယူလွ်င္ စာအုပ္ႀကီး အတင္းထိုးေပး ေန
ေသာ သူနွင့္ မယူေသာက်မၾကား အျခားသူေတြက ထူးဆန္းေနေတာ့မွာမို႔ သာမာန္ သေဘာ
နွင့္ ယူထားလိုက္ျခင္းသာ။ သူက ထိုသို႔ စဥ္စာေပးပါ ္ေျပာေတာ့လည္း စိတ္ထဲ ေအးေပါ့ စဥ္း
စားရင္လဲ စဥ္းစားတာေပါ့လို႔သာ သေဘာထားလိုက္သည္။

က်မ စိတ္ထဲ ရည္းစားထားဖို႔ စိတ္ကူးမရွိေသး ရည္းစားထားလွ်င္လဲ က်မတို႔ ၿမိဳ့ေလးက က်ဥ္း
ေတာ့ အကုန္သိမည္ ေနာက္ စိတ္ရႈပ္စရာ စိတ္ညစ္စရာေတြ ေပၚလာဦးမည္ က်မက ထိုသို႔ သေဘာထားသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ က်မ စာကိုယူလာလိုက္ျခင္းသည္ က်မအတြက္ ဘာမွ မထူး
ျခား သူတို႔က စဥ္းစားပါေျပာေသာ္လည္း ကိုယ္က မစဥ္းစားႏိူင္ သူတို႔ အေျဖလိုက္ေတာင္းတဲ့
အခါမွာလဲ မစဥ္းစားေသးပါဘူး ေျပာရင္ ပိုေပရွည္ေတာ့မည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ငါ ဆယ္တန္းေအာင္
မွပဲ အဲ့ဒါေတြ စဥ္းစားေတာ့မယ္ ငါေက်ာင္းစာပဲ စိတ္၀င္စားတယ္ ဘယ္လိုမွ သေဘာမထားပါ
နဲ႔ ေစာင့္လည္း မေစာင့္ေနပါနဲ႔ လို႔ပဲေျပာလိုက္သည္။

ေမာင့္အမ မ်ားသည္ လည္း ထိုသို႔ အျခားသူမ်ား ေပးလာေသာ စာကို က်မေရွ႔တြင္ ဖတ္၍ စာ
ထဲက စာသားမ်ားကို ေနာက္ေနၾက။ ရည္းစားစာသည္ အျခားေသာ စာမ်ားနွင့္မတူ ရယ္စရာ
ေကာင္းသည္ ဟုသာ က်မထင္သည္။ ရိုးရိုးေျပာနိုင္ေသာ စကားလံုးမ်ားကို ေကြ႔၀ိုက္ၿပီးေရး
သြယ္၀ိုက္ၿပီးေရးေနေသာေၾကာင့္ ရယ္စရာေကာင္းသည္ဟု ထင္သည္။

ထို႔အခ်ိန္ ေမာင္ က်မေဘးကို ေရာက္လာသည္။ “နွင္းနွင္း ဟိုေကာင္ ဘာေပးသြားတာလဲ”
“ စာလို႔ေျပာတယ္ဟ ဘာျဖစ္လို႔လဲ“ ေမာင္က ေတာ္ေတာ္ စိတ္အိုက္ေနေသာ မ်က္နွာနွင့္
“ ဘာလို႔ယူတာလဲ ဟာ နင္အဲ့လိုယူထားေတာ့ ဟိုေကာင္က နင္သူ႔ကို ႀကိဳက္ေနၿပီထင္မွာေပါ့
တဲ့” က်မကလည္း ရွင္းျပပါသည္။ ထိုစာကို ဘာေၾကာင့္ယူလာၿပီး ဘယ္လိုသေဘာထား
ေၾကာင္း ေမာင္ကေတာ့ မေက်နပ္ပါ။ မယူေစခ်င္။ က်မကလည္း အေရးႀကီးတယ္ မထင္
ေနာက္ေတာ့ သူ႔ထံုးစံအတိုင္း ဘာမွ ဆက္မေျပာေတာ့။

က်မကိုလည္း ခပ္စိမ္းစိမ္းျဖစ္သြားသည္ ေနာက္ပိုင္း က်မကို သေဘာက်ေသာ ေယာက္က်ား
ေလး ေကာင္ေလးေတြကို လည္း က်မ ထိုသေဘာထားနွင့္ဆက္ဆံသည္ တခါတေလ လြယ္
လြယ္ကူကူ မရေသာ ပစၥည္းသည္ အခ်ိဴ႔သူေတြ အတြက္ အလြန္အဖိုးတန္ ပစၥည္းျဖစ္ေနတာ
လည္း ျဖစ္ႏူိင္ပါသည္။ က်မက သိပ္ၿပီးေခ်ာေမာလွပသူလဲ မဟုတ္ပါ ဒါေပမဲ့ က်မက ေပ်ာ္
ေပ်ာ္ပါးပါးေနတယ္ ေနာက္က်မမွာ ထူးျခားတဲ့ ပါးခ်ိဴင့္ေလးေတြနဲ႔ မ်က္ခံုးထူထူနက္နက္ေလး
ေတာ့ ရွိတယ္။ ကိုယ္လံုးေလးကေတာ့ လွသည္ဟု ေျပာရမည္ ကာယအလွကစားေသာ ေဖ
ေဖနွင့္ ျမိဳ့နယ္ ကၽြမ္းဘားမယ္ ေမေမ တို႔ရဲ့သမီးေလ။

ေယာက္က်ားေလးေတြ က သူတို႔ ဘာသာ ပိုးပမ္းျခင္းအလုပ္ကို လုပ္ၾကၿပီး က်မကလည္း က်မ မူနွင့္ က်မေနျခင္းသာ။ သို႔ေသာ္ ေမာင္နွင့္ေတာ့ စိမ္းသြားသည္ ေမာင္က က်မကို စာ
ေပး ေသာ ရည္းစားစကားေျပာေသာ ေယာက္က်ားေလးမ်ားႏွင့္ က်မ ရယ္ရယ္ေမာေမာ စ
ကား ေျပာတာကို မႀကိဳက္။

က်မကလည္း က်မကိုယ္က်မယံုသည္ တခါက က်မကို စကားလိုက္ေျပာေသာ အကိုႀကီးတ
ေယာက္နွင့္ က်မစကားေျပာၿပီးအျပန္မွာ ေမာင္နွင့္ က်မေတြ႔သည္။ ေမာင္ကက်မကို “နွင္းနွင္း
လာဦး နင္ငါနဲ႔ အိမ္လိုက္ခဲ့” တဲ့ သူစက္ဘီးေနာက္က လိုက္ခိုင္းသည္။ က်မကလည္း တခါတ
ေလ သူ႔ကို အနီးအနားပို႔ ခိုင္းတတ္သည္။ ထို႔ေၾကာင့္ တက္စီးလိုက္လာခဲ့သည္။

က်မကို စကားလိုက္ေျပာေသာ အကိုကေတာ့ မၾကည္လင္ ေမာင့္ကို ခပ္စိမ္းစိမ္း ခပ္ရင့္ရင့္
ၾကည့္သည္။ က်မက ေမာင္နွင့္ရန္ျဖစ္မွာ စိုးရိမ္သည္။ က်မကိစၥကို က်မရွင္းႏူိင္သည္။ ထိုသို႔
ရွင္းခဲ့သူလည္း မနည္းေတာ့ ဒီတခါေတာ့ ေမာင္က ဘာျဖစ္သည္ မသိ က်မကိုလည္း ဆူလာ
သည္။ က်မကလည္း ထိုကဲ့သို႔ သူ က်မကို ေဟာက္တာကို မႀကိဳက္ ဆူတာကို မႀကိဳက္ သူက
အကိုႀကီးလို က်မကို လာသင္ေနသည္ ဆရာႀကီးလာလုပ္ေနသည္ဟု ထင္သည္။

ထို႔ေၾကာင့္ အိမ္ေရွ႔အေရာက္ စက္ဘီးေပၚက အဆင္း ေမာင့္ကို ေျပာလိုက္သည္။ “ ထြန္းနင္ငါ့
ကိစၥမွာ ဆရာမလုပ္နဲ႔ နင္၀င္၀င္မပါနဲ႔ ငါ့ဘာသာရွင္းႏူိင္တယ္ ငါ့ အေၾကာင္းကို ငါမိဘေတြက
သိလို႔ စိတ္ခ်တယ္ ဘာမွမေျပာဘူး နင္သာ ငါ့ကို လာဆရာမလုပ္နဲ႔” လို႔ က်မ ေျပာလိုက္မိ
သည္ ထိုသို႔ က်မ ဘာလို႔ ေျပာျဖစ္ သြားသည္ကိုေတာ့ က်မ မသိ။ ေမာင္က က်မကို အၾကာ
ႀကီးၾကည့္ေနသည္။ ေနာက္ဘာမွ မေျပာ စက္ဘီးကို ဆက္နင္းသြားသည္။ ထိုေန႔က စၿပီး က်
မကို စကားမေျပာေတာ့ က်မကလည္း အဲ့လို စကားမေျပာတာကို ဂရုမစိုက္ က်မကို ႏူိင္ထက္
စီးနင္းလုပ္ေနသည္ ဟုခံစားမိေသာေၾကာင့္ ေျပာလုိက္သည္။

က်မတို႔ ၂ ေယာက္သိသိသာသာ ေ၀းသြားသည္။ ေနာက္ပိုင္း ေမာင္ သူငယ္ခ်င္းေတြ နဲ႔ပို တြဲ
လာတာ တခါတေလ ေသာက္တတ္လာတာ ဂီတာတီးတတ္လာတာ ရန္ျဖစ္တာေတြ က်မ သိ
ေနရသည္။ က်မ တို႔ နွစ္ေယာက္ ဆက္ဆံေရးကို သိေသာ ေမာင့္အမမ်ားက ေမးေသာ္လည္း
က်မက မေျဖ သူကလည္းမေျဖ ။ ေနာက္ေမာင္ (၁၀)တန္း က်သည္။ က်မက ဂုဏ္ထူးတခုနွင့္
ေအာင္သည္။ က်မက က်မတို႔ တိုင္းၿမိဳ့ေတာ္ တြင္ရွိေသာ ဒီဂရီေကာလိပ္ တခုကို ဓါတုေဗဒ အဓိက ျဖင့္ေက်ာင္းဆက္တက္သည္။

ေမာင္က ေနာက္နွစ္ က်မ ရွိရာ ဒီဂရီေကာလိပ္သို႔ ရူပေဗဒ အဓိကျဖင့္ ေက်ာင္း၀င္ခြင့္ ရသည္။
သို႔ေသာ္ က်မ တို႔ နွစ္ေယာက္ လမ္းမွာေတြ႔ေသာ္လည္း တေယာက္ကို တေယာက္ ႏႈတ္မ
ဆက္ က်မက လည္း သူက ေယာက္က်ားေလးျဖစ္ၿပီး ထိုကဲ့သို႔ သူေနေသာအခါ က်မ ေတြးမိ
သည္ က ေမာင္သည္ ငယ္ငယ္တုန္းက လိုမဟုတ္ ႀကီးလာေတာ့ က်မကို မခင္တြယ္ ခပ္စိမ္း
စိမ္း ျဖစ္ေနရာကေန က်မကို လႊမ္းမိုး ခ်င္လြန္းသည္ အျခားေကာင္ေလးေတြ က်မကို စိတ္၀င္
စား ခ်စ္ၾကေသာ္လည္း ေမာင္က စိမ္းကားလြန္းသည္ ဟု က်မထင္ေနသည္။

ထို ကဲ့သို႔ေသာ နွစ္မ်ားအတြင္း က်မတို႔ ၂ ေယာက္ထိုသို႔ ဆက္ဆံေရး က်ဲသြားၾကေသာ္လည္း
ေမာင့္အမမ်ားက ေတာ့ က်မတို႔ နွစ္ေယာက္စိမ္း ေနၾကျခင္းကို စိတ္မေကာင္းၾကပါ က်မ တို႔
ငယ္ငယ္က တေယာက္နွင့္ တေယာက္သိပ္ခ်စ္ၾက ေၾကာင္းေတြ ျပန္ေျပာျပၾကသည္။ က်မကို
လည္း ငယ္ငယ္တုန္းကလိုပင္ အစမပ်က္ တခါတေလ ေမာင္နွင့္ က်မ အဆင္ေျပ ၾကလွ်င္
ေကာင္းမည္ လို႔လဲ စိတ္ကူးယဥ္မိသည္။ သို႔ေသာ္ လက္ေတြ႔မွာေတာ့ ေမာင္က ေခါင္းမာလြန္း
သည္။ ေမာင္တခုခု က်မကို ေခ်ာ့လာလွ်င္ က်မက ေက်ေအးဖို႔ အဆင္သင့္ပါ ဒါေပမဲ့ ေမာင္
က က်မကို မုန္းေနသေယာင္ေယာင္ရွိသည္။

က်မက လည္း ေမာင္ ထိုကဲ့သို႔ ေနေလ သူ႔ေရွ႔တြင္ မခံခ်င္ျဖစ္ေအာင္ လုပ္ျပခ်င္ေလျဖစ္သည္။
ေမာင့္သူငယ္ခ်င္းမ်ားပင္ က်မကို အျမင္မၾကည္ သို႔ေသာ္ က်မ ကံေကာင္းသည္ ထင္ပါသည္။
ေမာင့္ နွင့္က်မ ခုလို ေ၀းေနသည္ကို နီးေစလိုတဲ့ ေမာင့္အမ မ်ားက အေၾကာင္းရွာ၍ က်မအိမ္
က ေက်ာင္းကို ပစၥည္းတခုခု ထည့္ေပးလိုပါက ထည့္ေပးရန္ ေမာင္ျပန္လာတိုင္း က်မအိမ္ကို အျမဲေမးသည္။ က်မကို သယ္ခိုင္းလွ်င္ေတာ့ က်မက သယ္မေပး။ က်မ ေမာင့္ကို ေအာက္က်
မေပးခ်င္။ ေမာင္လည္း ထိုသို႔ပဲ ျဖစ္မည္ထင္သည္။

စေနတနဂၤေႏြ ေက်ာင္းပိတ္ရက္ကို က်မေရာ ေမာင္ေရာ ဇာတိၿမိဳ့ေလးသို႔ အလည္ျပန္တတ္
သည္။ တခုေသာ ပိတ္ရက္မွာ က်မက မျပန္ျဖစ္ေပမဲ့ ေမာင္က ျပန္သြားသည့္ အေခါက္လည္း
ျဖစ္မည္ ေမာင္ကို လည္း က်မ ေမေမ နဲ႔ ေမာင့္အမမ်ားက က်မအတြက္ စားစာရာတခ်ိဴ႔ အ
တင္း ထည့္ေပးလိုက္ၾကသည္။ ေမာင့္ကိုလည္း ေျပာၾကသည္ က်မ ေနမေကာင္းေနေၾကာင္း
တကယ္လည္း က်မက ေနမေကာင္းလို႔ မျပန္ျဖစ္ခဲ့ၿပီး ဖုန္းဆက္၍ ေျပာေသာေၾကာင့္ အိမ္က
သိေနျခင္းလည္း ျဖစ္သည္။

ေမာင္က က်မနွင့္ စကားမေျပာ ႏႈတ္မဆက္ေသာ္လည္း က်မကို ခ်ည္းကပ္လာေသာ ေယာက္
က်ားေလးမ်ား နွင့္ေတာ့ တြဲသြားတြဲလာ တခါမွ မေတြ႔ပါ က်မကလည္း က်မကို သူအဲ့လို မ
ဆက္ဆံေလ သူ႔ျမင္ေလာက္သည့္ အခါတိုင္း အနားက က်မကို ခ်စ္သည္ဟု ေျပာခဲ့သည့္ ေယာက္က်ားေလးမ်ားနွင့္ ရင္းရင္းနွီးႏွီးေနျပသည္။ က်မ ထိုသို႔ ေနျပေနျခင္းကို ဘာလို႔ လုပ္မိ
ေန ခဲ့တာကိုေတာ့ က်မေသခ်ာမသိ။ ေမာင့္ကို ေတာ့ မခံခ်င္ ျဖစ္ေစခ်င္တာ သက္သက္လို႔ပဲ
ထင္သည္။

ထိုအေျခအေန ထိုဆက္ဆံေရး အေနအထားတြင္ ေမာင္က က်မအတြက္ အိမ္က ထည့္ေပး
လိုက္ေသာ စားစရာ အထုတ္မ်ားကို ဆြဲ၍ က်မတို႔ အေဆာင္သို႔ တေန႔ ညေနဖက္တြင္ေရာက္
ခ်လာသည္။ ေမာင္ ၀င္လာသည္ကို လည္း က်မျမင္သည္ဒါေမမဲ့ က်မ အခန္းထဲ ၀င္ေနလိုက္
သည္ ေမာင့္အသံကို က်မၾကားေနရသည္။“ က်ေနာ္ နွင္းနွင္းနဲ႔ ေတြ႔ခ်င္လို႔ပါ ” လို႔ေျပာေန
ေသာ ေမာင့္အသံကိုလည္း ၾကားရသည္။

အေဆာင္က အျခားေသာ မိန္းကေလးမ်ားက ေမာင့္ကို စ ေန ၾကပ္ေနၾကတာလည္း ၾကားေန
ရသည္။ ဘယ္ကနွင္းနွင္းလဲ နွင္းနွင္းဆိုတာ အမ်ားႀကီး ၿမိဳ့နာမည္ေျပာ ခိုင္းသည္။ မိန္းကေလး
အမ်ားေရွ႔တြင္ ေမာင္အသက္ရႈၾကပ္ေနမွာ က်မျမင္ေနသည္။ တခ်ိဴ႔က “စားစရာလာ ေရာင္း
တာလားဟင္” ဟု လည္း မၾကားတၾကားေနာက္ေနၾကသည္။ ေနာက္ က်မ ထြက္ေတြ႔လိုက္ပါ
သည္။

ေမာင္နွင့္က်မ မ်က္နွာျခင္းဆိုင္ စကားမေျပာ ျဖစ္ၾကသည္မွာ နွစ္ေတာ္ေတာ္ၾကာသြား ၿပီ
ေမာင္က ဧည့္သည္ျဖစ္၍ က်မက အိမ္ရွင္ျဖစ္ေသာ္လည္း က်မက သာမာန္ဆက္ဆံေရး
ပံုစံျဖင့္သာ ဆက္ဆံသည္။ ေမာင္က ဘာမွလည္းမေျပာ က်မအိမ္က လူႀကံဳထည့္ေပးလိုက္
ေၾကာင္း စေျပာပါသည္။ ေနာက္အေတာ္ၾကာၿငိမ္သြား သည္ ၿပီးမွ က်မကို ေနေကာင္းသြား
ၿပီလားဟု ေမးသည္။ စာေတြလိုက္ႏူိင္လားဟုေမးသည္။ အျခားဘာမွမေျပာ။ ေနာက္ ေမာင္
ျပန္သြားသည္။

ထို္အခ်ိန္မွာ က်မတို႔ ဘ၀ က်မတို႔ရည္မွန္းခ်က္ကို တဆစ္ခ်ိဴးေျပာင္းလဲ သြားေစမဲ့ ရွစ္ေလး
လံုး အေရးအခင္းႀကီး ျဖစ္လာခဲ့သည္။ ေက်ာင္းေတြပိတ္သြားသည္။ ေမာင္နွင့္က်မ ထိုရက္မ်ား
အတြင္း မဆံုျဖစ္ခဲ့ ေနာက္ က်မတို႔ ၿမိဳ့နယ္ကိုလည္း ထိုအေရးေတာ္ပံုမီးႀကီးကူးစက္လာသည္။
ဘယ္ေသာအခါကမွ စကားမ်ားမ်ား မေျပာခဲ့ေသာ ေမာင့္ကို ေက်ာင္းသားသမဂၢ တရားေဟာ
စင္ေပၚတြင္ တက္တက္ႂကြႂကြ တရားေဟာေနတာေတြ႔ ရေတာ့ ေမာင့္ကို အံ့ၾသရသည္။

ေမာင္နွင့္ က်မေ၀းေနၾက ေသာနွစ္မ်ားအတြင္း ေမာင္ စာအုပ္ေတြ အမ်ားႀကီးဖတ္ေနခဲ့တာကို
ေတာ့သိသည္။ ေမာင္ဖတ္ေသာ စာအုပ္မ်ားကို က်မစိတ္မ၀င္စားပါ။ က်မတို႔ ၿမိဳ့တြင္ ျဖစ္ပြား
ေသာ ဆႏၵျပသမားမ်ားကို ပစ္ခတ္ႏွိမ္နင္း မႈမ်ား၌ ေမာင့္ကို ထိမွန္မႈ မရွိခဲ့တာကို ၀မ္းသာေနရ
သည္။ ဒါဏ္ရာရ ေက်ာင္းသား လူငယ္မ်ားကို ဆြဲေျပးရင္း ေမာင္က ကံသီလို႔ လြတ္သြားသည္။

ထိုရက္မ်ားအတြင္း ေမာင္အိမ္ကိုျပန္ မလာေတာ့ အေရးအခင္းႀကီးကို နွိမ္နင္းခံခဲ့ရအၿပီး ၆ လ
ေလာက္ အၾကာမွာ ေမာင္အဖမ္းခံရသည္။ ေမာင္ဘာေၾကာင့္ အဖမ္းခံရသည္ကိုေတာ့ က်မ မ
သိပါ။ ႏူိင္ငံေရးလုပ္လို႔ ဟုသာ သိထားသည္။ ေနာက္ေမာင္ တို႔ အမေတြ ေမာင္မိဘေတြေမာင့္
ေထာင္၀င္ စာကိုသြားေတြ ၾကသည္။ က်မေမာင့္ကို လိုက္ေတြ႔လိုေသာ္လည္း မိသားစုမွ လြဲ၍
လိုက္ေတြ႔ ခြင့္ မရ။ မိသားစုေတာင္ တခါတေလ လူကိုေတြ႔ခြင့္မရ ေထာင္၀င္စာထုတ္ကို ထား
ခဲ့ရသည္။

က်မစိတ္ထဲမွာေတာ့ ေမာင့္လို ႏူိင္ငံေရးမွာ မတက္ႂကြခဲ့ေသာ္လည္း ေမာင္တို႔ လုပ္ေနတာေတြ
ကို ေထာက္ခံသည္။ ေမာင္တို႔ တရားသည္ ဟုထင္ေနမိသည္။ ေထာင္၀င္စာလိုက္ေတြ႔လို႔ မရ
ေပမဲ့လည္း ေမာင္စားဖို႔ တခုခုေတာ့ က်မ အျမဲထည့္ေပးျဖစ္ပါသည္။ ေမာင့္အမေတြက ေမာင့္
ကိုေျပာျပၾကပါလိမ့္မည္ ေမာင္လည္း ၀မ္းသာေနသည္ လို႔သာသိရသည္။ ေမာင့္ကိုေနာက္ပိုင္း
ျမန္မာျပည္ ေျမလတ္ပိုင္းက ၿမိဳ့ေလးတၿမိဳ့ရဲ့ အက်ဥ္းေထာင္ကို ေျပာင္းေရြ႔ လိုက္ၾကသည္။ ထို
ရက္မ်ားအတြင္း က်မရဲ့ အေဒၚေတြရွိရာ ႏူိင္ငံေလးတခုကို ထြက္ခြါဖို႔ ျပင္ဆင္ထားမႈမ်ား က
လည္း ထြက္ခြါဖို႔နီးကပ္လာေနပါတယ္ က်မလည္း မအားလပ္ေတာ့ က်မၿမိဳ့ေလးကိုျပန္ေရာက္
တဲ့ အခါမ်ားမွာေတာ့ က်မ ေမာင့္သတင္းကို အရင္စံုစမ္းမိသည္။

က်မတို႔ ၂ ေယာက္ၾကားက ျဖဴစင္တဲ့ သံေယာစဥ္ေလး က ပိုခိုင္မာလာသည္။ ေမာင္ ေန
ေကာင္းေစရန္ အျမန္လြတ္ေျမာက္လာေစရန္ က်မ ေကာင္းမႈျပဳလုပ္တဲ ့အခါတိုင္း ဆုေတာင္း
ေပးမိသည္။ က်မ ကိုယ္တိုင္လည္း ေတြ႔ခ်င္ေနမိသည္။ က်မျပည္ပ မထြက္ခြါမီ ေမာင္ကိုေတြ႔
သြားခ်င္သည္။ ေမာင္အမႀကီးေတြက တခုစီစဥ္ေပးသည္။ သူတို႔ အိမ္ေထာင္စု ဇယားထဲမွာ က်မကို ထည့္ေပးထားၿပီး ေမာင့္ကိုမိသားစု ၀င္တဦးအေနျဖင့္ ေတြ႔ခြင့္ရဖို႔ ႀကိဳးစားခဲ့ျခင္းပင္ က်မ ေတြ႔ခြင့္ရဖို႔ က ထိုတနည္းသာရွိေတာ့သည္။

က်မျပည္ပ မထြက္ခြါမွီ တလေလာက္အလိုမွာ က်မ ေမာင့္အမနွင့္ အတူ ေမာင္ရွိရာ အက်ဥ္း
ေထာင္သို႔ လိုက္ပါလာခဲ့သည္။ က်မရင္ထဲမွာ ေမာင္က်မ အေပၚ အျမဲ အလုိလိုက္ခဲ့တဲ့ ငယ္
ဘ၀ ပံုရိပ္ေလးေတြ ေပၚလာသည္။ က်မတို႔ ၂ ေယာက္ တကယ္ေတာ့ မေ၀း တေယာက္နဲ႔ တ
ေယာက္ အျပင္မွာ ခပ္ေ၀းေ၀းျဖစ္ေနခဲ့ၾကျခင္းသာ ေမာင့္ကို က်မေတြ႔ေတာ့ ေမာင္ အေတာ္
၀မ္း သာသြားတာသိသာသည္။ ေမာင့္ ကိုက်မ က်မ္းမာစြာျဖင့္ေတြ႔ ရပါ့မလား က်မ ထင္ေနမိ
သည္။

က်မထင္ထားသည္ ထက္ ေမာင္က ပိုႀကံ့ခိုင္ေနသည္။ ေမာင္မ်က္နွာက ပိုၿပီးရင့္က်က္ လာ
သည္။ လူႀကီးတေယာက္လို ျဖစ္သြားသည္။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ေမာင့္ ကို ထိုကဲ့သို႔ ျမင္ရျခင္း ကို
က်မ၀မ္းသာေနခဲ့သည္။ ေမာင့္မ်က္နွာက ၿငိမ္းခ်မ္းၿပီး ႀကံ့ခိုင္ေနသည္။ ေမာင္ကို က်မ က
“ ထြန္း နင္ေနေကာင္းတယ္ေနာ္ နင္အရမ္းေျပာင္းလဲသြားတယ္ဟာ နင့္ကိုၾကည့္ရတာ စိတ္မ
ေကာင္းစရာေနရာမွာေတာင္ နင္ အရမ္းက်က္သေရ ရွိေနတာပဲဟာ” လို႔ေျပာေတာ့ ေမာင္က
သူ႔ ထံုးစံအတိုင္း ဘာမွျပန္မေျပာ ၿပံဳးေနခဲ့သည္။ ေမာင္က “ ငါခု ေထာင္ထဲမွာ ပံုမွန္ အားက
စားလုပ္တယ္ ေနာက္ပံုမွန္ တရား ထိုင္တယ္ေလ” လို႔ေျပာျပသည္။

ေနာက္ “ နင္ဘယ္ေတာ့ ႏူိင္ငံျခားထြက္မွာ လည္း”လို႔ ေမးသည္။ “နင္ ႏူိင္ငံျခားမထြက္ခင္ ငါ
နင့္ကို ငါကိုယ္တိုင္ လုပ္ထားတဲ့ လက္ေဆာင္တခုခု ေပးမယ္ဟာ” လို႔ေျပာသည္။ က်မ က
ေမာင္ ေပးမဲ့လက္ေဆာင္က သိပ္အဖိုး တန္ႀကီး ျဖစ္မေနဘူး ဆိုတာေတာ့ သိပါတယ္ သို႔ေပမဲ့
က်မ လိုလားသည္။ “နင္ျပန္လာဦး မွာ ဟုတ္လား တို႔ေတြ ေတြ႔မယ္ေလ” တဲ့ တကယ္ေတာ့
က်မ ေမာင္နွင့္ ထပ္မေတြ႔ေတာ့ သည္မွာ ခုဆို ဆယ္စုနွစ္ ၂ ခုနီးပါး။

က်မ ႏူိင္ငံျခားမထြက္မီ က်မအိမ္သို႔ ပါဆယ္ထုတ္ေလး စာတေစာင္ႏွင့္ ေရာက္လာသည္
ေမာင့္တို႔ နိုင္ငံေရးသမားမ်ား ထဲက လြတ္လာေသာသူကို ေမာင္ကိုယ္တိုင္ထိုးထားေသာ သိုး
ေမႊး ခ်ည္သဘက္ေစာင္အ၀ါေရာင္ေလးနွင့္ စာတေစာင္ထည့္ေပးၿပီး က်မလိပ္စာနွင့္ ပို႔ခုိင္းခဲ့
ျခင္းျဖစ္သည္။ က်မ အ၀ါေရာင္ကို ငယ္ငယ္ေလးထဲက နွစ္သက္တာ ေမာင္သတိယေနေသး
သည္။ ေအာက္ေျခမွာ မင္းကို အၿမဲလြမ္းေနပါတယ္ အဓိပါယ္ရတဲ့ အဂၤလိပ္စာတန္းေလး၊ ထို
ခ်ည္သဘက္ေလးမွာ ငါးရုပ္ေလးေတြ ေဖါက္ထားသည္။

ထိုငါးရုပ္ေလးမ်ားကလည္း က်မတို႔ ၂ေယာက္ ငယ္ငယ္က ငါးေလးေတြကို ခဲနဲ႔ ေပါက္ခဲ့ၾက
တာ က်မက ငါးရုပ္ေလးမ်ား ဆြဲၿပီး ကပ္ေၾကးနဲ႔ကိုက္ ငါးဟင္းခ်က္တန္း ကစားခဲ့ၾကတာကို
ေမာင္သတိတရ ႏွင့္ ထည့္ထားျခင္းျဖစ္သည္။ ေမာင့္ သဘက္ေစာင္ေလးနွင့္ အတူပါလာ
ေသာစာေလးမွာ တိုတိုေလး “ နွင္းနွင္း ငါနင့္ကို အရမ္းခ်စ္တယ္ နင္ငါ့ကို ခ်စ္ခ်စ္မခ်စ္ခ်စ္တဲ့”
က်မရဲ့ သေဘာထား ဘယ္လိုရွိတယ္ဆိုတာေတာ့ မေမး ေမာင့္ကို က်မ စိတ္ဆိုးခ်င္သည္။

ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ေမာင္က်မကို ခ်စ္တယ္ဆိုတာေတာ့ ယံုပါသည္။ ေမာင္လြတ္လာလွ်င္ က်မျပန္
လာမည္ က်မတို႔ လက္ထပ္ၿပီး ေမာင့္ကို က်မနဲ႔ အတူေခၚသြားမည္။ ေမာင့္ကို ႏိူင္ငံေရး ဆက္
မလုပ္ေစခ်င္ေတာ့ က်မနဲ႔ အတူ ဘ၀ေလးတခုထူေထာင္ေစမည္ ေမာင့္ကို ျမန္မာျပည္မွာ ထားလွ်င္စိတ္မခ် ေမာင့္ကို ထပ္ဖမ္း ထပ္ညွင္းဆဲေနမွာ စိုးသည္။ ေမာင္ခံႏူိင္ရည္ရွိတာက တ
ပိုင္း က်မစိတ္ကူးေလးထဲမွာ က်မ သူ႔ကို ေမာင္လို႔ ထိုအခ်ိန္က စ ေခၚထားခဲ့သည္။

ေမာင္နွင့္ အဆက္သြယ္ ျပန္ရတဲ့ေန႔ “ ေမာင္ နွင္းလည္း ေမာင့္ကိုခ်စ္တယ္” လို႔ ေျပာမည္။
ေမာင္ ေထာင္က ၁၉၉၄ ခုေအာက္တိုဘာလမွာ ျပန္လြတ္လာသည္။ ေမာင္ေထာင္က လြတ္
လာခဲ့စဥ္က ေမာင္ကို က်မဖုန္းရေတာ့ က်မစိတ္ကူးေလးထဲက အတုိင္း“ေမာင္.နွင္းလည္း
ေမာင့္ကိုခ်စ္တယ္” လို႔ ေျပာလိုက္သည္။ ေမာင္က ထိုသို႔ေျပာမည္ ဟုမထင္ “ငါအရမ္း၀မ္းသာ
တာပဲ နွင္းႏွင္းရာ” တဲ့ က်မက ျမန္မာျပည္ကို ျပန္လာမည္ ေမာင္နွင့္ လက္ထပ္ျပီး ေမာင့္ကို
က်မရွိရာ ႏူိင္ငံကို ေခၚသြားမည့္ အေၾကာင္းေျပာေတာ့ ေမာင္ ေတာ္ ေတာ္ႀကီး တိတ္ဆိပ္သြား
သည္။

တို႔ေတြ တိုင္ပင္ၾကတာေပါ့ ဟုသာေျပာသည္။ ေမာင္အသံကို က်မ နားမလည္ ၀မ္းသာသည္
လည္းမဟုတ္ ၀မ္းနည္းသည္လည္း မဟုတ္ ခ်ိန္ခ်ိန္ဆဆ ေျပာေနသည္ကိုေတာ့ က်မသိသည္
က်မ က က်မကို ငယ္ငယ္တုန္းကလို ေမာင္အလိုလိုက္ေပးမည္ဟု သာထင္ေနခဲ့သည္။

က်မျမန္မာျပည္ ကိုျပန္လာဖို႔ ျပင္ဆင္ေနခ်ိန္ ေမာင္နွင့္ ဖုန္း ခဏခဏ ရပါသည္။ ေမာင္ က
ျမန္မာျပည္ကေန ထြက္ခြာဖို႔ေျပာတိုင္း စကားကို ေျပာင္းပစ္သည္။ က်မကလည္းေမာင့္ကို စိတ္မခ် ေနာက္ က်မရွိရာ တိုင္းျပည္မွာဆို က်မစိတ္ခ်သည္ က်မနွင့္အတူ ရွိေနမည္ ေျပာျပ
တိုင္း ေမာင့္အသံေတြ တိုးညွင္းေဖ်ာ့က် သြားတတ္သည္။

က်မ ျမန္မာျပည္ကို အရင္ျပန္လာၿပီး သူနွင့္ေတြ႔ဖို႔ရန္သာ ေျပာသည္။ က်မကလည္း ေမာင္ပို႔
ေပးေသာ ေမာင့္လက္ရာ သိုးေမႊးခ်ည္ သဘက္ေစာင္ေလးကို ေမာင့္ကိုသတိယတိုင္း ထုတ္
ၾကည့္ရေၾကာင္း ေမာင္က ထိုသဘက္ေလးကို က်မလက္ခံရရွိေၾကာင္း သ႔ူေထာင္၀င္စာမွာ သိ
သြားထဲက ၀မ္းသာေနေၾကာင္း သူ႔ကို ျပန္ခ်စ္လိမ့္မည္လို႔လည္း သူမထင္ေၾကာင္း ထို႔ေၾကာင့္
သူ ထိုကဲ့သို႔ ေရးထားခဲ့ေၾကာင္းေျပာပါသည္။

ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ၁၉၉၆ ဒီဇင္ဘာေနာက္ဆံုးပတ္မွာ က်မျပန္ေရာက္ေအာင္လာမည္ နွစ္သစ္ကူးပြဲ
ေတာ္ကို ေမာင္နွင့္အတူ ၂ ေယာက္ထဲက်င္းပမည္ ပင္လယ္ကမ္းေျခတခုခုကို ခရီးထြက္ၾက
မယ္ လို႔ တိုင္ပင္ထားခဲ့သည္။ က်မ တကယ္ပဲ ဒီဇင္ဘာေနာက္ဆံုးပတ္မွာ ျမန္မာျပည္ကို ျပန္
ေရာက္လာခဲ့ပါသည္။

သို႔ေသာ္ ေမာင္မရွိေတာ့ ေမာင္တို႔ကို ၁၃.၁၂.၁၉၉၆ ရက္ေန႔ ညမွာ ဖမ္းဆီးသြားခဲ့သည္။ ၁၉၉၆ ခုနွစ္ ေက်ာင္းသားလႈပ္ရွားမႈကို ေနာက္ကြယ္မွ အားေပးကူညီ ထိမ္းခ်ဴပ္ စီစဥ္ေပးမႈ
ျဖင့္ ေမာင္ အဖမ္းခံရသည္။ ေမာင့္အိမ္မွ က်မကို ဖုန္းဆက္ေျပာျပေတာ့ က်မ အံ့ၾသလြန္းလို႔ စကားေတာင္ျပန္မေျပာႏူိင္ သို႔ေသာ္ ေမာင့္ကိုေတြ႔လို႔ ေတြ႔ရျငား က်မ ျပန္လာခဲ့ပါသည္။

ေမာင့္ကိုလည္း အရမ္းစိတ္ဆိုးသည္။ ေမာင္က က်မထက္ အျခားသူေတြကို ပိုခ်စ္လို႔သာ ဒီ
အလုပ္ေတြကို လုပ္ေနခ်င္းျဖစ္သည္ ဟုထင္သည္ ေမာင့္ကို နွစ္ကာလၾကာစြာ ေစာင့္ေနခဲ့ရ ျခင္းကို ေမာင့္ မငွဲ႔ညာ ေမာင္လုပ္ခ်င္ရာ ေမာင္ ၀ါသနာပါရာကိုသာ လုပ္ေနခဲ့သည္ လို႔လည္း အႀကိမ္ႀကိမ္ စြတ္စြဲရင္း ေၾကကြဲေနခဲ့သည္။

ဒီတခါေတာ့ ေမာင့္ကို က်မ ေတြ႔ခြင့္မရေတာ့ ေမာင့္မိသားစုပင္ အဖမ္းခံရေၾကာင္း သိၿပီး
ေမာင့္ကို ဘယ္ေနရာမွာ ခ်ဴပ္ေနွာင္ထားေၾကာင္း မသိ။ က်မရဲ့ ခြင့္ရက္မ်ားသာ ကုန္ဆံုးသြား
ၿပီး ျမန္မာျပည္က ေနျပန္သြားရသည္။ က်မရဲ့ စိတ္ကူးအိပ္မက္ေတြ အကုန္ၿပိဳလဲသြားသည္။

တခါတေလ ေမာင့္ကို သနားေသာ္လည္း က်မအေပၚ တကယ္ခ်စ္ခဲ့တာ ဟုတ္ပါ့မလား သံ
သယ၀င္သည္။ ေမာင္သည္ က်မထက္ ျမန္မာျပည္ကို ခ်စ္သည္ က်မထက္ ဇာတိေျမကို ခင္
တြယ္သည္။ က်မထက္ လူအမ်ားအကိိ်ဴးကို ပိုမိုေဆာင္ရြက္ခ်င္သည္။ က်မထက္ ပိုခ်စ္စရာ
ေတြ ေမာင့္မွာက အျပည့္ က်မကေတာ့ ေမာင့္ကို ဆံုးရူံးရသည္ထက္ ေမာင့္ အခ်စ္မ်ားကို ထပ္မံ ဆံုးရႈံးခံလိုက္ရ သည္လို႔ ျမင္မိသည္။

ေနာက္ ေမာင္ နွစ္ရွည္ေထာင္ဒါဏ္က် သြားေၾကာင္း သိရ ေမာင့္ေဖေဖ ဆံုးသြားေၾကာင္းသိရ
ျပီး ေမာင္အမ မ်ားလည္း အိမ္ေထာင္ အကုန္က်ကုန္ၾကပါသည္။ ေမာင့္အိမ္နွင့္ ဖုန္းရတိုင္း
ေမာင့္သတင္းကို ေမးရတိုင္း ေမာင္က သူ႔ကို ေမ့လိုက္ဖို႔ သူ႔ကို ေစာင့္မေနဖို႔ သူစိတ္မေကာင္း
ေၾကာင္း သူ႔ကို နားလည္ေပးပါ ရန္နွင့္ က်မကို အိမ္ေထာင္ျပဳလိုက္ဖို႔သာ တိုက္တြန္းေၾကာင္း
သိရပါသည္။

ေမာင္ ထပ္အဖမ္းခံရၿပီး ၃ နွစ္အၾကာမွာေတာ့ က်မကို ခ်စ္ေသာ က်မေျပာင္းေရႊ႔သြားေသာ နိုင္ငံ အထိပါ လိုက္ပါလာၿပီး က်မက ျငင္းေသာ္လည္း စိတ္ရွည္စြာ ခ်စ္ခဲ့ေသာသူကို က်မ လက္ထပ္လိုက္ပါသည္။ ေမာင့္ကို က်မ ေစာင့္ခ်င္ပါသည္။ တကယ္ေတာ့ ေမာင္နွင့္ က်မ
သည္ နီးမလိုလိုနွင့္ ေ၀းကြာလြန္းခဲ့ၿပီး ေ၀းကြာမလိုနွင့္ နီးခဲ့ၾကေသာ သူမ်ားသာျဖစ္သည္။

က်မ လက္ထပ္သြားတဲ့ သတင္းကို ေမာင့္အေမနွင့္ ေမာင့္အမမ်ားက ေမာင္စိတ္ဆင္းရဲမွာစိုး
လို႔မေျပာ ေမာင္က လြတ္လာၿပီးမွ သိသည္။ သို႔ေသာ္ ေမာင္နွင့္ဖုန္းရေတာ့ က်မက ေမာင့္ကို
ေမာင္လို႔ပဲ ေခၚ မိေနသည္။ ေမာင္ကေတာ့ မေခၚေစခ်င္ ေတာ့ ေမာင့္ အသံ ရႊင္ရႊင္လန္းလန္း
ကို ၾကားရေတာ့ စိတ္ခ်မ္းသာ သည္ ေမာင္အေတာ္ႀကီးကို ခံႏူိင္ရည္ရွိသြားေနၿပီ ။ က်မတို႔
ထပ္မေတြ႔ျဖစ္ေတာ့ပါ။ ခုဆို နွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ၾကာခဲ့ပါၿပီ။ က်မ ေမာင္နွင့္ထပ္ဆံု လိုပါ ေသး
သည္။ေမာင့္မ်က္လံုးေတြကို က်မဖတ္ၾကည့္ခ်င္ပါေသးသည္။ သို႔ေသာ္ ေမာင္ ခုတေခါက္ျပစ္
ဒါဏ္ထပ္ က်ခံရျခင္းက မၾကား၀ံ့ မနာသာ ၆၅ နွစ္ ေမာင့္အေမ သည္ပင္ ကြယ္လြန္သြားခဲ့ပါ
ၿပီ။ ေမာင္ကေတာ့ ေမာင္ယံုၾကည္ရာ လမ္းကို ေလွ်ာက္ေနဆဲ။ ျမန္မာျပည္သူတို႔ လြတ္ေျမာက္
ေရးအတြက္ သူ႔ ဘ၀ကို စေတးေနဆဲ။

ေမာင္ က်မ ဘာမွ ေျပာခြင့္လည္း မရေတာ့ပါ ေျပာခြင့္ရရင္ေတာ့ က်မ တခုေျပာလိုပါေသး သည္ “ေမာင္သိပ္ခ်စ္ တဲ့ ေမာင့္တိုင္းျပည္ က်မရဲ့ ဇာတိေမြးရပ္ေျမကို ေမာင္ခ်စ္သလို က်မ
မခ်စ္ခဲ့ျခင္းက က်မ မွားယြင္းသြား ခဲ့ၿပီ ထင္တယ္ ေမာင္” ဟု သာ။


ကိုခ်စ္ေဖ

(မွတ္ခ်က္။ ။ခ်စ္ကိုယ္ေတြ႔ မဟုတ္ပါ တကယ္ျဖစ္ရပ္မွန္ တခုကို ဆီေလွ်ာ္ေအာင္ျပန္ေရး
သားပါသည္။ ကိုခ်စ္ေဖလည္း တ ေမာင္ ေမာင္ နွင့္..ဟီး..)

9 comments:

Nge Naing November 24, 2009 at 1:44 AM  

ကၽြန္မက ကိုခ်စ္ေဖ ဇာတ္လမ္းထင္ၿပီး ဖတ္လာခဲ့တာ အဆံုးက်မွ သူမ်ားဇာတ္လမ္းမွန္း သိရတယ္။ ဒီမိုကေရစီ ေတာ္လွန္ေရးအတြက္ အခ်စ္ေရးအပါအ၀င္ အရာအားလံုးကို စြန္႔လႊတ္သြားသူေတြ အမ်ားႀကီး ရွိပါတယ္။ သူတို႔ႏွစ္ဦး လက္တြဲဖို႔ မျဖစ္ႏိုင္ေတာ့ေပမယ့္ ျပန္ဆံုရပါေစလို႔ေတာ့ ဆုတာင္းပါတယ္။

ျမစ္က်ဳိးအင္း November 24, 2009 at 4:06 AM  

နိင္ငံအတြက္ စေတးခံသြားရတဲ့ ေသြးေတြ ေခြ်းေတြ အသက္ေတြ ႏွလံုးသားေတြ မေရမတြက္နိင္ေအာင္ပါပဲ

ဒါလည္း စေတးလိုက္ရတဲ့ ႏွလံုးသားတခု အေၾကာင္းပါပဲ။

အခါခါၾကားေနခဲ့ရေပမယ့္ ထပ္ဖတ္ရတိုင္း ထပ္ၾကားရတိုင္း စိတ္မေကာင္းျခင္းက အျမဲလိုလို ျဖစ္ေနရတာပါပဲ။

လြတ္ေျမာက္ျငိမ္းခ်မ္းၾကပါေစ..။

Ko Toe Gyi ( Multiply Boo Boo Gyi ) November 24, 2009 at 7:06 AM  

ဖတ္သြားခဲ့ပါတယ္

ေရႊရတုမွတ္တမ္း November 24, 2009 at 4:16 PM  

ကိုခ်စ္ေဖၾကီးလဲ..အခ်စ္အေၾကာင္းေတြေရးေနျပီ..
သူလဲ..တခုခုေတာ့..တခုခုပဲ...

Ko Toe Gyi ( Multiply Boo Boo Gyi ) November 24, 2009 at 4:26 PM  

အဆင့္ ၅ ကေန အဆင့္ ၁၀ အတြင္း ရတာကုိ မေတာ္ပါဘူး လုိ ့ေျပာရေအာင္ ဦးခ်စ္ေဖၾကီး ဘယ္ေလာက္မွေတာ္တယ္ေျပာမွာတုန္းဗ် က်ေတာ္လူ၇၀ မွာ အဆင့္ ၃၂ ရတာ ေတာ္တယ္ဘဲထင္ေနခဲ့တာေလ
ေထာင္ သံုးခါ က်ဘူးတဲ့ေက်ာင္းသားတေယာက္သူၾကိဳက္တဲ ့ေကာင္မေလးက နုိင္ငံျခားတုိင္းျပည္မွာ-----???????
က်ေတာ္ မသိတာ ေတာ္ေတာ္ညံ့တာဘဲ

ေဆာင္းယြန္းလ November 24, 2009 at 4:33 PM  

ကိုခ်စ္ေဖရဲ့ဝတၳဳထဲမွာ က်ေနာ္လည္းေမ်ာသြားခဲ့တယ္ဗ်ာ....
ပို႔စ္မတင္ခင္ေန႔က ေပးဖတ္ခဲ့တဲ့အတြက္ ေက်းဇူးတင္တယ္ဗ်ာ...မေန႔ကဖတ္မလို႔လုပ္ၿပီးနွ သူငယ္ခ်င္းတေယာက္နဲ႔ဖုန္းေၿပာေနတာၾကာသြားလို႔ မဖတ္ၿဖစ္ခဲ့ဘူး...အခုမွ လာဖတ္ၿဖစ္တယ္ဗ်ာ....
ခ်စ္ကိုယ္ေတြ႔မဟုတ္ေတာင္မွ အနီးစပ္ဆံုး ခင္မင္ရတဲ့သူငယ္ခ်င္းတေယာက္ရဲ့ ကိုယ္ေတြ႔ေတာင္ၿဖစ္ႏုိင္တယ္လို႔ စဥ္းစားေနမိတယ္..
ဒီလိုၿဖစ္သြားခဲ့ၾကတဲ့ ဘဝေတြ က်ေနာ္တို႔ႏုိင္ငံမွာ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားရွိခဲ့မွာပဲလို႔လည္း စဥ္းစားေနမိတယ္ဗ်ာ...
ကိုခ်စ္ေဖရဲ့ အေရးအသားေတြတကယ္ေကာင္းတယ္ဗ်..
စိတ္ထဲမွာ ႏွစ္ရွည္လမ်ား ၿမိဳသိပ္ထားခဲ့သမွ်ကို အခုမွ ဖြင့္ထုတ္ခြင့္ရတယ္ဆိုေတာ့ သြက္လည္းသြက္ ထက္လည္းထက္တယ္ဗ်ာ.....

ကိုခ်စ္ေဖ November 24, 2009 at 5:50 PM  

ေကာ္မန္႔ေတြဖတ္ရေတာ့ ေရးရတာအားရွိပါတယ္ဗ်ာ.က်ေနာ့္အရင္းနွီးဆံုးသူငယ္ခ်င္း ၂ ေယာက္ဇာတ္လမ္းပါ.
အဓိက ေျပာျပသူက ေကာင္မေလးမို႔ ေကာင္မေလးေနရာက ၀င္ေရးတာပါ.ေကာင္ေလးေနရာကဆို ဘာမွမသိရပါဘူး.ဘာမွလည္းမေျပာပါဘူး..ဗ်ာ.သူကႀကိတ္ပုန္းခံစား သူ.
ကိုခ်စ္ေဖႀကီးလည္း ေထာင္အေၾကာင္းေတြေရးရင္း ေမာင္ အေၾကာင္းပါေရးခ်င္လာလို႔ပါ. ကိုခ်စ္ေဖလည္း အသည္းနဲ႔ပဲေလဗ်ာ ကိုေက်ာက္ရယ္.ဟဲဟဲ.(အေဖတို႔ေခတ္ကသီခ်င္းလို)ေနာက္သူငယ္ခ်င္းေတြကလည္း က်ေနာ့္ အေရးအသား အရုပ္ဆိုးဆိုးသမီးေလးကို ကြန္းေတာင္ကိုင္ ေျမွာက္ေနေတာ့ သိသိႀကီးနဲ႔ သေဘာေတြၾက ပီတိေတြျဖစ္ေနတာ..အဲ့ဒါနဲ႔ ေရးျဖစ္ေနေတာ့တာ.လာဖတ္တဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြကို အျပင္မွာဆို လက္ဖက္ရည္လိုက္တိုက္ရင္း ကိုခ်စ္ေဖႀကီးၿပံဳးၿပံဳး ၿပံဳးၿပံဳးနဲ႔ေနခ်င္ သဗ်ာ..

yannaung November 24, 2009 at 6:33 PM  

ကိုခ်စ္ေဖ နဲ ့ မေသာင္းညြန္ ့အေၾကာင္းေလးက ဖတ္ လုိ ့့ေကာင္းသားဗ်။

Ko Oo November 25, 2009 at 1:42 AM  

ရဲေဘာ္ႀကီးေရ ...
ေရာက္ပါတယ္ဗ်ဳိ႕ ။ ေရးစရာ ေနရာမရွိလို႔ ဒီေနရမွာပဲ ပြားသြားတယ္။ စာေတြလည္း ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ဖတ္သြားျဖစ္ပါတယ္။ ေနာက္လည္းလာလည္အံုးမယ္ဗ်ာ။ ေအာင္ျမင္ပါေစ။

က်ေနာ့္အေရာင္က အစိမ္းေရာင္ပါ ခင္ဗ်ားတို႔ကေကာ.

GREEN

You are a very calm and contemplative person. Others are drawn to your peaceful, nurturing nature.

Find out your color at QuizMeme.com!

  © Blogger templates Newspaper III by Ourblogtemplates.com 2008

Back to TOP