ကိုခ်စ္ေဖ ၏ မေရးမေနႏူိင္ျခင္းမ်ား

မ်က္ရည္နွင့္ ရင္းခဲ့ရေသာ ေသာက္ေရခ်ိဳတခြက္

2011-11-01T14:57:00.000-07:00

မ်က္ရည္နွင့္ ရင္းခဲ့ရေသာ ေသာက္ေရခ်ိဳတခြက္"ဒကာၾကီးတို႔ တြင္းတူးအဖြဲ႔ေတြ လာမယ္ဆိုလို႔ ဘုန္းၾကီး ၀မ္းသာလိုက္တာဗ်ာ။ ညကတညလံုး အိပ္မေပ်ာ္ဘူး" ဘုန္းေတာ္ၾကီး ဦးေကာသလႅ၏ မ်က္လံုးအိမ္ထဲတြင္ အျပံဳးရိပ္တို႔ ၀င္းလ်က္။ နွလံုးသားထဲမွ ေမတၱာဓါတ္တို႔ျဖင့္ ယိုစိမ့္ထြက္က်လာေသာ စကားမ်ားက စမ္းေရစီးသလို တသြင္သြင္ စီးဆင္းေနလ်က္။ ၁၅ ေပ ပတ္လည္ခန္႔ ရွိမည့္ သိမ္ေက်ာင္းေလးထဲတြင္ ဖ်ာအစုတ္ေလးုတခ်ပ္ ခုတင္အိုေလးတလံုးနွင့္ ယိုင္နဲ႔နဲ႔ ဆက္တီထိုင္ခံု အၾကမ္းေလး တလံုး။ တကယ့္ ေတာေက်ာင္း သခၤမ္းေလးပါပဲ။ွထိုအခ်ိန္တြင္ က်ေနာ္တို႔ ရိုက္ကူးေရး အဖြဲ႔သားမ်ားက အခ်ိန္မျဖဳန္းနိုင္။ ဆရာေတာ္နွင့္ ေတြ႔ ဆံုခန္း ရိုက္ဖို႔ ျပင္ဆင္ၾကသည္။ အေရွ႔တိုင္း ေစာဘဦး၊ ဂြမ္းဂြမ္း ဒစ္ဂ်စ္တယ္ ကြန္ျပဴတာမွ ဗြီဒီယိုကင္မရာဆရာ ကိုသိန္းလြင္တို႔က ရိုက္ကြင္းကို ျပင္ဆင္ၾကသည္။ “ဆရာေတာ္ အေနနဲ႔ ဒီအရပ္ေဒသမွာ ေရသန္႔ စက္ေရတြင္းျဖစ္ေပၚလာေအာင္ ၾကိဳးစားခဲ့တဲ့ အပိုင္းေလး မိန္႔ေတာ္မူပါဘုရား"က်ေနာ္၏ ေလွ်ာက္ထားခ်က္။ “ဒီလိုဗ်ာ။ က်ဳပ္တို႔ အရပ္မွာ ျမစ္၀ကၽြန္းေပၚဆိုေပမဲ့ ေႏြအခါ ေရငန္တက္လာရင္ ျမစ္ေတြ ေခ်ာင္းေတြက ေရေတြ အားလံုး ငန္တူးကုန္ေတာ့တာ ေသာက္ေရအတြက္ ေလးငါးမိုင္ေလာက္ေ၀းတဲ့အရပ္ကို ေလွေလွာ္ျပီး သြားသယ္ၾကရတယ္။ဆင္းရဲတဲ့သူ အမ်ားစုကေတာ့ ဒီေရငန္ကိုပဲ ၾကိတ္မွိတ္ေသာက္ၾက ရတာကလား။ ျမန္မာလို ၁၃၆၀ ျပည့္နွစ္က က်ဳပ္တပည့္ မိန္းကေလးတေယာက္ဆို အဲ့ဒီေရငန္္ေရပ်က္ ေသာက္ျပီး ၀မ္းေလွ်ာေရာဂါေၾကာင့္ အသက္ဆံုးခဲ့ရတယ္။ အလြန္လိမၼာတဲ့ ကေလး၊ ဆရာသမားမိဘအေပၚ အလြန္အလုိက္သိတဲ့ ကေလးဗ်။ သူ အခုရွိေနရင္ ကိုးတန္းေလာက္ ေရာက္ျပီေပါ့။ အဲ့ဒီတုန္းက စိတ္မေကာင္းလြန္း လို႔ ဘုန္းၾကီးတန္မဲ့ မ်က္ရည္ေတာင္ က်မိတယ္ဗ်ာ" သက္ေတာ္(ရ၀)နီးပါးခန္႔ ဆရာေတာ္၏ စကားရိပ္မ်ားတြင္ ေၾကကြဲသံတို႔ ေရာယွက္။ မ်က္နွာေတာ္ ညိဳးေလွ်ာ့။ “ဒီလိုနဲ႔ တနွစ္ကို တေယာက္ နွစ္ေယာက္ ကေတာ့ ဒီေရငန္ေၾကာင့္ ၀မ္းပ်က္ ၀မ္းေလွ်ေလွ်ာျဖစ္ျပီး ပ်က္စီးၾကရတာကိုး။ ဒါနဲ႔ ဘုန္းၾကီးစဥ္းစားတယ္ အခုေပ ၄၀၀ ေလာက္တူူးးတဲ့ အ၀ီစိတြင္းေတြမွာ ေရခ်ိဳထြက္တယ္လို႔ ၾကားဖူးတယ္။ ေမာ္ကၽြန္းက သိကၽြမ္းတဲ့ ဒကာ ဒကာမေတြကို ေျပာၾကည့္ အလႈခံရရင္ ေကာင္းမလားေပါ့ ။ ေနာက္ ေမာ္ကၽြန္းေရာက္တဲ့အခါ ဟာဂ်ီ ဦးေသာၾကာ စတိုးက ဦးေသာၾကာသမီးေတြကို ေျပာၾကည့္တယ္။ သူတို႔က သံုးေသာင္းလႈပါမယ္။ ဒါေပမဲ့ ဒီလုပ္ငန္းမ်ိဳးလုပ္တာ ၀ါသနာပါတဲ့ ဒကာၾကီးဆီသြားပါဆိုလို႔ ဒကာၾကီးဆီ လာခဲ့တာေလ။ ဒကာၾကီးက တပည့္ေတာ္ အလုပ္ေတြ မအားလို႔ တလေလာက္အခ်ိန္ေပးပါ ဆိုျပီး ေနာက္ ေစ်းကြက္ဂ်ာနယ္မွာ ဘၾကီးထြန္း(ေမာ္ကၽြန္း) နာမည္နဲ႔ သတင္းတိုေလးေရးျပီး အလႈခံတယ္။ ရန္ကုန္က တခါမွ မေတြ႔ဘူး မျမင္ဘူးတဲ့ ေယာမင္းၾကီးလမ္းက ဦးၾကဴးတို႔ ေအ၀မ္း၀မ္း ၀က္အူေခ်ာင္းလုပ္ငန္းတို႔ ၊ ဦးတူး ေဒၚတင္တင္ရီတို႔က ႏွစ္သိန္းေက်ာ္လႈတယ္ မဟုတ္လား" မွန္ပါသည္ က်ေနာ္၏ ဂ်ာနယ္သတင္းကို ဖတ္ျပီး လူခ်င္း တခါမွ မေတြ႔ဖူး မသိဖူးပါပဲလ်က္ က်ေနာ္ထံ ဖုန္းဆက္ေခၚ က်ေနာ္လူကိုယ္တိုင္သြားေတာ့လဲ သိန္းဂဏန္းေငြကို ယံုၾကည္စြာ လႈလိုက္ပံုမွာ အံ့ၾသစရာ၊ သို႔ေသာ္ တကယ္ေတာ့လဲ ဆင္းရဲ ခ်ိဳ႔ တဲ့တဲ့ အရပ္ေဒသရွိ လူအမ်ားအေပၚ ၌ ထားရွိေသာ ျဖဴစင္သန္႔ရွင္းသည့္ ေစတနာ ဆႏၵ ကုသိုလ္ဓါတ္လႈိင္း တို႔က အလႈရွင္တို႔၏ သဒၵါတရားကို လႈံ႔ေဆာ္ ကူညီေပးျခင္းသာ ျဖစ္ေပမည္။ “ဒကာၾကီးတို႔က လႈျဖစ္တယ္လို႔ ကတိေပးတာကို ရြာကလူၾကီးေတြ၊ ရာအိမ္မႈးတို႔ ၊ ကာလသားအဖြဲ႔တို႔ကို ေျပာျပေတာ့ သူတို႔က မယံုဘူးဗ်။ ဆယ့္တသိန္း ဆယ္နွစ္သိန္းေလာက္ ကုန္တာဆိုေတာ့ စဥ္းစားတာေပါ့ဗ်ာ။ ဒကာၾကီးဆီက ဂ်ာနယ္မွာ ပါတဲ့ သတင္းျဖတ္ပိုင္းေလး နဲ႔ စာကို ထပ္ျပီးထုတ္ျပတာေတာင္မွ မယံုတ၀က္ ယံု တ၀က္ပဲ ရွိေသးတာ" “ဒါေပမဲ့ က်ဳပ္ကေတာ့ ယံုၾကည္တယ္။ အမ်ား ေကာင္းက်ိဳး လုပ္တဲ့ လုပ္ငန္းဆိုတာ လူနတ္ျဗဟၼာခ်စ္တဲ့ အလုပ္ပဲဗ်ာ။ အားလံုး ၀ိုင္းကူၾကမွာေပါ့ တေန႔ ကေတာင္ ဟိုဖက္ရြာကို တရားပြဲၾကြေတာ့ 'ငါတို႔ေတာ့ ေရခ်ိဳေသာက္ရျပီေဟ့' ဆိုျပီး မိုက္နဲ႔ ကို ေအာ္ေျပာလိုက္တာဗ်" “အဲ့ဒီ ေပါင္တေခ်ာင္း က်ဴေခ်ာင္း ကနစိုေခ်ာင္းက ရြာသားေတြကလဲ ၀မ္းသာလို႔ သူတို႔လဲ နီးနီးနားနားလာခပ္လို႔ ရျပီေပါ့ဗ်ာ။ ေရခ်ိဳ တစည္ကို ၁၅၀၀က်ပ္နဲ႔ သူတို႔ လဲ ၀ယ္မေသာက္နိုင္ဘူးေလ အားလံုးေကာင္းက်ိဳး ပါဗ်ာ" ဆရာေတာ္၏ ေက်ေက်နပ္နပ္ ခ်မ္းခ်မ္းသာသာ ၾကီး ျပံဳးေနေသာ မ်က္နွာကို ဖူးျမင္ရင္းက က်ေနာ္၏ စိတ္ထဲတြင္ အေအးဓာတ္မ်ား ျပည့္လာေလသည္။ ေက်ာင္းေတာ္ရာ၊ ေအာင္လႈိင္ေက်းရြာမွာ ေမာ္ကၽြန္းမွ နွစ္နာရီေက်ာ္ေက်ာ္ ေမာင္နွင္မွ ရသည္။ မနက္ ရ နာရီခန္႔ ထြက္ရာ ၁၀ နာရီ ခန္႔တြင္ ရြာသို႔ ေရာက္၏ က်ေနာ္တို႔ ကိုျမင္သည္နွင့္ ရြာသူရြာသားမ်ား လာၾကိဳၾက၏ အ၀ီစိတြင္း တူးအဖြဲ႔က အားၾကိဳးမာန္တက္ တူးေနဆဲ။ သူတို႔က က်ေနာ္တို႔ ထက္ တရက္ၾကိဳေရာက္သည္။ ကမ္းနံေဘး ေက်ာင္းေပၚတြင္ ခဏထိုင္ျပီး ဆရာေတာ္ရွိရာ သိမ္ေက်ာင္းငယ္သို႔ ေတြ႔ဆံုေမးျမန္းရန္ သြားၾက၏။ မသြားခင္ ရြာသားတဦးက လြန္ခဲ့ေသာ တလက ခုနွစ္နွစ္ သမီးငယ္ေလး တဦး ၀မ္းပ်က္၀မ္းေလွ်ာေရာဂါျဖင့္ ဆံုးပါးသြားပံုကို စိတ္မေကာင္းစြာ ေျပာျပေလသည္။ ထိုအေၾကာင္းအရာကို ေမးလိုသျဖင့္ ကေလးမိခင္ကို ေခၚေပးဖို႔ ေျပာထား၏။ ဆရာေတာ္က စကားေျပာေနရင္း ခဏရပ္သြားကာ တံခါး၀ သို႔ ၾကည့္လ ်က္ "ဟဲ့ မေဌးလား" ဟုေမးသည္။ “ တင္ပါ့ဘုရား" “က်ေတာ့္ နေဘးတြင့္ ထိုင္ရင္း ဆရာေတာ္ကို ၀တ္ ျဖည့္ေနေသာ ထိုအမ်ိဳးသမီးမွာ အသက္ ၅၅နွစ္ေလာက္ ထင္ရသည္။ သို႔ေသာ္ က်ေနာ္ေသခ်ာၾကည့္ေတာ့ အသက္ ၄၀ေက်ာ္ပဲ ရွိမည္။ ဆင္းရဲပင္ပန္းမႈမ်ားေၾကာင့္ အသက္ ၁၅နွစ္စာခန္႔ ပို၍ အိုစာေနပံုရ၏။ လည္ပင္းတြင္ စတီးၾကိဳး ဆြဲထားေသာ သူ႔ပံုမွာ ေက်းလက္၏ သဘာ၀ရုပ္ပံုလႊာေပလား။ “ သမီးေလး ဆံုးသြားတဲ့ ကေလး အေမလား" “ဟုတ္ကဲ့" သူ႔ပံုသ႑ာန္မွာ က်ေနာ္နွင့္တကြ ရိုက္ကူးေရးအဖြဲ႔ ကို ေၾကာက္ရြံ႔ စိုးရိမ္ေနဟန္ပင္။ “ဒီလိုပါ က်ေနာ္တို႔ က အ၀ီစိတြင္း အလႈရွင္ေတြပါ။ မေဌးသမီးေလး ဆံုးပါးသြားတဲ့ အေၾကာင္းသိခ်င္လို႔ပါ။ ကေလးက အသက္ ဘယ္ေလာက္ရွိျပီလဲ" “သမီးက အသက္ ခုနွစ္နွစ္၊ ကေလးငါးေယာက္မွာ သူက နို႔ညွာ အဲ့ဒီေန႔က က်မတို႔ ရြာမွာ မရွိဘူး။ ကြင္းထဲမွာ အလုပ္သြားလုပ္တယ္။ သူကေန႔လည္ခင္း သရက္သီးေတြ စားတယ္ ေျပာတာပဲ။ေရကလဲ ေသာက္စရာမရွိေတာ့ ေခ်ာင္းထဲကေရပဲ ခပ္ေသာက္ရတာေပါ့။ ည ၁၀နာရီေလာက္ၾက ေတာ့ ၀မ္းလဲသြားတယ္ အန္လည္း အန္တယ္။ အဲ့ဒီညေန အိမ္ျပန္ေရာက္ေတာ့ သူေကာင္းေသးတယ္။ က်မက ငရုတ္သီး ေထာင္းခိုင္းေတာ့ တခ်က္နွစ္ခ်က္ ေထာင္းျပီး ဆက္မေထာင္းနိုင္ဘူး။ က်မကလဲ ဘယ္သိမလ၊ ေခါင္းကိုေတာင္ တခ်က္ ေခါက္လိုက္မိေသးတယ္” ထိုစကား အေရာက္တြင္ မေဌး စကားသံ တိမ္၀င္သြား ေလသည္။ “ ေသေတာ့မယ့္ ကေလးကိုေလ၊ က်မေခါင္းေခါက္မိလိုက္တာ" စကားသံ ဆို႔နင့္ ေၾကကြဲဖြယ္၊ စိတ္နွလံုး ထိခိုက္ဖြယ္ ေကာင္းလွေသာ ထိုျမင္ကြင္းကို ေငးၾကည့္ေနရင္းကပင္ က်ေနာ္သည္လဲ မ်က္ရည္၀ိုင္းမိ ခဲ့၏။ မေဌးသည္ ဆို႔ဆို႔ နင့္နင့္ၾကီး ရႈိက္လ်က္ အသံမထြက္ဘဲ ေသာကပရိေဒ၀တို႔ ေလာက္ျမိဳက္ျခင္းကို တင္းခံလ်က္က မ်က္ရည္တို႔ စီးက်လာေလသည္။ က်ေနာ္လဲ ဘာဆက္ေျပာရမွန္းမသိ။ ရိုက္ကူးေရး တဖြဲ႔ လံုးမွာလဲ စိတ္ထိခိုက္စြာ ျငိမ္သက္ေနလ်က္၊ မေဌးသည္ တုန္တုန္ရီရီျဖင့္ ေခါင္းမွ ႏြမ္းဖပ္ေနေသာ တဘက္အပိုင္းအစ ညစ္ေထးေထးျဖင့္ မ်က္နွာကို အုပ္ကာ ရႈိက္ငင္ ေနေလသည္။ “ ည ၁၁ နာရီမွာ ၀မ္း သံုးခါသြားတယ္။ ၁၂ နာရီေလာက္က်ေတာ့ အေဖတို႔ ာအေမတို႔ို႔ ငါ ေသေတာ့မယ္ ထင္တယ္လို႔ ေျပာတယ္။ ခဏေလး ၾကာေတာ့ ဘုရား ဘုရား ဘုရား လို႔ သံုးခါရြတ္ျပီး ဆံုးတာပဲ" မေဌး၏ စိတ္ထဲတြင္ သမီးေလး၏ ေနာက္ဆံုးအခ်ိန္ ျပကြက္မ်ား ျပန္ေပၚလာျပန္္ျပီ။ ဒုတိယအၾကိမ္ သည္းထန္စြာ ရႈိက္ငင္ျပန္၏။ “ ေအးဗ်ာ မေဌးရယ္ စိတ္မေကာင္းပါဘူး။ ေနာင္ ဒီလို ေသာက္ေရေၾကာင့္၀မ္းပ်က္ ၀မ္းေလွ်ာ အသက္ အႏၱရာယ္ ထိုခိုက္တာမ်ိဳး မျဖစ္ရေအာင္ က်ေနာ္တို႔ လာလႈဒါန္းးတာပါ ။သမီးေလး ေကာင္းရာသုဂတိလားပါေစလို႔ ဆုေတာင္းပါတယ္ဗ်ာ" က်ေနာ္လဲ တတ္သမွ် မွတ္သမွ် အားေပးနွစ္သိမ့္မိ၏ “ ဒါဆို က်မ ျပန္ေတာ့မယ္ “ ဆရာေတာ္ကို ၀တ္ျဖည့္ျပီး မေဌးျပန္သြားေသာ္လည္း သူ ဆို႔ နင့္စြာ ေျပာခဲ့ေသာ စကားသံကက်ေနာ္တို႔၏ နွလံုးသားအတြင္း အဆိပ္ျပင္းျပင္း ဆူးတေခ်ာင္း စိုက္ထည့္သြားသလို စိတ္နွလံုး ထိခိုက္ဖြယ္ေကာင္းလွ၏။ “ ေသေတာ့မယ့္ ကေလးကိုေလ က်မေခါင္းေခါက္မိလိုက္တာ” ဆရာေတာ္နွင့္ ေတြ႔ဆံုျပီး တြင္းတူးအဖြဲ႔ ရွိရာသို႔ ရိုက္ကူးေရးအဖြဲ႔ သြားသည္။ က်ေနာ္တို႔ ခဏ နားၾကေတာ့ ၁၂ နာရီထိုးျပီ အားလံုး ခဏ နားခ်ိန္တြင္ က်ေနာ္ကဆရာေတာ္ သီတင္းသံုးရာ သိမ္ေက်ာင္းေလးသို႔ ျပန္သြားျပီး ဆရာေတာ္ကို ခြင့္ပန္ကာ ခတၱ တရားအာရုံျပဳသည္။ ျပီးေတာ့ ဆရာသမားမ်ား ျဖစ္ၾကေသာ ေက်းဇူးရွင္ လယ္တီဆရာေတာ္၊ ဆရာၾကီးဦးဘခင္ ဆရာၾကီးဦးဂိုအင္ကာနွင့္ တကြ သာသနာေတာ္ေစာင့္ သမၼာေဒ၀ နတ္အေပါင္းတို႔အား ဤ ေကာင္းျမတ္ေသာ အမ်ားအက်ိဳး ေဆာင္ရြက္သည့္ အလႈဒါနကို ေအာင္ျမင္ေအာင္ ေဆာင္ရြက္နိုင္ေရးအတြက္ လိုအပ္ေသာအား လိုအပ္ေသာအကူအညီ လိုအပ္ေသာ အေစာင့္အေရွာက္တို႔ကို ေပးေတာ္မူၾကပါရန္ တိုင္တည္သည္။ ျပီးေတာ့မွာ ဤေက်းရြာနွင့္ တကြ အနီး ပတ္၀န္းက်င္ရွိ ျမင္အပ္ မျမင္အပ္ေသာ လူနတ္ သတၱ၀ါအေပါင္းတို႔ က်မ္းမာ ခ်မ္းသာၾကပါေစဟု ေမတၱာပို႔သည္။ ေမတၱာပို႔ျပီးသည္နွင့္ နွလံုးအိမ္၌ အလြန္ေအးေသာ ခံစားခ်က္တခု ျဖစ္ေပၚလာခဲ့၏ ထို႔ေၾကာင့္္ ပင္ ျပဳဖြယ္ကိစၥမ်ား ျပီးသည္နွင့္ ဆရာေတာ္အား ဤေရတြင္းမွာ ေရေအာင္မည္ျဖစ္ေၾကာင္း ေလွ်ာက္ထားမိ၏။ ေပ ၄၀၀ အထက္တြင္းတူးရာတြင္ တခါတရံ ေရမထြက္ျခင္း၊ ထြက္ေသာေရ မသန္႔ျခင္း ေရေနာက္ပဲထြက္ျခင္းမ်ား ရွိတတ္၏ ထိုအခါ နွစ္ၾကိမ္ျပန္တူးရလွ်င္ အနည္းဆံုး ပိုက္ဖိုး နွစ္သိန္းခြဲခန္႔ ထပ္မံ ကုန္က်တတ္ပါသည္။ က်ေနာ္ထင္သည့္ အတိုင္းပင္ ၂၉ရက္ေန႔က စတူးေသာ တြင္းမွာ ၀၃၀.၄.၂၀၀၇ မနက္ပိုင္း၌ ေရေအာင္သည္။ ေပ ၄၆၀။ ေရထြက္လည္း သန္၏။ ေရလဲခ်ိဳ၏။ “ေရခ်ိဳထြက္ျပီ" ဆိုေသာ သတင္းမွာ နွစ္နာရီခန္႔အတြင္း အိမ္နီးခ်င္းရြာမ်ားသို႔ ပ်ံ့နွံ႔သြားျပီး ေလွငယ္ကေလးမ်ားေပၚတြင္ အိုးခြက္မ်ား တင္လ်က္ လာေရာက္ သယ္ယူၾကေလေတာ့သည္။ ၾကည္ႏူးဖြယ္ေကာင္းေလစြ။ ၈၆၀×၄၀၀×၅ ေပ ေရကန္ၾကီး တခုပါ လႈဒါန္းရာ ေရကန္က မျပီးေသးသျဖင့္ နီးစပ္ရာေက်ာက္စည္ပိုင္း တခုထဲ ထည့္၍ ေပးရသည္။ က်ေနာ့္စိတ္ထဲတြင္ ပိုက္ဆံ ငါးသိန္း ဆယ္သိန္းခန္႔ကို ထမင္းစား၀ိုင္း တ၀ိုင္င္း ေပ်ာ္ပြဲတပြဲေလာက္ျဖင့္ သံုးျဖံဳးပစ္နိုင္ေသာ ပုဂၢိဳလ္မ်ား ဤစာကို ဖတ္ရႈမိျပီး လႈဒါန္းၾကလွ်င္ ဘယ္ေလာက္ေကာင္းမလဲဟု ေတြးကာ မခ်င့္မရဲ ျဖစ္မိေလသည္။ ေနာက္တေန႔တြင္ ေမာ္ကၽြန္းျမိဳ့ ေရႊဒဂၤါးလက္ဖက္ရည္ဆိုင္၌ သူငယ္ခ်င္းမ်ားနွင့္ စကားေျပာၾကရင္းထို စိတ္မေကာင္းစရာ ျဖစ္ရပ္ေလးကို ျပန္ေျပာမိသည္။ ထို႔ေနာက္ က်ေနာ္၏ စိတ္ကူးတြင္ "ေမတၱာေရစင္ ေဖာင္ေဒးရွင္း" ဟူေသာ အမည္ျဖင့္ ျမစ္၀ကၽြန္းေပၚရွိ ေရငန္ထိုးေသာ အရပ္မ်ားတြင္ နွစ္လက္မ အ၀ီစိတြင္းအား တူးေဖာ္မည့္ အစီအစဥ္ ရွိလာေၾကာင္း ဖြင့္ေျပာျပ၏။ ေရျမင္ပါလ်က္ ေရမေသာက္ရေသာ ဘ၀မ်ား၊ ေရပတ္လည္၀ိုင္းလ်က္ ေရငတ္ဆာေလာင္ေနေသာဘ၀မ်ားစြာ၏ တစိတ္တေဒသကိုမွ်ပင္ ျဖစ္ေစ ေသာက္ေရ မြတ္သိပ္ေနေသာ ဆႏၵမ်ားကို ျဖည့္စြမ္းနိုင္ၾကပါေစ၊ ခ်မ္းသာမႈ႔ ရၾကပါေစဟု ဆႏၵျပင္းစြာ ျဖစ္မိေၾကာင္းကိုလည္း ေျပာမိေလသည္။ “ေမတၱာ ေရစင္" ထိုစကားလံုးေလးမ်ားကို ရြတ္လိုက္လွ်င္ပင္ နွလံုးသားထဲ ေအးျမသြားသည္။ “ ေမတၱာေရစင္ေဖာင္ေဒးရွင္း” လူသားအခ်င္းခ်င္း ခ်မ္းသာမႈ ရေစခ်င္ေသာေစတနာမွန္ ရွိၾကသည့္ အလႈရွင္မ်ား၏ စြမ္းအားျဖင့္ ဆိုလွ်င္ တနွစ္ကို သံုးတြင္းေတာ့ တူးနိုင္မည္ဟု ယံုၾကည္သည္။ လက္ဖက္ရည္ဆိုင္တြင္ သူငယ္ခ်င္းတေယာက္က “ ဒီ အလုပ္ေလာက္ ကိုမ်ားကြာ ဒီေလာက္ ၾကီးၾကီးက်ယ္က်ယ္လို႔ မင္း ထင္ေနသလား” ဟု အေထ့အေငါ့ ေျပာသည္။ ခါတိုင္းစကားနိုင္လုေျပာေနၾက ျဖစ္သျဖင့္ က်ေနာ္လုပ္ေသာ အလုပ္တိုင္း ဒီလိုပဲ ေျပာေနၾက က်ေနာ္ကလဲ သူ႔ကို ေျပာေနၾက။ သို႔ေသာ္ ယခုကိစၥတြင္ေတာ့ မတူပါ။ ေငြေၾကးပမာဏအားျဖင့္ တဆယ့္နွစ္သိန္းဟု ဆိုနိုင္ေသာ္လည္း က်ေနာ္တို႔၏ နွလံုးသား အတြင္းရွိ အမ်ားကို ခ်မ္းသာေစခ်င္သည့္ ေမတၱာတရာ၏ မမာဏကို မည္သို႔ တိုင္းတာမည္နည္း။ ယခုေလာေလာဆယ္တြင္ေတာ့ က်ေနာ့္ဆိုင္၀န္ထမ္းမ်ားက “ေမတၱာေရစင္ ေဖာင္ေဒးရွင္း” ၏ ၀န္ထမ္းမ်ား အလႈရွင္မ်ား ထည့္၀င္ေသာ ရန္ပံုေငြကို စုစည္းကာ တနွစ္ကို သံုးတြင္း တူးမည္။ တတြင္းတူးျပီးတိုင္း ၄င္းတြင္း အမွတ္စဥ္တြင္ ပါ၀င္လႈဒါန္းေသာ အလႈရွင္အမည္မ်ားကို ေရကန္တြင္တပ္ထားခဲ့မည္။ အလႈရွင္မ်ားထံသို႔ ေငြစာရင္းရွင္းတမ္း ဂုဏ္ျပဳလႊာ။ ရြာသူရြာသားမ်ား ေသာက္ေရခ်ိဳကို ေပ်ာ္ရႊင္စြာ သံုးစြဲကာေနသည့္ ဓါတ္ပံုတပံု၊ ကမၸည္းေက်ာက္ျပား ဓာတ္ပံုတပံုတို႔ ျပန္ပို႔ ေပးမည္။ ေတြးေနရင္းကပင္ က်ေနာ္လည္း စိတ္နွလံုး ေပ်ာ္ရႊင္ၾကည္နူးလာမိေလသည္။ “ေမတၱာေရစင္ ေဖါင္ေဒးရွင္း" တြင္ မည္သည့္ ဘာသာ၀င္ မည္သည့္လူမ်ိဳးမဆို အလႈေငြ ထည့္၀င္နိုင္သည္။ တကယ္ေတာ့ ဘယ္ဘာသာ ဘယ္လူမ်ိဳးမဆို လူဟာလူပါပဲ။ လူတေယာက္မွာ ေလာဘေဒါသ ေမာဟ ရွိတတ္သလို ကရုဏာတရား၊ ေမတၱာစိတ္၊ ကိုယ္ခ်င္းစာစိတ္ လည္းရွိသည္။ လူအမ်ားခ်မ္းသာမႈ ရေစခ်င္ေသာ ၾကည္လင္ေအးျမသည့္ ေစတနာလည္း ရွိသည္ဟု ယံုၾကည္သည္။ ထို ေမတၱာတရား အလင္းေရာင္တို႔ တစစီျပန္႔က်ဲေနရာမွ စုစည္းလိုက္ေသာအခါ အင္မတန္အားေကာင္းသည့္ ၾကီးမားက်ယ္ျပန္႔ေသာ အေအးဓာတ္ အလင္းအားၾကီး ျဖစ္မလာနိုင္ဘူးလား။ အခုေတာ့ ထိုအေအးဓါတ္ အလင္းဓါတ္ၾကီး၏ အက်ိဳးသက္ေရာက္မႈ အျဖစ္ ေမတၱာေရစင္ ေဖာင္ေဒးရွင္း စီမံကိန္း တြင္းအမွတ္ ၁ ကို ေမာ္လျမိဳင္ကၽြန္းျမိဳ့နယ္ နတ္မႈးေက်းရြာအုပ္စု၊ ေက်ာင္းေတာ္ရာ ေအာင္လႈိင္ ေက်းရြာေလးတြင္ တူးေဖၚေအာင္ျမင္ခဲ့ပါျပီ။ က်ေနာ့္ စိတ္အာရုံထဲတြင္ ေရခ်ိဳစက္ေရတြင္း ဖြင့္ပြဲေန႔က ေပ်ာ္လြန္း၍ ငိုၾကရရွာေသာ သက္ၾကီးရြယ္အို ဘိုးဘြားနွစ္ဦး၊ အားရေက်နပ္လြန္း၍ အျပံဳးပန္းေ၀ေနေသာ ဆရာေတာ္ အိမ္တြင္ရွိသမွ် ေရပံုးေရခြက္၊ အိုးခြက္ပါမက်န္ ေလွေပၚတင္၍ ေရခ်ိဳလာသယ္ၾကေသာ ရြာသူရြာသားမ်ား၊ ထိုမွ "ေသေတာ့မယ့္ကေလးကို ေလ က်မေခါင္းေခါက္မိတာ" ဟု မခ်ိတင္ကဲ ဆို႔နင့္စြာ ေရရြတ္ရရွာေသာ ကေလးအေမ မေဌးတို႔၏ မ်က္နွာမ်ားကို ရုပ္ရွင္အေနွး ျပကြက္မ်ား သဖြယ္ ျပန္ျမင္မိျပန္၏။ ေၾသာ္... “မ်က္ရည္နဲ႔ ရင္းခဲ့ရေသာ ေသာက္ေရခ်ိဳ တခြက္" ေပတကား။ဘၾကီးထြန္း(ေမာ္ကၽြန္း)ဖုန္း-၀၄၂-၅၀၁၈၂

ေမြးေန႔နဲ႔ ေအာ္သံ

2011-10-18T09:56:00.000-07:00

ကိုမင္းကိုနိုင္ ၄၉ နွစ္ေျမာက္ ေမြးေန႔မွသည္ အသက္ရာေက်ာ္ရွည္၍ ျပည္သူမ်ား၏ အက်ိဳး တိုင္းျပည္အကိ်ဳးကို သယ္ပိုးနိုင္ပါေစ..လို႔..ဆုေတာင္းေပးပါတယ္။ ဆုေတာင္းေပးသာေပးရပါတယ္ဗ်ာ ကိုမင္းကိုနိုင္ အသက္ရာေက်ာ္ရွည္ျပီး ျပည္သူ႔အက်ိဳးကို သယ္ပိုးေနခဲ့ရင္ ၂၀၀၈ ဖြဲ႔စည္းပံုၾကီးကလဲ ဆက္လက္တည္ျမဲေနဦးမယ္ဆိုရင္ ကိုမင္းကိုနိုင္ ဆက္ျပီး ေထာင္ထဲမွာေနရဦးမလားလို႔လဲ ေတြးေနမိပါတယ္။ က်ေနာ္တို႔ေတြ ဖမ္းဆီးခံနိူင္ငံေရးသမားေတြ လြတ္ေျမာက္ေရး ဆိုျပီးေအာ္လိုက္ ေအာ္တဲ့သူေတြက ဖမ္းခံရတဲ့နိုင္ငံေရးသမားေတြျဖစ္လိုက္ ထပ္ေအာ္လိုက္ၾက ေနာက္ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ အဖမ္းခံရေတာ့ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္လြတ္ေျမာက္ေရး ဒို႔အေ၇း ေအာ္ၾကရျပန္ေကာ ေအာ္တာက ဒို႔အလုပ္ လႊတ္တာက သူတို႔အလုပ္ ဆိုျပီးေအာ္ၾကရတာကိုးဗ်ာ။ တကယ့္တကယ္ေဒၚစု ကိုလႊတ္ေပးျပီး ဘာဆက္ေအာ္ရမွန္းမသိ ေၾကာင္ေတာင္ေတာင္ေတာင္ျဖစ္ရမလားမသိ ေဒၚစုကလဲ လႊတ္လာလိုက္ ျပန္ဖမ္းခံရလိုက္ ျပန္ေအာ္လိုက္ၾက ျပန္လြတ္လာလိုက္ ကိုး ေဒၚစုလြတ္လာေပမဲ့ မလြတ္ေသးတဲ့ ကိုမင္းကိုနိုင္ ဦးခြန္ထြန္းဦးနဲ႔ အျခား အညတ နိုင္ငံေရးအက်ဥ္းသားေတြ နိုင္ငံေရးအက်ဥ္းသား ပုဒ္မ အတတ္မခံရတဲ့သူေတြလဲ ရွိေသးေတာ့ တခါလြတ္ေျမာက္ေရး ေအာ္ရျပန္ေကာဗ်ာ။ က်ေနာ္တို႔က အျမဲပဲ ေအာ္ေနရမွာလား ေအာ္ရင္ေကာ သူတို႔က လႊတ္ေပးလို႔လား လႊတ္လႊတ္မလႊတ္လႊတ္ ေအာ္ရမွာပဲလား လႊတ္တာဟာ ေအာ္တာနဲ႔ တိုက္ရိုက္ပတ္သက္ေနသလား။ က်ေနာ္လဲ စဥ္းစားေနမိပါတယ္။ က်ေနာ္တို႔ ေအာ္တိုင္းေတာ့ လႊတ္ေပးတယ္ရယ္ေတာ့ မရွိပါဘူး။ သူတို႔ လႊတ္ေပးခ်င္လို႔သာ လြတ္တယ္ပဲ ရွိတာပါ။ သူတို႔ကေကာ လႊတ္ေပးခ်င္သလား ဆိုေတာ့ လႊတ္မေပးခ်င္ပါဘူး မလႊတ္ရင္ မျဖစ္တဲ့အေျခအေနမ်ိဳးမွာ လႊတ္ေပးတာမ်ိဳးပါ။ တကယ္က အကုန္လံုးကို ခၽြင္းခ်က္မရွိလႊတ္ျပီး ျမန္မာျပည္ရဲ့ျပႆနာအရပ္ရပ္ကို စုေပါင္း၀ိုင္း၀န္းေျဖရွင္းၾကမယ္ဆို ေျပလည္မွာပါ။ ခုေတာ့ မလႊတ္မျဖစ္မွ လႊတ္ မေတြ႔မျဖစ္မွ ေတြ႔ ဆိုတာအျမဲတမ္း ပါပဲ လြတ္ခါနီးလူေတြကို လႊတ္ တာမ်ိဳး မလႊတ္တာထက္စာရင္ နည္းနည္းလႊတ္တာ မဆိုးဘူး ေကာင္းပါတယ္ ဆိုတာမ်ိဳး က်ေနာ္တို႔ ဖက္က အျမဲေျပာေနရေတာ့တာပါပဲ။ အဲ့ဒီလိုေျပာေတာ့ မင္းက လႊတ္တာ မၾကိဳက္လို႔လား မေက်နပ္လို႔ လားလို႔ ေမးရင္ က်ေနာ္သေဘာနဲ႔ဆို မေက်နပ္ပါဘူး အစထဲက ဖမ္းဖို႔ မေကာင္းတဲ့သူေတြကို နွစ္ရွည္ဖမ္းထားျပီးမွ ျပန္လႊတ္တယ္ဆိုရင္ေတာင္ဒါ..အရင္းပဲ ျပန္ရေသးတာ..ဖိနပ္တို႔ လက္နွိပ္ဓါတ္မီးတို႔ ဦးထုတ္တို႔ငွါးထားတာ သံုးလို႔၀မွ ျပန္ရတဲ့ သူရဲ့ အရင္းျပန္ရျခင္းမ်ိဳးပဲ ခံစားရတာပါ။ခုေတာ့ ဖိနပ္ေဟာင္းေတာ့ျပန္ေပးတယ္ လက္နွိပ္ဓါတ္မိးနဲ႔ ဦးထုတ္ဆက္ယူထားဦးမယ္ မင္းဖိနပ္အသစ္ေလး စီးသြားဦးမယ္လို႔ ဗိုလ္က်တဲ့ အေပါက္မ်ိဳးပါ ဗိုလ္ေတြဆိုေတာ့လဲ ဗိုလ္က်တာေနမွာေပါ့ေလ။ ဒါေပမဲ့လဲ က်ေနာ္တို႔ေတြ အေပၚသာ ဗိုလ္က်နိုင္တာပါလက္နက္ကိုင္ထားသူခ်င္း အေပၚမွာေတာ့ ဗိုလ္မက်နိုင္ပါဘူး။ ဒါေပမဲ့လဲဗ်ာ ကမၻာၾကီးေပၚမွာ စီးပြါးပ်က္လို႔ ရာသီဥတုေဖါက္ျပန္လို႔ ဒုကၡသုကၡေတြေရာက္ပါတယ္ ဆိုကာမွ ကိုယ့္အျခင္းျခင္း ညီညြတ္ဖို႔က အူလႈိက္သည္းလႈိက္မျဖစ္တာ ဆိုးပါတယ္။ ဒါေပမဲ့လဲ ဘာတတ္နိုင္မွာလဲေလ။ ဒါေမမဲ့ လူမ်ားစုၾကီးရဲ့ ကိုယ္စား တကယ္ပဲ လူထုကို ကိုယ္ျခင္းစာနာျပီး လူထုနဲ႔အတူ လူထုေရွ႔က ရပ္တည္ခဲ့ၾကတဲ့ နိုင္ငံေရးအက်ဥ္းသားဆိုတာ လႊတ္ခ်င္လို႔ အကုန္လႊတ္လိုက္တယ္ပဲထားဦး။ တကယ္လြတ္လပ္မႈ႔ မရွိတဲ့ က်ေနာ္တို႔ နိုင္ငံမွာ ေနာက္ထပ္ဖိနွိပ္မႈေတြရွိတိုင္း ေနာက္ထပ္တြန္းလွန္ပုန္ကန္မႈေတြရွိေနဦးမွာပါ။ ဒါဆို နိုင္ငံေရးအက်ဥ္းသားေတြ ထပ္ေပၚလာဦးမွာေပါ့။ က်ေနာ္တို႔ကလဲ ထပ္ေအာ္ရဦးမွာေပါ့ေလ။ အဲ့ဒီလို မေအာ္ရင္ မင္းက ဘာလုပ္မလဲဆိုလဲ ကိုယ္က စြမ္းတဲ့သူမွ မဟုတ္ပဲေလ။ ဘာတတ္နိုင္မွာလဲ။ ေအာ္တာကိုက ဒို႔အလုပ္ရယ္လိုျဖစ္ေနပါျပီ တခါတေလေတာ့လဲ ေအာ္ရတာကိုလဲ ရွက္လာပါျပီ။ ဒါေပမဲ့လဲ ေအာ္ၾကရဦးမွာပါ။ ေအာ္တယ္ဆိုရင္ေတာင္က်ေနာ္တို႔က က်ည္ကြယ္မ်က္ကြယ္မွာ သူေသေသ ကိုယ္ေက်ေက် ေအာ္လို႔ရတဲ့သူေတြပါ။ ျပည္တြင္းထဲက နိုင္ငံေရးအက်ဥ္းသားအကုန္လႊတ္ စာတန္းပါတီရွပ္၀တ္ထားသူေတြလို မဟုတ္ပါဘူး။ ဒီလူေတြ က အက်ဥ္းေထာင္နဲ႔ရင္းျပီး( ေအာ္နည္းတမ်ိဳးနဲ႔)လုပ္ၾကတာပါ။ဒီလူေတြက ေပ်ာ္လို႔ ဗြီဒီယိုအရိုက္ခံရခ်င္လို႔ မရင့္က်က္လို႔ေတာ့ ဟုတ္မယ္မထင္ပါဘူး။ အမ်ိဳးသား ေသြးစည္းညီညြတ္ေရးကိုဖ်က္လို႔ ဖ်က္ဆီး လုပ္တာလဲမဟုတ္ပါဘူး။သံဃာေတာ္ေတြနဲ႔ ေက်ာင္းသားျပည္သူေတြရဲ့ ျငိမ္းခ်မ္းစြာ ဆႏၵျပ အမ်ိဳးသားရင္ၾကားေစ့ေရးေတာင္းဆိုမႈ႔ကို အၾကမ္းဖက္နွိမ္နင္းခံရျခင္းနွစ္ပတ္လည္ေန႔ ေရႊ၀ါေရာင္ေတာ္လွန္ေရးနွစ္ပတ္လည္ေန႔ လုပ္တာ မလုပ္သင့္ဘူးလားဗ်ာ။ ေသဆံုးသြားရသူေတြ အဖမ္းဆီးခံရသူေတြက ေပ်ာ္လို႔ လုပ္ၾကတာမွ မဟုတ္တာပဲေလ။ မိသားစုေတြ ခ်စ္သူေတြရဲ့ရင္ေတြ ေၾကမြလို႔။က်ေနာ္တို႔မွာ လူစုျပီး က်ေနာ္တို႔ ဆႏၵကို မေဖၚထုတ္ရင္ ဘယ္လို ေဖၚထုတ္ရပါမလဲ။ ခဏေလာက္ေတာ့ ေစာင့္ၾကည့္ပါဦးတဲ့။ေစာင့္ရတာလဲ ေမာပါ့ ေအာ္ရတာလဲ ေမာပါ့ ေမာေတာ့ေမာတာေပါ့ ဒါေပမဲ့ ေအာ္ေတာ့လဲ ေအာ္ၾကရဦးမယ္ထင္တာပါပဲ။ ဒီေတာ့ကိုမင္းကိုနိုင္နဲ႔ ၈၈ ေခါင္းေဆာင္ေတြကိုလဲ အျပင္မွာ အျမဲလြတ္လြတ္လပ္လပ္နဲ႔ နိုင္ငံအက်ိဳး တိုင္းျပည္အက်ိဳးကို အျမန္ဆံုးလြတ္ေျမာက္လာျပီး ေနာက္ထပ္လဲ အျမဲလြတ္လပ္ေနျပီး လုပ္နိုင္ကိုင္နိုင္ၾကပါေစလို႔ ဆုေတာင္းေပးပါတယ္ဗ်ာ။ ျပႆနာရဲ့အရင္းအျမစ္ကို မရွင္းပဲ အကိုင္းအခက္ေလာက္ပဲ ျပဳျပင္ရွင္းလင္းလုပ္ေနသ၍ေတာ့ ေနာက္နွစ္ေပါင္း ဆယ္ခ်ီရာခ်ီ က်ေနာ္တို႔ မ်ိဳးဆက္အလိုက္ ေအာ္ေနၾကရဦးမွာပါပဲ မေအာ္ပါနဲ႔လို႔ တားလို႔ ရတာမ်ိဳးမွ မဟုတ္တာ ဒါလူထုအသံ လူထုေရွ႔က မားမားရပ္သူေတြရဲ့ အသံကိုး နိုင္ငံေရးအက်ဥ္းသားဆိုတာ မိုးေပၚကက်လာတဲ့သူေတြမွ မဟုတ္တာကိုးေလ။ ဒီေတာ့ မေအာ္ခ်င္ေပမဲ့လဲ ေအာ္ဖို႔ေတာ့ျပင္ထားၾကရဦးမွာပါပဲ။ ေနာက္နွစ္မွ သည္ တသက္လံုး ကိုမင္းကိုနိုင္ေမြးေန႔နွင့္ ကိုမင္းကိုနိုင္အျမန္ဆံုး ျပန္လည္လြတ္ေျမာက္ပါေစ လို႔ မေအာ္ရပါေစနဲ႔ေတာ့ဗ်ာ။

ေခြးသားစားၾကရာ၀ယ္

2011-09-21T21:06:00.001-07:00

တခါတေလေတာ့လဲ ေရမ်ားေရနိုင္ မီးမ်ားမီးနိုင္ေခတ္ၾကီးမွာ မ်က္နွာငယ္ရပါတယ္ဗ်ာ ဒီအခ်ိန္မွာ ဒီလိုေျပာေနၾကတာေတြဟာ
ေနာက္တခ်ိန္မွာ ၾကေတာ့ မမွန္ေတာ့ျပန္ပါဘူး လူမ်ားစုၾကီးက လူမ်ားစုၾကီးကျဖင့္ သေဘာတူၾကတယ္ဆိုရင္ျဖင့္ ျပီးသြားေတာ့
တဲ့ဟာကိုး ဒါေၾကာင့္မို႔လို႔လဲ ဒီလူမ်ားစုၾကီးကို လူမ်ားစုၾကီးရဲ့ ဆႏၵကို မနွစ္သက္နိုင္ပဲ ငါတေကာ ေကာခ်င္တဲ့သူေတြ ကိုခ်စ္
ေဖတို႔ နိုင္ငံေတာ္ၾကီးမွာ မ်ားမွမ်ား ျဖစ္ေနရသလား ပဲ။ ဒါေပမဲ့လဲ လူမ်ားစုၾကီးရဲ့ဆႏၵကို အသိအမွတ္ျပဳရသလို လူနည္းစုၾကီးရဲ့
ဆႏၵသေဘာသဘာ၀ကိုလဲ အေလးထား ေလ့လာသင့္တာပဲ အသိအမွတ္ျပဳသင့္တာပဲ မဟုတ္လား။

ေၾသာ္..ကိုခ်စ္ေဖလဲ ၾကီးၾကီးက်ယ္က်ယ္ေတြ ေလွ်ာက္ေျပာေနမိျပန္ပါျပီ ဘာမွမဟုတ္ပါဘူး အခုရက္ထဲ ငယ္ငယ္တုန္းက အ
ေၾကာင္းေလးေတြ ျပန္ေတြးမိေနလို႔ပါ ကိုခ်စ္ေဖတို႔ ငယ္ငယ္က ကိုခ်စ္ေဖတို႔ ေနတဲ့ျမိဳ့က ကရင္နဲ႔ ဗမာနဲ႔ အတူတြဲေနၾကတဲ့ျမိဳ့
ျမိဳ့ေပၚရပ္ကြက္ ၁၀ ရပ္ကြက္မပါေသးပဲ။ ေက်းရြာအုပ္စု ၁၁၅ အုပ္စုမွာ ၆၅ အုပ္စုက ကရင္စကားပဲ ေျပာၾကတဲ့ရြာ အျခားရြာေတြ က ကရင္တ၀က္
ဗမာတ၀က္ေနၾကတဲ့ရြာေတြ ဗမာရြာေတြၾကားမွာ ကရင္ရြာေလးတရြာ ကရင္ရြာေလးေတြၾကားမွာ ဗမာရြာေလးတရြာ အဲ့ဒီလို အ
တူေနၾက သူ႔စကားကိုယ္တတ္ ကိုယ့္စကား သူနားလည္ ၾကတာကိုးဗ်။

ဗမာရြာေလးေတြက နည္းနည္းၾကီးလို႔ ကရင္ရြာေလးေတြက ေက်ာင္းသြားတက္ၾကရတယ္ဆို ကရင္ကေလးေတြက အလုိလို ဗမာ
လိုတတ္ကုန္ၾကေရာ ကရင္ရြာေလးက နည္းနည္းၾကီးလို႔ ဗမာကေလးေတြက ေက်ာင္းသြားတက္ၾကတယ္ဆို ကရင္စကား အကုန္
တတ္ကုန္ၾက ဆိုသလို ေနၾကတာကိုး ဟိုးလြတ္လပ္ေရးမရခင္ အဂၤလိပ္အေျပး ဂ်ပန္အ၀င္ ကရင္ဗမာ အထိကရုန္းျဖစ္ၾကတုန္းက
ေတာင္ တခ်ိဳ႔နယ္ေတြမွာ အျခင္းျခင္း အကာအကြယ္ေပးၾက ကူညီၾကနဲ႔ ေနၾကတာပါ တရြာနဲ႔ တရြာ သတ္ၾက ျဖတ္ၾကတာေတြ
လဲ ရွိေတာ့ ရွိတာေပါ့ ဒါေပမဲ့ ေသေသခ်ာခ်ာ စာရင္းခ်ၾကည့္ရင္ လူဦးေရနဲ႔စာရင္ ေဒသတခုလံုးနဲ႔စာရင္ အေတာ္ကို နည္းပါတယ္
ဒါေပမဲ့လဲ ေနာက္ပိုင္းမွာ လူမ်ိဳးတမ်ိဳးရဲ့ စရိုက္ အားနည္းခ်က္ အားသာခ်က္ေလးေတြအေပၚမွာ အနိုင္ယူ အသာစီးယူျပီးေျပာၾက ဆိုၾကတာေတြေတာ့လဲ ရွိၾကပါတယ္။

တကယ့္တကယ္ေသေသခ်ာခ်ာ နားလည္သေဘာေပါက္လာတဲ့အခါမွာေတာ့ လူမ်ိဳးတမ်ိဳးရဲ့ ဓေလ့ထံုးစံ နဲ႔ အဂၤလိပ္ကို
လိုနီျဖစ္ခဲ့ရတဲ့အခ်ိန္ နယ္ခ်ဲ႔ေတြရဲ့ ေသြးခြဲအုပ္ခ်ဳပ္ေရးက စခဲ့တဲ့ ျပႆနာေတြပါ တဦးနဲ႔တဦး ညွိႏႈိင္းရင္ နားလည္မႈရွိရင္ အဲ့ဒီျပ
ႆနာေတြ ဟာ ဘာမွ မဟုတ္ေတာ့ဘူး ထင္တာပါပဲ။ ခက္တာက အင္အားၾကီးတဲ့ လူမ်ိဳးစုက လူနည္းစုကို လက္နက္အားကိုး
နဲ႔ အနိုင္က်င့္ျပီး ျပႆနာေတြကို မရွင္းပဲ ျငိမ္းခ်မ္းညီညြတ္စြာ အတူတကြပူးတြဲ မေနထိုင္ပဲ ေနရင္ေတာ့ အနိုင္ပဲ ရမွာပါ ျငိမ္းခ်မ္း
ေရးေတာ့ မရနိုင္ပါ ျငိမ္းခ်မ္းေရးမရရင္ ဖြံျဖိဳး တိုးတက္မႈေတာ့ မရနိုင္ပါဘူး လူမ်ိဳးစုၾကီးတခုလံုး အိမ္ေျပာင္းသလို ကိုယ့္ဘိုးဘြားမိဘ ဓါးမဦးခ်ေနထိုင္လာတဲ့ ေနရာကေန အားလံုးေျပာင္းေရြ႔ထြက္ခြါသြားဖို႔ ဆိုတာ
မျဖစ္နိုင္ပါဘူး မျဖစ္လဲ မျဖစ္ေကာင္းပါဘူး။ ျငိမ္းျငိမ္းခ်မ္းခ်မ္းရွိဖို႔ ညီညီညြတ္ညြတ္ တန္းတူရည္တူရွိမွျဖစ္မွာ မဟုတ္ပါလား။

ေၾသာ္..ဘယ္ေရာက္ကုန္ပါလိမ့္ ခုတေလာျငိမ္းခ်မ္းေရးအသံေတြ ၾကားပါမ်ားလို႔ သံေယာင္လိုက္သြားမိတာ ကိုခ်စ္ေဖေျပာခ်င္တာ
က ဒါမဟုတ္ပါ ေခြးသားအေၾကာင္း ကိုခ်စ္ေဖတို႔ ငယ္ငယ္တုန္းက ၀က္သားေစ်းက တပိႆာ ၁၄ က်ပ္ အမဲသားက ၁၂ က်ပ္ လက္ဖက္ရည္တခြက္
တက်ပ္ အဲ့ဒီအခ်ိန္တုန္းက ေခြး သားက တပိႆာကို ၆ က်ပ္ရယ္ပါ ေခြးသားကို မင္းတို႔ ျမိဳ့ကလဲ အဲ့ဒီလို ေပၚျပီးေရာင္းၾကသ
လား ဆိုေတာ့ မေရာင္းၾကပါဘူး မေရာင္းၾကဘူးလားဆိုေတာ့လဲ ေရာင္းၾကပါတယ္။ အဲ ခိုးေရာင္းၾကတာပါ။ ဒီတုန္းက ကိုခ်စ္ေဖ
နဲ႔ ခင္မင္တဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြ မိသားစုတစုက ေခြးသားစားပါတယ္ ေခြးသားစားတယ္ဆိုတာ အဲ့ဒီတုန္းက မစားေကာင္းဘူး ရြံစရာ
ေကာင္းတယ္ ေခြသားစားတယ္ဆိုတာ ဒီ.....ေတြပဲစားတာ ေျပာၾကဆိုၾကေတာ့ ေျဗာင္ေတာ့မစားၾကဘူးေပါ့ဗ်ာ ဒါေပမဲ့လဲ ရရင္ေတာ့ ေဆးဖက္၀င္တယ္ အပူနိုင္တယ္ ဒူလာေကာင္းတယ္ မီးယပ္ေကာင္းတယ္ ဘာညာဆိုျပီးစားၾကတာပါပဲ။

မသိလို႔ စားတာရွိၾကသလို စားမိျပီးမွ ၾကိဳက္လို႔ ဆက္စားၾကတဲ့သူေတြလဲ ရွိပါတယ္ အဲ့ဒီလူေတြထဲမွာ ကိုခ်စ္ေဖလဲ ပါေပါ့ အစကေတာ့ ေၾကာက္ေၾကာက္ရြံရြံနဲ႔စားတာပါ ေနာက္ေတာ့ အေျခာက္လွမ္း အခ်ဥ္ထည့္ အခ်ိဳခ်က္ အစပ္ခ်က္ တရုတ္ခ်က္ ကု
လားခ်က္ ကာလသားခ်က္ အကုန္ခ်က္ ကိုစားေတာ့တာပါ။ စားေပမဲ့ သိုသိုသိပ္သိပ္ေပါ့ဗ်ာ။ မစားတဲ့လူမ်ားစုၾကီးက အမ်ားစုကိုး
စားျပန္ရင္ ေျပာၾကေတာ့မွာကိုး ဒါေပမဲ့ ထူးဆန္းတာက ကိုခ်စ္ေဖတို႔ ျမိဳ့ကေန ခဏထြက္သြားတဲ့ ငါးနွစ္တာ ကာလအတြင္းမွာ
ေျပာင္းလဲသြားတာကို ေျပာရရင္ ယံုၾကပါ့မလားမသိ ကိုခ်စ္ေဖ ၁၉၉၄ ခုနွစ္ နွစ္ဆန္းပိုင္း အိမ္ျပန္ေရာက္ေတာ့ ေခြးသားအတူ
တ၀တျပဲ စားခဲ့တဲ့ သူငယ္ခ်င္းက လာေခၚပါတယ္ ခ်စ္ေဖ မင္းကို ငါစပါယ္ရွယ္ဧည့္ခံဖို႔ ငါ ဆိတ္ကတံုးသားရွာထားတယ္ ခုရက္
ထဲရရင္ မဆံုရတာၾကာျပီ မေကၽြးရတာၾကာလို႔ မင္းကို ငါလာေခၚမယ္လို႔ ေျပာရွာပါတယ္ ဒါေပမဲ့ ကိုခ်စ္ေဖက စိတ္ေျပာင္းသြားပါ
ျပီ ဘာျဖစ္လို႔လဲ မသိဘူး ကိုယ္က အနိုင္က်င့္ခံရတာေတြ မ်ားလာလို႔လားမသိ သခင့္အေပၚ သခင္လို႔ သူက သတ္မွတ္ထားတဲ့
သခင္က သူ႔ေခြးလို႔ သတ္မွတ္မွတ္ မမွတ္မွတ္ သခင့္အေပၚသစၥာရွိတဲ့ သခင္ျပဳသမွ် လည္စင္းခံတဲ့ ေခြးေလးေတြအသက္ကို နိုင္ထက္စီးနင္းသတ္ျဖတ္ျပီး မစားခ်င္ေတာ့ပါဘူး။

ဒါေၾကာင့္ သူငယ္ခ်င္းကို ငါအခု ေခြးသားမစားေတာ့ဘူး လို႔ ေျပာေတာ့ သူက "မေနာက္နဲ႔ေဟ့ေကာင္ မင္းဘာမွတ္လို႔ လဲ ေခြး
သားကို ဟိုတုန္းက ဒို႔.....ေတြ ေခြးသားစားတုန္းက အမဲသားေစ်းရဲ့ တ၀က္ပဲ ရွိတယ္ကြ ခု .....ေတြ ပါ ေခြးသားစားလာ
ေတာ့ ..အမဲသားေစ်းထက္ ၂ ဆ ပိုေစ်းၾကီးသြားျပီ ေဟ့ေကာင္ေရ" တဲ့.."တို႔.....ေတြ ေခြးသားစားတယ္ ေခြးသားစားတယ္
နဲ႔..မင္းတို႔.....ေတြ ေခြးသားလဲစားေရာ ေစ်းက ၂ ဆေပးေတာင္ ရက္ေစာင့္ရတယ္ ေဟ့ေကာင္ေရ"..တဲ့.ေခြးစား စားတယ္
ဓေလ့ကလဲ သိပ္မထူးဆန္းၾကေတာ့ဘူးဆိုပဲ။

လူမ်ားစုၾကီးက စားလာၾကတာကိုး လူမ်ားစုၾကီးက မစားတုန္းကေတာ့ျဖင့္ ဘာျဖစ္သေလး ညာျဖစ္သေလးနဲ႔ ေျပာပါတယ္ တခါတေလ ေတာ့လဲ လူမ်ားရင္ အမွန္မ်ား ျဖစ္သြားသလား လူညီရင္ ဤ ကိုေတာင္ ကၽြဲ ဖတ္လို႔ ရတယ္ေျပာၾကသကိုးဗ်။

ဒါေၾကာင့္ေျပာပါတယ္ ေရမ်ားေရနိုင္ မီးမ်ားမီးနိုင္ လို႔ေျပာၾကတာထင္တယ္ ဒါေပမဲ့ ေရမ်ားေရနိုင္မီးမ်ားမီးနိုင္ ဆိုေပမဲ့လဲ အနည္း
စု ကိုေတာ့ အင္အားနည္းတဲ့သူေတြ လက္နက္မဲ့တဲ့သူေတြအေပၚမွာ အနိုင္အထက္ အဓမၼ မလုပ္မေနရ အတင္းအၾကပ္ လုပ္ရမဲ့ နတ္ျပည္ေရာက္ေအာင္ ဇိကုတ္တင္သင့္ တင္ရမွာပဲ ဆိုတဲ့ အာဏာရွင္ စနစ္ၾကီးကိုေတာ့ မၾကိဳက္ေတာ့တာ မရွိေစခ်င္ေတာ့တာ အမွန္ပါပဲဗ်ိဳ႔..ေခြးသားစားၾကမယ္ဆိုလဲ ညီညီညြတ္ညြတ္ မစားၾကဘူးဆိုလဲ ညီညီညြတ္ညြတ္ေပါ့ ေနာက္ဆံုး မညီညြတ္ရင္ေတာင္မွ
ဒုတ္ဆြဲ ဓါးဆြဲ မလုပ္ၾကေၾကးေပါ့ေနာ္..။ အသက္ေတြလဲ ရလာၾကမွပဲ။ အႏၱရယ္မရွိဘူးဆို သူမ်ားကို မထိခိုက္ဘူးဆို စားခ်င္သူ
ေတြ စားၾကတာ စားၾကပါေစေပါ့ဗ်ာ။.

လက္မွတ္

2011-06-18T04:47:00.001-07:00

လက္မွတ္
ကိုခ်စ္ေဖတို႔ ငယ္ငယ္က ကိုခ်စ္ေဖတို႔ ေက်ာင္းပိတ္ရက္ အဖိုး ေရခ်ိဳးတဲ့အခ်ိန္ဆို
အဖိုးအက်ီအိပ္ကပ္ထဲမွာ အျမဲတမ္းထည့္ထားတတ္တဲ့ အဖိုးက သူ႔အိပ္ထဲက ေန
ဘယ္ေတာ့မွ ဘယ္သူ႔ကိုမွ ေပးမကိုင္တဲ့ ပိုက္ဆံအိပ္ကေလးကို ေမာင္နွစ္မသံုးေယာက္
တိတ္တိတ္ကေလး ယူ့ ျပီးရင္ ပိတ္ဆံအိပ္ကေလးကို အဖိုးေခါင္းအုံးေအာက္ ဒါမွမ
ဟုတ္ ပက္လက္ကုလားထိုင္ေပၚ ေနရာေရြ႔ထား အဖိုးက ေရခ်ိဳးျပီးလို႔ ျပန္လာျပီး သူ႔
အက်ီအိပ္ကပ္ထဲမွာ ပိုက္ဆံအိပ္မေတြ႔ေတာ့ဘူးဆိုရင္ ျပာျပာသလဲျဖစ္ျပီ ျပီးအနီး အ
နားကို စိုးရိမ္တၾကီးလိုက္ရွာ ေနာက္ျပန္ေတြ႔ေပါ့။

က်ေနာ္တို႔ ေမာင္နွမသံုးေယာက္က အျမဲျပံဳးျပံဳး ျပံဳးျပံဳးေနတတ္တဲ့အဖိုး အဲ့ဒီလို ျပာျပာ
သလဲ ျဖစ္ျပီဆို ကေလးေတြ သဘာ၀ေပ်ာ္လို႔ ေနာက္ေတာ့ အဖိုးကက်ေနာ္တို႔ လက္
ခ်က္မွန္း ရိပ္မိသြားျပီး ေရခ်ိဳးသြားတဲ့နားအထိ ယူသြားရရွာပါတယ္။

မ်က္ေစ့ေအာက္ကလဲ အေပ်ာက္မခံေတာ့ပါ ဒါေပမဲ့ က်ေနာ္တို႔ ေမာင္နွမေတြက ဘာ
ေၾကာင့္ အဖိုး(ေမေမရဲ့ အေဖ)ခုလို ျပာျပာသလဲ ျဖစ္ရတာလဲ ဆိုတာကို မသိပါဘူး အဖိုး
က်ေနာ္တို႔ကို မုန္႔ ၀ယ္ေကၽြးတိုင္း သူကိုယ္တိုင္ မျမင္မစမ္းနဲ႔ ပိုက္ဆံကို ရွင္းေပးတာ
ရယ္ ပိုက္ဆံအိပ္ကို အကိုင္မခံတာရယ္ အျမဲတမ္း တစမ္းစမ္း လုပ္တတ္တာရယ္ ေလာက္ ပဲသိျပီး အဖိုးကို စ ေနာက္တာပါ။ တကယ္ေတာ့ က်ေနာ္တို႔ ငယ္ငယ္ မူလ
တန္း ေက်ာင္းသား အရြယ္ မဆလ(စစ္တပ္ပါတီ) ေခတ္မွာ လူမ်ိဳးျခား တရုတ္လူမ်ိဳး
အဖိုးကို မဆလ လူ၀င္မႈၾကီးၾကပ္ေရးက ၀န္ထမ္းေတြက နည္းအမ်ိဳးမ်ိဳးနဲ႔ ဒုကၡေပးေနခဲ့တာပါ။

နည္းအမ်ိဳးမ်ိဳးနဲ႔ ဒုကၡေပးတယ္ဆိုတဲ့ေနရာမွာ စိတ္ညစ္ျပီး ျမန္မာျပည္ကေန အျပီးျပန္
ထြက္ခြာသြားေအာင္ စနစ္တက်လုပ္ခဲ့တယ္လို႔ ထင္ပါတယ္ အသက္ ၄၀ ေက်ာ္ကထဲ
ျမန္မာျပည္ကို ေရာက္ခဲ့တဲ့ အသက္ ၇၀ ေက်ာ္အဖိုးကို လူ၀င္မႈ႔ ၾကီးၾကပ္ေရးရုံးကို ခဏ
ခဏေခၚ ခရီးသြားေသးလား တိုင္းရင္းသားမွတ္ပံုတင္ကို ဘယ္လို ရည္ရြယ္ခ်က္နဲ႔ လုပ္
ခဲ့တာလဲ ခုဘံုေက်ာင္းကို မွန္မွန္သြားလား ဘယ္သူ႔ ေထာက္ပံ့မႈ႔နဲ႔ ရပ္တည္ေနသလဲ
လက္ရွိ တရုတ္ျပည္အစိုးရကို နွစ္သက္သလား စသျဖင့္ အျမဲ ေခၚေခၚေမးျမန္း စစ္ေဆး
ေလ့ရွိပါတယ္။ အဲ့ဒီလို ေခၚစစ္ေဆးေနရုံတင္မက တခါမွာ အဖိုးရဲ့ မွတ္ပံုတင္ကိုပါ စစ္
ေဆးစရာရွိလို႔ဆိုျပီး သိမ္းယူထားလိုက္ပါတယ္။

ျမန္မာျပည္မွာ အနွစ္ ၃၀ ေက်ာ္ ဘာရာဇ၀တ္မႈကိုမွ မက်ဴးလြန္ပဲ ရိုးရိုးျမန္မာ ျပည္သား
တဦးလို ေနထိုင္လာခဲ့ျပီးမွ အသက္ ၇၀ ေက်ာ္၀န္းက်င္ၾကမွ မွတ္ပံုတင္ကို သိမ္းယူခံရ
တယ္ဆိုေတာ့ အဖိုး စားမ၀င္အိပ္မေပ်ာ္ေတာ့ပါ လူ၀င္မႈ႔ၾကီးၾကပ္ေရးရုံးကို သြား မပီက
လာပီကလာနဲ႔ မွတ္ပံုတင္ျပန္ေတာင္း ရုံးက ဟိုရက္ေရြ႔ ဒီရက္ေရြ႔နဲ႔ ေနာက္ဆံုး အဖိုး
ေတာ္ေတာ္ကို စိတ္ဆင္းရဲပါတယ္။ သူဘာအျပစ္လုပ္မိလုပ္လဲ အဲ့ဒီလိုလုပ္မိလို႔ အျပစ္
ရွိတယ္ဆို တခါထဲသာ ေသနတ္နဲ႔ ပစ္သတ္လိုက္ပါ က်ည္ဆံတေတာင့္မွ ငါးက်ပ္ပဲ တန္ပါတယ္ ဆိုျပီး အဖိုးက လ၀ကအရာရွိေတြကို ေျပာလဲ ျပန္မေပးပါဘူး အဖိုးအေနနဲ႔
အေတာ္ပဲ စိတ္ဆင္းရဲခဲ့မွာပါ။ ေနာက္ေတာ့ ကိုခ်စ္ေဖတို႔ အေဖ ဦးေလးေတြကလဲ လိုက္အာမခံ အသက္လဲၾကီးပါျပီ ဘယ္ခရီးမွလဲ မသြားပါဘူး ဘယ္သူေတြနဲ႔မွလဲ အဆက္အသြယ္မလုပ္ပါဘူး ဆိုျပီး လိုက္ေျပာမွ အဖိုးရဲ့ မွတ္ပံုတင္ေလးျပန္ရပါတယ္ အဲ့ဒီမွတ္ပံုတင္ေလးကိုလဲ သူ႔လက္ထဲက အဖိုးဆံုးသည့္အထိ အေပ်ာက္မခံေတာ့ပါ။

လြတ္လပ္ေရးမရခင္ ၁၉၃၂ ခုနွစ္ ၀န္းက်င္ေလာက္ကတည္းက ျမန္မာျပည္ကို အလုပ္
လာလုပ္ ရတဲ့ပိုက္ဆံေလး တရုတ္ျပည္ကို ျပန္ပို႔ လုပ္ခဲ့တဲ့အဖိုးဟာ ၁၉၄၈ ျမန္မာျပည္
လြတ္လပ္ေရးရျပီးကတည္းက ျမန္မာျပည္မွာပဲ အျပီးေနထိုင္ေတာ့မယ္ ဆံုးျဖတ္ျပီး တိုင္းရင္းသား မွတ္ပံုတင္ကို လုပ္ထားခဲ့တာပါ အဖိုးတို႔တုန္းက တိုင္းရင္းသားမွတ္ပံု
တင္နဲ႔ နိုင္ငံျခားသားမွတ္ပံုတင္ နွစ္သက္ရာနွစ္မ်ိဳးစလံုးလုပ္ခြင့္ရွိတဲ့အထဲက ျမန္မာျပည္
မွာပဲ ေနထိုင္ေတာ့မယ္လို႔ ဆံုးျဖတ္ထားတဲ့ အဖိုးက တိုင္းရင္းသားမွတ္ပံုတင္ပဲ လုပ္ခဲ့ျပီး
တိုင္းရင္းသားမွတ္ပံုတင္ရရွိခဲ့တာပါ ။

ကိုခ်စ္ေဖတို႔ အဖြားရြာမွာ ရိုးရိုးရြာသားတေယာက္လိုပဲ ရွာေဖြစားေသာက္ သားသမီး
ေတြ အိမ္ေထာင္က် အသက္ၾကီးျပီး အလုပ္မလုပ္နိုင္ေတာ့မွ အေမတို႔ အေဒၚတို႔နဲ႔ အတူ ေနထိုင္တာပါ အဖိုးက အသက္ၾကီးလာေပမဲ့ အျမဲတမ္း အလုပ္ကို ရိုးရိုးသား
သားလုပ္ ေျဖာင့္ေျဖာင့္မတ္မတ္ေန ၾကိဳးၾကိဳးစားစားလုပ္ ဆင္းရဲရင္ ဆင္းရဲပါေစ သား
သမီးေတြကို မတရားရွာေဖြ မေကၽြးနဲ႔ ဆိုတာ အဖိုးရဲ့ တရားပါ။ အိမ္မွာလဲ အဖိုးလုပ္နိုင္
တဲ့အလုပ္ေတြကို အဖိုးက ကိုယ္တိုင္ပဲ လုပ္ပါတယ္ အဖိုးရဲ့ အက်ီေဘာင္းဘီ(အဖိုးက
တရုတ္ေဘာင္းဘီပဲ အျမဲ၀တ္ပါတယ္)ကို ကိုယ္တိုင္ပဲ ေလွ်ာ္ဖြတ္တာပါ သားသမီးေတြ
ေလွ်ာ္ေပးတာေတာင္ မၾကိဳက္ပါဘူး။

အဲ့ဒီလို ရိုးရိုးသားသားေနထိုင္လာခဲ့ အဖိုးအတြက္ လက္ထဲက အျမဲ မခ်တဲ့ ပိုက္ဆံအိပ္
ေလးထဲမွာ အဖိုးရဲ့ ျမန္မာတိုင္းရင္းသားမွတ္ပံုတင္ေလးရွိေနတာပါ။ ကိုခ်စ္ေဖတို႔ နိုင္ငံရဲ့ လူ၀င္မႈ႔ ၾကီးၾကပ္ေရး ဥပေဒအရ တရားမ၀င္ ၀င္ေရာက္လာတဲ့ နိုင္ငံျခားသားကို လြတ္
ရက္မရွိ ေထာင္အက်ဥ္းခ်ထားတာမ်ိဳးေတြလဲ ရွိေတာ့ အဖိုးအေနနဲ႔ ထိတ္လန္႔တာမ်ိဳး ျဖစ္မွာပါ။

အရင္တုန္းကေတာ့ တရား၀င္ေနထိုင္ခြင့္နဲ႔ တရား၀င္လက္မွတ္ဆိုတာမ်ိဳးကို ေျပာသံ
ၾကားေနၾကံဳေနေပမဲ့ သိပ္စိတ္၀င္တစားရယ္မျဖစ္ခဲ့ပါဘူး ကိုခ်စ္ေဖတို႔ ကိုယ္တိုင္ အိမ္
နီးခ်င္းနိုင္ငံမွာ တရားမ၀င္ေနထိုင္ရေတာ့မွ တိုင္းတပါးနိုင္ငံမွာ တရား၀င္ေနထိုင္ခြင့္
လက္မွတ္တခုခုဟာ အေရးပါတယ္ဆိုတာ ပိုခံစားမိလာတာပါ။ ကိုယ္လဲ ခုေတာ့ ကိုယ့္
မွာရွိတဲ့ လက္မွတ္ေလးကို တစမ္းစမ္း ပိုက္ဆံအိပ္ေလး ထဲက မထုတ္တမ္းထည့္ထား
ေပမဲ့ ခဏခဏ ထုတ္ၾကည့္ေနတတ္ပါျပီ ေပ်ာက္သြားခဲ့ရင္လို႔ စိုးရိမ္တတ္ေနပါျပီ။

ကိုခ်စ္ေဖတို႔ တရား၀င္ေနထိုင္ခြင့္ရတဲ့ နိုင္ငံသားမွတ္ပံုတင္ရထားတဲ့ ျမန္မာျပည္မွာဆို
ရင္ေတာ့ ကိုခ်စ္ေဖတို႔ အတြက္ ဘာပူစရာလိုမလဲ လို႔ေတာ့လဲ မထင္ပါနဲ႔ ျမစ္၀ကၽြန္း
ေပၚမွတ္ပံုတင္နဲ႔ ရန္ကုန္သြားရင္ ဧည့္စာရင္းတိုင္ရ အခန္႔မသင့္ရင္ စစ္ေဆးေမးျမန္းခံ
ရ တျပည္လံုးအတူတူပါပဲ ကိုယ္တိုင္းျပည္ ကိုယ့္နိုင္ငံထဲမွာ လြတ္လပ္စြာ သြားလာခြင့္
တည္းခိုေနထိုင္ခြင့္ တကယ္ေတာ့ရၾကတာမဟုတ္ပါ။

ကခ်င္ျပည္နယ္မွာေနထိုင္တဲ့ မွတ္ပံုတင္နဲ႔ ကရင္ျပည္နယ္လာရင္ သကၤာမကင္း ေမး
ျမန္းခံရ ဟိန္းေဟာက္ခံရ နဲ႔ ကိုယ့္နိုင္ငံသားျဖစ္တယ္ဆိုတာ မွတ္ပံုတင္ေပၚမွာ ဆိုသလို
ျဖစ္ေနတာပါ။ တကယ္ေတာ့ ကိုခ်စ္ေဖတို႔ သာမာန္အရပ္သားေတြက တတိယတန္းစား
နိုင္ငံသားေတြ ကန္႔သတ္ခံ နိုင္ငံသားေတြ နိုင္ငံသားကဒ္ မရသူေတြ ျဖစ္ေနခဲ့တာၾကာပါ
ျပီ နိုင္ငံျခားတိုင္းျပည္ တျပည္ျပည္မွာ တရား၀င္ေနထိုင္ခြင့္ လက္မွတ္ရွိထားခဲ့ရင္
ေတာင္ က်ေနာ္တို႔ သြားခ်င္တဲ့ေနရာကို သြားနိုင္ခြင့္မ်ိဳးရနိုင္ပါေသးတယ္ေလ။

တကယ့္တကယ္ ကိုယ့္မွာရွိတဲ့ လက္မွတ္ေလးနဲ႔ ကိုယ့္နိုင္ငံအနွ႔ံ လြတ္လြတ္လပ္
လပ္ ေနထိုင္ခြင့္ သြားလာခြင့္ ဘယ္ေတာ့မွ ရနိုင္လာမွာပါလိမ့္ လို႔ေတြးေနမိတယ္ဗ်ာ။

၀မ္းေရး

2011-04-17T15:44:00.000-07:00

၀မ္းေရး

နို႔ဆာတဲ့သား
အေမေမွ်ာ္တဲ့
ညေန။

အေမ..
အေမ..
သားေပ်ာက္တဲ့..အေမ

ဒီေတာင္ရိုး
မုဆိုး ပုခံုးေပၚ
ေသြး..စက္လက္နဲ႔ ပါသြားတယ္။ ။

မိုးစဲေန

အရင္တုန္းကလို..

2011-04-08T21:20:00.000-07:00

ငယ္ငယ္တုန္းကေတာ့ အသက္ ငါးဆယ္တန္း လူၾကီးဆိုတာ အဖိုးၾကီးေတြပါလားလို႔ ထင္ထား
ခဲ့တာ ကိုယ္ကိုယ္တိုင္ ငါးဆယ္နားကို ေတာ္ေတာ္ၾကီးကပ္လာေတာ့ (၃ နွစ္အလို)မွ ေၾသာ္..
အသက္ငါးဆယ္ဆိုတာလဲ ငယ္ေသးတာပဲ ေျပးႏူိင္လႊားႏူိင္ အလုပ္လုပ္နိုင္ေသးတာပဲ လို႔ ပဲ ေျဖေတြးပါတယ္။ တကယ္ေတာ့ ဒါဏ္ရာဒါဏ္ခ်က္ေပါင္းစံု ၾကံဳရင္ၾကံဳသလို စား အိပ္ စနစ္တ
က်ရယ္ က်မ္းမာေရးအသိရွိရွိရယ္ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ေစာင့္ေရွာက္ခဲ့ မဟုတ္ေလေတာ့ ခုအခ်ိန္မွာ
ေတာ္ေတာ္ေလး က်မ္းမာေရး ခ်ိဳ႔ယြင္းလာတာေတာ့ အမွန္ပါပဲ။

တကယ္က သိပ္ငယ္လွေတာ့တဲ့အရြယ္ေတာ့ မဟုတ္ေတာ့ပါဘူး ဒုတိယအရြယ္ထဲကို ထဲထဲ
၀င္၀င္ ေရာက္ခဲ့ျပီးျပီ တတိယအရြယ္ကို ကူးခါနီးဆိုပါေတာ့ ကိုခ်စ္ေဖကို ေမြးေတာ့ ကိုခ်စ္ေဖ
အဖိုးက ၄၂ နွစ္ပဲရွိေသးဆိုပဲ ခု ကိုခ်စ္ေဖရဲ့ ညီေလးအရြယ္ေပါ့။ ဘာရယ္ေတာ့လဲ မဟုတ္ပါ
ဘူး ေနရင္းထိုင္ရင္း သြားလာလုပ္ကိုင္ရွာေဖြ စားေသာက္ရင္း ၾကီးလာခဲ့ၾကရာက မေတြ႔ျဖစ္
ေတာ့တဲ့ မေတြ႔ နိုင္ေတာ့တဲ့ ငယ္သူငယ္ခ်င္းေတြကို သတိယလာမိတာရယ္ အခ်ိန္ေလးက
ရေနတာရယ္ နဲ႔ ေရးမိတာပါ။

ကိုခ်စ္ေဖ ခုတေလာ သူငယ္ခ်င္း နွစ္ေယာက္ကို သြားသတိယေနမိတယ္ ကိုခ်စ္ေဖ ငါးတန္း
နွစ္မွာ တခန္းထဲ ေဘးခ်င္းကပ္ ေရွ႔ေနာက္ အတူထိုင္ခဲ့ရတဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြပါ။ ကိုခ်စ္ေဖ ငါး
တန္းဆိုေတာ့ လြန္ခဲ့တဲ့ နွစ္ေပါင္း ၃၆ နွစ္ေလာက္က ေပါ့။ တေယာက္က မာမြတ္တဲ့ ေက်ာင္း
နာမည္ကိုက မာမြတ္ အရပ္ရွည္ရွည္ အသားလတ္လတ္ အိႏၵိယႏြယ္ဖြား ဘာသာျခား ကေလး
ဘ၀ထဲက အလြန္းသည္းခံတတ္ စိတ္ရွည္တတ္တဲ့သူ အဲ ကေလးဘ၀တုန္းကေတာ့ ဘယ္သိ
ပါ့မလဲေနာ။ အသက္ၾကီးလာမွ ျပန္ေတြးၾကည့္မိတာ။

သူက မုန္႔စားေက်ာင္းဆင္းရင္ အျခားေသာ သူငယ္ခ်င္းေတြလို မုန္႔ေရာင္းတဲ့ ေစ်းတန္းဖက္
သြား မုန္႔တခုခု ၀ယ္စား အဲ့ဒီလိုမ်ိဳး မရွိပါဘူး အခန္းထဲက သူထိုင္တဲ့ စာေရးခုန္ေလးမွာပဲထိုင္
ဟိုေငးဒီေငး အျခားသူငယ္ခ်င္းေတြက မုန္႔စားဖို႔ ေခၚလဲ မစား လာေၾကြးရင္လဲ ျပံဳးျပီး ငါမဆာ
လို႔ပါ မင္းတို႔ မုန္႔ေပးတာ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ ဆိုတာမ်ိဳး ကေလးဘ၀ေလးထဲက ေျပာတတ္သူ
တေန႔ ေန႔လည္ မုန္႔စားေက်ာင္းဆင္း ေက်ာင္းျပန္တက္ခါနီး ကိုခ်စ္ေဖနဲ႔ ေဘးျခင္းကပ္ အတူ
ထိုင္ မာမြတ္က သူ႔ခုံ္ေလးမွာ မထိုင္ပဲ ဗလာစာအုပ္ထဲက စာရြက္ေဟာင္းေလးနဲ႔ သူ႔ ခုံေလး
ကို ထပ္ခါတလဲလဲ သူပြတ္ေနေတာ့ ကိုခ်စ္ေဖလဲ မေနနိုင္ပဲ “ေဟး..မာမြတ္ မင္းခုံက ဘာျဖစ္
လို႔လဲ” လို႔ ေမးျဖစ္တယ္။ သူက “ ဘာမွ မျဖစ္ပါဘူးကြာ ငါလႊတ္ပစ္လိုက္ပါျပီ” တဲ့ အဲ့ဒါနဲ႔ ကို
ခ်စ္ေဖကလဲ “ မင္းဘာျဖစ္လို႔ ဘာကို လႊတ္ပစ္ျပီး ဘာလို႔ ခုံကို သုတ္ေနတာလဲ” လို႔ ထပ္ေမး
ေတာ့မွ “ ငါမေျပာခ်င္ပါဘူးကြာ” တဲ့ ကိုခ်စ္ေဖက မရမကေမးေတာ့မွ “ဟိုေကာင္ေတြကြာ..
ငါ့ ခုံထဲမွာ ငါမစားတဲ့ အသားကို လာထည့္ထားတယ္ ခုံေတြကိုလဲ သုတ္သြားတယ္” တဲ့။

ဘယ္ေကာင္ေတြလဲ လို႔ ေမးေနတုန္း “ ေဟ့ေကာင္ ခ်စ္ေဖ မင္းက သိရင္ဘာလုပ္မလို႔လဲ ငါ
တို႔ သုတ္တာ ကြာ” လို႔ ကိုခ်စ္ေဖတို႔ထက္ အသက္ၾကီးတဲ့ အရြယ္လဲၾကီးတဲ့ ေမာင္ေမာင္က ေျပာလာပါတယ္ ကိုခ်စ္ေဖကလဲ ေတာ္ေတာ္ကို ခံျပင္းတယ္ သူ႔ဘာသာေနတဲ့ ဘာသာျခား သူငယ္ခ်င္းကို အုပ္စုဖြဲ႔ အရြယ္အားကိုးနဲ႔ အနိုင္က်င့္တယ္လို႔ ခံစားရတယ္ အဲ့ဒါနဲ႔ “ မင္းတို႔ မ
တရားဘူး မင္းတို႔ အနိုင္က်င့္တာ” လို႔ ကိုခ်စ္ေဖက ေျပာလဲေျပာေရာ ဘာေျပာေကာင္းမလဲ
ကိုခ်စ္ေဖကို သူတို႔ ညီအကိုေတြ ၀ိုင္းထိုးၾကိတ္ လိုက္တာ ၾကယ္ေတြလေတြ ျမင္သြားတာပါပဲ။

မာမြတ္နဲ႔ ေဘးက အျခားသူငယ္ခ်င္းေတြ ၀ိုင္းမဆြဲရင္ ဘယ္ေလာက္ေတာင္ခံရမလဲ မသိဘူး
ဒါေပမဲ့ ဘယ္ေနမလဲ ရန္ျဖစ္တယ္ဆိုတဲ့ သတင္းက ျပန္႔သြားေတာ့ အတန္းပိုင္ဆရာ ဦးေအာင္
ျမင့္ ေရာက္လာျပီး ရန္ျဖစ္တဲ့ေကာင္ေတြ အကုန္ ခုန္ေပၚတက္ လက္ပိုက္ေနဆိုလို႔ ကိုခ်စ္ေဖ
လဲ အပစ္ေပးခံရတဲ့ထဲ အဆစ္ပါရေသး။

အဲ့ဒါနဲ႔ ေနာက္ ရွစ္တန္းေလာက္မွာ မာမြတ္ေက်ာင္းက ထြက္ျပီး သူ႔အေဖပိုင္ သံလုပ္ငန္းကို ၀င္လုပ္ပါတယ္။ ကိုခ်စ္ေဖတို႔ ၁၀ တန္းေလာက္မွာ သူ႔အိမ္က ေပးစားတဲ့ သူနဲ႔ ဘာသာတူ ေဆြမကင္း မ်ိဳးမကင္းေကာင္မေလးနဲ႔ အိမ္ေထာင္က်သြားပါတယ္။ ေနာက္ ကိုခ်စ္ေဖလဲ ျမိဳ့က
ေနထြက္ျပီး ၁၉၉၄ အိမ္ျပန္လာေတာ့ မာမြတ္က အေတာ္ပဲ စီးပြားျဖစ္ေနပါျပီ ကိုခ်စ္ေဖက
ေတာမွာ စပါးၾကိတ္တဲ့စက္ေလးလုပ္ေတာ့ လိုအပ္တဲ့ စက္ပစၥည္းကို သူ႔ဆိုင္မွာပဲ ၀ယ္ရတာ
ပါ မာမြတ္တို႔ ဆိုင္က ပစၥည္းမွန္ ေစ်းမွန္ျဖစ္ျပီး သူတို႔ဆိုင္မွာမရွိရင္လဲ ေစ်း မနာရေအာင္ ပစၥည္းအမ်ိဳးအစားသိေအာင္ အျမဲေျပာျပပါတယ္။

ကိုခ်စ္ေဖကေတာ့ စဥ္းစားတာေပါ့ မာမြတ္က ငယ္ငယ္တုန္းကလဲ စိတ္ရွည္ျပီး သည္းခံတယ္
စိတ္ထားလဲေကာင္းတယ္ သူ႔ဘ၀က ပံုမွန္ ေအးေအးခ်မ္းခ်မ္း လဲရွိပါတယ္ေပါ့ တကယ္ေတာ့
ကိုခ်စ္ေဖက ေနာက္မွ သိတာပါ သူက ကိုခ်စ္ေဖတို႔ ျမိဳ့က သူတို႔ ဘာသာ ဘုရားေက်ာင္းေဂါ
ပက လူၾကီး ဦးမာမြတ္ ဦးမာမြတ္နဲ႔ အားလံုးက ေလးေလးစားစား ရွိၾကတာဆိုပဲ။ ကိုခ်စ္ေဖက
ေတာ့ ဘယ္ဘာသာ မို႔ ေကာင္းတယ္ မေကာင္းဘူးရယ္ မဆိုလိုခ်င္ပါဘူး လူပုဂၢိဳလ္
အေနနဲ႔ ေျပာတာပါ။ စိတ္ရွည္သည္းခံတတ္တဲ့ သူငယ္ခ်င္းက ၾကီးလာေတာ့လဲ သူ႔ဘာသာ သူ
ရိုးရိုးေအးေအးနဲ႔ သူ႔မိသားစု ဘ၀ေလးကို တည္ေဆာက္ေနတာပါပဲ။ ေနာက္ ကိုခ်စ္ေဖတို႔ ျမိဳ့
ကေန ေဂါပကလူၾကီးေတြထဲက လူေရြးျပီး ဘုရားဖူး လႊတ္ေတာ့ သူပါသြားပါတယ္။ ကိုခ်စ္ေဖ
က ေနာက္ေတာ့ သူျပံဳးေနတယ္။ ဟိုး..ငယ္ငယ္တုန္းက ျပံဳးတဲ့ အျပံဳးမ်ိဳး။ ကိုခ်စ္ေဖက ေတာ့
ကၽြတ္ဆပ္ဆပ္ မာေက်ာေက်ာ မဟုတ္ရင္ မတရားရင္ မတတ္သာလို႔သာ ျငိမ္ေနရင္ ျငိမ္ေနရ
မယ္ အခြင့္သာတာနဲ႔ ျပန္ေျပာဖို႔ ျပန္တုန္႔ျပန္ဖို႔ အျမဲ ေတြးမိေနတတ္ေတာ့ ျပႆနာ အလီလီ
နဲ႔ သူ။ ေၾသာ္ ေတြးမိတာပါ ဘ၀ဆိုတာ ရိုးရိုး သားသား စိတ္ရွည္ရွည္ နဲ႔ ျဖတ္သန္းရင္လဲ ရ
ေပသား ကလားေပါ့ဗ်ာ။

ေနာက္ သူငယ္ခ်င္းတေယာက္ ကေတာ့ အဲ့ဒီငါးတန္းတုန္းက စသိတာပါပဲ။ သူက ပန္းခ်ီသ
မား သူ႔ မွာ ပံုဆြဲတဲ့ ဗလာစာအုပ္သက္သက္ရွိတယ္ အဲ့ဒီထဲမွာ ပံုေလးေတြ သူအျမဲဆြဲပါတယ္
သူ႔ ဆြဲတဲ့ ပံုေလးေတြကို ကိုခ်စ္ေဖက သေဘာက် အထင္ၾကီးရင္း ခင္သြားၾကတာ သူက စာ
ေရးရင္ လဲ အျမဲ ေသေသသပ္သပ္ အက်ႌအ၀တ္အစား ၀တ္ရင္လဲ ေသေသသပ္သပ္ သူက
စကားေျပာလဲေကာင္းတဲ့သူ သူ႔ေဘးမွာ သူငယ္ခ်င္းေတြက အျမဲ၀ိုင္းျပီး သူေျပာတာ နား
ေထာင္ေနရသူမ်ိဳး အဂၤလိပ္ရုပ္ရွင္ကား အတူတူၾကည့္ၾကတာျခင္း အတူတူ တလံုးမွ နားမ
လည္တာျခင္းလဲ အတူတူ သူျပန္ေျပာျပတဲ့ အဂၤလိပ္ရုပ္ရွင္ဇတ္ကားကို အားလံုးက နားေထာင္
ရေလာက္ေအာင္ ေျပာတတ္တာမ်ိဳး ကေလးဘ၀ထဲက ဇ က ရွိတာ။ သူ႔နာမည္က ေဇာ္မင္း။

တေန႔ေတာ့ သူက ေက်ာင္းကို ေက်ာက္ခဲလို အတံုးေလး တတံုး ယူလာပါတယ္ အျခား ဘယ္
သူ႔ကိုမွ မျပပဲ ကိုခ်စ္ေဖကို ျပပါတယ္ အဲ့ဒါ မင္းသိလား ေဆးသၾကားတုံး ကြ ေသာက္ေရ အိုး
ထဲကို စိမ္ထားရင္ ေရခ်ိဳတယ္ အဲဒါ ငါတို႔ အတန္းထဲက သူေတြ ေရခ်ိဳခ်ိဳေသာက္ရေအာင္ မင္း
နဲ႔ ငါနဲ႔ ေသာက္ေရအိုးထဲကို ထည့္ထားမယ္ မင္းဘယ္သူ႔မွ မေျပာနဲ႔ အဲ့ဒါနဲ႔ ေသာက္ေရအိုး နွစ္
အိုး ထဲကို ကိုခ်စ္ေဖနဲ႔ သူနဲ႔ အတူ ေဆးသၾကားတံုးေလးကို စိမ္ထားလိုက္တယ္။ အိုးႏႈတ္ခမ္း
စပ္ကို ေဆးသၾကားျမန္ျမန္ေပ်ာ္ေအာင္ လက္နဲ႔ ပြတ္ေပးလိုက္ေသး။

ေနာက္ သိပ္မၾကာပါဘူး ေသာက္ေရခ်ိဳ တယ္ ေသာက္ေရခ်ိဳတယ္ဆိုျပီးေသာက္လိုက္ၾက ခ
ဏေန အိမ္သာကိုေျပး ဆီးစြန္႔လိုက္ၾကနဲ႔ ေဆးသၾကားက ဆီးရႊင္တယ္ဆိုပဲ။ အဲ့ဒီလိုနဲ႔ သိပ္မ
ၾကာဘူး ဒါဘယ္သူလုပ္တာလဲ ဆိုျပီး နားမလည္ပါးမလည္နဲ႔ လုပ္ရလား အားလံုး ဒုကၡေရာက္
ကုန္ရင္ ဘယ္လိုလုပ္မလဲ ဆိုျပီး ေဆးသၾကားတရားခံကို ရွာပါေလေရာ မေဖၚရင္ တတန္းလံုး
ကို ရိုက္မယ္ အမွန္အတိုင္း ၀န္ခံရင္ အျပစ္ကို ေလွ်ာ့ေပးမယ္ ဆိုေတာ့ တရားခံ ကိုခ်စ္ေဖတို႔
နွစ္ေယာက္လဲ တေယာက္ သံုးခ်က္စီ အရိုက္ခံရ ပါေလေရာ။

ခုေတာ့ အဲ့ဒီသူငယ္ခ်င္းက သစ္ေတာဌါနမွာ ေတာေခါင္း လုပ္ရတာ သူမ်ား မသထာေရစာေပး
တာေကၽြးတာစားရလို႔ ဆိုျပီး အလုပ္ကထြက္ျပီး ၀ိပႆနာ အားထုတ္ရင္း ဘုန္းၾကီးအျပီး၀တ္
သြားပါျပီ။ တကယ့္ကို အပီအျပင္ ဘုန္းၾကီးစာလိုက္ တရားအားထုတ္ ဓမၼာစရိယတန္းေအာင္
ေအာင္လုပ္ျပီး ေတာရြာေလးတရြာမွာ ရိပ္သာေထာင္မယ္လို႔ ရည္ရြယ္ထားတယ္ လို႔ ကိုခ်စ္ေဖ
ကို အုဲ့ဒီတုန္းက ေျပာျပပါတယ္။

ခု..ရက္ထဲၾကမွ ငါးတန္းတုန္းက ငယ္သူငယ္ခ်င္း နွစ္ေယာက္ကို သတိယေနမိတာ။ ကိုခ်စ္ေဖ
နဲ႔ ခုခ်ိန္ ျပန္ေတြ႔ ရင္ ခ်စ္ေဖ မင္းကေတာ့.. အရင္တုန္းက လိုပဲ..အရင္တုန္းကလိုပဲ လို႔ ေျပာခံ
ရဦးမလားမသိ။

ၾကည္ညိဳစရာ လႊတ္ေတာ္အမတ္မ်ား

2011-02-15T19:47:00.000-08:00

မေျပာခ်င္ပါဘူးဗ်ာ

သူမ်ားတကာေတြ စိန္ေကာင္းေက်ာက္ေကာင္းေရာင္းတဲ့ထဲ ေဆးရိုးသယ္က ကန္႔လန္႔ ကန္႔လန္႔ လို႔ေျပာခံရဦးမယ္

ဒါ့ေၾကာင့္ေျပာတာ ျပည္ပအားကိုး ပုဆိန္ရိုး အဆိုးျမင္၀ါဒီေတြလို႔ ထပ္အေျပာခံရဦးမယ္

ရာဇပုလႅင္ဖင္ကပ္ပါလာတယ္လို႔ပဲေျပာေျပာ စိုင္ေကာ္လို႔ ျခံဳေပၚေရာက္တယ္ပဲေျပာေျပာ

မိုးေပၚက က်လာတဲ့ ၾကိဳတင္မဲေတြနဲ႔ အမတ္ျဖစ္တယ္ပဲေျပာေျပာ အမတ္ေတာ့ အမတ္ျဖစ္တာပဲေလ

ဒီတေခတ္မွာ အမတ္ျဖစ္တယ္ဆိုကတည္းက အမတ္ျဖစ္တယ္လို႔ မွတ္ေပါ့ဗ်ာ

ခုေတာ့..ထစ္ကနဲဆို ေကာင္းတယ္လို႔ တခါမွ မေျပာၾကဘူး လို႔ပဲဆိုဆို..

မေျပာခ်င္ပါဘူးဆိုကာမွပဲ မေနနိုင္မထိုင္နိုင္ေျပာမိျပန္တယ္ဗ်ာ

ဟိုစကားပံုလို..

ယိုသူမရွက္ ျမင္သူရွက္ လို႔ ဆိုျပန္ရင္လဲ ေျပာခံရဦးမယ္ ငါ့တို႔ အမတ္မင္းဆိုတာ ျပည္သူ႔ ကိုယ္စား ကိုယ္စားလွယ္ေတြကြ

မင္းလို တိုင္းတပါးကၽြန္ အဲ ကိုယ့္တိုင္းျပည္မွာ ကိုယ္လုပ္ကိုင္မစားပဲ တိုင္းတပါးမွာ ကၽြန္သြားခံတဲ့ သူမဟုတ္ဘူးကြ လို႔ အေျပာ

ခံရမယ္ ဆိုရင္လဲ ခံရေပေတာ့မယ္.

ဒီလိုပါ

ဧရာ၀တီက တင္ထားတဲ့ ၾကက္ေျပးေနျပည္ေတာ္က အမတ္မင္းေတြရဲ့ ဓါတ္ပံုေတြကိုသာ ရႈ႔စားပါေတာ့ဗ်ာ.

ဘယ္က ဘယ္လို ဥပဓိရုပ္ေတြလဲဆိုတာေတာ့..ဗ်ာ သိတယ္မွလား..

ကခ်စ္ေဖတို႔က ေနရာစံု လပ္လွ်ားလပ္လွ်ား ေလွ်ာက္သြားဘူးသူဆိုေတာ့ ေျပာရရင္..အဲ..

ဟို..

ဒီ..က ေခါင္း(ေဆာင္)ေတြလိုလို ဘာလိုလိုဗ်ာ.

ဗမာစကားတလံုးမွ မတတ္တဲ့ နိုင္ငံျခားသားတေယာက္ေယာက္ကို ျပ ၾကည့္ရင္လဲ

ဘာေျပာမလဲ.

သိၾကတယ္မွလား..

မေျပာခ်င္ေတာ့ပါဘူးဗ်ာ..

လူမွာ အ၀တ္ ေတာင္းမွာအကြပ္တဲ့

နဂိုရွိမွ နကိုင္းထြက္ သတဲ့..

ေၾသာ္..ၾကားလို႔မွ မေတာ္..

ဒီလူေတြက လူထု ကိုယ္စားလွယ္တဲ့ဗ်ာ.ဘယ္သူဘယ္၀ါရယ္ေတာ့ မသိရပါဘူး ပုဂၢိဳေရး တိုက္ခိုက္တာလဲမဟုတ္ပါဘူး
ဒါေပမဲ့ဗ်ာ.

ရွက္စရာၾကီး....

ၾကက္ဥနဲ႔ အေၾကာ္

2011-02-04T14:41:00.000-08:00

ၾကက္ဥနဲ႔ အေၾကာ္

(၁)
ေဟ့ေကာင္ ခ်စ္ေဖ
ဗ်ာ
ေယာက္က်ားက ေယာက္က်ားပီပီ ျပတ္ျပတ္သားသား ရဲရဲ ရင့္ရင့္ေျပာစမ္းပါ ဘာပတ္ခၽြဲ နပ္ခၽြဲ
လုပ္ေျပာေနတာလဲ
ဗ်ာ..ဟုတ္ကဲ့ ဦးေလး
ေအး..မင္းမွတ္ထား ငါဘယ္ေတာ့မွ မဟုတ္တာမလုပ္ဘူး မမွန္တာမေျပာဘူး ငါ့ထမင္းကို ငါရိုး
ရိုးသားသားရွာစားတယ္ ဘယ္သူ႔ဆီကမွ လက္ျဖန္႔ေတာင္းမစားဘူး..
ဗ်ာ..ဟုတ္ကဲ့ဦးေလး သိပါတယ္ဗ်ာ
ေဟ့ေကာင္..လူၾကီးက မင္းတို႔ ဘ၀မွာ အဲ့ ၀ထၳဳဆန္ဆန္ေျပာရရင္ မင္းတို႔ဘ၀ခရီးရွည္ၾကီးကို ေလွ်ာက္တဲ့ေနရာမွာ အေလ့အက်င့္ေကာင္းေတြ ရေစခ်င္လို႔ေျပာတာကြ ငါ့ကို မေငါ့နဲ႔
ဟုတ္ကဲ့ မေငါ့ပါဘူးဦးေလး
ငါ့ကိုၾကည့္ ငါအေၾကာ္ေက်ာ္တယ္ ငါ့ေဖာက္သည္ေတြ ငါကိုယ္တိုင္ပို႔တယ္ ငါ့အေၾကာ္ကို သူ
မ်ား အေၾကာ္ေတြနဲ႔ ယွဥ္လိုက္ရင္ မၾကီးေတာင္မွ မငယ္ေစရဘူး အျမတ္အမ်ားၾကီး ငါ့အတြက္
မက်န္ေပမဲ့ ငါ့အလုပ္ကို ငါဂုဏ္ယူတယ္
ဟုတ္ကဲ့ဦးေလး ဦးေလးအလုပ္ကို က်ေနာ္လဲ သေဘာက်ဂုဏ္ယူပါတယ္
ေဟ..ဘာျဖစ္လို႔လဲကြ
ဒီလိုပါ က်ေနာ္က မုန္ဟင္းခါးစားရင္ အေၾကာ္မပါပဲ စားရရင္ အရသာ မေတြ႔ပါဘူး အေၾကာ္ပါမွ အေၾကာ္ကၽြတ္ကၽြတ္ေလးရယ္ မုန္ဟင္းခါးရည္ေလးရယ္ ေမွ်ာခ်ျပီးစားရတာ ကို သေဘာက် ေတာ့ ဦးေလးတို႔လို အေၾကာ္ေက်ာ္မဲ့သူေတြ မရွိရင္ က်ေနာ္အတြက္ အခက္ပါ ဒါ
ေၾကာင့္ ဦးေလးအလုပ္ကို က်ေနာ္လဲ သေဘာက်ပါတယ္ ဦးေလးရဲ့ ရိုးရိုးသားသား အေၾကာ္ကို စားရလို႔လဲ ဂုဏ္ယူပါတယ္
ေအး..ခ်စ္ေဖ..မင္းကေတာ့ စကားေျပာရင္ ရိတိတိ ေငါ့ေတာ့ေတာ့နဲ႔
ဗ်ာ မဟုတ္ပါဘူး ဦးေလး က်ေနာ္မေငါ့ပါဘူး တကယ္ေျပာတာပါ
ေအး..ဘာျဖစ္ျဖစ္ ျပတ္ျပတ္သားသား ေျပာ ရိုးရိုးသားသားလုပ္ ကြ
ဟုတ္ကဲ့ခင္ဗ်ာ က်ေနာ္ ရိုးေျမက် ဦးေလးစကားကို မွတ္သားထားပါ့မယ္.
ေဟ့ေကာင္ လုပ္ျပန္ျပီ..
ဦးေလး ..က်ေနာ့္ အရိုးေျမက်ျပီးေတာ့ ထိမွတ္ထားမယ္ေလ. ေနာက္ပိုင္းေတာ့ က်ေနာ္လဲ မ
မွတ္နိုင္ေတာ့ဘူး.ေပါ့..
မင္းကေတာ့ လုပ္ျပန္ျပီ..ေအးေအး..ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ညေနေက်ာင္းဆင္းရင္ ငါတို႔ ျခင္း၀ိုင္းကိုလာ
ခဲ့ ကိုယ္လက္လႈပ္ရွား တာ ထမင္းစားေကာင္း အိပ္ေပ်ာ္တယ္ကြ.
ဟုတ္ကဲ့ဦးေလး က်ေနာ္မွတ္စုထဲမွာ မွတ္ထားလိုက္ပါ့မယ္
ဟာ..ဒီေကာင္..သြားသြား..ေက်ာင္းတက္ေခ်.

ဟုတ္ကဲ့ခင္ဗ်..ဟုတ္ကဲ့ခင္ဗ်

ေဟ့ေကာင္ခ်စ္ေဖ
ေဟ
မင္းဘာေတြ ယဥ္ေက်းေနတာလဲ
ေဟ.တင္စိုး တို႔ ရပ္ကြက္ထဲက ဦးေလး ဦးထြန္းရင္ကြာ ငါ့ကို ဆံုးမေနတာ သူက ရပ္
ကြက္ထဲမွာ ဘယ္သူနဲ႔မွ အဆင္မေျပဘူးကြ သူက သူ႔စိတ္ထဲမွာ ေတြ႔တဲ့အတိုင္းေျပာ
ေတာ့ လူေတြက သူ႔ကို လန္႔ၾကတယ္ သူကေတာ့ အဲ့ဒီလိုေျပာတတ္တာကိုပဲ ေယာက္က်ား
ေကာင္း လို႔ ထင္ေနတာကြ ဂုဏ္ယူေနတာ အဲ့ဒါ ငါ့ကို ဆံုးမေနတာ သူ႔ေယာက္က်ားေကာင္း
ၾကီးကလဲ မလြယ္ပါဘူးကြာ အရိုက္ခံရကိန္း ဟိုတေန႔က တို႔ ရပ္ကြက္ထဲက ေယာက္က်ားစိတ္
ေပါက္ေနတဲ့ ေကာင္မေလးမိညိဳကို ေျပာေနတာ မိညိဳနဲ႔ ရန္ျဖစ္ေရာကြာ ရိုက္မယ္ပုတ္မယ္
ေတာင္ျဖစ္တယ္
ဦးေလးဦးထြန္းရင္က မိညိဳကို နင္က မိန္းကေလးပဲ မိန္းကေလးလို မေနပဲ ေယာက္က်ားေလး
လို ဘာေနစရာလဲတဲ့ နင္ေယာက္က်ားေလးလိုေနေတာ့ေကာ ရုပ္ရွင္ရုံမွာ အေပါ့သြားရင္ မိန္းကေလး အိမ္သာဖက္ကိုပဲ သြားရတာပဲမဟုတ္လားတဲ့ နင္ စစ္ထဲ၀င္ခ်င္ရင္ေကာ စစ္ထဲက
လက္ခံမလားတဲ့ (အဲ့ဒီတုန္းက..ေျပာတာေနာ) အဲ့ဒါနဲ႔ မိညိဳနဲ႔ ရန္ျဖစ္တာ လူၾကီးက လူၾကီးေနရာ မေနဘူး ကိုယ့္ဘာသာကိုယ္ေနတာ ဘာျဖစ္လဲ ဘာညာနဲ႔ စကားကို မ်ားၾကတာ
ေအးေလကြာ မွန္တိုင္း ျပတ္ျပတ္သားသားေျပာတိုင္း တဖက္သားနဲ႔ ရန္ျဖစ္ရရင္ ဘယ္ေကာင္း
မလဲ
ဟုတ္ဘူးကြ..ဦးေလးဦးထြန္းရင္က အဲ့ဒီလိုေျပာလို႔ ဘယ္သူနဲ႔ ရန္ျဖစ္ရတာ ဘယ္သူက စိတ္ဆိုးသြားတာဆိုျပီး မွတ္ထားျပီး ေနာက္လူေတြကိုပါ ထပ္ေျပာျပေနေသးတာ အဲ့ဒါ ငါ့ကိုလဲ
သူ႔လိုမ်ိဳး အမွန္ေတြ႔ရင္ အမွန္အတိုင္းေျပာ ဘယ္သူ႔မွ ဂရုမစိုက္နဲ႔ လူခ်ိဳ စိတ္ေကာက္္ လူ
ေျဖာင့္ စိတ္တို တဲ့ သူနဲ႔ ေတြ႔ရင္ သတိထားေနရတယ္.ခ်ိဳခ်ိဳသာသာေျပာတတ္ရင္ စိတ္ပုတ္ စိတ္ေကာက္ တတ္တဲ့သူ ေျဖာင့္ေျဖာင့္ေျပာတတ္တဲ့သူက စိတ္တိုသလိုလိုရွိေပမဲ့ တကယ္ေတာ့ ေကာင္းတယ္ဆိုပဲကြ..

(၂)
ေဟ..
ကေလး.. ခ်စ္ေဖ
လာျပီလာျပီ.
သားေလး လာလာ
ဒီမွာထိုင္
ေဒၚေဒၚတို႔ မၾကားလိုက္လို႔ကြယ္. ဘယ္အခ်ိန္ထဲက ေအာ္ေခၚေနတာလဲ
ေအာ္..ေဒၚေဒၚ မၾကာေသးပါဘူးခင္ဗ်ာ ခုပဲ တခြန္းနွစ္ခြန္းပဲ ရွိပါေသးတယ္..
ေမေမက ေဒၚေလးသိန္းဆီမွာ ၾကက္ဥ ၀ယ္ခိုင္းလိုက္လို႔ပါ
ေအာ္..ကေလးရယ္ ရပါတယ္ကြယ္.
ခု..အိမ္ကေနတန္းလာတာလား ျမိဳ့ထဲကအျပန္လွည့္၀င္လာတာလား အေမာေျပ အေအးေလး
တခုခုေသာက္ပါဦးလား
ေဒၚေဒၚ က်ေနာ္အိမ္ကေနလာတာပါ မေသာက္ေတာ့ပါဘူး
ေအးေအး ဒါဆို ေဒၚေဒၚတို႔ လယ္ထဲမွာ စိုက္တဲ့ ေျမပဲေလွာ္ေလး စားရင္း
ေဒၚေဒၚၾကက္ဥသြားယူတာေလး ေစာင့္ေနာ္
ဟုတ္ကဲ့ ေဒၚေလးသိန္း
ကေလးက ဘယ္နွစ္လံုးယူမွာလဲကြယ္
ဆယ္လံုးပါေဒၚေဒၚ
ေအးေအး..ေဒၚေလးသြားယူလိုက္ဦးမယ္ ခြင့္ျပဳဦးေနာ္
ဟုတ္ကဲ့ ေဒၚေလး.

ဒီမွာ ေမာင္ခ်စ္ေဖေရ
ေဒၚေလး တလံုး အပိုထည့္ေပးလိုက္တယ္ေနာ္
ၾကက္ဥက ေဖါက္သယ္သြားသြင္းမဲ့ အထဲက အၾကီးဆံုးေတြ ေရြးေပးလိုက္တယ္ေနာ္
ဟုတ္ကဲ့ေဒၚေဒၚ
ဦးရာလူ စနစ္ေပါ့ကြယ္ သားေလးက အရင္လာ၀ယ္ေတာ့လဲ သားေလးကို အရင္ေပးရတာ
ေပါ့ ေနာ္ တလံုးအပိုေပးတာကေတာ့ ေဖါက္သည္ေစ်းနဲ႔ မကြာေအာင္ကြဲ႔ သားတို႔ ဆြမ္းေလာင္းေတာ့လဲ ေဒၚေလးနဲ႔ အတူ ကုသိုလ္ျဖစ္တာေပါ့ကြယ္.
ဟုတ္ကဲ့ ေဒၚေလး ေက်းဇူးတင္ပါတယ္
ေအးေအး သားေလး လမ္းမွာ စက္ဘီးေတြ ကားေတြ ၾကည့္သြားေနာ္
ကေလးေမေမကိုလဲ သတိရေနပါတယ္ ေနေကာင္းလားလို႔ ေမးတယ္လို႔ ေျပာလိုက္ပါေနာ္
ဟုတ္ကဲ့ ေဒၚေလး ေျပာလိုက္ပါ့မယ္..

ေဟ့ေကာင္ခ်စ္ေဖ
ဘာေတြေျပာလိုက္ပါမယ္ လုပ္ေနတာလဲ
ဟာ..ဆန္နီ ဘယ္ကျပန္လာလဲ ငါၾကက္ဥလာ၀ယ္တာကြာ
ဟုတ္လား
ေအး အဲ့ဒီအေဒၚၾကီးက အရမ္းကို ယဥ္ေက်းတာကြာ ငါသူ႔အိမ္မွာ ေစ်းသြားမ၀ယ္ခ်င္ဘူး အေမက လႊတ္လို႔သာလာရတာ သူ႔အိမ္ေရာက္ရင္ ငါမေနတတ္ဘူးကြာ တအားယဥ္ေက်း
ျပီးေဖၚေရြေတာ့ အားနာသလိုလို ဘာလိုလို ငါအေမ့ကို ျပန္ေျပာတိုင္း
အေမကေတာ့ ရီ(ရယ္)ေနတာပဲကြ ငါလဲ အေမ့ေၾကာက္လို႔သာ လာရတာ ဒီအေဒၚၾကီးဆီ
လာေစ်း၀ယ္တိုင္း ဘာအားနာေနမွန္းမသိပါဘူးကြာ အဲ ဘယ္လိုေနရမလဲ မသိပါဘူးကြာ
သူက တမင္တကာ ယဥ္ေက်းျပေနတာေတာ့လဲ မဟုတ္ဘူးကြ အားလံုးကို သူက အဲ့ဒီလိုပဲ
ဆက္ဆံတယ္
ေအး..ခ်စ္ေဖ ငါလဲ အဲ့ဒီလိုပဲ အဲ့ဒီေဒၚေလးသိန္းဆီမွာ ေစ်းသြားမ၀ယ္ခ်င္ဘူးကြ
ဦးေလး ဦးထြန္းရင္ၾကီးစကားနဲ႔ဆို ေဒၚေလးသိန္းက စိတ္ေကာက္စိတ္ပုပ္ တဲ့သေဘာေပါ့ကြာ
ငါေတာ့ အဲ့ဒီလိုမထင္ဘူးကြ သူဘာသာ နဂိုအတိုင္းေျပာတာပဲ ထင္တယ္

ေအး..ခ်စ္ေဖ ငါ့ကိုေတာ့ ဦးေလး ဦးထြန္းရင္က ေျပာဘူးတယ္ ေဒၚေလးသိန္းက ႏႈတ္ကသာ
ခ်ိဳတာပါတဲ့ ေရႊေပါင္တိုးက်ေတာ့ မေလွ်ာ့ဘူးဆိုပဲ
ငါထင္တာေတာ့ ေဒၚေလးသိန္းက အလႈအတန္းဆိုလဲ လက္မေႏွးပါဘူး ရပ္ေရး ရြာေရးဆိုလဲ
ပါတာပါပဲ
မသိေတာ့ပါဘူးကြာ.ေဒၚေလးသိန္းကို ငါစသိထဲက ဒီပံုစံပဲ ဦးေလး ဦးထြန္းရင္လဲ ဒီပံုစံပဲကြ
ေမေမေျပာတာေတာ့ ေဒၚေလးသိန္းက သူတို႔ ငယ္ငယ္ထဲက ဒီလိုပဲတဲ့ ေမေမကေတာ့ မမသိန္း လို႔ ေခၚတယ္ကြ.
ဦးေလးဦးထြန္းရင္ကေတာ့ လူေျဖာင့္ စိတ္တိုပါတဲ့။
ေအး..ကြာ မေျပာတတ္ေတာ့ပါဘူး။။

တကယ္လဲ မေျပာတတ္ခဲ့ပါဘူး
ကိုခ်စ္ေဖတို႔လဲ အသက္ေတြၾကီးလာ ဦးေလးဦးထြန္းရင္လဲဆံုး ေဒၚေလးသိန္းလဲ ဆံုးသြားပါျပီ
ေဒၚေလးသိန္းဆံုးေတာ့ အသက္ ငါးဆယ္မျပည့္ေသး ဦးေလးဦးထြန္းရင္ကေတာ့ အသက္ၾကီး
တဲ့အထိက်မ္းမာေရး ေကာင္းမွေကာင္း ဖ်ားျခင္းနာျခင္းမရွိ အေပၚအက်ႌလဲ တခါမွမကပ္ ျဖစ္မ့ဲ
ျဖစ္ေတာ့ တခါပဲ ဖ်ားပါတယ္ တခါထဲ ဆံုးရွာပါတယ္ ေဒၚေလးသိန္းကေတာ့ တေရွာင္ေရွာင္
ကေန ဆံုးတာပါ

ကိုခ်စ္ေဖလဲ တခါဘူးမွ် မေတြးမိခဲ့ပါဘူး အသက္ေလးရလာေတာ့ ကိုယ့္ဘ၀မွာ မိတ္ေဆြတု
ေတြ မိတ္ေဆြစစ္ခ်င္ေယာင္ေဆာင္သူေတြ ပတ္၀န္းက်င္ဆိုးေတြနဲ႔ ေနရေတာ့မွ ကိုယ့္ၾကံဳခဲရ
တဲ့ ကိုယ့္အေပၚ ခ်စ္ခင္သူေတြ သနားဂရုနာသက္ ဆံုးမသူေတြ ၾကင္ၾကင္နာနာ ဆက္ဆံသူ
ေတြကို ပိုပိုသတိရလာတာမ်ိဳးလား မသိပါဘူး။ မသိရင္လဲ မျဖစ္ေတာ့ပါဘူး ေရႊရတုေမြးေန႔
ေတာင္နီးျပီပဲ ခ်စ္ေဖရယ္ေနာ။

မိုးေပၚေထာင္ပစ္လိုက္တာပါ ဆိုေပမဲ့

2011-01-25T23:49:00.000-08:00

လြန္ခဲ့တဲ့နွစ္ေပါင္း ငါးဆယ္ေလာက္က လူငယ္ေတြၾကားမွာ သေဘာက်နွစ္ျခိဳက္စြဲလမ္းခဲ့ၾက
တဲ့ အခ်စ္၀ထၳဳဇာတ္လမ္းေလးထဲက နာမည္ၾကီး စကားလို “ေမာင္နဲ႔ ခိုင္တို႔ရဲ့ ဘ၀ဟာ နွစ္
လႊာေပါင္းမွ တရြက္ရယ္ျဖစ္ရတဲ့ စြယ္ေတာ္ရြက္ေလးလိုပါ တေယာက္မရွိရင္ မျဖစ္နိုင္ပါဘူး
ေမာင္” တဲ့ အဲ့ဒီ၀ထၳဳက ကိုခ်စ္ေဖတို႔ ေခတ္မွာေတာ့ ဂႏၱ၀င္အျဖစ္က်န္ရစ္ေနတဲ့ ၀ထၳဳတပုဒ္
ရယ္ပါ။ ဒါေပမဲ့ အဲ့ဒီ ဇတ္လမ္းထဲက ဇတ္လမ္းကို အဓိက မွတ္မိေစတဲ့ နိမိတ္ပံုေတြထဲက
စြယ္ေတာ္ရြက္ က ထင္ထင္ရွားရွားရယ္ ျဖစ္က်န္ခဲ့သလို တခါတေလ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ ျပန္ေတြး
ၾကည့္ေတာ့ ျပံဳးခ်င္ခ်င္ရယ္ ကိုယ့္ဘ၀ကလဲ စြယ္ေတာ္ရြက္လို။

ဆိုင္လား မဆိုင္လားေတာ့မသိပါဘူး ကမၻာလံုးဆိုင္ရာ စီးပြါးပ်က္ကပ္ၾကီးကလဲ ကိုခ်စ္ေဖတို႔
ကို ဘယ္ခ်န္္ထားပါ့မလဲ အလုပ္ေတြက လူကိုေလွ်ာ့လိုက္တာ လံုး၀ပိတ္လိုက္တာ အလုပ္ခ်ိန္
ေလွ်ာ့ခ်လိုက္ရတာေတြၾကားထဲမွာ ကိုခ်စ္ေဖတို႔ လူသိုက္ေတြလဲ ဘယ္ခံနိုင္ပါ့မလဲ ငွက္က
ေလးေတြ အစာလုေကာက္ရသလို တေနရာထဲမွာ အစာမရ အစာမ၀ေတာ့ ေနာက္တေနရာ
မွာ အစာရတယ္ဆို ၀ုန္းဆို ၀ိုင္းတိုးၾက လုၾက တြန္းမိၾက တိုက္မိၾက ဆိပ္မိၾက ျဖစ္ရသကိုး။

ကိုခ်စ္ေဖလဲ အဲ့ဒီထဲမွာ အလုပ္က အခ်ိန္္ပိုင္းေလး တခုနဲ႔ မေလာက္ငွေတာ့ အစိုးရဆီကလဲ
ေတာင္းမစားတတ္ေတာ့ ေနာက္ထပ္အလုပ္ေလးထပ္ရွာ အလုပ္ေလး ၂ ခုေပါင္းေတာ့ အလုပ္
တခု ျဖစ္သြားရတာကို ေတြးမိေတာ့ ငယ္ငယ္တုန္းက စိတ္ကူးယဥ္အခ်စ္၀ထၳဳထဲက စြယ္
ေတာ္ရြက္ေလးကို သြားသတိရမိတာပါ။ အလုပ္ေတြသိပ္မ်ားေနလို ပိုက္ဆံေတြ သိပ္ရေနျပီ
လို႔ေတာ့ မထင္ပါနဲ႔ သူလိုကိုယ္လို အခ်ိန္မွီေလး စားနိုင္ေအာင္ လံုေလာက္ရုံပါ။ ဒီၾကားထဲမွာ
ကိုယ္၀ါသနာပါတဲ့ ဘေလာ့လည္တာ စာလိုက္ဖတ္တာ မလုပ္နိုင္ေတာ့ပဲ သတင္းေခါင္းစဥ္
ေလး ေျပးၾကည့္ ျပီး အခ်ိန္္လုနား အိပ္ စား စားဖို႔ သြားဖို႔ျပင္နဲ႔ တေန႔ျပီးတေန႔ ျဖတ္သန္းေနရ
တာပါ ခုေတာင္ အိပ္ခ်ိန္ မ်က္လံုးေၾကာင္ေနတာရယ္ နဲ႔ ေျပာခ်င္တာေလး စာေကာက္ေရးရ
တာပါ။

သနားစရာ မေကာင္းလားဗ်ာ။ မသနားလိုက္ၾကပါနဲ႔ စစ္မႈထမ္းခြင့္ကေန အသက္ ကေက်ာ္
သြားေတာ့ ၀မ္းသာလိုက္ၾကပါေတာ့။ ျမန္မာနိုင္ငံသားေတြထဲမွာ စစ္မႈထမ္းဖို႔ အသက္က
ေက်ာ္သြားတာကို ေတြးမိရင္း အသက္ေက်ာ္တဲ့သူေတြလဲ ေပ်ာ္နိုင္မယ္ေတာ့မထင္ပါနဲ႔ တခု
ခု ေတာ့ လာဦးမွာ။

ကိုခ်စ္ေဖ တို႔ ေထာင္ထဲမွာေနရတုန္းက ရဲဘက္ ရဲဘက္ ရဲဘက္သြားရမယ္ လူတိုင္း လူတိုင္း
နိုင္ငံေရးမႈ႔ကလြဲလို႔ ဆိုျပီဆို အက်ဥ္းသားေတြ အကုန္ မ်က္ကလဲဆန္ျပာ ျဖစ္ၾကျပီ ရဲဘက္ဆို
တာက မသိတဲ့သူေတြအတြက္က အေရးသိပ္မပါေပမဲ့ သိတဲ့သူအဖို႔ကေတာ့ ေသဒါဏ္က်သ
လို အခန္႔မသင့္ရင္ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား က အိမ္ျပန္မေရာက္ေတာ့ဘူး ထြက္ေျပးရင္ ပစ္သတ္
ျပန္မိရင္ ရိုက္သတ္ ပစ္သတ္ မေျပးပဲေနျပန္ေတာ့ ထမင္းကမ၀ ရာသီဥတုကဆိုးနဲ႔ ေသ ဆို
ေတာ့ မိသားစုရွိတဲ့သူေတြဆို ေတြးၾကည့္ပါဗ်ာ ေရွ႔တန္းစစ္ေျမျပင္မွာ မိုင္းရွင္းခံရနဲ႔။

တခ်ိဳ႔ကေတာ့ေျပာမွာ ရာဇ၀တ္သားေတြပဲ ေသလဲ ေနာက္လူေတြ မွတ္သြားတာေပါ့ လို႔ ေျပာ
ေကာင္းေျပာၾကပါမယ္ ဒါေပမဲ့လို႔ တကယ္လို႔ ရာဇ၀တ္သားေတြက တရားသျဖင့္ ျပစ္ဒါဏ္ကို က်ခံရတယ္ဆို ခံသာေသးတာေပါ့ဗ်ာ။ ရပ္ကြက္ လူၾကီးက ဘီဘီစီနားေထာင္တဲ့လူကို ညိဳညင္
လို႔ ခ်ဲထီပစ္ဖမ္းျပီး ေထာင္ ၂ နွစ္က်ေစတာတို႔ ၾကက္တေကာင္ခိုးခ်က္စားမိတာနဲ႔ လူၾကီးအိမ္
ကၾကက္မို႔ ေထာင္တနွစ္က်သြားတာတို႔ ဆိုရင္ အဲ့ဒီလူေတြ ရဲဘက္မွာ ေသသြားတယ္ဆို ကိုယ့္မိသားစုထဲကဆိုရင္ ဘယ္လို ခံစားရမလဲဗ်ာ။

တကယ္ပါ ကိုခ်စ္ေဖလဲ ျမန္မာျပည္သားေတြ ဇတ္နာေၾကာင္း လုပ္ၾကံေျပာေနတာ မႈိင္းတိုက္
ေနတာမ်ိဳး မဟုတ္ရပါဘူး။ အစစအရာရာ အစိုးရမင္းမ်ားကို အသိေပးခြင့္ျပဳခ်က္ရယူျပီးမွ လုပ္
ခြင့္ရ ေနခြင့္ရတဲ့ အေျခအေနမ်ိဳးမွာ လူၾကီးက မၾကည္ျဖဴရင္ “ မင္း စစ္မႈထမ္းခြင့္ အဆိုျပဳလႊာ
တင္ျပီးျပီလား ရုတ္ရုတ္ရုတ္္ရုတ္မလုပ္နဲ႔ အန္အယ္လ္ဒီ လိုလို အန္ဂ်ီအိုလိုလို မလုပ္နဲ႔ ေရွ႔
ၾကည့္ သတိေအးေစ သက္သာထဲပါသြားမယ္ ခိုင္းတာလုပ္ ခံ မေျပာနဲ႔ ကရင္ျပည္နယ္ကို ပို႔
လိုက္မယ္” ဆိုတာမ်ိဳး နဲ႔ ခ်ိန္းေျခာက္ ဗိုလ္က်ေတာ့မွာပါ။

အဲ့လိုဆိုလဲ တပ္ထဲလိုက္သြားမယ္ ဟိုက်မွ ေသနတ္ယူျပီးေျပးတာေပါ့ ဆိုတာလဲ တကယ္
ေတာ့ လြယ္ပါ့မလား အေရွ႔အေနာက္ ပထ၀ီမေၾကညက္လို႔ ျပန္ျပန္အဖမ္းခံရတဲ့ သူေတြ အ
မ်ားၾကီးပါ။ အဲ့ဒီလို ေရွ႔တန္းပို႔တယ္ဆိုျပီး တပ္က ေသနတ္ယူျပီး ထြက္ေျပးလို႔ ပစ္သတ္လိုက္
ရတယ္ဆိုလဲ ေရွ႔တန္းေတာင္ ေရာက္မယ္မထင္။ လုပ္မယ္ဆိုရင္ လုပ္လို႔ ရေနတာကို ေျပာ
တာပါ လစ္ရင္ လစ္သလိုလဲ လုပ္ပါတယ္ ရက္စက္သလား ဆိုတာ ၾကံဳဘူးသူေတြသိပါတယ္။
ေမးေနတာကမွ ၾကာပါဦးမယ္ သူတို႔ ဖက္က လုပ္နိုင္ခြင့္ေတြနဲ႔ေတာ့ ထပ္ခ်ဳပ္လိုက္ပါျပီ ကိုယ့္
ဖက္ကလဲ အဲ့ဒီလို အလုပ္ခံရရင္ ဘယ္လို ေဖါက္ထြက္မယ္ ဆိုတာကို အားလံုးနီးစပ္ရာရာကို
(ကြန္ယက္ ေခတ္စားေတာ့ ကြန္ယက္လိုေပါ့) ျပင္ဆင္ထားၾကရင္ ေကာင္းမယ္ထင္တယ္ဗ်
ေနာ္။ ကိုခ်စ္ေဖတို႔မ်ား ေၾကာက္တတ္ရန္ေကာ မိုးျဖင့္မျပိဳေသးဘူး ေျခေထာက္က တေထာင္
ေထာင္နဲ႔ လို႔ ေျပာရင္လဲ ခံရေတာ့မွာပါ။

လူေတြဆိုတာလဲ ကိုယ့္ျပႆနာကို ကိုယ့္နည္း ကိုယ့္ဟန္နဲ႔ ၾကံဖန္ျပီး ရွင္းတတ္ၾကတဲ့သူေတြ
ဆိုေတာ့ ျပႆနာအသစ္ေတြနဲ႔ ရင္ဆိုင္ရကိန္း ၾကံဳရကိန္း ေျဖရွင္းရကိန္းလဲ ျဖစ္လာမယ္ထင္
ပါတယ္။ လူေတြကို ၾကက္ကေလး ငွက္ကေလးေတြလိုေတာ့ လုပ္ခ်င္တိုင္း လုပ္လို႔ အျမဲတမ္း
ေတာ့ ရနိုင္မယ္မထင္ပါဘူး။ လူေတြျဖစ္ေနတာကိုး ေနာ။ ရဲဘက္ ပို႔ျပီး ရိုက္သတ္လိုက္မယ္
လို႔ ေျပာတာ အုတ္ရိုးေလးဖက္အတြင္းမွာ သာေျပာနိုင္တာပါ အျပင္မွာ စစ္ထဲသြင္းျပီး ေရွ႔တန္း
ပို႔ သတ္လိုက္မယ္ဆိုတာ လြယ္ေတာ့ မလြယ္ပါဘူး။

ခ်ိန္းေခ်ာက္လို႔ ပိုေကာင္းရုံ ညစ္ပတ္လို႔ ပိုေကာင္းရုံ နဲ႔ မသိနားမလည္တဲ့ သူေတြကို စစ္ထဲဆြဲ
သြင္းရင္ အဲ့ဒီဥပေဒၾကီးနဲ႔ အေၾကာင္းျပ နိုင္ရုံ လုပ္တာျဖစ္ျပီး ေထာင္ထဲမွာလို လိုင္း၀င္နိုင္တဲ့
သူေတြ ရဲဘက္မွာ လူေတြကို စည္းရုံးျပီး ထြက္ေျပးနိုင္မဲ့ သူမ်ိဳးေတြကို ရဲဘက္မပို႔သလို ရပ္
ကြက္ထဲမွာလဲ လိုတမ်ိဳး မလိုတမ်ိဳး ဥပေဒအေလွ်ာ့အတင္းနဲ႔ ညစ္ၾကဦးမွာေပါ့ဗ်ာ။ ဒါေပမဲ့ လူ
ၾကည့္လုပ္မွာပါ။ ေထာင္ထဲမွာလဲ လူၾကည့္လုပ္တာပါ။

ဒီတၾကိမ္ လႊတ္ေတာ္ကေတာ့ အာဏာ တရား၀င္ျဖစ္ေအာင္လုပ္လိုက္ျပီး ေနာက္တၾကိမ္
လႊတ္ေတာ္ကေတာ့ အာဏာ အျမဲတမ္းျမဲေအာင္လုပ္တာမ်ိဳး ေကာ မျဖစ္နိုင္ဘူးလားဗ်ာ။
တပ္ခ်ဳပ္ၾကီးက ေျမာက္ကိုရီးယားကို အားၾကေနတာေနာ။ သူ႔ေျမးေလးကို စစ္အာဏာအေမြ
ေပးခ်င္လို႔ တပ္ထဲ မ၀င္မေနရ စစ္မႈထမ္းဥပေဒအရ စစ္မႈ႔ထမ္းခိုင္း ေနာက္ တပ္ကထြက္ ၾကံ
ဖြတ္မွာ ဥကၠဌ တင္ နိုင္ငံေတာ္သမၼတ တင္ရင္ေကာ မရဘူးလားဗ်ာ။ တပ္ထဲကေန႔ အျမန္
ရာထူးတိုးနဲ႔ တပ္ခ်ဳပ္ၾကီးအမိန္႔ နဲ႔ ကာကြယ္ေရးဦးစီးခ်ဳပ္ကေလးမ်ား ျဖစ္လာေလမလား။

တပ္ခ်ဳပ္ၾကီးလဲ သူမ်ိဳးဆက္ေလးကို သူရွင္သန္ေအာင္လုပ္ခ်င္မွာေပါ့ သူဒုကၡေပးခဲ့တာေတြ
မွန္ကန္ေၾကာင္း ေနာက္သူ႔ေျမးေလးက ဆက္လုပ္သြားပါလိမ့္မယ္ဆိုတာမ်ိဳး ခပ္တည္တည္
နဲ႔ လုပ္လာရင္ လုပ္လာမွာ။ သူက ဘယ္သူေတြ ဘာျဖစ္ျဖစ္ ခပ္တည္တည္ပဲ နဲ႔ အတည္ေပါက္
ပဲဗ်ေနာ။ ေဟာ..ခုၾကည့္ ျပည္သူတရပ္လံုးက တခဲနက္ ေရြးေကာက္တင္ေျမွာက္လိုက္တဲ့
လႊတ္ေတာ္အမတ္ေတြနဲ႔ လႊတ္ေတာ္ေခၚေတာ့မယ္ တဲ့ဗ်ားး။ မဲလိမ္တာေတြ မလိမ္ေၾကာင္း
ေရြးေကာက္ပြဲ ေကာ္မရွင္က ဘက္မလိုက္ေၾကာင္း သက္ေသေတြေတာင္ ျပေနလိုက္ေသး။

က်ေနာ္တို႔ကေတာ့ေကာ ရန္ကုန္ျပည္သူ႔လႊတ္ေတာ္အေဟာင္းၾကီးေရွ႔က ျပည္သူ႔ ရင္ျပင္မွာ ကိုဗဒင္ရဲ့ သီခ်င္းကိုသာ ေျပးဆိုလိုက္ခ်င္ပါေတာ့တယ္..တို႔ကေတာ့ တို႔ကေတာ့..လို႔။

ဘုရားစူးပါေစ တကယ့္အျဖစ္ေလး

2011-01-10T18:29:00.000-08:00

ကိုခ်စ္ေဖလဲ ခုရက္ထဲ ဘေလာ့လဲ မေရးနိုင္ ဘေလာ့လဲ မလည္နိုင္ အလုပ္ေလးရွိတုန္း ဖိလုပ္
ေနတာနဲ႔ဗ်ား ဘေလာ့ မိတ္ေဆြ ညီအကိုေမာင္နွမေတြနဲ႔လဲ အဆက္ျပတ္ေနပါတယ္ တခါတခါ
သတင္းေလးအေျပးဖတ္ ေဆာင္းပါးတခ်ိဳ႔ေတာင္မဖတ္အားလိုက္တာမ်ိဳး ဆိုေတာ့ သိပ္ေတာ့
လဲ မေကာင္းပါဘူး ဒါေပမဲ့လဲ ကိုယ့္၀မ္းနာ ကိုယ္သာသိ အလုပ္မရွိ အကိုင္မရွိနဲ႔ တနွစ္ေက်ာ္
ေက်ာ္ေနလာခဲ့ေတာ့ အလုပ္ေလးရတုန္း အေျပးေလးလုပ္ေနမိတာပါ။ အဲ့ဒီလိုနဲ႔ ဒီေန႔ ေန႔သစ္
၀က္ဆိုက္ကေန ဆရာမ ခင္ျငိမ္းသစ္ရဲ့ ေဆာင္းပါးေလး ဖတ္မိျပီး ကိုယ့္ မိဘေတြ အေဒၚေတြ
ဦးေလးဘၾကီးေတြ ဆရာ ဆရာမေတြ ဦးေလး ဘၾကီးေတြ အားလံုးကို သတိယတာေရာ ေတြး
ပူမိတာေရာ အစံု ခံစားရပါတယ္။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ကိုယ့္ဘ၀က လက္လႈပ္ရင္ ပါးစပ္လႈပ္ရေသး
တယ္ လက္လႈပ္လို႔မွ ပါးစပ္မလႈပ္နိုင္သူေတြ ရဲ့ အျဖစ္ေတြ ၾကားရတိုင္း ငါတတ္နိုင္သေလာက္
လုပ္နိုင္ ေလာက္ေလးေတာ့ ပိုလုပ္ရမယ္ ဒါမွ ျဖစ္မယ္ လို႔ပဲ ေတြးမိပါတယ္ ကိုယ့္နိုင္ငံကို ကိုယ္က လြတ္ေျမာက္ေအာင္ လြတ္လပ္သြားေအာင္ အားလံုးအဆင္ေျပ စိတ္ခ်မ္းသာေအာင္
မ်ိဳး ကိုယ္ကလုပ္နိုင္တဲ့ နိုင္ငံေရးသမားမွ မဟုတ္ေတာ့တာကိုးေနာ.ဒီေတာ့ ဖတ္ရတဲ့ ဆရာမ
ခင္ျငိမ္းသစ္ရဲ့ ေဆာင္းပါးေလးကို ျပန္လည္မွ်ေ၀ေပးပါတယ္။ ဖတ္မိျပီး ကိုယ့္မိဘေဆြမ်ိဳးေတြ
ကို တတ္နိုင္သေလာက္ ေစာင့္ေလွ်ာက္နိုင္ၾကပါေစဗ်ား။

( ခြင့္မေတာင္းပဲ ကူးယူေဖၚျပမိလို႔ ဆရာမခင္ျငိမ္းသစ္ နဲ႔ ေန႔သစ္အဖြဲ႔သားမ်ားကိုလဲ ေက်းဇူးတင္ေတာင္းပန္ပါေၾကာင္း။)

အခုတေလာ သတင္းေတြမွာ ပင္စင္စားေတြ အသံကို ၾကားေနရပါတယ္။ တကယ္ကေတာ့ ပင္စင္ရေငြကို တိုးေပးသင့္ တာ အေတာ္ၾကာေနပါၿပီ။ ျမန္မာျပည္မွာ ေငြတန္ဖိုး အဆမတန္ ေဖာင္းပြေနတာက ေတာ္ေတာ္ ၾကာေနပါၿပီ။ ေငြတ ရာ၊ ေငြႏွစ္ရာ ဆိုတာက ကေလးမုန္႔ဖိုးပဲရွိပါတယ္။

က်မအဖိုးက သြင္းကုန္ထုတ္ကုန္လုပ္ငန္းက ညြန္မွဴးရာထူးနဲ႔ ၁၉၈၂ ေလာက္က ပင္စင္ယူခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီ အခ်ိန္က အဖိုးရဲ႕ ပင္စင္လစာက ၃၀၀ ေက်ာ္ေလာက္ရတယ္တဲ့။ အဖြားက ျပည္တြင္းအခြန္ကေန ပင္စင္ယူလိုက္ေတာ့ ပင္စင္ လစာ ၂၀၀ နီးပါးရပါတယ္။ အဖိုးနဲ႔ အဖြားက ပင္စင္စားေတြအျဖစ္ ဘယ္သားသမီးဆီကမွ လက္ျဖန္႔စရာ မလိုဘဲ သူ တို႔ဖာသာ ေနထိုင္စားေသာက္ႏိုင္ပါတယ္။ အဲဒီေခတ္က ေန႔စားတေယာက္ကို ၃ က်ပ္ ၈၅ ျပား ေပးတဲ့ေခတ္ပါ။ သား သမီးေတြက သိတတ္လို႔ ကန္ေတာ့ရင္ေတာ့ ေငြပိုေငြလ်ံအျဖစ္ လွဴႏိုင္တန္းႏိုင္ပါတယ္။

က်မ ဘႀကီး ဘဏ္လုပ္ငန္းကေန ပင္စင္ယူေတာ့ ၁၉၉၁ ခုႏွစ္မွာပါ။ သူရတဲ့ ပင္စင္လစာ ေငြ ၆၀၀ ရာက သံုးမ ေလာက္ေတာ့ သူ႔ဇနီး စုေဆာင္းထားတဲ့ ေငြေလးကို အရင္းအႏွီးျပဳၿပီး အတိုးအမ်ားႀကီးမယူဘဲ ႏွစ္ဦး ႏွစ္ဖက္ အလုပ္ ျဖစ္ယံု ေစ်းသည္ေတြကို ေငြတိုးခ်ရသတဲ့။ အဒီအခ်ိန္က ဆန္တျပည္ကို ၂၅ က်ပ္ေလာက္ျဖစ္ေနပါၿပီ။ ထမင္းစားခ်ိန္ ဧည့္သည္လာရင္ ထမင္းစားေခၚဖို႔ ဝန္မေလးၾကေသးပါဘူး။ က်မ အဖြား အျမဲေျပာေျပာေနတတ္တာက ကမၻာမွာ ျမန္ မာလူမ်ဳိးက ဧည့္ဝတ္ေက်တဲ့ လူမ်ဳိးေတြတဲ့။

က်မအေဖ ပင္စင္ယူေတာ့ ၁၉၉၄ ခုႏွစ္မွာပါ။ က်မေက်ာင္းၿပီးတဲ့ ႏွစ္မွာ အေဖ ပင္စင္ယူလိုက္ပါတယ္။ အေဖ့ ပင္စင္ ေငြ ၆၀၀ က်ပ္နဲ႔ ဘယ္လိုမွ မရပ္တည္ႏိုင္ေတာ့ပါဘူး။ က်မ လည္းက်ဴရွင္သင္၊ အေဖ လည္းက်ဴရွင္သင္ေတာ့မွ ေက်ာင္းေနဆဲ ေမာင္နဲ႔ ညီမ အဆင္ေျပပါတယ္။ လက္ဖက္ရည္ တခြက္ကို ၃ က်ပ္ေလာက္ ျဖစ္ေနၿပီဆိုေတာ့ လက္ ဖက္ရည္ အရမ္းႀကိဳက္တဲ့ က်မ အေမ လက္ဖက္ရည္ေလ်ာ့ေသာက္ေနရပါၿပီ။

၁၉၉၅ ကေန ၂၀၀၁ အထိ က်မက ႏိုင္ငံေရးအက်ဥ္းသား အျဖစ္ေထာင္ထဲမွာ ရွိေနစဥ္ ၁၉၉၆ မွာ က်မ အေဖဆံုးပါး သြားပါတယ္။ ဆက္လက္ခံစားပိုင္ခြင့္အျဖစ္ က်မ အေမက လစဥ္ ေငြ ၃၀၀ က်ပ္ ရရွိပါတယ္။ အေမကံေကာင္းတာက က်မရဲ႕ေမာင္ေရာ၊ ညီမေရာ၊ အမကပါ၊ တဦးတည္း က်န္ေသာမိခင္ကို ေစာင့္ေရွာက္ၾကေလေတာ့ အေမ မ်က္ႏွာ မ ငယ္ရေပမဲ့၊ အကယ္၍ အေဖ့ ပင္စင္ေငြ ၃၀၀ က်ပ္နဲ႔သာ အေမရပ္တည္ရမယ္ဆိုရင္ ဘယ္လိုမွ ရပ္တည္ႏိုင္မွာ မ ဟုတ္ပါဘူး။ ဆန္တျပည္ကို ၅၀ က်ပ္နဲ႔ ၆၀ က်ပ္ ၾကားထဲမွာ ရွိပါတယ္။ ကက အငွားယာဥ္ေတြေပၚကာစျဖစ္လို႔ ခရီး စနဲ႔ ခရီးဆံုးကို ေငြ၂၀၀ က်ပ္ က်သင့္တဲ့အခ်ိန္ပါ။

၂၀၀၃ မွာ က်မ အေမဆံုးေတာ့ အေမမထုတ္ျဖစ္တဲ့ ပင္စင္လစာ ၆ လစာ က်န္ခဲ့ပါတယ္။ တကယ္လို႔သြားထုတ္မယ္ ဆိုရင္ ေထာက္ခံစာ ယူရမယ္၊ ေသစာရင္း အိမ္ေထာင္စုစာရင္း ဘာညာလိုအပ္တာေတြနဲ႔ မကာမိလို႔ က်မတို႔ ညီအမ ေတြလဲ ဒီအတိုင္းပဲ ထားလိုက္ပါတယ္။ အဲဒါက က်မတို႔ မိသားစု ရင္ဆိုင္ဘူးတဲ့ ပင္စင္စား ဘဝေတြပါ။ အဲဒီ အခ်ိန္ ေရာက္ေတာ့ ဆန္တျပည္ေတာင္ ၅၀၀ ေက်ာ္ေလာက္ရွိပါတယ္။ အေမရတဲ့ ေငြ ၃၀၀ ဟာ ကေလးမုန္႔ဖိုးသာသာ ပါ ပဲ။

၂၀၀၈ ခုႏွစ္ က်မတို႔ မိသားစုလိုက္ ေျမာက္ဒဂံုဘက္ကို ေျပာင္းေရြ႕ ေနထိုင္ခဲ့ ရပါတယ္။ မႏၲေလး လမ္းေစ်းမွာ က်မ ၾကံဳခဲ့ဘူးတဲ့ အေၾကာင္း ေျပာျပခ်င္မိလို႔ပါ။ မႏၲေလးလမ္းထိပ္မွာ မနက္ ၉ နာရီနဲ႔ ၁၀ နာရီ ၾကားဆိုရင္ အသားခပ္လတ္ လတ္ အဝတ္အစားႏြမ္းပါးေပမဲ့ သန္႔သန္႔ရွင္းရွင္းနဲ႔ အဖြားႀကီးတေယာက္ ဒန္ဖလား ေျပာင္ေျပာင္ေလး ေရွ႕ခ်ၿပီး ထို္င္ ေနေလ့ ရွိပါတယ္။ တျခားေတာင္းစားသူေတြလို တဂ်ီဂ်ီနဲ႔ ေတာင္းတာမ်ဳိးမဟုတ္ဘဲ ၿငိမ္ၿငိမ္သက္သက္ ထိုင္ေနတာပါ။ ၁၀ နာရီေက်ာ္လာရင္ စစ္ကိုင္းလမ္းမွာရွိတဲ့ က်မရဲ႕ဆိုင္ဘက္ကို အျမဲလမ္းေလ်ာက္ လာတတ္ပါတယ္။ တခါကေတာ့ က်မဆိုင္ထဲ ဝင္လာၿပီး မုန္႔ဟင္းခါး ၂၀၀ ဖိုး ေရာင္းပါလို႔ သူက ေျပာပါတယ္။ က်မဆိုင္က အလုပ္သမားေတြက တပြဲ ၃၀၀ ေရာင္းလို႔ ၂၀၀ ဖိုးဆိုရင္ မေရာင္းရဲဘူးလို႔ ေျပာပါတယ္။ က်မ ေဈးကျပန္လာတာနဲ႔တိုးလို႔ က်မက ေရာင္းေပး လိုက္ပါေျပာမွ ဆိုင္က ကေလးေတြက ေရာင္းေပးလိုက္ပါတယ္။

သူက မုန္႔ဟင္းဖတ္ မပါလဲရတယ္၊ မုန္႔ဟင္းရည္ ပိုထဲ့ပါလို႔ ေျပာပါတယ္။ က်မက အဲဒီ အဖြားႀကီးကို စိတ္ဝင္စား ေန တာ ၾကာၿပီမို႔လို႔ အဖြားခဏ ထိုင္ပါလို႔ ေျပာၿပီး ေမးလိုက္ပါတယ္ “အဖြားက အိမ္မွာ ထမင္းနဲ႔စားမလို႔လား” ဆိုေတာ့ အဖြားႀကီးက ေခါင္းညိတ္ အေျဖေပးပါတယ္။ က်မကလဲ စိတ္ထဲမွာ အလွဴလုပ္ခ်င္စိတ္ ေပၚလာလို႔ ဒီမွာ အဝစားသြား ပါလားလို႔ ေျပာလိုက္ပါတယ္။ အဖြားက ေခါင္းခါ ျငင္းဆန္ၿပီး အိမ္မွာအဖိုးႀကီး ဆာေနလိမ့္မယ္တဲ့။ က်မလဲ ဆိုင္က ေကာင္မေလးေတြကို ပိုထည့္ခိုင္းလိုက္ပါတယ္။ အဲဒီ တုန္းက ဆန္တျပည္ကို အညံ့ဆံုး ဆိုရင္ေတာင္ ၉၀၀ ေလာက္ ေပးရပါတယ္။

တရက္မွာေတာ့ အဖြားႀကီးက သူဗိုက္ဆာလြန္းလို႔ မုန္႔ဟင္းခါး အေႂကြးေရာင္းဖို႔ ေျပာပါတယ္။ က်မလဲ သနားလို႔ သူ႔ ကို ထည့္ေပးလိုက္ပါတယ္။ ပိုက္ဆံ ျပန္ရဖို႔ က်မ မေမ်ာ္လင့္ပါဘူး။ ဒါေပမဲ့ ေနာက္ေန႔မွာ သူက ရာတန္အႏြမ္းေလး ၂ ရြက္ လာေပးပါတယ္။ က်မက ျပန္လွဴလိုက္လို႔ က်မကို ဆုေတြ တသီခ်ည္းေပးပါတယ္။ လူေတာ္ေတာ္ မ်ားမ်ားက အ ေႂကြးယူသြားရင္ေတာင္းမွ ေပးပါတယ္။ အဲဒီလို လူမ်ဳိးထဲ အဖြားမပါ ပါဘူး။

သူ႔ကို က်မေန႔တိုင္းေတြ႔ပါတယ္။ က်မဆီမွာ သူဘယ္ေတာ့မွ အလကားမစားပါဘူး။ ၂၀၀ က်ပ္ေတာ့ သူက ေပးပါ တယ္၊ က်မဆိုင္မွာ ရပ္ကြက္လူႀကီးနဲ႔ သူ႔ကေတာ္က မၾကာခဏ အလကားအားေပးေပမဲ့ အဖြားကေတာ့ ေငြ ၂၀၀ က်ပ္ကို ေပးသြားတတ္ပါတယ္။

က်မရဲ႕ ဆိုင္နားမွာဘပဲ အသက္ ၇၆ ႏွစ္ ရွိေနၿပီျဖစ္တဲ့ တပ္မေတာ္က အနားယူထားတဲ့ အဖိုးႀကီးလဲ ရွိပါတယ္။ သူက ပါလီမန္ဒီမိုကေရစီ ေခတ္ကိုလဲ မွီတဲ့လူပါ။ ေဗဒင္ေဟာစားပါတယ္။ အဖိုးက ေသြးတိုးေၾကာက္လို႔ မုန္႔ဟင္းခါးမစားပါ ဘူး၊ သက္ႀကီးရြယ္အိုဆိုေတာ့ ေရေႏြးလိုခ်င္လို႔ လာဝယ္တာပါ။ က်မက ေရေႏြး အလကားေပးေနၾကပါ။ အဖိုးက ကိုယ္ခ်င္းစာ စကားေျပာရွာပါတယ္။ ညီး ေလာင္စာဖိုး ကုန္မွာေပါ့တဲ့။ အဖိုးမွာ သားတေယာက္ ရွိတယ္တဲ့။ သူ႔သားက တလကို ေငြ ၂ ေသာင္း ေထာက္ပံတယ္တဲ့။ အဖိုးက သူ႔ပိုင္တဲ့အိမ္ကို တျခမ္းျခမ္းၿပီး ငွားထားတယ္တဲ့။ အဲဒီကေန တလကို ေငြ ၂ ေသာင္းရတယ္။ ေဗဒင္ေဟာတာက သိပ္မ်ားမ်ားစားစား မရပါဘူး။

အဖိုးက ေနမေကာင္းရင္ ေဆးခန္းမျပဘူး။ ကြမ္းယာဆိုင္မွာေရာင္းတဲ့ ေဆးတြဲပဲ ဝယ္ေသာက္တယ္။ က်မ ကြမ္းယာ ဆိုင္မွာ မုန္႔သြားတယ္တုန္း အဖိုးနဲ႔ေတြ႔ေတာ့ က်မက အဖိုးေနမေကာင္းဘူးလား လို႔ေမးလိုက္ေတာ့ အဖိုးက ေသြးတိုး ေနလို႔တဲ့၊ က်မက ေဆးခန္းျပပါလားလို႔ေျပာေတာ့ အဖိုးက “ေဆးခန္းတခါ သြားရင္ ေငြ ၁၅၀၀၊၂၀၀၀ ေလာက္ ကုန္ တာ သမီးရဲ႕ ေသြးတိုးတိုင္း ေဆးခန္းေျပးရရင္ အဖိုး ထမင္းေတာင္ စားရမွာ မဟုတ္ဘူးတဲ့။ ပင္စင္စားေတြရဲ႕ ဘဝ ဟာ အေတာ္ကို ေအာက္က်ေနာက္က် ႏိုင္ၾကပါတယ္။ တေယာက္ထဲေနတဲ့ အဖိုးက ထမင္းလခ တလကို ၂ ေသာင္း ၅ ေထာင္ ေပးေနရပါတယ္။ ေခၽြတာတဲ့ အေနနဲ႔ ေန႔တိုင္းလက္ဖက္ရည္ မေသာက္ဘဲ တထုပ္ ၇၅ က်ပ္တန္ ေကာ္ဖီမစ္ ကိုပဲ အိမ္မွာ ဝယ္ေသာက္ပါတယ္။ လက္ဖက္ရည္ တခြက္ကို ၂၅၀-၃၀၀ ေလာက္ေပးရပါတယ္။

ဒီလိုနဲ႔ က်မဟာ အျမဲတန္း ဂရုစိုက္ေနမိတဲ့ လူ ၂ ေယာက္ ရွိလာခဲ့ပါတယ္။ အခုတေလာ က်မဆိုင္ေရွ႕က အဖြားျဖတ္ မသြားတာ သတိျပဳ ေနမိပါတယ္။ က်မ ရင္ထဲမွာ စိတ္ပူေနမိတာ အမွန္ပါဘဲ။ ဒီလိုနဲ႔ အဲဒီရက္ေတြ အတြင္းမွာပဲ က်မ ရဲ႕ ကိစၥတခုရွိလို႔ ေတာင္ဒဂံုဘက္ကို သြားရပါတယ္။ အေတာ္ တိုက္ဆိုင္တယ္လို႔ေျပာ ရမွာပါ။ က်မသြားတဲ့ လမ္းထဲ က တဲအိမ္တလံုးရဲ႕ အိမ္ေရွ႕ မ်က္ႏွာစာမွာ ထိုင္ေနတဲ့ အဖြားကိုေတြ႔ပါတယ္။ က်မ ထိတ္ကနဲ ဝမ္းသာသြားပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ အဲဒီ ရပ္ကြက္ထဲက အမကို ေမးလိုက္မိပါတယ္။

အမက ညီမ… ဖြားမိနဲ႔ သိလားတဲ့၊ က်မက သိတယ္လို႔ ေျပာေတာ့ အမက “ဖြားမိက သနားဖို႔ေကာငး္တယ္တဲ့၊ သူ႔ ေယာက္က်ားက ေတာေက်ာင္းဆရာ၊ သူတို႔ေခတ္က ၇ တန္းေအာင္ရင္ ေတာပိုင္းမွာ မူလတန္းဆရာလုပ္လို႔ ရတယ ္ေလ။ ပင္စင္စားႀကီးေပါ့၊ သားေထာက္သမီးခံလဲမရွိဘူး၊ ဖြားမိက ပညာမတတ္ ရွာဘူး။ သူ႔ခင္ပြန္းကိုပဲ မွီခိုေနရတာ။ အဖိုးႀကီး အိပ္ရာထဲ လဲေနတာ၂ ႏွစ္ နီးပါးၾကာေနၿပီ။ ပင္စင္လခေတြက မေလာက္မငွဆိုေတာ့ ေနေကာင္းေနတုန္း ကဆိုရင္ အဖိုးဂ်ာနယ္ေလးဘာေလး ေရာင္းတယ္ေလ။ အခုေတာ့ ဖြားမိဘဲ လုပ္ကိုင္ေကၽြးေမြး ေနရတာတဲ့၊ အသက္ ႀကီးမွ ပင္ပင္ပန္းပန္း လုပ္ေနရတယ္တဲ့။ အဲဒီ အမက ဖြားမိလုပ္တဲ့ အလုပ္ကို ေသခ်ာသိပံုမရလို႔ က်မလဲ ေျပာမျပခဲ့ ပါဘူး။

က်မ ျပန္ခါနီးေတာ့ ဖြားမိအိမ္ကို ဝင္လိုက္ပါတယ္။ အိမ္ေလးက ယိုင္ယိုင္နဲ႔နဲ႔ေလးပါ။ အိမ္မိုးထားတဲ့ ဓနိေတြလဲ ေပါက္ ျပဲ ေနပါတယ္။ ထရံေတြလဲ ေဆြးေျမ့ ေနပါတယ္။ အိမ္မွ တကဲ့ကို အိမ္ျဖစ္တယ္ဆိုရံုေလးပါပဲ။ အဖြား ဘာျဖစ္လို႔ ဆို္င္ဘက္ မလာတာလဲလို႔ က်မက ေမးေတာ့ အဖြားက “ေနမေကာင္းဘူး သမီးရယ္တဲ့၊ က်မ အိမ္ထဲကို လွမ္းၾကည့္ လိုက္ေတာ့ အိမ္ထဲက အိပ္ယာေလးေပၚမွာ ပိန္ပိန္လွီလွီ အဖိုးတေယာက္ အိပ္ေနပါတယ္။ က်မ အိမ္ထဲကို လွမ္း ၾကည့္တာကို အဖြားက သိသြားေတာ့ “အဲဒါ အိမ္သားေလ၊ သူေနမေကာင္းတာ ၾကာၿပီ၊ အရင္ကေတာ့ ေဆးခန္းမွန္ မွန္သြားႏိုင္တယ္ အခုေတာ့ ဆရာဝန္ မျပႏိုင္တာေတာင္ ၾကာသြားၿပီ” တဲ့ ။ က်မက ဘာေရာဂါလဲေမးေတာ့ ေက်ာင္း ဆရာ ဘဝတုန္းက ရွဴခဲ့ရတဲ့ ေျမျဖဴမွဳန္႔ေတြေၾကာင့္ေရာ၊ ဂ်ာနယ္ေရာင္းတုန္းက မနက္ေစာေစာထ ဂ်ာနယ္တိုက္မွာ ဂ်ာနယ္သြားယူရေတာ့ ပင္ပန္းတာေတြေရာ ေပါင္းသြားတာေပါ့ေလ။ ေသြးတိုး၊ႏုလံုး၊ ရင္က်ပ္၊ အို…အစံုဘဲ။ ပိုက္ဆံ ခ်မ္းသာရင္ေတာ့ သက္သက္သာသာ ေနႏိုင္မွာေပါ့။ အင္း အခုေတာ့ သူလဲ ခံစားရတာမသက္သာ၊ အဖြားလဲ သူ႔ကို ျမင္ရတာ မသက္သာဘူး သမီးရယ္တဲ့။

က်မ လည္း တတ္ႏိုင္သေလာက္ ေငြေလးကို အဖြားလက္ထဲ ထည့္ေပးေတာ့ အဖြားမ်က္လံုးမွာ မ်က္ရည္ေတြ ဝဲေနပါ တယ္။ က်မလဲ ခ်မ္းသာတာ မဟုတ္ေလေတာ့ အမ်ားႀကီး မေပးႏိုင္ေပမဲ့ က်မ မိဘေတြသာဆိုရင္ ဆိုတဲ့ အေတြး ေၾကာင့္ က်မ ေပးခဲ့မိပါတယ္။ ဒီေငြဟာ သူ႔တို႔အတြက္ တညေနစာ အဟာရကိုသံုးေဆာင္ႏိုင္မယ္လို႔ က်မ ထင္မိပါ တယ္။ ဒါဆို က်မ အိုမင္းလို႔ မစြမ္းႏိုင္သူေတြကို လွဴရက်ဳိးနပ္ပါတယ္။ လက္ဖက္ရည္ဖိုးကိုေတာ့ ေလ်ာ့ရမွာေပ့ါ။ က်မ လဖက္ရည္ မေသာက္ရတာက ျပႆနာတခု မဟုတ္ဘူးေလ။

အခုေတာ့ က်မရဲ႕ အဖိုးနဲ႔ အဖြားလဲ ပင္စင္လခနဲ႔ အသက္ရွင္ဖို႔ မျဖစ္ႏိုင္တဲ့ အခါမွာ သားသမီး ေျမးျမစ္ေတြကို မွီခို ေန ရပါတယ္။ တခါတေလေတာ့ သားသမီး ေျမးျမစ္ေတြနဲ႔ တစံုတရာ သေဘာထားကြဲလြဲခဲ့ရင္ ကိုယ့္အခန္းထဲမွာ ကိုယ့္ဖာ သာပဲ ဝမ္းနည္းေနၾကရတဲ့ အိုမင္းမစြမ္းေတြ ျဖစ္ေနပါၿပီ။ ငယ္ဘဝ အေတြ႔အၾကံဳေတြကို စားျမံဳျပန္ရင္း ရေသ့ စိတ္ေျဖ ေနၾကရတဲ့ ဘဝေတြပါ။

က်မရဲ႕ ဘႀကီးေတြ ႀကီးေဒၚေတြလည္း ကိုယ္ဖာသာကိုယ္ မရပ္တည္ႏိုင္ၾကေတာ့ သားသမီး ေျမးျမစ္ေတြကိုပဲ အား ကိုး ေနၾကပါတယ္။ က်မရဲ႕ ႀကီးေဒၚကေျပာပါတယ္ “ အသက္ရွည္တယ္ဆိုတာ လူေတြ လိုခ်င္ တမ္းတ တဲ့ အရာျဖစ္ ေပမဲ့ ျမန္မာျပည္က အသက္ႀကီးရြယ္အိုေတြ ဆိုတာက ဝဋ္ဒုကၡႀကီးတဲ့ လူေတြပဲ ျဖစ္ရမယ္တဲ့ေလ။ ကိုယ္တိုင္လဲ မ ခ်မ္းသာ၊ သားသမီးေျမးျမစ္ေတြကိုလည္း ဝန္ထုပ္ဝန္ပိုး ျဖစ္ေစပါတယ္။

ႀကီးေဒၚရဲ႕ အယူအဆ အတိုင္းဆိုရင္ေတာ့ အသက္ ၅၈ ႏွစ္နဲ႔ လူ႔ေလာက ကိုေက်ာခိုင္းခဲ့တဲ့ က်မရဲ႕ အေဖနဲ႔အေမ က ဝဋ္ဒုကၡနည္းသူေတြမ်ားလား ဆိုတဲ့အေတြးနဲ႔ က်မရင္ထဲမွာ မတင္မက် ခံစားရပါတယ္။

ခင္ၿငိမ္းသစ္
Tags: burma, ခင္ၿငိမ္းသစ္

ႏႈတ္ဆက္၀မ္းေျမာက္ေၾကာင္း ပိုစ့္ကဒ္ေတြ ပို႔ၾကမယ္

2010-11-14T08:14:00.001-08:00

ေဒၚစုကို ၾကိဳဆိုၾက - ပိုစ္စကပ္ေတြ ပို ့ၾကမယ္။
မိတ္ေဆြမ်ားခင္ဗ်ာ

အေမရိကန္ႏိုင္ငံ ၁၄ ျမိဳ႔နယ္က ျမန္မာကြန္ျမဴနီတီေတြအေနနဲ႔ ေဒၚစုု လြတ္ေျမာက္တဲ့ အေပၚ ၾကိဳဆိုုတာနဲ႔ အတူ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုုၾကည္ရဲ႕ေနာက္မွာ က်ေနာ္တို႕ အေဝးေရာက္ တိုင္းရင္းသားၿပည္သူအားလံုး အတူတကြရွိေနတယ္ ဆိုတာ ၿပသရန္အတြက္ ပိုု႔စကဒ္ေတြ ေပးပို႕တဲ႕ လႈပ္ရွားမႈေလးတခုလုုပ္ရန္ တိုုက္တြန္းလိုုက္ပါတယ္။ ကိုယ္ႏွစ္သက္ရာ ပို႔စကဒ္ေပၚမွာ တဦးခ်င္းစီရဲ႕ ခံစားမႈပဲၿဖစ္ၿဖစ္ အႀကံေပးမႈပဲ ၿဖစ္ၿဖစ္ အတိုခ်ဳပ္ေရးသားၿပီးေတာ့

ေဒၚေအာင္ဆန္းစုႀကည္
၅၄ တကၠသိုလ္ရိပ္သာလမ္း
ရန္ကုန္ၿမိဳ႕
ၿမန္မာၿပည္

သို႔ ပိုု႔ေပးႀကပါမည္။
အေမရိကန္မွာရွိသူမ်ားကေတာ႕ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုႀကည္ ၿမန္မာၿပည္လိပ္စာအၿပင္ အေမရိကန္သံရုံးကို local postage ၿဖင္႕ ဒီေအာက္ပါလိပ္စာကိုပါ ပို႕ႀကပါမည္။
ေဒၚေအာင္ဆန္းစုႀကည္
c/o
Box B, APO AP 96546

သို႔ၿဖစ္ပါသၿဖင္႕ မိမိတို႔ရဲ့ Blog, Facebook, Twitter Account မ်ားမွတဆင္႕ တကမၻာလံုးသို႔ တၿပိဳင္နက္ သတင္းပါးေပးပါရန္ ေလးစားစြာၿဖင့္တိုက္တြန္းအပ္ပါသည္။ က်ေနာ္တို႔အားလံုးရဲ႕ အမ်ဳိးသားေခါင္းေဆာင္ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္အေပၚ ခ်စ္ခင္ၿမတ္ႏူိးမွဳ႕ကို ၿပသႀကရေအာင္လားခင္ဗ်ာ။

ေနလင္း (ဝါရွင္တန္မက္ထရုိကြန္ၿမဴနတီ)

ကိုခ်စ္ေဖ ခုပဲ ပို႔ကဒ္ ၂ ခု ပို႔လိုက္ျပီ.ဗ်ိဳ႔ ၀မ္းသာေနရတာပဲဗ်ာ.ေဒၚစုလြတ္ေျမာက္ျခင္းသည္ က်ေနာ္တို႔ျမန္မာျပည္သူေတြ လြတ္ေျမာက္မႈ႔ရဲ့ ေရွ႔ေျပး ျဖစ္လာဖို႔ ေဒၚစုနဲ႔အတူ ရပ္တည္သြားၾကပါစို႔

ေျပာပါရေစ..
ေဒၚစုလြတ္လာျပီဆိုေတာ့ တကယ္ပဲ ၀မ္းသာရပါတယ္ဗ်ာ အစထဲက မဖမ္းသင့္တဲ့သူကို ဖမ္း
ထားရာကေန ဘာေၾကာင့္ညာေၾကာင့္ ဘယ္လိုပဲေျပာေျပာ ျပန္လႊတ္ေပးတယ္ဆိုလဲ ၀မ္းသာ
ရပါတယ္။

ဘယ့္နယ္ဗ်ာ အသက္ ၆၀ ေက်ာ္ ၇၀ နားနီး မုဆိုးမႀကီးကို အျပစ္မရွိအျပစ္ရွာဖမ္းထား ျပီးမွ သနားသျဖင့္ လႊတ္ေပးပါတယ္ဆိုတာမ်ိဳး ဒီပဲယင္းတုန္းကလဲ ကံေကာင္းလို႔ မေသတာ အေသ
သတ္တာပဲ ခုလဲ ကိုေရႊတို႔ ဘာေတြႀကိတ္ႀကံေနလဲ မသိ။

အဖမ္းခံထားရခ်ိန္မွာလဲ ေမာင္နွမေလး ၂ ေယာက္ရွိတာ သင့္သင့္ျမတ္ျမတ္ျဖစ္ေအာင္ ရယ္
ျဖန္ေျဖေပးမယ္မရွိဘူး အဖမ္းခံထားရတဲ့ ေနရာေလး ကို အကိုျဖစ္သူက ၀င္လုေအာင္ ေျမွာက္
ေပး အကိုကလဲ တရား၀င္စြဲေသးတယ္ လုပ္ပံုက။ ဒီေနရာေလးမွာ ေနေနရတာ ဒီေနရာေလး
မရွိလို႔ အင္းစိန္ေထာင္ထဲ ထည့္ထားရပါတယ္ ဆိုတာမ်ိဳး ေျပာစရာျဖစ္ေနဦးမယ္။ ခက္ပါ့ ကိုေအာင္ဆန္းဦးရာ ကိုယ့္နွမေလး လူခ်စ္လူခင္မ်ားတာ တကမၻာလံုးက ေလးစားဂုဏ္ျပဳတာ မနာလိုျဖစ္စရာမွတ္လို႔ဗ်ာ။ ကိုယ္ကိုတိုင္ အဲ့ဒီလိုေနရာနဲ႔ ထိုက္တန္တဲ့ စိတ္ဓါတ္ အဆင့္အ
တန္းမရွိလို႔ မျဖစ္ရတာပဲ။

ကိုယ္နဲ႔ တန္တဲ့ အဆင့္အတန္း ကိုယ့္စိတ္နဲ႔ တန္တဲ့ အဆင့္အတန္းကို ကိုယ္ရတာပဲ ဆိုတာ
က်ေနာ္ေတာ့ ပိုယံုၾကည္လာတယ္။ တကယ္လို႔မ်ား ခုခ်ိန္မွာ ကိုေရႊ (ဗိုလ္ခ်ဳပ္ဒူးႀကီးကိုေျပာ
တာေနာ) တို႔က လြတ္လပ္ျပီးတရားမွ်တတဲ့ ေရြးေကာက္ပြဲၾကီးေအာင္ျမင္တဲ့ အထိမ္းအမွတ္
အေနနဲ႔ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီးေဟာင္း ခင္ညြန္႔ကို ေနအိမ္အက်ယ္ခ်ဳပ္မွ ျပစ္ဒါဏ္မ်ားအားလံုးမွ ပလ
လိုက္သည္။ ဆိုရင္ ကိုခင္ညြန္႔ အိမ္ေရွ႔ကို ယခင္ေထာက္လွန္းေရးေဟာင္းေတြ သတင္းေပး
ေဟာင္းေတြ ေရြးေကာက္ပြဲ အနိုင္ရ ၾကံဖြတ္ေတြက ခု ေဒၚစုလြတ္လာတာကို ျပည္သူလူထု
ၾကီးနဲ႔ အန္အယ္ဒီ အဖြဲ႔၀င္ေတြက ၀မ္းေျမာက္၀မ္းသာၾကိဳဆိုတာမ်ိဳး အားၾကမခံ ၾကိဳၾကမွာ
လားမသိ။

တကယ္လို႔ ၾကိဳေစခ်င္တယ္ဆိုရင္လဲ တေယာက္ကို ေနစား ၂ ေထာင္ ၃ ေထာင္ေပးျပီး ေခၚ
ျပီးရင္ ကိုခင္ညြန္က်မ္းမာပါေစ ကိုခင္ညြန္႔က်မ္းမာပါေစလို႔ ေအာ္ခိုင္းရင္ေတာ့ ရမယ္ဗ်။ ေသ
နတ္နဲ႔ လုပ္ယူလို႔ မရတဲ့ ခ်စ္ျခင္းေမတၱာပါ။ လူငါးေယာက္ထက္ ပိုစုလို႔မရတဲ့ စုရင္ မွီရာပုဒ္မနဲ႔
ဖမ္းလို႔ ဆီးလို႔ ရတဲ့ နိုင္ငံမ်ိဳးမွာ ခုလို လူေတြ ေထာင္နဲ႔ခ်ီစုေ၀းခဲ့တဲ့ ျပည္သူေတြေနတဲ့ တိုင္း
ျပည္ကိုမွ အာဇာနည္ေတြ ေနတဲ့တိုင္းျပည္လို႔ မခ်ီမြမ္းရင္ ဘယ္သူ႔ကို႔ ခ်ီးမြမ္းရမွာလဲဗ်ာ။(ဟဲ.
တခါတေလေတာ့ အာဇာနည္ေတြလဲ ေျပးရတာလဲ ရွိတာေပါ့ဗ်ာ ကိုခ်စ္ေဖဆို ဖုန္မႈန္႔လံုးေလး
ပဲ ျမင္ရေတာ့တယ္ ေျပးတာ)။

ကိုေရႊတို႔ ဖက္ကလဲ ျပန္ေျပာရင္ေတာ့ ရသေပါ့ ေအာ္..ဒင္းတို႔ လူေတြ မခ်စ္ေတာ့လဲ ဘာျဖစ္
လဲ ငါမွာ ငါျဖစ္ခ်င္ရာ ခိုင္းလို႔ရတဲ့ ေသနတ္သမားေတြရွိေနတာပဲ။ တနိုင္ငံလံုး ငါလိုခ်င္ရင္ အ
ကုန္ရေနတာပဲ ဦးပိုင္ေတြ ဘာေတြ အားလံုး စာရင္းမရွိအင္းမရွိ နီးစပ္ရာ တပည့္သားေျမးေတြ
ရဲ့ ကုမၼဏီေတြ သံုးမကုန္ ျဖံဳးမကုန္ လို႔ ျပန္ေတြးရင္လဲ ေတြးမွာေပါ့။ ဒါေပမဲ့ တေယာက္
ေယာက္ ကမ်ား “ ဗိုလ္ခ်ဳပ္မႈးႀကီးသန္းေရႊခင္ဗ်ား ခင္ဗ်ားမွာ ခုလို ျပည္သူလူထုႀကီးက တအိမ္
တေယာက္မလာမေနရလို႔ မေခၚရပဲ ဗိုလ္ခ်ဳပ္မႈးႀကီးကို လႈိက္လွဲ၀မ္းသာစြာ ဗိုလ္ခ်ဳပ္မႈးႀကီး က်မ္းမာပါေစ ၀မ္ေစြ႔ ၀မ္ေစြ႔ လို႔ ေအာ္တာကို ပီတိျဖစ္စြာနဲ႔ ၀မ္းေျမာက္၀မ္းသာ ခံစားဖူးပါသ
လားခင္ဗ်ား”လို႔ ေမးလာရင္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္မႈးႀကီးက ေတာ့ ဘယ္လိုျပန္ေျဖမလဲ မသိပါ။ ေျဖေတာ့ ေျဖမွာ..ဟဲ။(====+++=----[[--..)

ပံုရိပ္ေဟာင္းမ်ား

2010-11-06T13:02:00.001-07:00

ပံုရိပ္ေဟာင္းမ်ား

ပံုရိပ္ေဟာင္းမ်ားဆိုလို က်ေနာ္မွာလဲ ပုံရိပ္ေဟာင္းက သိပ္မရွိလွပါဘူး ကိုယ္က အျမဲ ဓါတ္ပံု
ရိုက္ေပးရတဲ့သူဆိုေတာ့ က်န္က်န္ေနခဲ့တာမ်ားပါတယ္ ရွိတဲ့ ပံုရိပ္ေဟာင္းေလးေတြထဲက တင္ထားပါတယ္။ ပံုရိပ္သစ္ကို တင္ျပန္ရင္လဲ လူေတြ ေလးစားသေဘာက် ကုန္မွာစိုးလို႔.
(ဟဲ.ကိုယ့္ဘာသာထင္တာပါ) ေတာ္ၾကာ တကယ္ရင္းရင္းနွီးနွီး ခင္မင္ခ်င္သူေတြပါ ရွိန္ကုန္
မွာစိုးလို႔ (တကယ္ေတာ့ လန္႔မွာစိုးလို႔) မတင္ေတာ့ပါဘူး ရွိတဲ့ ပံုရိပ္ေဟာင္းေတြက ေတာ္
ေသးတယ္ေလ ပံုရိပ္သစ္ကေတာ့ စိတ္နဲ႔သာ မွန္းၾကည့္ၾကပါေတာ့ အသားက အညိဳနုနု နဖူးက ေျပာင္ေနတဲ့အျပင္ ဆံပင္အနုေလးေတြပဲ ေပါက္ေတာ့တဲ့ေပါင္ ၁၇၀ ခန္႔ အရပ္ ၅ ေပခြဲ
အသက္ငါးဆယ္နား နီးနီး လူႀကီးတေယာက္ရဲ့ ပံုကို ေတြးၾကည့္ၾကပါ (သိတဲ့သူေတြကလဲ တိတ္တိတ္္ေနေပးပါ..ဟဲ)။ပံုရိပ္ေဟာင္းေတြထဲက သူငယ္ခ်င္းေတြထဲမွာ ကိုခ်စ္ေဖပါ ပါတယ္။

အဲ့ဒီပံုေတြက လြန္ခဲ့တဲ့ ၂၃ နွစ္ေလာက္က ရန္ကုန္တကၠသိုလ္ သထံုေဆာင္ ညစာစားပြဲမွာ ဓါတ္ပံုဆရာက ရိုက္ေပးလို႔ အေဆာင္မွာ ကူးၿပီးျပန္လာေပးလို႔ အမွတ္တရ အျဖစ္က်န္ေနခဲ့
တာပါ။ ဆယ္တန္းကို ႀကိဳးစားပမ္းစား ၅ နွစ္ေလာက္ေျဖၿပီးမွေအာင္ ၿပီးေတာ့ တက္လို႔ရတဲ့ပါဠိ
ဘာသာေလး တက္ေနတုန္းကပံုပါ။ အဲ့ဒီတုန္းကေတာ့ ကိုခ်စ္ေဖက ဘြဲ႔ရရင္ ဘုန္းႀကီး၀တ္မ
လားလို႔ပါ။ ၈၈ အေရးေတာ္ပံုႀကီးက ေပၚလာေတာ့ ဒုတိယနွစ္နဲ႔ ေမွ်ာပါသြားလိုက္တာအိမ္ကို
၁၉၉၄ ေဖၚေဖၚ၀ါရီမွပဲ ျပန္ေရာက္ေတာ့တယ္ဗ်ာ။

ဆယ္တန္းမွာလဲၾကာ ကိုခ်စ္ေဖကို ဖမ္းတုန္းက မိတဲ့စာအုပ္ေတြကလဲ အေရာင္က ရဲရဲဆို
ေတာ့ ေထာက္လွန္းေရးက ထုလိုက္တာဗ်ာ အစီအစဥ္ရွိရွိ ေတာထဲက ညႊန္ၾကားမႈနဲ႔ ဆယ္
တန္းျပန္ေျဖ ရန္ကုန္တကၠသိုလ္မွာ မွီရာ ေမဂ်ာနဲ႔ ဆူပူမႈျဖစ္ေအာင္လုပ္ဖို႔ ျမႈတ္နွံထားတယ္
ဆိုပဲ။ ကိုခ်စ္ေဖ ကိုယ့္ကို ကိုယ္ေတာင္မသိပါဘူး သူတို႔ေျပာမွပဲ အမႈက ႀကီးေနတယ္ အဲ့ဒီလို
သာျမႈတ္နွံေၾကးဆို တကၠသိုလ္မွာ ျမႈတ္နွံမလား သူတို႔ တပ္မေတာ္ႀကီးထဲပဲ ၀င္ျမႈတ္ေနလိုက္
မွာေပါ့.။ သူလွ်ိဳတေယာက္ေကာင္းရင္ ရန္သူ႔ တပ္မႀကီးေတြကိုေတာင္ ေၾကာက္စရာမလိုဘူး
ဘာညာ ဖတ္ဘူးပါရဲ့ အစီအစဥ္ရွိရွိ ေတာ့မဟုတ္ပါဘူး တကယ္ေတာ့ အေရးေတာ္ပံုႀကီးနဲ႔
တည့္တည့္သြားတိုးတာပါ။ ေပ်ာ္စရာပါ။

တိုးေတာ့လဲ လုပ္စရာရွိတာလုပ္တာေပါ့ဗ်ာ ဖမ္းစရာရွိတာေတာ့လဲ သူတို႔က ဖမ္းတာပဲေပါ့ ခု
ျပန္ေတြးၾကည့္ေတာ့ ကိုယ့္ကို ဖမ္းနွိပ္စက္တဲ့သူေတြလဲ နွစ္ရွည္ေထာင္ဒါဏ္ေတြ က်ရွာတာပါ
ပဲ စစ္အာဏာရွင္စနစ္ေအာက္မွာ လူတိုင္း လံုျခံဳၾကတာမွ မဟုတ္တာပဲ ေနာ။

ဗမာျပည္မွာ နိုင္ငံေရးလုပ္မယ္ဆိုရင္ ဓါးပီး ဒုတ္ပီး ေသနတ္ပီးေဆး ထိုးထားၿပီးမွ၀င္လုပ္ရမ
လိုပါပဲဗ်ာ ထုလိုက္ရိုက္လိုက္ၾကတာ ေနာက္ေတာ့ အဲ့ဒီစစ္ေၾကာေရးထဲမွာပဲ အရင္တုန္းက
အတူတူလို႔ ထင္ထားတဲ့ ညွင္းပမ္း တာနဲ႔ နွိပ္စက္တာ ညွင္းပမ္းနွိပ္စက္ တာဆိုတဲ့ ေ၀ါဟာရ
နွစ္ခုဟာ တူသလိုလိုနဲ႔ မတူပါလား ညွင္းပမ္းတာက ဘယ္လို နွိပ္စက္တာက ဘယ္ပံုဆိုတာ
ကြဲကြဲျပားျပား သိသြားပါတယ္။ ကဲ ျမန္မာေထာက္လွန္းေရးေတြ ဘယ္ေလာက္ေတာ္လဲ။

ဒီတုန္းကလဲ ဒို႔ေခတ္ၾကမွ ညံ့ၾကေတာ့မွာလား ဆိုၿပီး သမိုင္းကေပးတဲ့ တာ၀န္ကို လူငယ္တ
ေယာက္အေနနဲ႔ တိုင္းျပည္နဲ႔ ျပည္သူ႔အတြက္ ကိုယ္က်ိဳးစြန္႔ၿပီး က်ရာေနရာက ၀င္လုပ္လိုက္
တာမ်ိဳးပါ။ ဒိုဗမာအစည္းအရုံးႀကီးရဲ့ ေၾကြးေၾကာ္သံျဖစ္တဲ့ “ေနာင္လာေနာက္သားမ်ားေကာင္းး
စားဖို႔ရာ ဒို႔ကိုယ္က်ိဳးလံုးလံုးမပါ” ဆိုတဲ့ ေဆာင္ပုဒ္ကိုလဲ သိပ္သေဘာက်ေနခ်ိန္ေပါ့ဗ်ာ။ တ
ကယ္ေတာ့ ကိုခ်စ္ေဖလဲ ဘာမွေတာ့လဲ ဟုတ္တိပတ္တိ လုပ္နိုင္တာမ်ိဳးလဲ မဟုတ္ခဲ့ပါဘူး။
စိတ္ဓါတ္ရယ္ေတာ့လဲ လူငယ္ပီပီရွိခဲ့ တက္ၾကြခဲ့တာပါ။

အဲ့ဒီတုန္းက ေနာက္နွစ္ခါ ရန္ကုန္တကၠသိုလ္(ပင္မ)ထဲကိုေရာက္ရင္ ရည္းစားထားမယ္ အဲ့ဒီ
အတြက္ခု ထဲက R.C 2 မွာ ရွာထားၾကမယ္ ဘာညာလုပ္ခဲ့ၾက တဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြလဲ ေနာက္
ျပန္ သတင္းရေတာ့ ေတာထဲမွာ က်တဲ့သူက က် ေက်ာင္းကို ျပန္မေရာက္တဲ့သူက မေရာက္
ကိုယ့္ၿမိဳ့ေလးမွာပဲ အိမ္ေထာင္က်သြားတဲ့သူက က်နဲ႔ အကုန္တကြဲတျပားကို ျဖစ္သြားၾကတာ
ပါပဲ။ ခုခ်ိန္ထိပါပဲ ဓါတ္ပံုထဲက သူငယ္ခ်င္း ၂ ဦးကလြဲလို႔ က်န္တဲ့သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ေတာ့ မဆံုေတာ့ပါဘူး ကိုခ်စ္ေဖ ေက်ာင္းထဲကိုျပန္ေရာက္တိုင္း ေတြ႔လိုေတြ႔ျငားေတာ့ ၾကည့္ရတာ
ေပါ့။ ကင္န္းတင္းကလူေတြလဲ အကုန္လံုးကိုေတာ့ ဘယ္မွတ္မိပါ့မလဲ လိပ္စာစာအုပ္ေလးကိုလဲ ဆရာ ေထာက္လွန္းေရးေတြက မ သြားေတာ့ ျပန္မရေတာ့ပါဘူး။
ခုလိုု နွစ္ေပါင္း ၂၅ နွစ္ နီးပါး ၃၀ နွစ္နီးပါးအခ်ိန္မွာေတာ့ ျပန္ေတြ႔လိုပါေသးတယ္။

ငယ္ရုပ္ေတြကိုေတာ့ ဖမ္းမိၾကမွာပါ နွလံုးသားထဲမွာ စြဲစြဲျမဲျမဲနဲ႔ ခင္မင္ခဲ့ၾကတာပဲေလ။ သားေတြသမီးေတြ ေျမးေတြေတာင္ရတဲ့သူ ရကုန္ၾကေလာက္ၿပီ။ မေက တက္၈္ တာရယ္ က်ေနာ္ကလဲ ေရးခ်င္ေနတာရယ္နဲ႔ ေရးလိုက္ပါၿပီ မေက။

တယ္လီဖုန္း

2010-11-04T10:50:00.001-07:00

တယ္လီဖုန္း

ကိုခ်စ္ေဖ ထိုင္းကိုေရာက္ေတာ့ ေတာသားၿမိဳ့ေရာက္ ဒူးယားေသာက္ေပါ့ ဟိုဖက္ကမ္းေလးကူး
လိုက္တာနဲ႔ အေ၀းေျပးလမ္းမႀကီးက ျဖဴးလို႔ ကိုယ့္ျမ၀တီနဲ႔ေတာ့ကြာပါ့ ေျပာျပန္ရင္လဲ မ်ိဴးခ်စ္
စိတ္မရွိရာၾကဦးမယ္ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ အမွန္ကေတာ့ အမွန္ပဲေလ။

သာမာန္ အ၀တ္အစား ႏြမ္းႏြမ္းနဲ႔ ကိုယ့္ျမန္မာေတြလဲ ဟန္းဖုန္းေလးနဲ႔ “ ေအာ.သမီးေရ.အေမ
ျပန္လာၿပီ တံတားထိပ္ေရာက္ၿပီ မီးေမႊးထားေနာ္ ၾကက္သြန္ႏြာထားေနာ္” တဲ့ အားၾကစရာ။ ကိုယ့္ ေဒသ ေရႊၿမိဳ့ေတာ္ကလို လက္ကိုင္ဖုန္းတလံုး ကိုင္ရရင္ပဲ လူကို၀င္တိုက္သြားေတာ့မလို
မ်ိဴးမဟုတ္ သာမာန္ လက္လုပ္လက္စားလဲ အသံုး၀င္တဲ့ ဖုန္းကို အခနည္းနည္းနဲ႔ ကိုင္နိုင္ၾက
ေတာ့ ၀မ္းသာစရာ။

အဲ့ဒီနယ္စပ္ ေတာၿမိဳ့ေလးမွာ လက္ကိုင္ဖုန္းတလံုးရဲ့ အဓိပၸါယ္က အသံုး၀င္မႈ ျပည့္ျပည့္၀၀ ကဲ
ဘယ္ေလာက္အားၾကစရာေကာင္းလဲဗ်ာ အဖိုးနည္းနည္းနဲ႔ သံုးနိုင္ၾကတယ္ေလ။ အ၀င္ ဆို ရင္
ႀကိဳက္သေလာက္ လက္ခံေျပာ မေပးရ။ အထြက္ကိုပဲ ေပးရတာ ေပးရေတာ့လဲ အမ်ားႀကီး မ
ဟုတ္ပါဘူး။ ကိုယ္မွာ မီးနစ္ ပိုက္ဆံမရွိရင္ ဖုန္းလွမ္းေခၚလိုက္ ဖုန္းေတာက္လိုက္ တဖက္က သူငယ္ခ်င္းက ျပန္ေခၚပါလိမ့္မယ္။ ဟန္ကိုက်လို႔။

ကိုခ်စ္ေဖလဲ ဘယ္ေနမလဲ ေမာ္ဒန္က်ေနတဲ့ ဖုန္းအေဟာင္းတလံုးကို ဘတ္၁၅၀ နဲ႔ ၀ယ္ကိုင္
လိုက္တယ္။ စင္းကဒ္ကေတာ့ ၅၅ ဘတ္လားမသိ စုစုေပါင္း ျမန္မာေငြက်ပ္ ၇၀၀၀ ေလာက္ဆို
အဲ့ဒီတုန္းက ဖုန္းရၿပီ။ ဖုန္းရေပမဲ့ ကိုခ်စ္ေဖ က ေအာက္ေျခ ရဲေဘာ္ဆိုေတာ့ကာ အေရးတႀကီး
ဆက္စရာ မရွိသလို ပိုက္ဆံလဲ သိပ္မျဖည့္နိုင္ပါဘူး။

ျဖည့္နိုင္နိုင္ မျဖည့္နိုင္နိုင္ ကိုခ်စ္ေဖ အသိေတြကိုလဲ က်ေနာ္ဖုန္းနံပါတ္က …………ဒီ ပါ…..
ေနာက္ ကိစၥရွိရင္ ေခၚပါ လို႔ေတာ့ ေျပာလို႔ရၿပီေပါ့ တကယ္လဲ ေခၚမဲ့သူလဲ မရွိလွပါဘူး..သူတို႔
ေခၚျပန္ရင္လဲ ရွိစုမဲ့စု ပိုက္ဆံေလးထြက္သြား ျပန္ေရာ။ ဒါေပမဲ့လဲ အလုပ္ေတာ့ျဖစ္ပါတယ္ အ
ေရးအေၾကာင္း ရဲဖမ္းရင္ ကိုယ့္မိခင္ အဖြဲ႔အစည္းကို လွမ္း အေၾကာင္းေတာ ့ၾကားနိုင္တာေပါ့။
နို႔မို႔ ဘယ္ေရာက္လို႔ ဘယ္ေပါက္မွန္း မသိျဖစ္ေနဦးမွာ။

ေက်ာင္းဆင္းေက်ာင္းတက္ေတြဆိုလဲ ထိုင္းကေလးေတြက ဆိုင္ကယ္နဲ႔ လက္ကိုင္ဖုန္းနဲ႔ ယူနီ
ေဖါင္းအျဖဴေရာင္ သစ္သစ္လြင္လြင္ ေဘာင္းဘီ စကတ္ နက္ျပာေရာင္နဲ႔ အလယ္တန္းေက်ာင္း
က ကေလးေတြဆိုရင္ေတာင္ အေတာ္ကိုယ္ခႏၶာႀကီးထြားေနၾကပီ။ သူတို႔ အျဖဴေရာင္အက်ီက
အသစ္မဟုတ္ရင္ေတာင္ အေရာင္က မလြင့္ဘူး အဲ့ဒီလို ေက်ာင္းယူနီေဖာင္း ၀တ္စံု ဘယ္
ေလာက္မ်ားမ်ား ရွိထားလဲ မသိ။ ကုိခ်စ္ေဖတို႔ ရြာက ကေလးေတြ ယူနီေဖါင္း အျဖဴက အ၀ါ
ေရာင္လုေနတာ ႏြမ္းေနတာ ခ်ဴပ္ရိုးျပဳတ္ေနတာ ဖားဥစြဲေနတာမ်ိဴး မေတြ႔ရေတာ့ ကေလးေတြ
အတြက္၀မ္းသာရပါတယ္။ အားၾကဖြယ္ရာေတြ႔ရ ပါတယ္။

ဦးေအာင္ေဇယ်တို႔ ေခတ္က ျမန္မာဆိုတာ အရပ္ ေလးေတာင္ (၆ေပ) လံုးပတ္ နွစ္ေတာင္ထြာ
(၄၅လက္မ)ရင္အုပ္ရွိၿပီး ေပါင္ကေန ခါးအထိ ေဆးမင္ေၾကာင္ထိုးကြင္း သတၱိနဲ႔ ယိုးဒယားၿမိဳ့
ေတာ္ အယုဒၶယ ကို ၀ါးရင္းတုတ္နဲ႔ တက္ၿပီးလုပ္ႀကံသိမ္းပိုက္ခဲ့ တယ္ဆိုတာ နားရွိလိုသာၾကား
ရေပေတာ့တယ္ သမိုင္းထဲမွာ စာေမးပြဲေအာင္ဖို႔ ဖတ္ခဲ့ရလို႔သာ ယံုရတယ္ ဟုတ္ပါ့မလားလို႔။

က်ေနာ္တို႔ ျမန္မာကေလးေတြက အသားအေရ မြဲေျခာက္ေျခာက္ မ်က္လံုးေတြက က်ီးလန္႔စာ
စား ေစတနာရွိလို႔ဖြင့္ထားတဲ့ ျမန္မာေက်ာင္းေလးေတြမွာ တက္တဲ့ ကေလးေလးေတြ မေျပာနဲ႔ သိတတ္စ ကေလးေလးေတြေတာင္ ရဲ လာၿပီဆို အငိုတိတ္ ေၾကာက္ေနရတဲ့ သူမ်ားတိုင္းျပည္
မွာ ႀကီးလာရေတာ့မဲ့ ကေလးေလးေတြရဲ့ အနာဂါတ္က ဘယ္လိုရွိေနေတာ့မလဲ။

ျမန္မာျပည္မွာ ဒီမိုကေရစီမရွိပါဘူး ဆိုတာေတာ့ ဟုတ္ပါတယ္ ထိုင္းနယ္စပ္ၿမိဳ့ေလးမွာေကာ ဒီ
မိုကေရစီ အခြင့္အလန္းဆိုတာ ျမန္မာေတြအတြက္ ခၽြင္းခ်က္ နဲ႔ရေနရသလားပဲ ထိုင္းက ဒီမိုက
ေရစီနိုင္ငံေလ မီဒီယာေတြ လြတ္လပ္ခြင့္ လူထုကေရြးခ်ယ္တင္ေျမွာက္ခြင့္ အျပည့္ရထားတာ
ဆိုပါေတာ့။ ျမန္မာေတြအတြက္ကေတာ့ ကန္႔သတ္ဒီမိုကေရစီေပါ့ဗ်ာ။ ရတတ္ရာရာ လုပ္ကိုင္
စားေသာက္ေနရေပမဲ့ တယ္လီဖုန္းေလးေတြနဲ႔ အိမ္နဲ႔ မိသားစုနဲ႔ေတာ့ ဆက္သြယ္လို႔ရသား ။
ျမန္မာျပည္ထဲက သူေတြကေတာ့ အထင္ႀကီးၾကေတာ့မယ္။

ကိုခ်စ္ေဖ သူငယ္ခ်င္းေတာင္ ကိုခ်စ္ေဖကို အားၾကၿပီး ထိုင္းကိုလိုက္လာတာ ကိုခ်စ္ေဖႀကီးပဲ
ႀကီးပြားေနၿပီ ဆိုတာမ်ိဴးေပါ့ ခင္ဗ်ားဘာလို႔ လိုက္လာတာလဲဆိုေတာ့ မသိဘူးေလ ခင္ဗ်ားလဲ
ဖုန္းနဲ႔ ဘာနဲ႔ဆိုေတာ့တဲ့ ကိုခ်စ္ေဖလဲ ကိုခ်စ္ေဖရဲ့ ဖုန္းစုတ္ႀကီးကို ထုတ္ျပလိုက္ေတာ့ ရယ္
လိုက္တာ။ ေနာက္ေတာ့ သူလဲ ကိုခ်စ္ေဖႀကီးအေျခအေနမွန္ကို သိသြားရွာတယ္ သိေတာ့လဲ
ေပ်ာ္ေပ်ာ္ပါးပါးပါပဲ မရွိအတူ ရွိအတူပါပဲ။

ဖုန္းထဲမွာ ပိုက္ဆံမရွိသူခ်င္း လူစုဖို႔ ဖုန္းလွမ္းေခၚ ၿပီး ဖုန္းခ်သြားတယ္ ကိုယ္ကလဲ ဖုန္းျပန္
ေခၚၿပီး ဖုန္းခ်လိုက္တယ္ဆို သိၿပီ ဒါ. အဓိပၸါယ္က “ လာခဲ့ပါ..လူစံုေနၿပီ ေသာက္ၾကေတာ့
မယ္” ကိုယ္ကလဲ “ လာခဲ့မယ္ ဖုန္းလွမ္းေတာက္လိုက္တာ သိတယ္ ခဏေန ေရာက္လာခဲ့
မယ္” ဆိုတာမ်ိဴးေလးေပါ့။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ အဆင္မေျပလား။

က်ေနာ္တို႔ စစ္အစိုးရမင္းမ်ားကေတာ့ အဲ့လို ေအာက္ေျခ အရပ္သားေတြ ဖုန္းေပါေပါမ်ားမ်ား
ကိုင္နူိင္ရင္ သူတို႔အေၾကာင္းေတြ မ်ားမ်ားေပၚကုန္မွာ စိုးလို႔လားမသိ။ ဒါမွမဟုတ္ တယ္လီဖုန္း
ဆိုတာ အထက္လူႀကီးမ်ား အတြက္သာ အထက္လူႀကီးမ်ားရဲ့ တပည့္လက္သားမ်ားအတြက္
ဆုေတာ္လဒ္ေတာ္ ေပးစရာ ကရိယာျဖစ္ေနလို႔လား မသိ။ ကိုခ်စ္ေဖေတြးၾကည့္တာပါ။ ဟုတ္
ခ်င္မွလဲ ဟုတ္မွာေပါ့ေနာ။

ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ တယ္လီဖုန္းေလးေတြကိုယ္စီနဲ႔ တယ္လီဖုန္းဆိုတာ လူသံုးပစၥည္းမို႔ လူတိုင္းသံုး
နိုင္တာ ၀မ္းသာစရာ ကိုခ်စ္ေဖတို႔ ျမန္မာေတြလဲ အဆင္ေျပေစတာမို႔ ထိုင္းနယ္စပ္ ျမိဳ့ေလးမွာ
ရွာၾကံ မုဒိတာပြားစရာ ျဖစ္ေနေတာ့တာေပါ့ဗ်ာ။ ခုေတာ့ ျမန္မာေတြမွာလဲ ဖက္အီးစီ ၂၀ တန္
၅၀ တန္ဖုန္းေလးေတြ သံုးနိုင္ၾကၿပီဆိုေတာ့ ဖြံ႔ျဖိဳးတိုးတက္လာၿပီ မွတ္တယ္ဗ်ာ ဖ်က္သိမ္း
ေတာ့မယ္ဆိုတဲ့ သတင္းက ထြက္လာျပန္ပါပေကာ။ ကိုခ်စ္ေဖတို႔ နိုင္ငံက တိုးတက္လိုက္ ထိုး
မည့္ဆင္ ေနာက္တလွမ္းဆုတ္လိုက္ ဆိုသလို တိုးတက္ေနတယ္ပဲ ထင္ပါတယ္။

ဘႀကီးသာဒြန္းဇံ

2010-10-27T10:18:00.001-07:00

ဘႀကီးသာဒြန္းဇံ

ကိုခ်စ္ေဖတို႔ရြာ အနီးအနားရြာေတြမွာ ဘႀကီးသာဒြန္းဇံဆို မသိတဲ့သူမရွိ ဘႀကီးသာဒြန္းဇံဆိုလို႔
ရခိုင္လူမ်ိဳးေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး ဘႀကီးသာဒြန္းဇံရဲ့ အေမ အဘြားက ရခိုင္လူမ်ိဳးေတြေပးတဲ့ နာ
မည္မ်ိဳးကို ႀကိဳက္လို႔တဲ့ ဘႀကီးသာဒြန္းဇံကို ကိုခ်စ္ေဖစသိေတာ့ ဘႀကီးသာဒြန္းဇံက အသက္
၅၀ ေက်ာ္ၿပီ ဘႀကီးသာဒြန္းဇံဇနီး အရီးေဒၚစိန္ခ်ံဳနဲ႔ ဘႀကီးသာဒြန္းဇံနဲ႔က ရြယ္တူ မတိမ္း မ
ယိမ္း။

၁၉၈၄ ခုနွစ္ေႏြရာသီမွာ ကိုခ်စ္ေဖက ဘႀကီးသာဒြန္းဇံတို႔ ရြာမွာရွိတဲ့ ဆန္စက္မွာအလုပ္သြား
လုပ္ရင္း ဘႀကီးသာဒြန္းဇံနဲ႔ ခင္မင္ရင္းနွီးခဲ့ရတာပါ။ ဘႀကီးရဲ့ လူပံုပမ္းက အသားညိဳညိဳ အရပ္
က ၆ေပခန္႔ ကိုယ္လံုးကိုယ္ထည္က ေထာင္ေထာင္ေမာင္းေမာင္း အသံႀကီးကလဲ အက်ယ္ႀကီး
အက်ႋၤကလဲ တခါမွမ၀တ္ ကိုခ်စ္ေဖက ဘႀကီးအက်ႋၤကသိပ္ေကာင္းတာပဲ ကၽြန္႔ေတာ့္ကို ခဏ
ေလာက္ငွါးပါလားလို႔ အျမဲေနာက္ေနၾက။ ဘႀကီးက ေဆာင္းတြင္းဖက္လဲ ေစာင္သာျခံဳရင္ ျခံဳ
မယ္ အက်ႌ၀တ္တာ တခါလားပဲ ျမင္ဘူးပါတယ္ ငယ္ငယ္ထဲက အဲ့ဒီလိုပဲ မ၀တ္ဘူး တဲ့ ဖ်ားလဲ
တခါမွ မဖ်ားဘူးတဲ့ အက်ႋီတခါ၀တ္ေတာ့ ထူးဆန္းေနရေသးတယ္။ မီးဖိုနားမွာလဲ အျမဲတမ္း
ေခၽြးတလံုးလံုးနဲ႔ ခ်က္ျပဳတ္ေနတတ္သူ ဘႀကီးနဲ႔ ဇနီးမွာ သားသမီး အရင္းက ၁၂ ေယာက္ ေမြး
စားသားက ၂ ေယာက္ စုစုေပါင္း ၁၄ ေယာက္။ အႀကီးေတြက အိမ္ေထာင္က်လို႔ေျမးေတြ
ေတာင္ အေတာ္ႀကီးၿပီ။

ဘႀကီးရဲ့ အသက္ေမြး၀မ္းေၾကာင္းက ဆန္စက္ကို စပါးလာႀကိတ္ခြဲတဲ့ သူေတြကို အစားအ
ေသာက္ခ်က္ျပဳတ္ေရာင္းခ်တာနဲ႔ မိဘလုပ္ငုတ္လယ္လုပ္ငန္းပါ။ ကိုခ်စ္ေဖတို႔ရဲ့ ျမစ္၀ကၽြန္းေပၚ
ကလဲ သားငါးပုဇြန္ကလဲေပါ အစားအေသာက္ကလဲ မရွားေတာ့ သားသမီးေတြကို အမ်ားႀကီး
ေမြးထားနိုင္တဲ့အျပင္ ရြာထဲက မိဘမရွိေတာ့တဲ့ ေယာက္က်ားေလး ၂ ေယာက္ကိုလဲ ေခၚေမြး
ထားေသး၊ ဘႀကီးက အဲ့ဒီလို သူ႔သားသမီးေတြ အမ်ားႀကီးနဲ႔ တန္းတူ သား ၂ ေယာက္ကို ေမြး
ထား ေကၽြးထားနိုင္တာကိုလဲ ဂုဏ္ယူပါတယ္။ “ငါ့သားႀကီးဘယ္သူ ခု ေအာက္အရပ္သြားရင္း
အိမ္ေထာင္က်ေနတာေလ ငါသြားလို႔ကေတာ့ကြာ ပင္လယ္ငါးခူကို ကိုယ္တိုင္ေထာင္ ငါးဆုပ္
လုပ္ၿပီး မက်ည္းရည္နဲ႔ ခ်ည္ရည္ဟင္းခ်က္ ပုဇြန္တုုတ္နဲ႔ တ၀စားလာခဲ့တာပဲကြာ” ဆိုတာမ်ိဳး အစားအေသာက္နဲ႔ ပတ္သက္လို႔ ေျပာတတ္ၿပီး ကိုယ္တိုင္လဲ စားသလို အျခားသူမ်ားကိုလဲ စားေစခ်င္ ေသာက္ေစခ်င္တဲ့ ေစတနာရွိသူပါ။ တရြာလံုးကလဲ ဘႀကီးသာဒြန္းဇံ အမ်ိဳးေတြလို
လိုခ်ည္းပါပဲ။ ဘႀကီးက သားသမီး ၁၄ ေယာက္။ ဘႀကီးရဲ့ ညီမအလတ္ ေဒၚခင္သန္းေရႊက က
သားသမီး ၈ ေယာက္။ အငယ္ဆံုး ေဒၚလွသက္နွင္းက ရ ေယာက္။ သားသမီးေတြ ေျမးေတြနဲ႔
ဆိုေတာ့ တရြာလံုးက အမ်ိဳးလိုလိုခ်ည္းေပါ့ဗ်ာ။

ဘႀကီးသာဒြန္းဇံ ရြာထိပ္က ဆန္စက္ကို အိမ္ကေန ထြက္လာၿပီဆိုကတည္းက ဓါတ္တိုင္ နွစ္
တိုင္ အကြာေလာက္ ကတည္းက အသံစႀကားရပါတယ္။ အသံကလဲ က်ယ္ အသံၾသဇာလဲရွိ
ဆိုသလိုပါ။ လူေကာင္ကလည္းႀကီး အစားအေသာက္ကလဲ ၀က္သားအမဲသား တခါခ်က္ရင္ သံုးပိႆာ ေလးပိႆာဆိုတာ အနည္းဆံုး။ ခ်က္ရင္းနဲ႔ ျမည္းတာက ငါးဆယ္သားေလာက္
ကုန္တာပါ သူကိုယ္တိုင္လဲ ျမည္းသလို လမ္းသြားလမ္းလာ ျဖတ္သြားသူေတြကို “ေဟ့..ကို
ဘယ္သူ..မဘယ္၀ါ ဘယ္က ျပန္လာၾကတာတုန္း ဘယ္သြားမလိုတုန္း ဟင္းက်က္ခါနီးျပီ ထမင္းစားၿပီးမွ ဆက္သြားပါလား” ဆိုတာမ်ိဳးေျပာတတ္သူပါ ေျပာရုံတင္မက ခု “ က်ေနာ္
ခ်က္ထားတဲ့ ဟင္းေလးေတာ့ နည္းနည္းျမည္းသြားဦး” ဆိုၿပီး ဟင္းကို အတင္းေကၽြးတတ္
ပါေသးတယ္။ ဒါေၾကာင့္ သူဟင္းခ်က္ရင္ ငါးဆယ္သားက အျမည္းအတြက္ ထည့္ခ်က္ထား
တယ္ တဲ့။

ကိုခ်စ္ေဖနဲ႔လဲ သိခါစ သူ႔အိမ္မွာ လယ္ထဲက ရတဲ့ လင္းေျမြကို စြပ္ျပဳတ္လုပ္ အသားကို ျပန္
သုတ္စားဖို႔ စြပ္ျပဳတ္ျပဳတ္ထားခ်ိန္ ကိုခ်စ္ေဖကလဲ သူ႔အိမ္ေရွ႔က ျဖတ္အေလွ်ာက္ အတင္းကို ေခၚၿပီး လင္းေျမြသားကို ျမည္းခိုင္းေတာ့တာပါပဲ ကိုခ်စ္ေဖက သူ႔ေစတနာကို သိေနေတာ့ အား
လဲနာတယ္ ခင္လဲခင္တယ္ ဆိုပါေတာ့ ေျမြသားကလဲ တခါမွ မစားဘူးေတာ့ ေၾကာက္လဲ
ေၾကာက္တာေပါ့ဗ်ာ လင္းေျမြသားက ၾကက္သားနဲ႔ မလဲနိုင္ဘူးလဲ ၾကားထားေတာ့ စားလဲ စားၾကည့္ခ်င္ေပါ့ဗ်ာ ဒါနဲ႔ေၾကာက္ေၾကာက္နဲ႔ စြပ္ျပဳတ္ေကာ အသုတ္ေကာ ဗိုက္ကားေအာင္
စားခဲ့တာေပါ့ဗ်ာ မစားခင္ကသာ ေၾကာက္ေနတာဗ် စားမိေတာ့ သူတို႔လယ္ထဲက ယူလာတုန္း
ကျမင္ခဲ့တဲ့ လင္းေျမြႀကီးကိုေတာင္ မ်က္ေစ့ထဲ မျမင္ေတာ့ဘူး။ ေနာက္ေျမြေတြ႔တိုင္း လင္းေျမြ
မ်ားလားဆိုတာမ်ိဳးကို ျဖစ္ကေရာဗ်ာ။

ဘႀကီးသာဒြန္းဇံကေတာ့ ၿပံဳးေနတာပဲဗ်ာ ၿမိဳ့ကေနစက္ကို အလုပ္လာလုပ္တဲ့ ေကာင္ေလးေလ
လင္းေျမြသားေကၽြးေနတာ သူလဲ စားတယ္ဗ် ဆိုၿပီး အိမ္လာတဲ့ ဧည့္သည္ေတြကိုေျပာျပေနၿပီး
ေက်နပ္ေနတာ။ ဘႀကီးရဲ့အိမ္က ဒါေၾကာင့္လဲ လူမျပတ္တာ ဧည့္သည္က အျမဲတမ္း ၀င္ထြက္
စားေသာက္ေနတာပါ။ ဘႀကီးတို႔ ဇနီးေမာင္နွံကလိုက္ဖက္ညီတယ္ အရီးေဒၚစိန္ခ်ံဳကလဲ အ
စားအေသာက္ အခ်က္အျပဳတ္ ဆို မညည္းညဴစတမ္းပါပဲ။ ဘႀကီးလိုပဲ ေကၽြးခ်င္ေမြးခ်င္သူပါ။

ဘႀကီးသာဒြန္းဇံငယ္ငယ္ လြတ္လပ္ေရးရၿပီးကာစ ျပည္တြင္းစစ္ျဖစ္ေတာ့ ဘႀကီးသာဒြန္းဇံက လူပ်ိဳေပါက္ အသက္ ၁၅၊ ၁၆ နွစ္ေလာက္ရွိၿပီဆိုပဲ။ လယ္သိမ္းၿပီးခ်ိန္ဆို သူေသေသခ်ာခ်ာေမြး
ထားတဲ့ ႏြားထီးေလးစီးၿပီး တရြာ၀င္တရြာထြက္ ႏြားနဲ႔ ေလွ်ာက္လည္ေနတာ မိုးက်မွပဲ လယ္ထဲ
၀င္ခါနီးမွ အိမ္ျပန္ကပ္ေတာ့တယ္ဆိုပဲဗ်ာ။ ေပ်ာ္စရာလဲ ေတာ္ေတာ္ေကာင္းတယ္ဆိုပဲ။ လူေတြ
က ဆင္းရဲေပမဲ့ လယ္လုပ္ငန္းနဲ႔ စားနိုင္ေသာက္နိုင္က်ေသးတယ္ေလ အစားအစာကလဲ ထ
မင္း စားခါနီး ဟင္းရံမရွိလို႔ ေခ်ာင္းထဲဆင္း ကမ္းေဘးမွာ စမ္းလိုက္တာနဲ႔ စားဖို႔ ပုဇြန္က ေလး
ငါးဆယ္ေကာင္ရလာတာ တခါတေလ ပုဇြန္ထုတ္ေတာင္ရေသး။ အဲ့ဒီအခ်ိန္ကေန ၁၉၈၄-၈၅ ၀န္းက်င္ထိ ေပါမ်ားေနေသးတာပါ။

ဘႀကီးက ရြာရိုးကိုးေပါက္ လယ္ျပီးခ်ိန္ေလွ်ာက္သြားေနတာဆိုေတာ့ ရြာေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားမွာ ကသူ႔သူငယ္ခ်င္းေတြက ရွိသကိုး ဒီေတာ့ ျပည္တြင္းစစ္ႀကီးရယ္ျဖစ္လာေတာ့ ကြန္ျမဴနစ္သူပုန္
ထဲမွာေရာ ေကာ္သူးေလထဲမွာေကာ ရဲေဘာ္ျဖဴ အလံနီ ထဲမွာေကာ အစံုသူငယ္ခ်င္းေတြရွိတာ
ပါ။ အဲ့ဒီေခတ္တေခတ္လံုး ဘႀကီးသာဒြန္းဇံက ဘယ္ထဲမွာမွ မပါဘူးလား ဆိုေတာ့ မပါပါဘူး
တဲ့ ဘာျဖစ္လို႔လဲဆိုေတာ့ အစိုးရဖက္ကေကာ သူပုန္ဖက္ကေကာ လူေတြေတာ္ေတာ္ မ်ားမ်ား
ကလဲ သူ႔ သူငယ္ခ်င္းေတြ မကင္းရာမကင္းေၾကာင္းေတြ ျဖစ္ေနလို႔တဲ့ သူကေတာ့ အဲ့ဒီတိုက္
ပြဲေတြကို မျဖစ္ေစခ်င္ဘူးတဲ့။

တိုက္ပြဲေတြရွိေနေတာ့ သူသြားခ်င္ရာ စားခ်င္ရာ ရွာခ်င္ရာ ရွာလို႔မရလို႔တဲ့။ ေနာက္ အားလံုး
ကိုယ့္အခ်င္းခ်င္းေတြျဖစ္ေနလို႔ပါတဲ့။ လူမ်ိဳးျခားနဲ႔ဆိုရင္ေတာ့ တမ်ိဳးေပါ့ကြာတဲ့ သူေျပာျပတဲ့အ
တိုင္းဆို “တခါတုန္းက သူ႔ရြာနဲ႔ အနားက ရြာမွာ ကရင္ရိုးရာ နတ္စားပြဲရွိလို႔ သူငယ္ခ်င္းေတြ လာေခၚတာနဲ႔ သူလဲ ဘာရယ္မဟုတ္ဘူး လိုက္သြားမိတယ္တဲ့ လာေခၚတဲ့သူငယ္ခ်င္းေတြက
ေကာ္သူးေလက သူငယ္ခ်င္းေတြ ေသာက္ေဖၚစားဖက္ေတြ အဲ့ဒီတုန္းက ဘႀကီးက အရက္
ကလဲေသာက္ေသးတယ္တယ္တဲ့ အဲ့ဒါ လမ္းမွာ ကြန္ျမဴနစ္ေတြက ေစာင့္ၿပီးပစ္တာတဲ့ ကံ
ေကာင္းလို႔ မေသတယ္တဲ့ ေရကလဲ ေရက်ခ်ိန္ ေခ်ာင္းတဖက္ကမ္းက ေနပစ္တာတဲ့ သူတို႔လဲ လမ္းသြားရင္းနဲ႔ တိုးလို႔ပစ္တာ ဒီတုန္းက ကရင္နဲ႔ ကြန္ျမဴနစ္နဲ႔က မတည့္ဘူးတဲ့ အဲ့ဒါ ပစ္လဲ
ပစ္ၾကေရာ။

အစိုးရတပ္မဟုတ္မွန္းလဲသိတာနဲ႔ သူက ထေအာ္တာပဲတဲ့ “ေဟ့ေကာင္ေတြ..ငါသာဒြန္းဇံပါ ငါ
ပါလာတယ္ မပစ္ၾကနဲ႔ မပစ္ၾကပါနဲ႔” ေအာ္တာနဲ႔ တိုက္ပြဲက ရပ္သြားတယ္တဲ့ ၿပီးေတာ့မွ သူတို႔
က “ေယာက္ဖ..မင္းဘယ္သြားမလို႔လဲ နတ္စားတဲ့ဆီလား” တဲ့ ဘႀကီးက အစားအေသာက္နဲ႔
ပတ္သက္ရင္ ေနေရာညပါ မေရွာင္သြားတာ ဘႀကီးအသံႀကီးကို မွတ္မိေနတာ ဒီတုန္းက သူ
က ကြန္ျမဴနစ္ေတြလား ရဲေဘာ္ျဖဴလား အလံနီလား မသိပါဘူးတဲ့ ညကလဲေမွာင္ေနေတာ့ သူ႔
သံႀကီးကိုေတာ့ အကုန္လံုးက မွတ္မိၾကပါတယ္။ အဲ့ဒီပစ္ခံရခံနီးမွာ သူက လယ္စပ္က ျခံဳထဲမွာ
ခဏ အေလး၀င္သြားေနေတာ့ ဘႀကီးအသံက တိတ္ေနလို႔ ဘႀကီးပါလာမွန္းမသိလို႔ ပစ္တာပါ
တဲ့။ သူက ပစ္သံၾကားေတာ့မွ လွမ္းေအာ္ရတာ။

ဒါတင္ဘယ္ကမလဲ ဟိုဖက္ေန ေယာက္ဖ မင္းတို႔မွာ ေဆးလိပ္အပိုပါေသးလား ငါတို႔ေဆးလိပ္
ကုန္သြားလို႔ကြာဆိုလို႔ ေခ်ာင္းထဲဆင္း တဖက္ကမ္းကို ကူးၿပီးသြားေပးေသးတယ္ စကားေတြ
တေဖါင္ေဖါင္ေျပာေနေသးတယ္။ ၿပီးေတာ့မွ ျပန္ကူးလာၿပီး နတ္စားတဲ့ဆီကို ဆက္သြားၾကတာ
ဆိုပဲဗ်။ အစိုးရတပ္ေတြလာလဲ ငါ့အိမ္မွာပဲ ခ်က္ျပဳတ္စား ဖဲရိုက္ၾက ေဘာ္လီေဘာပုတ္ၾကနဲ႔ ေနၾကတာပဲတဲ့။ ငါလဲ ၾကားထဲက ေျပလည္ရာေျပလည္ေၾကာင္းေျပာတာျပတာပါပဲကြာတဲ့ ။ ခ်က္ျပဳတ္ေကၽြးေမြးတာပါပဲတဲ့။ ဘာျဖစ္လို႔ ဘယ္လိုျဖစ္လို႔ ခ်ေနၾကလဲေတာ့လဲ ငါလဲမသိပါဘူး
တဲ့ အားလံုးကေတာ့ ငါ့သူငယ္ခ်င္း ေဆြနီးမ်ိဳးစပ္ေတာ္ၾကတဲ့သူေတြခ်ည္းပဲ အစိုးရတပ္က လာ
တဲ့ ရဲေဘာ္ေတြကလဲ ငါနဲ႔ရြယ္တူ သက္တူေတြ တိုက္ပြဲေတြျဖစ္ၾကေတာ့ ငါတို႔ ရြာသားေတြပဲ နာတာေပါ့ကြာ။ ဘယ္လိုလုပ္မလဲ။ ငါလဲ စိတ္မေကာင္းရုံေပါ့ကြာ ေအးေအးေဆးေဆးျဖစ္ေစ
ခ်င္ပါတယ္ တဲ့။

ခုျမစ္၀ကၽြန္းေပၚမွာ ပိတ္ဆို႔ေရး ျဖတ္ေလးျဖတ္ေတြလုပ္ၿပီးကတည္းက သူပုန္ရယ္ေတာ့ မရွိ
ေတာ့ဘူးေပါ့ကြာ ဒါေပမဲ့လဲ ငါတို႔အားလံုးက သူ႔ရြာ ငါ့ရြာရယ္မဟုတ္ဘူး ကရင္ရယ္ဗမာရယ္က
ရြာျခင္းကပ္ ေခ်ာင္းဖ်ားမွာ ကရင္ဆို ေခ်ာင္း၀မွာ ဗမာ ဒီလိုေနၾကတာေလ။ သူပုန္ရယ္သာမရွိ
တာ အခ်ိန္မေရြး ျပန္သူပုန္ျဖစ္နိုင္တဲ့ သူေတြခ်ည္းပဲကြ။ ကရင္ေတြမွာ ရိုးရာလိုျဖစ္ေနတဲ့ စ
ကားေတာင္ရွိေသးတယ္ “ဒို႔ကရင္က နားကပ္မ၀ယ္ဘူး ေသနတ္ပဲ၀ယ္မယ္” ေသနတ္တခ်ိဳ႔လဲ လက္က်န္ရွိေကာင္းရွိမယ္ကြ ဒီေတာ့ တကယ္ေအးသြားတာမဟုတ္ဘူး ျငိမ္သြားတာေလ အား
လံုး ညွိႏႈိင္းၿပီးလုပ္မွ တကယ္ေအးမွာေပါ့ကြာ ခုလဲ စစ္ပြဲသာမရွိတာ လူေတြက စီးပြားေရးၾကပ္
လာေတာ့ စစ္ပြဲေတြရွိတုန္းကထက္ေတာင္ ဆိုးပါေသးတယ္ကြာ ငါလဲ နိုင္ငံေရးေတြဘာေတြ
နားမလည္ပါဘူးကြာ တဲ့။

ဘႀကီးသာဒြန္းဇံေရာ အရီးေဒၚစိန္ခ်ံဳေကာ ခုေတာ့ မရွိေတာ့ပါ။ အက်ႌတခါမွမ၀တ္တဲ့ နွာေစး
ေခ်ာင္းဆိုးေတာင္မျဖစ္တဲ့ ဘႀကီးသာဒြန္းဇံ တခါပဲ ေနမေကာင္းျဖစ္ပါတယ္ တခါပဲေဆးရုံ
တက္ရပါတယ္ တခါပဲ ကြယ္လြန္ဆိုတာမ်ိဳးပါပဲ။ ခုေတာ့ ဘႀကီးရဲ့ သားသမီးေျမးျမစ္ေတြလဲ
လယ္လုပ္ငန္းနဲ႔ မစားေလာက္ၾကေတာ့ ေရၾကည္ရာ ျမက္နုရာကို ေျပာင္းေရြ႔ၾကနဲ႔ရြာမွာလဲ
သိပ္မက်န္ေတာ့ပါ။ ကိုယ့္ဇာတိရြာေလးမွာေတာ့ ေဆြမ်ိဳးသားျခင္း ညီအကို ေမာင္နွမေတြနဲ႔
တည့္တည့္မတည့္တည့္ မတည့္လဲခဏ အတူေနခ်င္ၾကမွာေပါ့ဗ်ာ ကိုယ္ခ်င္းလဲ စာနာပါတယ္
ကိုခ်စ္ေဖကိုယ္တိုင္လဲ ရြာျပန္ရတယ္ အိပ္မက္ခဏခဏ မက္မက္ေနတာကိုး ေနာ။

ငယ္က်င့္

2010-10-19T20:59:00.000-07:00

လြန္ခဲ့တဲ့ အနွစ္ေလးဆယ္ အနွစ္ေလးဆယ္ဆိုေတာ့ နည္းနည္းေနွာေနွာနွစ္ေတြရယ္မွ မဟုတ္
ပါပဲလားလို႔ ေတြးမိတယ္ တကယ့္တကယ္ေတာ့လဲ ဟိုလိုလို ဒီလိုလိုနဲ႔ပဲ နွစ္ေတြတနွစ္ၿပီးတ
နွစ္ ကုန္လာခဲ့တဲ့ နွစ္ေတြရွိသလို တနွစ္နဲ႔တနွစ္ကို ခက္ခက္ခဲခဲ ခဲရာခဲဆစ္ ျဖတ္ေက်ာ္လာခဲ့ရ
တဲ့ နွစ္ေတြလဲရွိရဲ့ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ျပန္ေတြးၾကည့္ေတာ့ မွတ္မိေနေသးပါတယ္ နွစ္အားျဖင့္ တြက္
ၾကည့္ေတာ့လဲ နွစ္ေပါင္းမ်ားစြာရယ္။

ပထမဆံုး ညီမေလးကို ေမေမေမြးတဲ့ ည။ လြန္ခဲ့တဲ့ နွစ္ေပါင္း ေလးဆယ္နွစ္နွစ္ေက်ာ္ ညတုန္း
က လူႀကီးေတြအလုပ္ရႈပ္တာ အေရးႀကီးေနတာ ဘာညာမသိေပမဲ့ မိုးလင္းနိုးနိုးခ်င္း က်ေနာ္
ထက္အသက္ ၁၀ နွစ္ေက်ာ္ေက်ာ္ အသက္ႀကီးတဲ့ အမႀကီးတ၀မ္းကြဲ က က်ေနာ့္ကို ေဆးရုံကို
သြားဖို႔ အက်ႋီအ၀တ္အစားလဲေပးၿပီး ေမေမညက က်ေနာ္အတြက္တဲ့ ညီမေလးေမြးေပးတယ္
တဲ့ အဲ့ဒါ ေဆးရုံကိုသြားၿပီး ညီမေလးကို ၾကည့္ၾကမယ္တဲ့ က်ေနာ္က ၃ နွစ္နဲ႔ ေလးလ အရြယ္
ညီမေလးကို ေဆးရုံ ပခက္ေလးထဲမွာေတြ႔ေတာ့ နီနီရဲရဲေလး မ်က္လံုးေလးမွိတ္လို႔ လူႀကီးေတြ
ကေတာ့ ကိုခ်စ္ေဖအေဖနဲ႔ တပံုစံထဲတဲ့ သိပ္တူတာပဲတဲ့ က်ေနာ္ကေတာ့ ကေလးမို႔ ဘယ္လိုမွ
အေဖနဲ႔ တူတယ္လို႔ မၾကည့္တတ္ ညီမေလးကိုေတာ့ ကိုင္ၾကည့္ခ်င္ေနတာပဲ။ နီနီရဲရဲေလး
ေနာက္ ေမေမေဆးရုံက ဆင္းလာၿပီး အိမ္ေရွ႔မွာ ေစာင္ပုခက္ေလးနဲ႔ သိပ္ထားတုန္း က်ေနာ္ညီ
မေလးပါးကို ခ်စ္လို႔ ကိုက္ဆြဲလိုက္တာ ညီမေလး ေအာ္ငိုေတာ့မွ ေမေမ မီဖိုထဲက အတင္းေျပး
လာၿပီး က်ေနာ့္ကို ေမးရတယ္။ ကိုခ်စ္ေဖလဲ ငိုေပါ့ ညီမေလး ခ်စ္လို႔ ကိုက္မိတာ သူေအာ္ငို
ေတာ့ ျပန္ေၾကာက္သြားၿပီး ငိုမိတာျဖစ္မယ္။ ေမေမဆူမွာစိုးတာလဲ ပါမွာေပါ့။

အဲ့ဒီအျဖစ္အပ်က္ေလးကို ေသေသခ်ာခ်ာ မွတ္မိေနေသးတယ္ ညီမေလးကို ေမြးၿပီးတဲ့အခ်ိန္
က ျပည္သူ႔ဆိုင္ေခတ္ အစစအရာရာ ၀ယ္ခ်င္တိုင္းလဲ မရ အနွီးကအစ နို႔မႈန္႔ နို႔ဆီအဆံုးအစစ
ရွားပါးတဲ့အခ်ိန္တဲ့ ညီမေလးက ကိုခ်စ္ေဖထက္ ပိုဒုကၡေရာက္တယ္တဲ့ ေဆးကလဲ ရွားတယ္
စစ္အစိုးရ တက္လာျပီး ၁၀ နွစ္၀န္းက်င္ေလာက္ေပါ့ သူ႔ကို ေမေမက နို႔ျဖတ္ေတာ့ ၀ယ္လို႔ရသ
မွ်ေလး ၀ယ္ထားေပးေပမဲ့ သူက ဘာမွမစား ငိုပဲေနတယ္ ထမင္းၾကမ္းေလးကို ေရနဲ႔ဆမ္းေပး
ထားတာေလးပဲ စားရွာတယ္။ ညဖက္ညီမေလး ငိုေနတာ သနားလိုက္တာ။ ခုခ်ိန္္ထိ က်ေနာ္
မ်က္ေစ့ထဲမွာ ျမင္ေနမိတယ္ က်ေနာ္လဲ ကေလးေပမဲ့ အိပ္မရဘူး။ ေနာက္ေတာ့လဲ အိပ္ေပ်ာ္
သြားတာေပါ့။

ေနာက္ က်ေနာ္တို႔ ေက်ာင္းစတက္ရေတာ့ ေနခင္းမုန္႔စား ေက်ာင္းဆင္းလႊတ္ခ်ိန္ ေမေမက မ
လာဘူး ေက်ာင္းအပ္သြားတုန္းကထဲက မ်က္နွာက ခပ္တည္တည္ပဲ သူမ်ားကေလးေတြဆို အ
ေမ့ထမိန္စဆြဲထားၿပီး ေက်ာင္းမေနခ်င္ဘူး ေအာ္ငိုသလို ကိုခ်စ္ေဖလဲ ေအာ္ငိုခ်င္တာပါပဲ ေက်ာင္းမွာ ထားခဲ့မယ္ဆိုတာလဲ သိေနေပမဲ့ ခပ္တည္တည္ျဖစ္ေနတဲ့ အေမ့မ်က္နွာေၾကာင့္ မ
ေအာ္ငိုရဲဘူး က်ေနာ္ငိုရင္ အေမက စိတ္ဆိုးလိမ့္မယ္ အေမမႀကိဳက္ဘူး အဲ့ဒါကို သိေနလို႔ ငိုခ်င္ေပမဲ့ မငိုရဲဘူး အေမကထားခဲ့တာပါပဲ မုန္႔စားေက်ာင္းဆင္းကိုလဲ “အေမလူႀကံဳနဲ႔ စားစရာ
ထည့္ေပးလိုက္မယ္ အေမမလာအားဘူး”တဲ့ က်ေနာ္ကေတာ့ မုန္႔စားေက်ာင္းဆင္းေတြ ဘာ
ေတြသိလို႔ရယ္ေတာ့မဟုတ္ပါဘူး အေမမလာဘူးဆိုတာသိေတာ့ ၀မ္းေတာ္ေတာ္နည္းေနမိ
တယ္။

ေန႔လည္မုန္႔စားေက်ာင္းဆင္းေတာ့ အိမ္နားက အသိသူငယ္ခ်င္းအမနဲ႔ စားစရာ ထည့္ေပး
လိုက္ပါတယ္ အေမကေတာ့မလာပါဘူး ေနာက္ေတာ့လဲ ေမ့ေမ့ေပ်ာက္ေပ်ာက္ျဖစ္သြားတယ္
မုန္႔စားေက်ာင္းဆင္းခ်ိန္ဆို အေမ့ကို မေမွ်ာ္မိေတာ့ဘူး ေနာက္ အတန္းနည္းနည္းႀကီးလာ
ေတာ့ အိမ္နဲ႔ေက်ာင္းနဲ႔ သိပ္မေ၀းေတာ့ အေမမွာသလို ကားလမ္းေဘးက ကပ္ၿပီးအိမ္ကိုျပန္
လာရတယ္။ အိမ္မွာ ကိုယ့္ဘာသာ ထမင္းျပန္စားတယ္ေပါ့။ ေနာက္ကိုခ်စ္ေဖ အသက္ႀကီး
လာေတာ့ အေမက ျပန္ေျပာျပတယ္ အဲ့ဒီတုန္းက အေမက ကိုခ်စ္ေဖကို သူမ်ားကေလးေတြ
လို အေမရွိမွ ျဖစ္မယ္ဆိုတာမ်ိဳး ျဖစ္မွာစိုးလို႔တဲ့ အေမမရွိလဲ ကိုယ့္ဘာသာကိုယ္ အားကိုး
တတ္ေအာင္ ထားခဲ့တာတဲ့ တကယ္ေတာ့လဲ ဟုတ္ပါတယ္ ၀မ္းနည္းစရာေကာင္းသလိုလိုျဖစ္
ေပမဲ့ အေမသင္ေပးတဲ့ တကိုယ္ေတာ္ ေနထိုင္ျခင္း ရုန္းကန္ျခင္း သင္ခန္းစာကိုပါ တဆက္ထဲ
စသင္ရတာပါ။

ငါ့အေမဟာ သူမ်ားအေမေတြလို မလာဘူး သို႔ေသာ္လဲ ငါ့ကို ထားခဲ့လို႔ ျဖစ္တယ္လို႔ အေမက
ေျပာတာပဲ ငါေနလို႔ ျဖစ္ပါတယ္ဆိုတာကို စၿပီးလက္ခံသြားတာပါ။ ေနာက္စာ ေပါင္းဖတ္တတ္
လာေတာ့ အေမက “ညည ပံုေျပာျပတာေလးေတြ ကေနပံုျပင္ေလးေတြဟာ ကာတြန္းစာအုပ္
ေလးထဲမွာ ပါတယ္ သားစာလံုးေပါင္းဖတ္ နားမလည္ရင္ ေမေမ့ကိုေမး” ဆို က်ေနာ္္လဲ ေပါင္း
ဖတ္တာပဲ နားမလည္တာေတြ အကုန္လံုးကိုလဲ အေမ့ကို ေမးတာပါ။

ေနာက္အတန္းႀကီးလာေတာ့လဲ က်ေနာ္သိခ်င္တာေတြကို အားလံုးသူေျဖရင္ မျပည့္စံုမွာစိုးလို႔
တဲ့ သိခ်င္တာရွိရင္ ေက်ာင္းက ဆရာေတြ ဆရာမေတြကို ္ေမးၾကည့္တဲ့ အဲ့ဒီက စလို႔ အလြန္
အေမးအျမန္းထူတဲ့ က်ေနာ္လဲ အတန္းထဲမွာ သိခ်င္တာရွိရင္ ဆရာဆရာမေတြကို ေမးရဲလာ
ပါတယ္ ဆရာဆရာမေတြကလဲ စာဖတ္သူေတြမ်ားေတာ့ ဖတ္စရာ စာအုပ္ေတြပါ ေျပာျပေပး
ပါတယ္။ အဲ့ဒီလိုနဲ႔ စာဖတ္တာကို ၀ါသနာပါလာခဲ့တာပါ ။ ခုျပန္ေတြးၾကည့္ေတာ့နွစ္ေပါင္း သံုး
ဆယ္ေက်ာ္ ေလးဆယ္တုန္းက အျဖစ္အပ်က္ေတြ ဒါေပမဲ့ ေကာင္းတဲ့အက်င့္ကို ေကာင္းမြန္
တဲ့ ဓေလ့ကို ခ်ေပးခဲ့တဲ့ အေမ့ကို ေက်းဇူးတင္မိေနပါတယ္။

အေမဆိုလို႔ အေဖက ငါေကာမပါဘူးလားလို႔ ေမးမွာ အေဖရယ္လဲ အတူတူပါပဲေပါ့ တကယ္ဆို
စာဖတ္၀ါသနာမပါတဲ့ အေဖက က်ေနာ္ဖတ္ခ်င္သမွ် သူမအားတဲ့ၾကားထဲက အကုန္ရေအာင္
ရွာ၀ယ္ေပးတာပါ။ ကိုခ်စ္ေဖ ဖတ္တဲ့စာအုပ္ေတြက အေဖမႀကိဳက္တဲ့ စာအုပ္ေတြ အေဖက ဒီ
စာအုပ္ေတြဖတ္ရင္ ဒိဌိျဖစ္လိမ့္မယ္ ကြန္ျမဴနစ္ျဖစ္လိမ့္မယ္ မဖတ္နဲ႔တဲ့ က်ေနာ္ကေတာ့ ဖတ္
တာပါပဲ အေဖက ျပင္းျပင္းထန္ထန္ေတာ့မတားပါ ၀ယ္လဲေပးပါတယ္။ က်ေနာ္လဲ ဒိဌိမျဖစ္သ
လို ကြန္ျမဴနစ္လဲ မျဖစ္ခဲ့ပါဘူး အဲ့ဒီလိုျဖစ္ဖို႔ဆိုတာ အသဲမာမွ ျဖစ္တာေလ။ က်ေနာ္က အသဲမ
မာပါ။ ထစ္ကနဲဆို လက္တြန္႔တယ္ မေသရဲ မသတ္ရဲ အနိုင္မယူရဲ သေဘာက်ခဲ့တာေတာ့ရွိပါ
တယ္ ကိုယ့္ကိုကိုယ္လဲ မာမယ္ထင္ခဲ့တယ္။ ယံုၾကည္ရာတခုအတြက္ အကုန္လုပ္ရဲမွေလ စြန္႔
လႊတ္ရဲမွ ဆိုေတာ့ မျဖစ္နိုင္ပါ လို႔ ရိုးရိုးသားသား ပဲ ေတြးမိခဲ့ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့အဲ့ဒီအခ်ိန္တုန္းက
ရရာ စာအုပ္ကို ၀ါးစားသလို ဖတ္ခ်င္ေနတာေတာ့အမွန္ပါ စာအုပ္ေတြကို လိုင္းတလိုင္းထဲ မ
ဖတ္ျဖစ္ခဲ့တာ ကေတာ့ အေမေျပာျပတာေၾကာင့္ပဲ ျဖစ္မယ္ထင္ပါတယ္။

အေမက က်ေနာ္ဖတ္ခ်င္တဲ့ စာအုပ္ ဖတ္သင့္တဲ့စာအုပ္ဟူသမွ် အကုန္ေပးဖတ္ပါတယ္။ မ
ဖတ္သင့္တဲ့ အသည္းကြဲ အရက္သမား အခ်စ္ကိုးကြယ္ေရး စာအုပ္ေတြကလြဲလို႔ အေမက မ
တားပါဘူး ရွာလဲေပးပါတယ္။ တဖက္မွာ တားျမစ္ထားလို႔ ခိုးေၾကာင္ခိုး၀ွက္ဖတ္ရတဲ့ စာအုပ္
ကို ခိုးဖတ္တဲ့အခါ မသိခ်င္ေယာင္ေဆာင္ေနခဲ့သလို တဖက္ကလဲ သိုက္သမိုင္းစုန္းေမွာ္က
ေ၀ စာအုပ္ေတြကအစ ဗဟုသုတ အျဖစ္ဖတ္ခိုင္းတာမ်ိဳးဆိုေတာ့ စာဖတ္ရေတာ့မဲ့ ရက္ေတြဆို
ေပ်ာ္ေနခဲ့တာပါ။ ေသာၾကာေန႔ည ကေန တနဂၤေႏြေန႔ ေနလည္အထိ အျပင္စာအုပ္ဖတ္နိုင္ခြင့္ ရခဲ့တာကို ခုျပန္ေတြးၾကည့္ေတာ့ အလယ္တန္းေက်ာင္းသား ဘ၀မွာ တကယ့္ေပ်ာ္ရႊင္စရာ။

အနွစ္ေလးဆယ္ေက်ာ္ အတြင္းမွာ ၾကည္နူးခ်မ္းေျမ့စရာ ျပန္ျပန္ေတြးၾကည့္မိတိုင္း ေက်းဇူး
တင္မဆံုး ျဖစ္မိတာကေတာ့ စာဖတ္ျခင္းအက်ိဳးကို ေပ်ာ္ရႊင္စရာအျဖစ္ တေျဖးေျဖး ေျပာင္းေပး
ခဲ့တဲ့ အေမနဲ႔ အေဖကိုပါပဲ။ အျခားေသာ ေက်းဇူးေတြကေတာ့ မ်ားလြန္းလို႔ ေျပာျပမယ္ဆိုရင္
ေတာင္ေတာ္ေတာ္မ်ားမွာပါ။ ခုအခ်ိန္ထိ မိဘေတြ သက္ရွိထင္ရွားရွိေနေသးၿပီး အေ၀းမွာေန
ေနရေပမဲ့ ကိုယ့္ကို တေယာက္ထဲ ေနရဲေအာင္ သိလိုတာေတြ ကို စာအုပ္ေတြထဲက ေနသိလာ
ေအာင္ လမ္းျပေပးခဲ့ပါလားလို႔ ၾကည္နူးမိေနတယ္။

မဂၤလာ ကိုႀကီးေက်ာက္

2010-10-10T03:44:00.000-07:00

မဂၤလာကိုႀကီးေက်ာက္

မခ်စ္ၾကည္ေအးရဲ့ ကိုႀကီးေက်ာက္ က်မ္းမာေရးအေျခအေနကို အားလံုးသိရေအာင္သတင္း
ေပးတဲ့ ကိုႀကီးေက်ာက္ရဲ့စာ ပူးတြဲပါတဲ့ ပိုစ့္ ကိုဖတ္ရရျခင္း ကိုႀကီးေက်ာက္ဆီကို ဖုန္းဆက္
သတင္းေမး အားေပးစကားေျပာဖို႔ လုပ္ေတာ့ ကိုႀကီးေက်ာက္တို႔ဆီမွာ ည ၁၁နာရီေက်ာ္ေနခဲ့
ၿပီ ဒါေပမဲ့လဲ ကိုႀကီးေက်ာက္အိပ္ခ်င္မွ အိပ္ဦးမွာလို႔ ေတြးမိၿပီးဖုန္းဆက္ ျဖစ္သြားပါတယ္။

ကိုႀကီးေက်ာက္ဆီက ဖုန္းျပန္ေခၚလာပါတယ္ မအိပ္ေသးပါဘူးတဲ့ တရားထိုင္ေနတာ ဒီေတာ့
လဲ အားနာလိုက္တာ ကိုႀကီးေက်ာက္က အရင္အတိုင္း စာထဲက လိုပါပဲ ကိုခ်စ္ေဖကိုေတာင္
ျပန္အားေပးေနေသးတယ္ ဒါမ်ိဳးက ဆရာ၀န္ႀကီးေတြ ထင္ထားတဲ့အတိုင္း ျဖစ္ခ်င္မွလဲ ျဖစ္တာ
ပါ ျဖစ္ေတာ့လဲ ရင္ဆိုင္ရမွာေပါ့ ဆိုတာမ်ိဳး ျပန္ေျပာျပေနတာပါ။

ေနာက္ေတာ့ ကိုႀကီးေက်ာက္တင္ထားတဲ့ ပိုစ့္ကို ဖတ္ရေတာ့ ေအာ္ ကိုႀကီးေက်ာက္တို႔မ်ား တ
ကယ္ပဲ စိတ္ဓါတ္ၾကံခိုင္ပါေပတယ္ ေသျခင္းကို ရင္ဆိုင္ရတာေတာင္ ရယ္စရာေလွာင္ေျပာင္ စ
ေနာက္ေနနိုင္ေသး တကယ္လို႔မ်ား ေသမင္းက သာ လူပုဂၢိဳလ္တဦးအျဖစ္နဲ႔ လာေခၚတယ္ဆို
ရင္ေတာင္ “ ေအာ္..ေသမင္းဆိုတာ ခင္ဗ်ားလား ေအးဗ်ာ ခင္ဗ်ားကိုေတာ့ သက္ရွိသတၱ၀ါ
တိုင္းက ေၾကာက္ၾကရပါတယ္ တကယ့္တကယ္ေတြ႔ေတာ့လဲ ခင္ဗ်ားက ခန္႔ခန္႔ေခ်ာေခ်ာႀကီးပဲ
ေၾကာက္စရာလဲ မေကာင္းပါဘူးဗ်ာ လူေတြမ်ား ေၾကာက္စရာမရွိ ေၾကာက္ေနၾကတယ္ ကဲကဲ
သြားၾကတာေပါ့ဗ်ာ ကား ပါလား ဘတ္စ္ နဲ႔ဆို ဒီအခ်ိန္လူၾကပ္တယ္ဗ်” ဘာညာေလွ်ာက္ေျပာ ေနဦးမယ္ထင္ပါရဲ့ဗ်ာ။

က်ေနာ္ ကိုႀကီးေက်ာက္ကို ဘယ္လိုစခင္မင္မိတယ္ဆိုတာေတာ့ မမွတ္မိေတာ့ပါဘူး ရယ္စရာ
ေမာစရာ ပြင့္ပြင့္လင္းလင္းေျပာတတ္တယ္ သူမ်ားေတြက ကိုယ့္ ဘေလာ့မွာ ဓါတ္ပံုေလးတင္
ဖို႔ အေၾကာင္းေၾကာင္းနဲ႔ မတင္ရဲၾက မတင္ၾကခ်ိန္ ကိုႀကီးေက်ာက္ကေတာ့ ဓါတ္ပံုေတြနဲ႔ စာ
ေတြကလဲ စိတ္၀င္စားစရာ ရယ္စရာ ေကာ္မန္႔ေတြကလဲ ခင္မင္စရာ စေနာက္ ေပးတတ္သူ ဆို
ေတာ့ လူခ်င္း အျပင္မွာ မေတြ႔ဘူးေပမဲ့ ခင္မင္ရပါတယ္ ေနမေကာင္းျဖစ္ၿပီးေနာက္ပိုင္း ကို
ေအာင္ (ပ်ဴနိုင္ငံ) ရဲ့ေကာင္းမႈေၾကာင့္ ဖုန္းနံပါတ္ရၿပီး တခါတခါလဲ ဖုန္းဆက္ၿပီးစကားေျပာျဖစ္
သြားပါတယ္။ ကိုႀကီးေက်ာက္က ဖုန္းထဲမွာ ေနေကာင္းသူရဲ့ အသံမ်ိဳး မျဖစ္ေသးေပမဲ့ အ
ေၾကာင္းအရာအားလုံးကေတာ့ ေနေကာင္းသူေတြ ထက္ေတာင္ လန္းဆန္္းေနပါေသးတယ္။ ခု
ေလာက္ထိ က်မ္းမာေရးအေျခအေန ဆိုးေနမယ္လို႔လဲ မထင္မိပါ။ ေနာက္ဆံုး မခ်စ္ၾကည္ေအး
ရဲ့ အသိေပးတဲ့ ပိုစ့္ ဖတ္ရေတာ့မွပဲ ေသခ်ာသိရတာပါ။

ကႀိုုကီးေက်ာက္ကို တကယ္ပဲ ခ်စ္ခင္ၾကသူေတြမ်ားပါတယ္ ေပ်ာ္ရႊင္ခင္မင္တတ္တဲ့ အကိုတ
ေယာက္ ဦးေလးတေယာက္ လိုပါပဲ အားလံုးလဲ က်ေနာ္လိုပဲ ခံစားမိၾကမွာပဲလို႔ ေတြးမိပါတယ္။
ဘယ္ေလာက္ပဲ အေျခအေနက ထိန္႔လန္႔တုန္လႈပ္စရာျဖစ္ေနေန မိသားစုေပၚမွာ မိတ္ေဆြ သူ
ငယ္ခ်င္းေတြအေပၚမွာ တာ၀န္ေက်ခဲ့သူအေနနဲ႔ စိတ္ရွင္းရွင္းထားနိုင္ခဲ့လို႔လား မသိ ကိုႀကီး
ေက်ာက္ကေတာ့ အရင္လိုပါပဲ စိတ္ဓါတ္က် အားငယ္မႈ႔မ်ိဳး မရွိပါ။

က်ေနာ္အက်ဥ္းအၾကပ္ထဲမွာ ဒုကၡသုကၡေပါင္းစံု နဲ႔ေနရတုန္းက က်ေနာ့္ေမေမက မဂၤလသုတ္
ထဲက ျမတ္စြာဘုရားေဟာ တရားပုဒ္ေလးတပုဒ္ကို အျမဲ နွလံုးသြင္းဖို႔ ခံနိုင္ရည္ရွိဖို႔ အားေပးရွာ
ပါတယ္။ အဲ့ဒီတရားပုဒ္ေလးက “ ဖုဒႆ ေလာက ဓေမၼဟိ စိတၱံယသ နကံပတၱိ အာေသာကံ ၀ိရဇံ ေခမံ ဧတံ မဂၤလ မုတၱမံ” ဆိုတဲ့အပိုဒ္ေလးပါ က်ေနာ့္ဘာသာ ျမန္မာလိုနားလည္ထာက
ေတာ့ “ေလာကဓံတရားဆိုး တရားေကာင္း အေျခအေနေကာင္းဆိုးေတြနဲ႔ ႀကံဳရတဲ့အခါမွာ စိုး
ရိမ္ေသာကမရွိျခင္း စိတ္တည္ၿငိမ္ေအးေဆးစြာနဲ႔ ရင္ဆိုင္နိုင္ျခင္းဟာ မဂၤလာရွိပါေပတယ္” လို႔ က်ေနာ္နားလည္မိပါတယ္ တိတိက်က်ေတာ့ အဓိပါယ္မွန္ခ်င္မွ မွန္မွာပါ။ ခုလဲ ကိုႀကီးေက်ာက္
ကမဂၤလာရွိပါေပတယ္။ က်ေနာ္တို႔ ကိုႀကီးေက်ာက္နဲ႔ ခင္မင္ခြင့္ရတာ ၀မ္းသာစရာပါ။ ဂုဏ္ယူ
စရာပါ။ ကိုႀကီးေက်ာက္မွာ လူပုဂၢိဳလ္တေယာက္ ပုထုစဥ္တေယာက္အေနနဲ႔ အမွားရွိတာမ်ိဳး ရွိ
ရင္လဲ ရွိခဲ့မွာပါ သို႔ေသာ္လဲ က်ေနာ္နဲ႔ ဆံုခဲ့ရစဥ္မွာေတာ့ ကိုႀကီးေက်ာက္ဟာ ခင္မင္ဖြယ္ ခ်စ္
ခင္ဖြယ္ အားက် အတုယူဖြယ္ေတြနဲ႔ မဂၤလာရွိတဲ့ ကိုႀကီးေက်ာက္ပါပဲဗ်ာ။

က်ေနာ့္လိုပဲ ကိုႀကီးေက်ာက္ကို ခင္မင္ေလးစားသူေတြ အားလံုးကို တိုင္ပင္ခ်င္တာကေတာ့ က်ေနာ္တို႔ ေရးတတ္သလို ေရးတတ္သေလာက္ေရးခဲ့တဲ့ စာကိုေတာ့ ကိုႀကီးေက်ာက္က ဖတ္
ရဖူးပါၿပီ။ က်ေနာ္တို႔ရဲ့ လႈ႔ိ၀ွက္ထားတဲ့ (ေခ်ာလို႔ပဲျဖစ္ျဖစ္) ရုပ္မ်က္နွာ အသြင္အျပင္ကိုလဲ ကို
ႀကီးေက်ာက္က ေတြ႔ဖူးခ်င္မွာပါ က်ေနာ္တို႔ ကိုယ္တိုင္မလာနိုင္ေပမဲ့ က်ေနာ္တို႔ရဲ့ ကိုႀကီး
ေက်ာက္ကို ခ်စ္ခင္မႈ႔ကို ျပသတဲ့အေနနဲ႔ ပိုစ္ကဒ္ေလးေတြ လက္ေရးနဲ႔ စာေရးၿပီး ဓါတ္ပံုေလး
ေတြ ေပးပို႔ၿပီး အားေပးၿပီး ႏႈတ္ဆက္ရင္ ကိုႀကီးေက်ာက္ အေတာ္ပဲ ၀မ္းသာေနမွာပါ က်ေနာ္
တို႔ေတြရဲ့ ခင္မင္မႈ႔ကို ကိုႀကီးေက်ာက္ကလဲ အသိအမွတ္ျပဳေပးဖို႔ ခု ဒီေနရာကေန ေတာင္းပန္
ပါတယ္။ က်ေနာ္တို႔ အျမဲ ဖုန္းမဆက္နိုင္ေတာင္ က်ေနာ္တို႔ ပိုစ့္ကဒ္ေလးေတြ က ကိုႀကီး
ေက်ာက္ကို ခင္မင္ေလးစား အားၾကေၾကာင္း သက္ေသေလး တခုေတာ့ ျဖစ္ေနမွာပါ ။ ကိုႀကီး
ေက်ာက္ လိပ္စာကိုလဲ ကူးယူေဖၚျပလိုက္ပါတယ္ဗ်ာ။

Nai Pe
11 Grandin Circle
Rockville MD 20851
USA

ph;(210)7870932

maungnaipe@gmail.com

သေဘာေပါက္ပါတယ္

2010-10-07T02:53:00.000-07:00

သေဘာေပါက္ပါတယ္။

ေရြးေကာက္ပြဲ ေရြးေကာက္ပြဲနဲ႔ လူေျပာသူေျပာမ်ားေနေတာ့ ကိုခ်စ္ေဖလဲ မေနသာဘူးဗ်ာ ၀င္
၀င္ေျပာခ်င္တာေပါ့ တကယ္ေတာ့ ကိုခ်စ္ေဖလဲ အသက္သာ ငါးဆယ္နားနီးလာတာ သံုးနွစ္ပဲ
လိုေတာ့တယ္ ဘယ္ေရြးေကာက္ပြဲရယ္မွ မဲထည့္ဖူးခဲ့သူလဲ မဟုတ္ပါဘူး ဘယ္ဖြဲ႔ စည္းပံု အ
ေျခခံ ဥပေဒကိုမွလဲ ေထာက္ခံျခင္း ကန္႔ကြက္ျခင္း လုပ္ခြင့္လဲ မရခဲ့ပါဘူး။ သို႔ေသာ္လဲ အမ်ား
သူငါွလို လြတ္လြတ္လပ္လပ္ ပြင့္ပြင့္လင္းလင္း သူမနာ ကိုယ္မနာ အညိဳးအေတးမထား ေျပာ
ခြင့္ဆိုခြင့္ တင္ျပခြင့္ ညွိႏႈိင္းေဆာင္ရြက္ခြင့္ ရွိတဲ့ ဘ၀မွာ လံုလံုျခံဳျခံဳ ျငိမ္းျငိမ္းခ်မ္းခ်မ္း( ပူညံပူ
ညံမလုပ္ပဲ) ေနခ်င္သေပါ့ဗ်ာ။

ဒါေပမဲ့လဲ ေနခြင့္ကေတာ့ မရရွာပါဘူး ဒါကေတာ့ ကိုခ်စ္ေဖတို႔ ၾကမွ မရရွာတာမဟုတ္ပါဘူး
ေျပာရမယ္ဆိုရင္ ကိုခ်စ္ေဖတို႔ ဘိုးဘြား အစဥ္အဆက္မွာ ဘယ္တုန္းကရခဲ့သလဲ ေျပာရမယ္
ဆို ခက္ပါ့ ဟိုတုန္းကလဲ ေရေျမ့အရွင္ ဘ၀ရွင္မင္းၾတားႀကီးေတြက ေသဆိုေသ ရွင္ဆိုရွင္
ေနခဲ့ရ ေနာက္ေတာ့လဲ ၿဗိတိသွ်လူႀကီးမင္းမ်ား အုပ္ခ်ဳပ္တာခံရ ေနာက္ေတာ့လဲ သူတလူငါတ
မင္းနဲ႔ ျပည္တြင္းစစ္ႀကီးထဲ ေမြးဖြားလာရ ေနာက္ေတာ့ သိၾကတဲ့အတိုင္းပဲ စစ္အာဏာရွင္ေတြ
ထားရာေန ေစရာသြား ဘ၀ကိုေရာက္လာၾကရတာပါပဲ။

တခါတေလေတာ့လဲ ကိုယ့္ အေရွ႔က လြတ္လပ္ေရး ဘာေရးညာေရး ရေအာင္ယူသြားတဲ့ ဘိုး
ဘြားေတြကိုပဲ ထထ စိတ္ဆိုးခ်င္ပါတယ္ လြတ္လပ္ေရးေတြဘာေတြ ရေအာင္ယူမသြားၾကရင္
ျပည္တြင္းစစ္ႀကီးလဲ ျဖစ္စရာမလို စစ္အာဏာရွင္ႀကီးမ်ားလဲ ဗိုလ္လုပ္ခ်င္တိုင္းလုပ္ခြင့္ မရနိုင္
ေတာ့မွာလို႔ ဘာျဖစ္လို႔လဲ ဆိုေတာ့ တိုင္းတပါးကၽြန္ ဘာကၽြန္ညာကၽြန္အျဖစ္ကမွ လြတ္လပ္
နိုင္ပါေသးတယ္ ဒို႔ဗမာအစည္းအရုံးေထာင္ခြင့္ ဘာညာရွိပါေသးတယ္။ ေဟာ နိုင္ငံေရးလုပ္လို႔
ေနမ၀င္အင္ပါယာႀကီးကို ပုပ္ခတ္ေစာ္ကားလို႔ ဘာလို႔ဆိုရင္လဲ ေထာင္ေျခာက္လပဲက်သကိုး
ခု ကိုခ်စ္ေဖတို႔ ၈၈မ်ိဳးဆက္ေက်ာင္းသားေတြ ေခတ္နဲ႔ေတာ့ကြာပါ့ဗ်ာ။ ေနမ၀င္အင္ပါယာ အုပ္
ခ်ဳပ္ေရးစနစ္ႀကီးကို အတုယူၿပီး လ နဲ႔ နွစ္ နားၾကားမွားၿပီး ၆၅ နွစ္ခ်လိုက္သလားမသိပါဘူး
ဗ်ာ။ ေနရရ မေနရရ နွစ္ေစ့မွ လြတ္မယ္ဆို ေထာင္ထဲမွာပဲ ေသရရုံပါပဲ ဆိုသလို။ အျပစ္ကလဲ
ႀကီးေပသကိုး။

ခုေရာဘာထူးေသးတုန္္း တိုင္းတပါးမွာ ထြက္အလုပ္လုပ္ရေတာ့လဲ တိုင္းတပါးကၽြန္ျဖစ္တာပါပဲ
မဟုတ္လားဗ်ာ။

ကိုခ်စ္ေဖအဲ့လိုေျပာရင္ ျပည္ပအားကို ပုဆိန္ရိုး ဘာရိုး ညာရိုး ေျပာခံရဦးမယ္ ဒါနဲ႔ေျပာခ်င္တာ
ေတာင္ဘယ္ေရာက္ သြားပါလိမ့္ ေရြးေကာက္ပြဲ ေရြးေကာက္ပြဲ ကို ဘယ္တုန္းကမွ စစ္အစိုးရ
အဆက္ဆက္က ယံုၾကည္လို႔ ပါလဲ ဥပေဒေဘာင္ထဲက ၀င္ပူးၿပီး ရတဲ့ေနရာေလးက ေျပာမယ္
မလိမ္မိုးမလိမ္မာ စစ္သားေတြကို စည္းရုံးၿပီး ဆရာႀကီးတက္လုပ္မယ္ဆိုတဲ့သူေတြေကာ ေနာက္ဆံုးမွာ ဘယ္လို အဆံုးသတ္သြားတယ္ဆိုတာလဲ အားလံုးသိၾကပါတယ္။

ျပည္သူ႔ကိုယ္စားလွယ္ေတြနဲ႔ ေရးဆြဲထားပါတယ္ဆိုတဲ့ ဖြဲ႔စည္းပံု အေျခခံဥပေဒ ေတြကို ေခတ္
အဆက္ဆက္ သူတို႔ လိုသလို မျဖစ္လာရင္ ပယ္ဖ်က္တာလဲ စစ္တပ္ပါပဲမဟုတ္လား ၁၉၄၇ ဖြဲ႔
စည္းပံု အေျခခံဥပေဒကို ၁၉၆၄ အာဏာသိမ္းျခင္းနဲ႔ ပယ္ဖ်က္လိုက္သလို စစ္အစိုးရကိုယ္တိုင္
စိတ္ႀကိဳက္ ေရးဆြဲထားတဲ့ ၁၉၄၇ ဖြဲ႔စည္းပံု အေျခခံ ဥပေဒကိုလဲ ၁၉၈၈ အာဏာသိမ္းျခင္းနဲ႔ ပယ္ဖ်က္ခဲ့တာပါပဲ ခုလဲ ၂၀၀၈ ဖြဲ႔စည္းပံုကိုေတာ့ ဖ်က္စရာမလိုေအာင္ အစထဲက နည္းနည္း
ပါးပါး ေျပာင္းထားတာမ်ိဳးနဲ႔ လုပ္ခဲ့တာဆိုေတာ့ ခုလာမဲ့ ေရြးေကာက္ပြဲ ကလဲ ေရြးေကာက္ပြဲ ယံုပါပဲ ဆိုတာ ကိုခ်စ္ေဖတို႔ ျပည္သူတရပ္လံုးက သိပါတယ္ဗ်ာ။

ဘုမသိဘမသိ နဲ႔ ေတာသူေတာင္သားေတြလဲ သိပါတယ္ ကိုယ့္ပတ္၀န္းက်င္မွာ ဘယ္လိုလူ
ေတြပဲ ခ်ယ္လွယ္တယ္ ဘယ္လိုလူေတြပဲ အနိုင္က်င့္ၾကတယ္ ဘယ္လိုလူေတြပဲ လူတြင္က်ယ္
လုပ္ၾကတယ္ဆိုတာကို သိပါတယ္ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ဒုတ္ႀကီးႀကီးနဲ႔ အရိုက္ခံရတာထက္ စာရင္ ဒုတ္ေသးေသး နဲ႔ဆို အရိုက္ခံရတာလဲ ေတာ္ေသးသကိုး ဆိုသလိုပဲ သေဘာထားၾကတာပါ။

ေရြးေကာက္ပြဲ မွာ မဲထည့္စရာ မဲထည့္ခ်င္စရာ လူႀကီးလူေကာင္းရယ္လို႔မွ မရွိသေလာက္ျဖစ္
ေနရတဲ့ အေျခအေနမွာ မဲထည့္ရင္လဲ ဘယ္လိုလူမ်ိဳးေတြကိုပဲ မျဖစ္မေနထည့္ရမယ္ဆိုတာ သိပါတယ္။ ဗိုလ္ႀကီးတို႔ ေသနတ္ေျပာင္းေအာက္မွာ ညစ္ပတ္မႈ႔ မ်ိဳးစံုေအာက္မွာ ေနလာခဲ့ၾက
တာ အသားက်ေနၾကၿပီကိုး။

ဒီေတာ့ကာ မဲမထည့္ပဲေနလို႔ရတယ္ဆိုလဲ မထည့္ၾကပါဘူး ေျခေညာင္းခံၿပီးသြားမထည့္ၾကပါ
ဘူး အဲ မျဖစ္မေန မထည့္မေနရ မဲထည့္ရမယ္ဆိုလဲ ရွိတဲ့ မဲပံုးထဲ ထည့္ခဲ့ရမွာပါပဲ တခုပါပဲ
ေျပာခ်င္တာက ဘာေတြညာေတြ လုပ္မေနၾကပါနဲ႔ဗ်ာ မီဒီယာေခတ္ႀကီးမွာ အားလံုးျမန္ျမန္ မွန္
မွန္ကန္ကန္သိနိုင္တဲ့ ေခတ္ႀကီးမွာ “ျမန္မာရုပ္ျမင္သံၾကားကေန ဗိုလ္ခ်ဳပ္မႈးႀကီးသန္းေရႊ ကေန
တိုင္းျပည္ကို မိန္႔ခြန္းေျပာၾကားမွာ ျဖစ္လို႔ နီးစပ္ရာ ရုပ္ျမင္သံၾကားရွိေသာအိမ္သို႔ မရွိေသာ
သူမ်ားက ည ကိုးနာရီတြင္ စုေ၀းရမယ္ မစုမေနရ မစုရင္ နားမေထာင္ရင္ ျပင္းထန္စြာ အေရး
ယူမည္” လို႔ ရယက ကေန အမိန္႔ေပးစုခိုင္း ၿပီးရင္ ျမန္မာရုပ္ျမင္သံၾကားကေန ဗိုလ္ခ်ဳပ္မႈးႀကီးက ထြက္လာ ပရိတ္သတ္ႀကီးဖက္ မိုက္ၾကည့္ၾကည့္ၿပီး ခါးၾကားထဲက ေသနတ္ကို ထုတ္ “ေဘာင္း ေဘာင္း ေဘာင္း” ဆိုၿပီး မိုးေပၚေထာင္ပစ္လိုက္ ၿပီးရင္ “က်ဳပ္နဲ႔
က်ဳပ္မိသားစု က်ဳပ္တပည့္လက္သားေတြပဲ အျမဲအုပ္ခ်ဳပ္မယ္ မေက်နပ္ရင္ က်ဳပ္လို စစ္တပ္ေထာင္ထား က်ဳပ္တို႔ လုပ္ခ်င္ရာလုပ္သြားမယ္” လို႔ ေျပာလိုက္လဲၿပီးတာပါပဲဗ်ာ။

ေရြးေကာက္ပြဲေတြ ဘာေတြလဲ အပိုလုပ္ မေနပါနဲ႔ေတာ့ ပိုက္ဆံလဲကုန္ပါတယ္ ကိုခ်စ္ေဖတို႔လဲ သေဘာေပါက္ပါတယ္။

သေဘာေပါက္လုိ႔လဲ ေျပးတာ တန္းေနတာပါပဲ သူလိုကိုယ္လို ေျပးလာၾကသူေတြထဲ ျပည္
တြင္းမွာ ဟိုလိုလုပ္လိုက္ ဒီလိုလုပ္လိုက္ေတာ့လို႔့လဲ အေ၀းထိန္းစနစ္နဲ႔ နိုင္ငံေရးလုပ္တယ္ဆို
တဲ့သူေတြကို လဲ သေဘာေပါက္ပါတယ္ဗ်ာ။ ကိုခ်စ္ေဖလဲ သေဘာမေပါက္လို႔ ေက်ာေပါက္ခဲ့ရ
တာေတြလဲ မ်ားၿပီကိုး ဒီေတာ့ သေဘာေပါက္ပါတယ္ဗ်ာ။ သေဘာေပါက္ပါတယ္။

လူထုသူႀကီး

2010-09-18T16:44:00.000-07:00

လူထု သူႀကီး
အစိုးရကလည္း လူထု အစိုးရ။ လူထုစည္းေဝးပြဲ၊ လူထု အေရးဆိုပြဲ၊ လူထုတိုက္ပြဲမ်ား ကိုလည္း မၾကာခဏ ဆင္ယင္ေနၾကသည့္ သမယ ျဖစ္သည္။ လူထုမိတ္ေဆြ၊ လူထု ရန္သူ၊ လူထု ေခါင္းေဆာင္ ဟူေသာ ေဝါဟာရမ်ားလည္း ေပါက္ပြား လာခဲ့ေလၿပီ။
အမွန္စင္စစ္အားျဖင့္ ယခုေခတ္တြင္ ေနရာတကာ၌ လူထုႏွင့္ ကိုင္ေပါက္ ေနၾကေလေတာ့သည္။ လူထုတည္းဟူေသာ နာမဝိေသသနကို ေရလဲႏွင့္ ေပါေပါႀကီး သံုးစြဲေနၾကသည့္ ေခတ္ေပတကား။
လူထု လက္ဖက္ရည္ဆုိင္၊ လူထု ပင္မင္း၊ လူထု သတင္းစာ၊ လူထုေပ်ာ္ပြဲစားရံု၊ လုူထု ကိတ္မုန္႔၊ လူထု ေျမပဲေလွာ္၊ လူထုဘာ လူထုညာဟာ မေရ မတြက္ ႏိုင္ေတာ့ၿပီ။ ေနရာတကာမွာ လူထု။ ဟိုမွာလည္း လူထု၊သည္မွာလည္း လူထု ။ေရွ႕မွ နာမဝိေသသန အမ်ိဳးမ်ိဳး တပ္၍ လူထုကိ သံုးစြဲၾကေသးသည္။ လယ္သမားလူထု၊ အလုပ္သမား လူူထု၊ ကုလားလူထု၊ ျမန္မာ လူထု၊ အဂၤလိပ္ လူထု၊ လူထု စံုလုိ႔။ ေဟာလာျပန္ေခ်ၿပီ။
ေမာင္ၿပံဳးခ်ိဳတို႔ နယ္တြင္ "လူထု သူႀကီး" ေရြးပြဲေတြက်င္းပရေပဦးေတာ့မည္။ လူထုက တင္ေျမွာက္ေသာ သူႀကီးကို လူထုသူႀကီးဟု ေခၚပါသည္။ ယခု ရွိရင္းစြဲ သူႀကီးေတြေကာ လူထုကတင္ေျမွာက္သည့္ သူႀကီးမင္းမ်ား ျဖစ္ၾကေပသည္။ သို႔ေသာ္လည္း ထိုအိုမင္းေဟာင္းႏြမ္း ေနေသာ သူႀကီးမ်ားကို သစ္လြင္ေနေသာ ယခုလူထုက မႀကိဳက္ႏိုင္ေတာ့ ၿပီဟု ဆိုုသည္။ ထုိကဲ့သို႔ ေခတ္မမီသည့္ သူႀကီးမ်ားကို ယခုမ်က္စိက်ယ္ေသာ တက္လူမ်ားက မလိုခ်င္ေတာ့ၿပီ။ မ်က္စိက်ယ္ေသာ လူထုသည္ မ်က္စိက်ဥ္းေသာ သူႀကီးကုိမၾကည့္လိုေတာ့ၿပီ။
"ဒီသူႀကီးေတြဟာ ျဗဴလုိကလား နက္စိတ္ ဝင္ေနၿပီး။ ျပဳျပင္လို႔ မရေတာ့ဘူး။ ေခတ္မမီေတာ့ဘူး။ ျဖဳတ္ပစ္ဖို႔ပဲ ေကာင္းေတာ့တယ္"
"သူႀကီး ေရြးတင္တဲ့ အခါမွာလည္း ငယ္ငယ္ရြယ္ရြယ္ဖ်တ္ဖ်တ္လတ္လတ္ လူကို တင္ဖို႔ လုိတယ္။ အဘုိႀကီးေတြ တင္လို႔ မဟန္ဘူး။ ဘုန္းႀကီးအို ေက်ာင္းေပၚ တင္သလိုေပါ့ကြ။ ခဏခဏဘုန္းႀကီးပ်ံ လုပ္ေနရမယ္။
ဤ အသံမ်ားကား ေခတ္၏ ေႂကြေႀကာ္သံမ်ား ျဖစ္ေလသည္။ သို႔ႏွင့္ရွိရင္းစြဲ သူႀကီးမ်ားကို ရာထူးမွရပ္စဲကာ လူထုသူႀကီးမ်ားကို ျပန္လည္ေရြးေကာက္ရန္ ေလွ်ာက္ လႊာမ်ား ေခၚရေလသည္။
ေမာင္ၿပံဳးခ်ိဳ၏ ရံုးတြင္ ေလွ်ာက္လႊာေတြ ဟီးတိုက္၍ ဝင္လာေလသည္။ အခ်ိဳ႕ သူႀကီးလူပါးမ်ားကမႈ ရြာထဲ၌ ေၾကာ္ျငာျခင္း မရွိဘဲ တိတ္တဆိတ္ၿပိဳင္သူမရွိသကဲ့သို႔ တစ္ေယာက္တည္းလာ၍ ေလွ်ာက္လႊာတင္ၾကသည္။
သည္အခ်ိန္တြင္ ၿမိဳ႕ပိုင္ေတြ အခက္အခဲႏွင့္ အေတြ႕ရဆံုး အခ်ိန္ျဖစ္သည္။ အသက္ငါးဆယ့္ ငါးႏွစ္ ေက်ာ္၍ျပန္လည္ ေလွ်ာက္ထားခြင့္ ရေတာ့မည္ မဟုတ္ေသာ သူႀကီးကိစၥကိုလည္း သူ ဂရုမစိုက္၊ အခြန္ေကာက္ရန္ကိုလည္း သူမမႈ၊ ရံုးအမိန္႔ကိုလည္း မနာခံ၊ ထင္ရာႀကဲေလေတာ့သည္။ ျပဳတ္မဲ့တူတူမထူးေတာ့ပါဘူးဆုိကာ ၾကက္ဝိုုင္းကေလးမ်ားလည္း တိတ္တိတ္ပုန္း ေထာင္လုိက္ေသးသည္။ အရက္ကေလးမ်ားလည္း ခ်က္လိုက္ေသးသည္။
ျပန္လည္ အေရြးခံမည့္ သူႀကီးမ်ားမွာေတာ့့ မဲ အေရးမုိ႔ႀကိဳးစားပါ ကၽြန္ေတာ္တို႔မွာ ေခၽြးတလံုးလံုး ျဖစ္ေနၾကေလေတာ့သည္။ တစ္ႏွစ္ၾကာလို႔မွရံုးသုိ႔ေျခဦးမလွည့္ဖူးသည့္ သူႀကီးေပ သူႀကီးကပ္မ်ားလည္း သူတို႔အိမ္ႏွင့္ရံုးအိမ္ဦး ႏွင့္ ၾကမ္းျပင္ ျဖစ္ေနေလသည္။ ရြာသားေတြအတြက္ အမေတာ္ေၾကး ေလွ်ာက္္ေပးရသည္မွာလည္း အေမာ။ သူ႔ရြာတြင္ လူအမ်ား အလုပ္အကိုင္မဲ့၍ စားရမဲ့ ေသာက္ရမဲ့ျဖစ္ေနပါသည္ဟု ဆိုကာ အငတ္စာရင္းေတြကိုလည္း တၿပံဳတေခါင္းႀကီး လာေပးလိုက္ေသးသည္။ သူ႔အားမဲေပးမည့္သူေတြကို အကုန္လံုး စာရင္းတြင္ ထည့္လာေလေတာ့သည္။
တစ္ပြဲတစ္လမ္း အကဲစမ္း ၾကမည့္ သူႀကီးေလာင္းေတြကလည္း လူထု အတြက္ ပ်ာပ်ာသလဲ တအားခဲၿပီး အလုပ္လုပ္ေနၾကေလသည္။ဟုိမွာလည္း သူတို႔ ၊ သည္မွာလည္း သူတို႔ကိုပဲ ေရွာင္၍ပင္ မလြတ္။ အခ်ဳိ႕လည္း ရိုးရိုးသားသားပင္ မိမိ သေဘာက်သလို ႏိုင္ငံေရး ပါတီ မ်ား၏ လက္မွတ္ကို ယူထားၾကေလသည္။
အခ်ိဳ႕လည္း မဲရရံုေလာက္သာ ရည္ရြယ္လ်က္ အေရ အမ်ိဳးမ်ိဳး ကို ၿခံဳထားၾကေလသည္။ ေမာင္ၿပံဳးခ်ိဳ၏ နယ္တြင္ ဂြေခ်ာင္းရြာသည္ နာမည္အႀကီးဆံုး ျဖစ္သည္။ ႏြားခိုိးတို႔၏ ပုန္းေအာင္းရာ ေဒသ ျဖစ္သည္။အရက္သမား တို႔၏ မွီခုိရာလည္း မည္သည္။ ဓားျပ၊ သူခိုး ၊ ကိုလူဆိုးတို႔၏စံေပ်ာ္ရာလည္း ဟူ၏ ။ ထုိေက်းရြာကို လြန္ခဲ့ေသာ ႏွစ္ေပါင္းဆယ့္ငါးႏွစ္ ေလာက္ကတည္းက စိုးမိုးအုပ္ခ်ဳပ္ခဲ့ေသာ သူႀကီးမင္း ဦးဘခ်စ္သည္ သူ၏ရာဇပလႅင္ မၿငိမ္မသက္ရွိ ေနသည္ကို တုန္လႈပ္ေသာအမူအရာျဖင့္ အကဲခတ္ လ်က္ ရွိသည္။ သူႏွင့္ ယွဥ္ၿပိဳင္ေလွ်ာက္ထား အေရြးခံမည့္သူသံုးဦး ေပၚေပါက္ေနပါသည္။
ေမာင္ၿပံဳးခ်ိဳက သူ႔သူႀကီးမင္းကုိ ဤသို႔ေမး၏။
" ဘယ္ႏွယ့္လဲ သူႀကီးမင္း၊ဟန္ပါ့မလား"
"ဟဲ ဟဲ ဟဲ ဟန္ရမေပါ့ၿမိဳ႕အုပ္မင္းရာ"
သူေျပာလို႔သာၾကားလိုက္ရသည္။ ေမာင္ၿပံဳးခ်ိဳကေတာ့့ ဘယ္နည္း နဲ႔မွ သူရမည္မထင္။
ေနာက္သံုးရက္ၾကာေသာ အခါ သူႏွင့္ ယွဥ္ၿပိဳင္ အေရြးခံမည့္သူသံုးဦး အနက္မွ တစ္ဦးျဖစ္သူ ဦးဖိုးေထာင္သည္ အေရြးမခံေတာ့ပါဆို၍ သူ႔ေလွ်ာက္လႊာကို ျပန္လည္ရုပ္သိမ္းသြားေလသည္။
ဦးဘခ်စ္ ဘယ္လို ေျခထိုးလိုက္သည္ မသိ။ သူႏွင့္ ယွဥ္ၿပိဳင္အေရြးခံရန္ ဦးသာထြန္းႏွင့္ ကိုဖိုးျမစ္ႏွစ္ဦးသာ က်န္ေတာ့သည္။ ဦးသာထြန္းႏွင့့္ ကိုဖိုးျမစ္တို႔လည္း တလႈပ္လႈပ္ တရြရြ ျဖစ္ကာ ၿမိဳ႕မွ မိမိတို႔ အဖြဲ႕ေခါင္းေဆာင္ မ်ားကို ဖိတ္ၾကား၍ ရြာထဲတြင္ တရားပြဲမ်ား က်င္းပလ်က္ ရွိေလသည္။ "သူႀကီးဟာက်ဳပ္တို႔ကို အုပ္ခ်ဳပ္လာတာ ဆယ္ငါးႏွစ္ရွိၿပီ။ ဘာတစ္ခုမွ ေကာင္းတာ မလုပ္ခဲ့ဘူး။ျဗဴလိုကလား နက္ေတြနဲ႔ ေပါင္းၿပီး မဟုတ္တာခ်ည္း လုပ္တယ္။ ဟိုတစ္ႏွစ္က အမေတာ္ေၾကး ထုတ္တုန္းကလည္း က်ဳပ္တို႔ဆီက တစ္ေယာက္တစ္မတ္ ေတာင္းတယ္။ ဘာေကာင္းသလဲ။ အုပ္ခ်ဳပ္မႈလည္း သိပ္ညံ့ဖ်င္း တာပဲ။ ရြာထဲမယ္ ႏြားခိုးေတြ၊အရက္သမား ေတြ၊ ဘိန္းပုန္းစားေတြ သိပ္ေပါတယ္။ ဒီရြာဟာ နာမယ္ ပ်က္ေနတယ္။ အခုျဖစ္ေနတာက ဒီရြာသားဆိုရင္ ဘယ္သူကမွလူေကာင္းလို႔ မထင္ဘူး ။ လူဆိုးနဲ႔ သူခိုးခ်ည္း ထင္တာပဲ။ ဒါေၾကာင့္ သည္လိုမသမာမႈေတြကို ပေပ်ာက္ေအာင္ လူထု သူႀကီးတင္ၿပီး လုပ္ရမယ္။"
ဦးသာထြန္း ဘက္မွလူေတြက ေဟာၾကေျပာၾက၏ ။ ကိုဖိုးျမစ္ ဘက္ကလူမ်ားကလည္း ဤ နည္းျဖင့္ သူႀကီးကို ရႈတ္ခ်၍ ေျပာဟာက မဲဆြယ္ ၾကေလသည္။ သူႀကီးမင္း ဦးဘခ်စ္ကား အၿပံဳးပင္ မပ်က္။ လသာေသာ ညတစ္ညတြင္ သူႀကီးမင္းက အရပ္ထဲမွ ၾသဇာတိကၠမ ရွိသူမ်ားကိုုသူ႔အိမ္သို႔ ဖိတ္ၾကားထားေလသည္။ ရြာဦး ဘုန္ေတာ္ႀကီး ေက်ာင္းမွ ဝတ္တတ္ေၾကး စည္းသံကို နာခံရင္း လူႀကီးမင္း မ်ား သူႀကီးမင္းထံသို႔ ေရာက္လာၾကေလသည္။ သူႀကီးမင္းသည္ သူ၏ ၿခံဝင္းအတြင္း ရွိေျမကြက္လပ္တြင္ ခုံတန္းရွည္မ်ား၊ ကုလားထုိုင္မ်ားကို ခ်ထာေလသည္။ လူေပါင္းငါးဆယ္ခန္႔ ဖိတ္မႏ ၱက ျပဳထားေလရာ လူစံုလွ်င္ ေပါင္းမွ ခ်ခါစ အရက္ျဖဴကို လက္ဖက္ရည္ ပန္းကန္လံုးမ်ားတြင္ ထည့္၍ တစ္လွည့္ စီလိုက္ေပးေလသည္။ သူႀကီးမင္း၏သား အာလူးသည္ သည္ေနရာတြင္ အေတာ္ဖ်တ္လတ္သည္။ ဖခင္၏ အေဖာ္အားကို ရာျဖစ္၏ ။
လမင္းသည္ ထိန္ထိန္ပေနေလသည္။ လေရာင္ထိုးေနေသာ သူႀကီးမင္း၏ အိမ္မွ သြပ္မိုးကို အေဝးမွပင္အထင္သား ျမင္ေနရသည္။ ဧည့္ပရိတ္သတ္မ်ားသည္ အရက္္ျဖဴ တစ္ပန္းကန္ေလာက္ ဝင္မိလွ်င္လွ်ာသြက္အာသြက္ ျဖစ္လာၾက ေလသည္။ သည္အခ်ိန္တြင္ သူႀကီးသား အာလူးက ပန္းကန္ျပားႀကီးႏွင့့္ အမဲသား ႏွပ္ေတြကို ယူလာျပန္သည္။
" ကဲ ကဲ စားၾကဗ်၊ အမဲသားႏုႏုေလး ႏွပ္ထားတာဗ် "
ဧည့္သည္ အေပါင္းတုိ႔သည္လည္း အားနာေသာ အားျဖင့္ အတံုးခပ္ႀကီးႀကီးမ်ားကို ေရြးကာ သံုးေဆာင္ၾကကုန္သည္။
" ေဟေမာင္ဘခ်စ္တဲ့၊ မင္းအမဲႏွပ္က ေကာင္းသေဟ့"
ႏႈတ္ခမ္းေမြးျဖဴျဖဴႀကီးႏွင့္ အဘိုးႀကီးတစ္ေယာက္က ဆို၏ ။
" လတ္လတ္ဆက္ဆက္ကိုဘႀကီးေအာင္ရဲ႕"
" ေအး ဒါေတာ့ ဟုတ္ပါရဲ႕၊ မင္းဟာ က တစ္ခြက္တည္းနဲ႔ ၿပီးရေတာ့မွာလား။ အာေတာင္ မစြတ္ဘူး"
" ရပါတယ္ ၊ ရပါတယ္ ၊လုိသေလာက္ ရပါတယ္၊ သံုးေပါင္းေတာင္ တည္ထားတာ။ ဒါနဲ႔မွ မေလာက္ရင္ ဆယ္အိမ္ေခါင္းအိမ္က ယူေပးပါမယ္။
"ေအးကြယ္၊ ဒီလို အခါေတာ့ ငါ့သားေလးေအာက္ေမ့သကြယ္" ေလာကနီတိ အဆိုအားျဖင့္ အရသာ ႏွင့္ျပည္စံုေသာ အာဟာရကုိ သံုးေဆာင္ရေသာ အခါ ခ်စ္ခင္ရင္းႏွီး သူကိုသတိရၿမဲတည္း။
"လြတ္လုပါၿပီ ။ ေရွ႕လမယ္ ထင္တယ္"
" အဲဒါ သာထြန္းတို႔လက္ခ်က္ေပါ့၊ ကၽြန္ေတာ္က မသိခ်င္ေယာင္ ေဆာင္ေနတာ ။ဒီေကာင္က သြားတုိ႔တာ၊ ခိုးတဲ့ႏြားေရာ တစ္ခါတည္း မိေတာ့ မကယ္ႏိုင္ေတာ့ဘူး၊" သူႀကီးက ေျခတစ္ေခ်ာင္းထိုးလိုက္ေလသည္။
"ေအးေပါ့ကြ၊ ဒါေတာင္ဒီေကာင္က သူႀကီးလုပ္ဦးမတဲ့။ ဟင္ ေခြးမသား။ ငါ့သား ေထာင္ခ်တဲ့ေကာင္"
အဘိုးႀကီးသည္ အရက္တစ္ခြက္ကိုေမာ့ခ်လိုက္ၿပီးလွ်င္ တံေတြးကို ပ်စ္ခနဲ ေထြးလိုက္ကာ အမဲသားတံုးကို ကိုက္လိုက္ေလသည္။
" ဟုတ္တယ္၊ ဒီေကာင္သာသူႀကီးျဖစ္ရင္ က်ဳပ္တို႔ ဒုကၡပဲ၊ က်ဳပ္တို႔ ဒီရြာမွာေတာင္ ေနႏိုင္မွာ မဟုတ္ဘူး"
မၾကာေသမီက အရက္ခ်က္မႈႏွင့္ ေထာင္က်ၿပီးလြတ္လာသူ ဖိုးထူးက အရက္သံႏွင့္ ေျပာျပန္ေလသည္။ သည္ အခ်ိန္တြင္ အခါခြင့္ကိုေစာင့္ေမွ်ာ္လ်က္ ရွိေသာ သူႀကီးမင္းက စကားစေလေတာ့သည္။
" အခုု ကၽြန္ေတာ္ေခၚၿပီး ေကၽြးေမြးတာက သူႀကီးကိစ ၥႏွင့္ ဘာမွ မဆိုင္ဘူးဗ်။ သက္သက္မဲ့ အလႈလုပ္တာ။ သူႀကီး ကိစၥေတာ့ ခင္ဗ်ားတုိ႔စလာလို႔သာ ေျပာရဦးမယ္"
ဤသို႔ နိဒါန္းသြယ္ကာ ရပ္လိုက္ျပန္သည္။
လူေတြက ၿငိမ္းၿပီး နားေထာင္ေနေလရာ တစ္ခါတစ္ရံ တံေတြးေထြးသံႏွင့္ ေလခ်ဥ္တက္သံ မ်ားကို သာၾကားရသည္။ သူႀကီးမင္းစကား ဆက္ျပန္ေလသည္။ "ကၽြန္ေတာ္ အေျခအေနလည္း ခင္ဗ်ားတို႔ အတြက္ လုပ္ေနတာပါ။ ခင္ဗ်ားတို႔ အေပၚမ်ား ကၽြန္ေတာ္ မတရားတာ ဘာလုပ္ဖူးလို႔တံုး။ ကဲ ေျပာၾကစမ္းပါ"
မည္သူမွ် မေျဖၾကေခ်။ သူႀကီးက စကားဆက္ျပန္ေလသည္။
" သူတို႔က ဟိုအမေတာ္ေၾကး ထုတ္တုန္းက တစ္မတ္စီေတာင္းတာေျပာေနတယ္။ အဲဒါ ၿမိဳ႕အုပ္က ေတာင္းခိုင္းလို႔ ေတာင္းရတာဗ်။ ကၽြန္ေတာ္ ရတာမဟုတ္ဘူး ။ ၿပီးေတာ့ ကၽြန္ေတာ့ကိုအုပ္ခ်ဳပ္မႈ မေကာင္းဘူးတဲ့။ ဒီရြာမယ္ အရက္ခ်က္တဲ့ လူေတြေပါတယ္ ၊ ႏြားသတ္တဲ့ လူေတြေပါသတဲ့။ ဘုရားဒကာ ေတြကေလ။ ကၽြန္ေတာ့ ထြက္ေပးလိုက္ပါမယ္။ သူတို႔ဒါေလာက္ေတာင္ သူႀကီးလုပ္ခ်င္ရင္ လုပ္ၾကစမ္းပါေစ"
လူေတြ လႈပ္လႈပ္ရြရြ ျဖစ္သြားေလသည္ ။ တံေတြးေထြးသံ ၊ အာေမဋိတ္သံေတြ ထြက္ေပၚလာေလသည္။
" ဟာ မထြက္ပါနဲ႕"
"ထြက္သြားလို႔ဘာျဖစ္မလဲ"
"ဟုိေကာင္ေတြနဲ႔က်ဳပ္တို႔နဲ႔ မျဖစ္ပါဘူး" ဟူေသာ အသံမ်ား ထြက္ေပၚလာရာ ဦးဘခ်စ္သည္ အေတာ္ ပီတိေသာမနႆျဖစ္သြားေလသည္။ သို႔ေသာ္ ျငားလည္း သူက ထပ္၍ မႈလိုက္ျပန္သည္။ " မဟုတ္ဘူး။ ကၽြန္ေတာ့ရြာသားေတြကကၽြန္ေတာ့ကို မလိုခ်င္ဘူးဆိုရင္ ထြက္ရံုေပါ့။ လုပ္ခ်င္တဲ့လူ တက္လုပ္ပါေစ။ ကၽြန္ေတာ္ ဒီသူႀကီး အလုပ္ကို မမက္ေမာပါဘူး"
အဘုိးႀကီးသည္ ဒယီးဒယိုင္ ႏွင့္ လက္တစ္ဖက္မွာ အမဲသားတံုး၊အျခားလက္တစ္ဖက္မွ အရက္ပန္းကန္ ကို ကိုင္ကာ ေနရာမွ ထေလသည္။ ေပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ မတတ္သာလို႔ အရက္ခ်က္ ေရာင္းၾကရတယ္" လူ တစ္ေယာက္က လွ်ာေလးေလးႏွင့္ ေျပာေလသည္။
" ကၽြန္္ေတာ္ ဘယ္ေတာ့ဖမ္းဖူးသလဲ" သူႀကီးမင္းက ဂုဏ္ေဖာ္လိုက္သည္။
"ဟုတ္တယ္၊ သူႀကီးမင္းဆီတစ္လံုး ပို႔လိုက္ရင္ ၿပီးတာပဲ" အသံတစ္သံ ထြက္လာေလသည္။
" ဟုတ္တယ္၊ ကၽြန္ေတာ္ကလည္း ႀကိဳက္တတ္သကိုး ဟဲဟဲ၊ ၿပီးေတာ့ ႏြားသတ္တယ္။ ကၽြန္ေတာ္ ဘာလုပ္ဖူးသလဲ"
"သူႀကီးမင္းဆီ အူစံုသည္းစံု ပို႔လိုက္ရင္ကိစၥၿပီးတာပါပဲ"
"ဟဲ ဟဲ ကၽြန္ေတာ္ ကလည္း ႀကိဳက္တတ္သကိုး"
သူႀကီးကိုယ္တုိင္ အတန္ေထြေနသည့္ အထဲ တစ္ခြက္ေမာ့လိုက္ျပန္သည္။ အမဲသားတံုးကို ခဲလိုက္ျပန္သည္။ေနာက္ စကားဆက္ျပန္သည္။ " အဲဒီေတာ့ ကိုယ့္သူႀကီးနဲ႔ ကုိယ္ရြာသား ဘယ္ေလာက္ ဟန္သလဲ။ ဖိုးျဗဴလား ဓားျပတုိက္တုန္းကလည္း ပုလိပ္မမိေအာင္ ကၽြန္ေတာ္ကုိယ္တိုင္ ဝွက္ထားတယ္ မဟုတ္လား။ဒီထက္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ ခင္ဗ်ား တို႔အတြက္ မလုပ္ႏိုင္ေတာ့ဘူး၊။ ဒါေလာက္ေတာင္ ခင္ဗ်ားတုိ႔ အတြက္ ေဆာင္ရြက္ေနတဲ့ အထဲ ကၽြန္ေတာ့ကို မႀကိဳက္ဘူးဆိုရင္လည္း ခင္ဗ်ားတို႔ သေဘာေပါ့"
" ဟိုး ဟိုုး ၊ ေဟ့ေမာင္ဘခ်စ္ ၊ မင္းကို ဘယ္သူက မႀကိဳက္ဘူးေျပာသတံုး။ မႀကိဳက္ဘူးေျပာတဲ့ ေကာင္ ငါႏြားသတ္တဲ့ ဓားနဲ႔ ခုတ္မယ္" အဘုိးႀကီး တစ္ေယာက္က ထ၍ ဆူျပန္သည္။
"ကဲ ဦးေလးဘခ်စ္"
လူငယ္ တစ္ေယာက္က ထ၍ေျပာသည္။
"ဦးေလးဟာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေက်းဇူးရွင္ႀကီးပဲ။ အရက္ခ်က္လည္းမဖမ္းဘူး။ ႏြားခုိးလည္း မျမင္ခ်င္ေယာင္ေဆာင္တယ္။ ဓားျပေတြလည္း ဝွက္ေပးတယ္။ နည္းနည္းပါးပါးေဝစုေပးရတာ ဘာအေရးႀကီးလဲဗ်ာေနာ္။ အမေတာ္တို႔၊ အခြန္ေတာ္တုိ႔၊လည္း ဘယ္ေတာ့မွ အတင္းအက်ပ္ မေတာင္းဖူးဘူး။ဦးေလးဘခ်စ္ဟာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ လူထု အက်ိဳးကို အၾကည့္ဆံုးပဲ။ ဒါေၾကာင့္ ဦးေလးဘခ်စ္ျပန္အေရြးခံပါ။ ကၽြန္ေတာ္ရေအာင္ ေဆာင္ရြက္ ေပးပါမယ္"
ထုိစကားကို ၾကားေသာ အရက္ခ်က္သမားလူထု ၊ ႏြားခိုးလူထု ႏွင့္ဓားျပ လူထုက သာဓု သံုးႀကိမ္ေခၚၾကကုန္သည္။ေကာင္းခ်ီၾသဘာ ေပးၾကသည္ ။ အႏုေမာဒနာ ျပဳၾကကုန္သည္။
" ကဲ ဒီလုိဆိုရင္ အမ်ားက ေတာင္ပန္းလည္း လုပ္ရတာေပါ့" ဟု ဦးဘခ်စ္က အာမဝန္တာ ခံလုိက္ရေလသည္။မဲေရြးပြဲေန႔တြင္ ဦးသာထြန္ႏွင့္ ေမာင္ဖိုးျမစ္တုိ႔မွ ၿမိဳ႕က အဖြဲ႕အသီးသီး ကုိယ္စားလွယ္ မ်ားေရာက္လာ၍ပါးစပ္ၿပဲေအာင္ ေအာ္ကာဟစ္ကာ တရားေဟာကာ အားေပးေနၾကေသာ္လည္း မဲေရတြက္လိုက္ေသာအခါဦးဘခ်စ္ အမ်ားဆံုး ရရွိေနသည္ကို ေတြ႕ရေလသည္။
ထို႔ေၾကာင့္ ဦးဘခ်စ္သည္ လူထု သူႀကီး ျဖစ္ရျပန္ေလသည္။
ကိုခ်စ္ေဖ ထိုကဲ့သို႔ေသာစာေရးတတ္လိုပါသည္ သို႔ေသာ္ကိုခ်စ္ေဖ ကိုအဂၢဘေလာ့မွ ကူးယူေဖၚျပျခင္းသာျဖစ္ပါသည္။
မူရင္းစာေရးသူ မပါရွိပါေခ် မေတြ႔ပါ။ က်ေနာ္တို႔ ေရြးေကာက္ပြဲနွင့္ ဆင္ဆင္တူ၍ သေဘာက်မိပါသည္။ သေဘာမေတြ႔ေသာ္
ခြင့္လႊတ္ၾကပါကုန္။ ကိုေက်ာက္(ေရႊရတုမွတ္တမ္းႀကီး)ေျပာျပခ်က္အရ စာေရးသူမွာ ဆရာ မန္းတင္ ျဖစ္နိုင္ပါေၾကာင္း သိရပါသည္။
(ဂ်ာနယ္ေက်ာ္၁၉၄၇ ဒီဇင္ဘာ ၁)

ကိုဖိုးလံုးတို႔ျပာေနသည္

2010-09-14T22:49:00.000-07:00

“ ဒီမယ္ ကိုဖိုးလံုး ခင္ဗ်ားဟာ အနီလား အျဖဴလား အ၀ါလား ေျပာစမ္း ခင္ဗ်ားဘာလဲ ဗ်ာ.”
“ဗိုလ္ႀကီးတို႔ရယ္ က်ေနာ္ အျဖဴ အနီ အ၀ါ ဘာမွမဟုတ္ပါဘူးဗ်ာ ဗိုလ္ႀကီးတို႔ အားလံုးကို ျပာ
ေနေအာင္ေၾကာက္ရတဲ့ အျပာပါ”

ဆရာမန္းတင္ရဲ့ ကိုဖိုးလံုး ၀ထၳဳထဲက စာပိုဒ္တပိုဒ္ပါ ဒုတိယကမၻာစစ္ႀကီးအၿပီး ျမန္မာနိုင္ငံ
ျပည္တြင္းစစ္ႀကီးေနာက္ခံ လယ္သမားဘ၀ တစိတ္တေဒသ ဘ၀သရုပ္ေဖၚ၀ထၳဳျဖစ္သည္။ အ
ျခားသူမ်ားလည္း က်ေနာ္ကဲ့သို႔ ကိုဖိုးလံုး ၀ထၳဳမ်ားကို ဖတ္ဖူးၾကေပလိမ့္မည္။ ဖတ္ဖူးခဲ့ၿပီး နွစ္
သက္ရာ လယ္သမားဘ၀ေနာက္ခံ ၀ထၳဳ နွစ္ပုဒ္ထဲမွ မွတ္မွတ္ရရ က်ေနာ္မွတ္မိေနသည့္ တပုဒ္ျဖစ္သည့္ ဆရာ မန္းတင္၀ထၳဳထဲက စာပိုဒ္ ျမန္မာလယ္သမားကိုဖိုးလံုးရဲ့ ဘ၀အျမင္ပါ။

က်ေနာ္တို႔ နိုင္ငံကား ဗိုလ္ႀကီးေတြေပါလွသည္ ရဲေဘာ္ျဖဴ ရဲေဘာ္၀ါ အလံနီ အလံျဖဴ စသည္
ျဖင့္ ျပည္တြင္းစစ္မီးႀကီး ေတာက္ေလာင္ခဲ့ရာ လက္နက္ကိုင္အဖြဲ႔မ်ား ေပၚေပါက္လာမႈ႔နွင့္ထပ္
တူ ဗိုလ္ႀကီးမ်ားေပၚလာခဲ့သည္။ ေသနတ္ရွိရာ ေသနတ္ကိုင္ရာလူကို အရပ္သူအရပ္သားမ်ား
က ဘယ္အဖြဲ႔ ညာအဖြဲ႔ရယ္မသိ။ အားလံုးေၾကာက္ၾကရသည္ ဟိုဖက္ဒီဖက္အေနမတတ္လွ်င္
ၾကားညွပ္ၿပီး အသတ္ခံရသည္လည္းမနည္း။ ထို႔ေၾကာင့္ ေသနတ္ကိုင္ထားလွ်င္ ဗိုလ္ႀကီးဟု
သာေခၚ မမွားေပ။ ဤသည္ကို ဆရာမန္းတင္က သရုပ္ေဖၚထားသည္။ ခုေတာ့ ေသနတ္မ
ကိုင္သည့္ ကိုင္စရာမလိုသည့္ ဒုကၡေပးနိုင္သည့္ ဗိုလ္ႀကီးမ်ား ပိုမိုမ်ားျပားလာေတာ့သည္။

ျပည္တြင္းစစ္ႀကီးနွင့္အတူပါလာေသာ ဆိုးက်ိဳးအေပါင္းပါတည္း သို႔ေသာ္ က်ေနာ္တို႔ ေအာက္
ေျချပည္သူျပည္သား လယ္သမားမ်ား နွစ္ေပါင္းေျခာက္ဆယ္၀န္းက်င္ ထိုကဲ့သို႔ေသာ ဒုကၡမ်ား
ကလြတ္ေျမာက္ၾကၿပီလားဆိုေတာ့ မလြတ္ေျမာက္နိုင္ေသး။ ခုရက္ထဲ အင္တာနက္စာမ်က္နွာ
မွ သတင္းတခ်ိဳ႔ကိုဖတ္ရသည္။ ကိုဖိုးလံုးသာရွိေနေသး၍ ထိုသတင္းေတြကိုၾကားရရင္ ၀မ္းပဲ
သာေနမလား မ၀ံ့မရဲနဲ႔ အားလံုးအတူတူပါပဲလို႔ပဲ ေတြးေနမလား။ မဲမရေသးခင္ေတာ့ ဒီလိုေပါ့
ေနာက္ေတာ့လဲ ရြာကိုေပၚမလာၾကေတာ့ ရြာကိုလာတုန္းက စည္းရုံးေရးခရီးထြက္လာတုန္းက
ကိုဖုိးလံုးတို႔က မရွိရွိတာေလး အိမ္ကၾကက္ကေလးခ်က္ရ ေတာအရက္ေကာင္းေကာင္းေလး
လိုက္ရွာတိုက္ၾကရ။ ေဟာ.ၿမိဳ့ေပၚေရာက္လို႔ လက္ဖက္ရည္ဆိုင္ေရွ႔မွာ ထိုလူႀကီးလူေကာင္း မဲ
ဆြယ္သမားမ်ားကိုေတြ႔လို႔ ကိုဖိုးလံုးတို႔ကို ေခၚမတိုက္ မမွတ္မိ အလုပ္မ်ားၾကသကိုး။

ခုလဲ နာေရးကူညီမႈ႔ကို ကူညီၾကသည္တဲ့ တသက္လံုးေယာင္လို႔ေတာင္ မကူၾကသူေတြ ဘာ
ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္မွမပါပဲ ကူညီသူေတြကိုေတာင္ နည္းအမ်ိဳးမ်ိဳးနဲ႔ ေနွာက္ယွက္သူေတြ ခုေတာ့ နာ
ေရးကူညီၾကသတဲ့ ေငြသံုးေသာင္းေတာင္ ကူညီေသးဆိုပဲ။ အျမဲတန္းကူညီသြားေသာ္ကိုဖိုးလံုး
တို႔မပူပင္ရေတာ့ မဲေရြးျပီးတဲ့အထိဆိုရင္ေတာ့မေကာင္းလွေသး။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ခုလိုအျပိဳင္အ
ဆိုင္ နာေရးမွာ ကူညီသည္ဆိုေတာ့ ေကာင္းသား တသက္လံုးျပိဳင္ၾကပါေစပဲ ဆုေတာင္းရမည္။

သက္ႀကီးရြယ္အိုမ်ားကိုလဲ ရိုေသသမႈျပဳဂါရ၀ျပဳၾကသည္ဆိုပဲ သက္ႀကီးအင္အားမ်ား၍ အ
သက္ကို ပိုႀကီးတဲ့ စာရင္းထပ္ျပဳၿပီးဂါ၀ရျပဳၾကသည္ နို႔မို႔ အထက္ကခ်ေပးေသာေငြမေလာက္
အသက္ ၇၀ တန္းကန္ေတာ့ရန္ စာရင္ျပဳစုျပီးမွာ ရ၅ နွစ္ကိုထပ္တိုးလိုက္ရသည္ဆိုပဲ။ ေကာင္း
ေလစြ။ ေရြးေကာက္ပြဲျပီးလွ်င္ အသက္ ၁၀၀ ေက်ာ္မ်ားကိုသာ ကန္ေတာ့ေတာ့မည္။ ခုေနခါ
ေတာ့ အတိုးႏႈန္းနည္းနည္းနွင့္လဲ ေငြထုတ္ေခ်းသည္ မ်က္မွန္မ်ားကိုလဲ ေ၀ငွေပးသည္။ စာ
သင္ေက်ာင္းကိုလဲေငြလႈသည္။ ရြာေဘာလံုးအသင္းေတာင္ေငြလႈသည္ မဲဆြယ္သူမ်ားမဆိုး သေဘာထားမဆိုးလွ ကိုဖိုးလံုးတို႔လဲေပ်ာ္သည္။

သို႔ေသာ္ မဲထည့္ၾကရေတာ့မည္။ မဲမထည့္သူမ်ားစာရင္းမွတ္ထားၿပီးလယ္သိမ္းလွ်င္ ဒုကၡ သိမ္း
သည့္ေနရာေတြလဲသိမ္းေလသည္။ မဲကို ေၾကာက္ေၾကာက္နွင့္ထည့္လွ်င္ ဘယ္သူဘယ္၀ါကို
ထည့္ရပါ့။ ဟိုတုန္းက ေလသံက်ယ္က်ယ္နွင့္ အစိုးရျပဳတ္မ်ားကိုပဲထည့္ရမလား။ နီးရဓါး
အသင္း အဲ ပါတီကိုပဲ မဲထည့္ရမလား။ ကိုဖိုးလံုးတို႔အတြက္ ထူးေတာ့မထူး ဟိုတုန္းက ပင္နီ
တိုက္ပံုနွင့္ ကခ်င္လံုခ်ည္နွင့္ ခေမာက္အဖြဲ႔အတြက္ မဲလာဆြယ္တဲ့ ေကာင္ေလး ေကာင္မေလး
မ်ားလဲ မေတြ႔ေတာ့။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ကိုဖိုးလံုးတို႔အတြက္ေတာ့မထူး။ လူညီလို႔ ထခ်ၾကေၾကးဆို
လွ်င္ေတာ့ အနီးကပ္ဆံုးရန္သူေတြကိုသာ ခ်ဖို႔ရွိသည္။ ကိုဖိုးလံုးတို႔အတြက္ အနီးကပ္ဆံုး ရန္
သူဆိုတာ ဘယ္အဖြဲ႔ ညာအဖြဲ႔ရယ္ေတာ့မသိ။ ဒုကၡေပါင္းစံုေပးတတ္သူတို႔သည္သာ ကိုဖိုးလံုး
တို႔ရန္သူ ကိုဖိုးလံုးတို႔ ခြဲျခားတတ္သည္။ မခြဲျခားတတ္မွာမပူနွင့္ သို႔ေသာ္ ခုေနခါေတာ့ ကိုဖိုး
လံုးတို႔ ျပာေနေအာင္ေၾကာက္ေနရသည္။ ကိုဖိုးလံုးတို႔ကို အထင္အျမင္ေသးေနေသာ နိုင္ငံေရး
၀ါရင့္သမၻာရင့္ အေ၀းႀကီးက အားေပးေနသူမ်ားလဲမရွား ကိုဖိုးလံုးတို႔လဲ လူညီေအာင္ဆု
ေတာင္းေနသည္။ လူညီသည့္ ေခတ္အဆက္ဆက္ ကိုဖိုးလံုးတို႔ ေနာက္က်န္မေနခဲ့။ ကိုဖိုးလံုး
တို႔ ခုေတာ့ ျပာေနရေသးသည္။

ဆိုၾကမယ္ ကႀကမယ္ ျပည္သူအတြက္ သို႔မဟုတ္

2010-09-03T04:14:00.000-07:00

ဆိုၾကမယ္ ကၾကမယ္ ျပည္သူ႔အတြက္ သို႔မဟုတ္

ကိုခ်စ္ေဖ ခုတေလာေတာ္ေတာ္စဥ္းစားမိေနတဲ့ အေၾကာင္းတခုရွိပါတယ္ အဲ့ဒါကေတာ့ အျခား
သူေတြေတာ့ ဘယ္လိုေတြးမိၾကမလဲ မသိပါဘူးဗ်ာ ဒီလိုပါ “ တကယ္လို႔မ်ား ကိုခ်စ္ေဖသာ ျမန္မာျပည္တြင္းမွာေနထိုင္တဲ့ သူတေယာက္လဲျဖစ္မယ္ အနုပညာသမားတေယာက္လဲ ျဖစ္
မယ္ဆို စစ္အစိုးရရဲ့ ၀ါဒျဖန္႔ ရုပ္ရွင္ေတြ သီခ်င္းေတြကို စစ္အစိုးရ သေဘာက် ဆိုမွာလား ေရး
မွာလား မေရးမေနရ မဆိုမေနရ ရုပ္ရွင္ဗြီဒီယို မရိုက္မေနရ ဆိုရင္ေကာ ဘယ္လိုလုပ္မလဲ” လို႔ပါ။

အရာရာကို စစ္တပ္က ခ်ဳပ္ကိုင္ထားၿပီး သူတို႔အလိုက် လိုက္မလုပ္တဲ့သူေတြကို နည္းအမ်ိဳး
မ်ိဳးနဲ႔ ခ်ိန္းေျခာက္ ဒုကၡေပးေလ့ရွိတာကိုေတာ့ အမ်ားျပည္သူအားလံုးသိသလို အနုပညာရွင္
ေတြလည္းသိၾကပါတယ္။ ဒီေတာ့ကာ ေၾကာက္ရြံရလို႔ မိမိရဲ့ ဥစၥာပစၥည္းဓန နာမည္ဆံုးရႈံးမွာ စိုး
လို႔ စစ္အစိုးရရဲ့အလိုက် (ေပၚတာဆြဲတဲ့အခါ ပါသြားသလို) ဆိုၾကရ ကၾကရပါတယ္ လို႔ ဆိုလာ
ပါတယ္။

ကိုခ်စ္ေဖသာ နာမည္ႀကီးသရုပ္ေဆာင္မင္းသားျဖစ္မယ္ နာမည္ႀကီးအဆိုေတာ္ႀကီး ျဖစ္မယ္
ဆိုရင္ေကာ ဆိုမလား ကမလား မဆိုရင္ ဒုကၡေတြ႔ေတာ့မယ္ အဲ့ဒီေတာ့ ဘယ္လိုလုပ္မလဲ ကိုယ္က နာမည္ႀကီးသရုပ္ေဆာင္ နာမည္ႀကီးအဆိုေတာ္ ေတးေရးဆရာမျဖစ္လို႔ “စစ္အာဏာ
ရွင္ေတြကိုေတာ့ ဆန္႔ကို ဆန္႔က်င္ရမွာပဲဗ်ာ” လို႔ ေျပာတယ္လို႔ လဲ အထင္မေရာက္ၾကပါနဲ႔။ ကို
ခ်စ္ေဖသာဆို ဘယ္လိုရပ္တည္မလဲ ဆိုရမလား ရိုက္ရမလား ေရးေပးရမလား တီးမႈတ္ေပးရမ
လား မေပးရင္ ရပ္ကြက္ထဲအထိဆင္း ဒုကၡေပးေနတဲ့ ေထာက္လွမ္းေရး အမ်ိဳးမ်ိဳးရဲ့ ဒုကၡေပး
ျခင္းကို ခံရမလား ေတြးမိေနတာပါ။

ဒီလိုဗ်ာ ဟိုအရင္က်ေနာ္တို႔ မမွီလိုက္ေပမဲ့ သမိုင္းေၾကာင္းအရ အထင္အရွားရွိေနတဲ့ အျဖစ္အ
ပ်က္ေတြထဲက ကိုလိုနီေခတ္မွာ ေနမ၀င္အင္ပါယာပိုင္ရွင္ အုပ္ခ်ဳပ္သူေတြကို သေရာ္တဲ့စာ မိမိ
အမ်ိဳးသားေတြရဲ့ ဇာတိမာန္ တက္ၾကြေစတဲ့ သီခ်င္းေတြကို ေရးခဲ့တဲ့သူေတြ ဆိုခဲ့ ကခဲ့တဲ့သူ
ေတြ ကိုေကာ အဂၤလိပ္အစိုးရမင္းမ်ားနဲ႔ အလိုေတာ္ရိေတြက ႀကိဳက္ပါ့မလား။ ႀကိဳက္ႀကိဳက္မ
ႀကိဳက္ႀကိဳက္ အနုပညာရွင္ေတြအေနနဲ႔ စဥ္းစားၾကည့္ေစခ်င္တာကေတာ့ ဒို႔ဗမာသီခ်င္း န
ဂါးနီသီခ်င္း မီးဒုတ္ သီခ်င္း အစရွိတဲ့ ကိုခ်စ္ေဖမသိတဲ့ သီခ်င္းေတြေရာဟာ ခုလြတ္လပ္ေရးရ
ၿပီး နွစ္ေပါင္း (၆၀) ေက်ာ္အထိ မူလရည္ရြယ္ခ်က္ အမ်ိဳးဂုဏ္ဇာတိဂုဏ္ကို ထင္ဟပ္တက္ၾကြ
ေစနိုင္တုန္းပါ ကိုလိုနီနယ္ခ်ဲ႔ အစိုးရအလိုေတာ္က် ေပၚလစီသီခ်င္းေတြ ေဂ်ာ့ဘုရင္မင္းျမတ္ရဲ့ ဘုန္းေတာ္ဖြဲ႔သီခ်င္းေတြကေတာ့ ၾကားေတာင္မၾကားဖူးေတာ့ပါဘူး ဘယ္သူေတြေရးလို႔ ဘယ္
သူေတြဆိုခဲ့တယ္ဆိုတာလဲ မသိၾကေတာ့ပါဘူး။ တကယ္လြတ္လပ္ေရးရၿပီးေခတ္မွာေကာ မ
ရွက္မေၾကာက္ေျပာရဲ ေရးရဲပါ့မလား ဆိုရဲပါ့မလား အဲ့ဒီတုန္းက ငါက ငါ့အေဖက ငါ့အဖိုးက အဲ့ဒီေပၚလစီသီခ်င္းေတြ ဘုန္းေတာ္ဘြဲ႔သီခ်င္းေတြေရးခဲ့သူ ဆိုခဲ့သူပါရယ္လို႔ ေၾကျငာရဲပါ့မ
လား။

အဲ့ဒီတုန္းကေတာ့ နယ္ခ်ဲ႔အစိုးရဆိုေပမဲ့ ခုစစ္အစိုးရေလာက္ဖိနွိပ္မႈ႔မရွိလို႔ သီဆိုခဲ့ၾကတာ ထင္
ရွားၿပီး တမ်ိဳးသားလံုးအသဲစြဲ ျဖစ္ခဲ့ရတာလို႔ေျပာရင္လဲ ေျပာပါ။ ကိုခ်စ္ေဖထင္တာေတာ့ စစ္အ
စိုးရရဲ့ ေပၚလစီကားကို မရိုက္မေနရဆိုရင္လဲ မရိုက္ဘူးကြာ ဘာျဖစ္ျဖစ္ဆိုတဲ့ သေဘာထားမ်ိဳး
မထားနိုင္တာေၾကာင့္၇ယ္ ဆိုလိုက္ေရးလိုက္လဲ ၿပီးတာပါပဲကြာ ကိုယ္ကနိုင္တာမွမဟုတ္
တာ နမ္းတေစ့နဲ႔ ဆီမျဖစ္ပါဘူး အမ်ားမိုးခါးေရေသာက္ ကိုယ္လဲေသာက္လိုက္ေပါ့ ကိုယ့္ဒုကၡ
မေပးရင္ ကိုယ့္မိသားစု ဒုကၡမေပးရင္ေတာ္ပီ ဆိုတဲ့သူေတြက အမ်ားစုျဖစ္ေနလို႔ထင္ပါတယ္ အဲ့ဒီသူေတြကို ဦးေဆာင္တာကေတာ့ တက္လာတဲ့အစိုးရ ဒို႔အစိုးရ တက္တက္ၾကြၾကြနဲ႔ကို
လုပ္မယ္ဆိုတဲ့ အခြင့္အေရးေရွ႔တန္းတင္ အနုပညာသမားေတြက ဦးေဆာင္ပါ၀င္တာပါ။

ဒီေတာ့ကာ ကိုယ္ကိုယ္တိုင္က စစ္အစိုးရဆိုတာ မတရားတဲ့အစိုးရ နိုင္ထက္စီးနင္းအစိုးရ ျပည္သူလူထုႀကီးကို ဆင္းရဲတြင္းထဲ ဆြဲခ်တဲ့အစိုးရ ဘယ္သူေသေသ ငေရႊမာရင္ၿပီးေရာအစိုး
ရ ဒီအစိုးရကို နမ္းတေစ့နဲ႔ဆီမျဖစ္ေသာ္လဲ နမ္းဆိုတာ ဆီျဖစ္တတ္တဲ့အမ်ိဳး မတရာမႈ႔မမွ်တမႈ႔
ကို ငါ့အခြင့္အေရးဆံုးပါေစ ဆန္႔က်င္သြားမယ္ ဆိုတဲ့စိတ္ဓါတ္မ်ိဳး မထားနိုင္ရင္ေတာင္မွ မီး
ေလာင္ရာေလမပင့္ဘူး အဆိပ္ပင္ေရမေလာင္းဘူးဆိုတဲ့ သေဘာထားမ်ိဳးထားနိုင္ရင္ ေရွာင္လို႔
ရမယ္ထင္ပါတယ္။ ပါးပါးနပ္နပ္ေရွာင္တဲ့သူေတြလဲရွိတာပါပဲ။

ေနာက္ဆံုးကိုယ့္အနုပညာကို အနိုင္က်င့္ၿပီး မီဒီယာေတြကေနပိတ္ပင္ထားရင္ေတာင္ အျခား
ေသာ ရရာနည္းလမ္းေတြနဲ႔ ေဖၚထုတ္နိုင္တာပါပဲ ကိုဇာဂနာတို႔ ကိုေက်ာ္သူတို႔လို စစ္အစိုး
ႀကိဳက္ႀကိဳက္မႀကိဳက္ႀကိဳက္ ကိုယ္လုပ္နိုင္တဲ့ေဘာင္ထဲကေန ရသေလာက္ မိမိရပ္တည္ခ်က္
အတိုင္း လုပ္သြားရင္ေကာ မရဘူးလားဗ်ာ။

ၾသ ..ကိုခ်စ္ေဖတို႔က က်ည္ကြယ္မ်က္ကြယ္ကေနၿပီး အေ၀းကေနၿပီး လက္သီးလက္ေမာင္း
တန္းေနတယ္လဲ ထင္ခံရပါဦးမယ္ ကိုခ်စ္ေဖလဲ ျမန္မာ့အမ်ိဳးသား ျမန္မာနိုင္ငံသား မတရား
မႈ႔ကို နည္းနည္းမွ မႀကိဳက္သူမို႔ စစ္အစိုးရကို အားေပးကူညီသူေတြကိုလည္း မႀကိဳက္ပါ။ မ
ႀကိဳက္တဲ့အတြက္ ကိုယ့္နည္းနဲ႔ကိုယ္ ဆန္႔က်င္ပါတယ္ စစ္အစိုးရ ဘက္ေတာ္သားေတြလို႔ ယူဆရတဲ့ အနုပညာရွင္ေတြကို အားမေပးပါဘူး သူတို႔သီခ်င္းဘယ္ေလာက္ႀကိဳက္ႀကိဳက္ နား
မေထာင္ခ်င္ေတာ့ပါဘူး။ ဒါကုိခ်စ္ေဖတို႔ ပရိတ္သတ္အခြင့္အေရးပါ။

ကိုခ်စ္ေဖတို႔ ငယ္ငယ္က အသည္းစြဲ တိုင္းရင္းသားအဆိုေတာ္တေယာက္ဆို ကိုခ်စ္ေဖ စိတ္
ထဲ မေတြ႔တာနဲ႔ သူ႔ သီခ်င္းေကာင္းေလးေတြေတာင္ နားမေထာင္ခ်င္ေတာ့ပါဘူး ဟိုတုန္းက
ေတာ့ ေတာ္ေတာ္ႀကီးကို ေလးစားမိ သေဘာက်မိတဲ့သူပါ။ သူရပ္တည္ခ်က္ေျပာင္းသြားတာ
ကို ၾကည့္ၿပီးစိတ္ပ်က္သြားမိလို႔ပါ။ အဲ့ဒီနည္းနဲ႔ ဆန္႔က်င္ပါတယ္ ဒါပရိသတ္တေယာက္ရဲ့ အခြင့္
အေရးပါ ကိုယ္နဲ႔ မဆိုင္ဘူးရယ္လို႔ မခံယူပါဘူး။

ပုဂၢိဳလ္ေရး အညိဳးအေတး အာဃာတရယ္ေတာ့ မရွိပါဘူး သို႔ေသာ္လဲ သူ႔ကိုအားေပးမႈ႔ကို
ေလွ်ာ့ခ်ျခင္းျဖင့္ စစ္အစိုးရကို ဆန္႔က်င္ရမယ္လို႔ထင္ပါတယ္။ စစ္အစိုးရရဲ့ ေပၚလစီကားေတြ
သီခ်င္းေတြကို ေၾကာက္လို႔ပဲျဖစ္ျဖစ္ အတင္းေခၚလို႔ပဲျဖစ္ျဖစ္ သီဆိုရတယ္ဆိုလဲ သီဆိုပါ။ သူ႔
အနုပညာကို အသံုးခ်ၿပီး စစ္အစိုးရအတြက္လုပ္ေပးတယ္ အေထာက္အကူျပဳတယ္ဆိုရင္ ကို
ခ်စ္ေဖတို႔ကလဲ သူ႔အနုပညာအားလံုးကို အားမေပးရုံပါပဲ အားေပးဖို႔ ေရွ႔ေဆာင္ေရွ႔ရြက္လုပ္သူ
ေတြကိုလဲ ဆန္႔က်င္ရုံပါပဲ။ ျပည္သူေတြဖက္က အၿမဲရပ္တည္ၿပီး အနုပညာဖန္တီးသူေတြကို
ေတာ့ အျမဲအားေပးရမွာေပါ့ဗ်ာ။( ဒီၾကားထဲ ဗိုလ္ခ်ဳပ္မႈးႀကီးက သီခ်င္းေရးဆိုပဲ)

ရုပ္ရွင္သရုပ္ေဆာင္ ေနတိုးတို႔ မင္းေမာ္ကြန္းတို႔ ထြန္းထြန္းတို႔ ဆိုလဲပုဂၢိဳလ္ေရးအရ မုန္းတီးစ
ရာမရွိပါဘူး ၀ိုင္းစုခိုင္သိန္းတို႔ ရဲေလးတို႔ဆိုလဲ မုန္းတဲ့စိတ္မျဖစ္မိပါဘူး ဒါေပမဲ့လဲ သူတို႔ရဲ့ အနု
ပညာစြမ္းပကားနဲ႔ စစ္အစိုးရကို ေထာက္ပံ့ခ့ဲမႈ႔ကိုေတာ့ ဆန္႔က်င္ရမယ္လို႔ ေတြးမိေနတယ္ဗ်ာ။
လူသားခ်င္းအေနနဲ႔ေတာ့ နားလည္စာနာနိုင္ပါတယ္ သူတို႔ရဲ့ အခက္အခဲကို သို႔ေသာ္လဲ တနိုင္
တပိုင္ဆႏၵျပမႈပဲျဖစ္ျဖစ္ တေယာက္ထဲ ဆႏၵျပမႈပဲျဖစ္ျဖစ္ ဆန္႔က်င္ေၾကာင္း အလိုမရွိေၾကာင္း
ေတာ့ မိမိတို႔ရဲ့ လြတ္လပ္မႈ႔ကို အသံုးခ်ၿပီး ဆန္႔က်င္ရမွာပါပဲ။(ဆန္႔သာ ဆန္႔က်င္ရတယ္ ၀ိုင္းစု
ခိုင္သိမ္း ေလးကိုေတာ့ အားအနာဆုံးပါပဲ) သူတို႔ကို ပုဂၢိဳလ္ေရးလံုး၀ မုန္းတီးမႈ႔မရွိပဲ
သူတို႔ရဲ့ အနုပညာအားလံုးကိုေတာ့ ျပန္ဆန္႔က်င္သင့္တယ္လို႔ ထင္ေနေတြးမိေနပါတယ္။

ကိုခ်စ္ေဖ စိတ္ႀကီးေနတာလဲ ျဖစ္ရင္ျဖစ္မွာေပါ့ဗ်ာ။

ျပန္ေပး

2010-07-24T12:41:00.001-07:00

ျပန္ေပး

ဘာမွမဟုတ္ပါဘူး.
၂၀၁၀
ေရြးေကာက္ပြဲ
ေရြးေကာက္ပြဲနဲ႔
မုဆိုးရာသီ
တိမ္ေတာက္ခ်ိန္မွ
လွတဲ့ အက်ဥ္းတန္မပါ။

တေဆာင္း၀င္ တေဆာင္းထြက္
ေခတ္အဆက္ဆက္
ႏိုင္ငံေရးမွာ
လင္ေကာင္မေပၚပဲ
သားေလွ်ာေမြးတဲ့ေကာင္မ
ခု..
ဒီမိုကေရစီၿပံဳး ၿပံဳးတယ္
အရပ္တကာလည္ ၾကာပစ္တယ္
အၿမီးမက်က္ခင္ အၿမီးစားတယ္
သေရေပၚအိပ္ သေရနားစားတယ္
မုဆိုးနားမနီးပဲ ေတာလည္ထြက္တယ္
မသူေတာ္ခ်င္းခ်င္း သတင္းေမြ႔တယ္
အဲ့ဒီအရပ္ပ်က္မ
အဲ့ဒီစစ္အစိုးရ
အယုတ္တမာမ.
ေခတ္ပ်က္ သူေဌးမ

အပ်ိဳရည္ပ်က္သြားတဲ့ ငါတို႔ရဲ့ေတာင္ယာခင္းေလးျပန္ေပး
ကေလးစစ္သားေလးရဲ့ ျပတ္သြားတဲ့ ေျခတဖက္ျပန္ေပး
မိသားစုအတူ ညစာစားခြင့္ေတြကို ျပန္ေပး
တကၠသိုလ္ေက်ာင္းက ေငြလမင္းကို ျပန္ေပး
နိုင္ငံေရးအက်ဥ္းသားေလးရဲ့ အေမကိုျပန္ေပး
ႏြမ္းလ်အိမ္ျပန္လမ္းေတြကိုျပန္ေပး
ေရႊ႔ေျပာင္းအလုပ္သမ ျဖစ္သြားတဲ့
မူလတန္းဆရာမေလးကိုျပန္ေပး
မီးေတာက္အရက္တလံုးနဲ႔ ေကာက္သစ္စားပြဲေတြကိုျပန္ေပး

ျပန္မေပးမႈ႔မ်ားအားလံုးကို ျပန္ေပးပါ.
ခင္ဗ်ားလုယူသြားတဲ့
ေလာကပါလနတ္မင္းႀကီးကိုလဲျပန္ေပးပါ

ဒါဟာ
တိုင္းျပည္ႀကီးတျပည္လံုးလံုးနာဖ်ားတာ
ေျခသလံုးအိမ္တိုင္သမားတေယာက္
အဆုပ္အေအးမိတာမဟုတ္လုိ႔.
ျပန္ေပးပါ.

ျပန္မရနိုင္တဲ့ ညေနခင္းေတြထဲ
ခင္ဗ်ားခင္းတဲ့ ဇာတ္က နာလြန္းတယ္
၂၀၁၀
ေရြးေကာက္ပြဲေတြအစား

ျပန္ေပးပါ..

မိုးစဲေန..

သေဘာက်မိတဲ့ ကာတြန္းအေတြး

2010-06-14T20:25:00.000-07:00

သေဘာက်မိတဲ့ ကာတြန္းအေတြး

ကိုခ်စ္ေဖ မနက္ေစာေစာသတင္းဖတ္လိုက္ရတာ ေတာ္ေတာ္ပဲမဂၤလာရွိပါတယ္ အၿမဲတမ္းပဲ
မီးမလာ မီးမလာလို႔ ေရျပတ္ မီးမလာလို႔မီးစက္ေမာင္း အသံဆူ ေလထုညစ္ညမ္း မီးပြိဳင့္မ်ားလဲ
မီးမလာ မီးလာခဲ့တယ္ဆိုတာကိုက အထူးအဆန္းသတင္းရယ္ ျဖစ္ေနခဲ့တာလဲၾကာပါၿပီ ဗိုလ္
သန္းေရႊတို႔ရဲ့ ၾကပ္ေျပးေနျပည္ေတာ္ႀကီးမွာေတာ့ မီးေတြတထိန္ထိန္ျဖစ္လို႔ဆိုပဲ ျမန္မာျပည္
သူေတြအတြက္ မီးဒုကၡေရဒုကၡနဲ႔ ေနာက္ဆက္တြဲဒုကၡေတြကို သတင္းထဲမွာ ဖတ္ေနခဲ့ရတာ
လဲၾကာပါၿပီ။

ကိုယ္ကိုတိုင္ မီး၂၄ နာရီမျပတ္တဲ့အရပ္မွာေနရေပမဲ့ မီးျပတ္တဲ့ ျပည္သူေတြ မီးကိုမရနိုင္တဲ့
ျပည္သူေတြအတြက္ စား၀တ္ေနေရးအခက္အခဲေတြၾကားထဲက ဆင့္ပိုးတဲ့ဒုကၡအျဖစ္ အျမဲပဲ
စိတ္မေကာင္းျဖစ္ရပါတယ္။ ဘာမွလဲမတတ္နိုင္တဲ့အေျခအေနမ်ိဳးပါ။ အားလံုးကေတာ့မီး
ျပတ္တာကိုပဲ ဓေလ့ထံုးတမ္းစဥ္လာလိုလဲျဖစ္လို႔ေပါ့ဗ်ာ။

ဒီေန႔ေတာ့ သတင္း၀က္ဆိုဒ္တခုျဖစ္တဲ့ ေခတ္ၿပိဳင္၀က္ဆိုဒ္ကိုဖတ္လိုက္ရတဲ့အခါ ရန္ကုန္ၿမိဳ့
ႀကီးမွာ မီးမလာ လာျပန္ေတာ့လဲ နာရီပိုင္းျဖစ္ေနရတဲ့အေျခအေနမွာ မီးေတြ ၁၂ နာရီေလာက္
လာေနတာကို ဖတ္ရေတာ့ ေတာ္ေတာ္ပဲစိတ္ခ်မ္းသာပါတယ္။ ကိုရီးယားကားႀကိဳက္တဲ့အေမ
ေတာ့ေတာ္ေတာ္၀မ္းသာေတာ့မွာပဲလဲေတြးမိပါတယ္။ အျခားေသာ မီးေၾကာင့္ျဖစ္ရတဲ့ ဒုကၡသု
ကၡေတြလဲ နည္းသြားေတာ့မွာမို႔ အၿမဲတမ္းမီးမွန္ပါေစ ေရလာပါေစလို႔ ဆုေတာင္းေနမိရင္း ကို
ခ်စ္ေဖ ၀မ္းသာေနမိပါတယ္။

အဲ့ဒီလိုမီးလာေနတာကို ၀မ္းသာမိေနတုန္း ၿဗံဳးဆို ကိုခ်စ္ေဖသေဘာက်ခဲ့တဲ့ ဆရာေအာ္ပီ
က်ယ္ရဲ့ ကာတြန္းေလးကို သြားေျပးသတိရမိတယ္ ေအာ္..ငါလဲအဲ့ဒီလိုျဖစ္ေနပါလား တို႔ျမန္
မာျပည္သူျပည္သားေတြဆိုလဲ အဲ့ဒီလိုပဲ ျဖစ္ၾကမွာ လို႔ ေတြးမိပါတယ္။ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားလဲ
အဲ့ဒီကာတြန္းေလးကို သိၾကမွာပါ။ ဒီေနရာမွာ ကိုခ်စ္ေဖထံမွာလဲ မိတၱဴ ကာတြန္းကြက္ေလးက
မရွိ ျပန္လဲမဆြဲျပတတ္လို႔ ေရးပဲျပရေတာ့မွာ။

ကာတြန္းက လူတေယာက္က ေက်ာက္တံုး(သို႔) အထုတ္တထုတ္ကို ပင္ပင္ပမ္းပမ္း ထမ္းလာ
တဲ့ပံုဗ်ာ “ေလးလိုက္တာ ေလးလိုက္တာ” လို႔လဲ ညီးညဴေနေသးတယ္ အဲ့ဒီလူရဲ့ေက်က္တံုးေပၚ
ကိုေနာက္လူတေယာက္က ေနာက္ထပ္ ေက်ာက္တံုး တခုကို တင္ေပးလိုက္တယ္။ အဲ့ဒီအခါ အဲ့ဒီလူက “ဟာ..ပိုေလးသြားၿပီ ပိုေလးသြားၿပီ” လို႔ ေအာ္ေနတယ္ ပိုပင္ပမ္းသြားတဲ့ပံုကိုလဲ ဆြဲ
ထားတယ္ေပါ့ ေနာက္ တပံုမွာေတာ့ ထပ္တင္ထားတဲ့ ေက်ာက္တံုးကို ျပန္ခ်ေပးလိုက္တဲ့အခါ
က်မွ “အင္း..ခုမွပဲေပါ့သြားေတာ့တယ္” တဲ့ ေက်ာက္တံုးကေတာ့ အစတုန္းထဲက ပင္ပင္ပမ္း
ပမ္း ထမ္းလာတဲ့ေက်ာက္တံုးကို ထမ္းထားတုန္းပါပဲ။

ကိုခ်စ္ေဖတို႔ ျမန္မာျပည္သူျပည္သားေတြလဲ အခက္အခဲမ်ိဳးစံုၾကားက ခုလို မီးေလးျပန္လာ
တာကိုပဲ ေတာ္ေတာ္ႀကီးကို အဆင္ေျပသြား ၀မ္းသာသြားၾက ေက်းဇူးတင္သြားၾကေနမွာပါ က်
ေနာ္တို႔လူမ်ိဳးကလဲ သူမ်ားေတြလို ပါးစပ္ကေလးနဲ႔ပဲ ေက်းဇူးတင္တတ္တဲ့လူမ်ိဳးမဟုတ္ေတာ့ တကယ့္ကိုပဲေက်းဇူးတင္မိၾကမွာပါ ၾသ..ဒီေလာက္သေဘာေကာင္းတဲ့ အေကာင္းျမင္တတ္တဲ့
ကူညီရိုင္းပင္းခ်င္ၾကတဲ့ တို႔ ျမန္မာလူမ်ိဳးတိုင္းရင္းသားအားလံုးကိုမွ ဘာ၀ဋ္ေၾကြးေၾကာင့္ လူသ
ဘာ၀ ရွက္ရမဲ့ အရာေတြမရွက္ ေၾကာက္ရမဲ့အရာေတြကို မေၾကာက္တဲ့ လူနည္းစု လူတစုက ထင္သလို ခ်ယ္လွယ္ခြင့္ရေနရပါလိမ့္ လို႔လဲ စိတ္မေကာင္းျဖစ္ေနမိပါတယ္။

ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ျမန္မာျပည္သူေတြဆိုတာ ခံနိုင္ရည္ရွိတယ္ အခက္အခဲၾကားထဲက ရုန္းကန္ရွင္
သန္တတ္ပါေပတကား လို႔လဲ ေတြးေနမိပါတယ္။

သေရလံုးပြဲ

2010-06-03T19:01:00.000-07:00

သေရလံုးပြဲ

ညီေလး ကိုေအာင္(ပ်ဴႏိုင္ငံ)က ကမၻာ့ဖလားေဘာလံုးပြဲနဲ႔ပတ္သက္ၿပီး ေဘာလံုးစကား၀ိုင္းထဲ
ေခၚလာပါတယ္ တကယ္ေတာ့ ကိုေအာင္က ကိုခ်စ္ေဖကို ကမၻာ့ဖလားပြဲနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး ဒီနွစ္
မွာ ဘယ္နိုင္ငံ ဘယ္အသင္းကေန ဗိုလ္စြဲမယ္ ကန္ၾကတဲ့အခါ ဘယ္အသင္းနဲ႔ ဘယ္အသင္း
ဖက္ကဘယ္သူေတြပါတယ္ ဒါ့ေၾကာင့္ ဘယ္လိုအားသာတယ္ ဘယ္လိုအားနည္းတယ္ ဘာ
ညာေျပာၾကဖို႔ ၀ိုင္းစကားေျပာဖို႔စလိုက္တာပါပဲ။

ကိုခ်စ္ေဖကို ေဘာလံုးစကား၀ိုင္းထဲေခၚလိုက္ေတာ့ ၀မ္းသာပါတယ္ညီေလးကိုေအာင္ တ
ကယ္ဆို အျပင္မွာ ဟိုစပ္စပ္ ဒီစပ္စပ္ နိုင္ငံေရးလိုလုိ ရပ္ေရးရြာေရးလိုလို ဟိုလိုလိုဒီလိုလိုနဲ႔
တိတိက်က်မသိေသာ္လဲ ကိုခ်စ္ေဖစိတ္၀င္စားရာကိုေတာ့ မွတ္မွတ္ထားၿပီး ကေလးေတြ၀ိုင္း
မွာဆို အသံေအာ္က်ယ္ေအာ္က်ယ္နဲ႔ ကိုခ်စ္ေဖ တတ္သမွ်မွတ္သမွ် ၀င္၀င္ၿပီးေျပာေနက် နိုင္
ငံေရးရာနဲ႔ပတ္သက္လို႔ အစၥေရးနဲ႔ ပါလက္စတိုင္းအေရးဆို အိမ္နီးခ်င္းနိုင္ငံေတြျဖစ္တဲ့ ဆီးရီး
ယားတို႔ အီတလီတို႔ ေတာင္အာဖရိကတို႔ အီဂ်စ္တို႔ကလဲ ပါလက္စတိုင္းဘက္ကရွိတယ္လို႔
ေရာခ်တာမ်ိဳးေပါ့ဗ်ာ။ နည္းပညာနဲ႔ပတ္သက္ရင္လဲ ၿဂိဳလ္တုကေန ရြာထဲက ဒိုးထိုးတာကို လွမ္း
ၾကည့္ရင္ေတာင္ျမင္ရတယ္ အကုန္မဟုတ္တရုပ္ေတာ့မလုပ္ၾကနဲ႔ ရြာေနာက္ဖက္မွာ ေတာတိုး
တာ ၾကည့္တိုးၾကသင့္တယ္ ဘာညာေပါ့ဗ်ာ။

က်မ္းမာေရးနဲ႔ပတ္သက္ရင္လဲ ငရုတ္သီေထာင္းရင္း မ်က္ေစ့ထဲ ငရုတ္သီး၀င္ရင္ေျခမကို ေရ
ေလာင္းရင္ မေပ်ာက္သေလာ ငါးရိုးစူးရင္ ေရတခြက္ကို ဥံဳ ၃၇ ခါ ရြတ္ၿပီး ဖေနာင့္ေဆာက္ၿပီး
တိုက္ရင္မေပ်ာက္သေလာ ဆိုတာမ်ိဳးေပါ့ဗ်ာ။ အသံက်ယ္က်ယ္ အျငင္းသန္သန္နဲ႔ဆိုေတာ့
ေတာ္ရုံလူလဲ ကိုခ်စ္ေဖကို ၿပိဳင္မျငင္းပါဘူး။ ဒါလဲအခြင့္ေကာင္းတခုျဖစ္ေနတာေပါ့။ ဒါေပမဲ့ ကို
ခ်စ္ေဖေရွ႔မွာ ေဘာလံုးနဲ႔ပတ္သက္ၿပီးလာေျပာ၀ိုင္းဖြဲ႔ၾကရင္ေတာ့ ကိုခ်စ္ေဖလဲ မ်က္ေစ့သူငယ္
နားသူငယ္နဲ႔ ျဖစ္ေနေရာဗ် ေဘာလံုးဆို ကိုခ်စ္ေဖစိတ္ထဲမွာ သေရလံုးေလးတလံုးကို ဟိုဖက္
ကန္လိုက္ ဒီဖက္ကန္လိုက္ လူေတြက လိုက္လုလိုက္ နဲ႔ ၾကည့္ရတာအရသာကို မပါတာဗ်ာ ေဘာလံုး၀ါသနာအိုးေတြနဲ႔ ေတြ႔ရင္ အသာေလးျငိမ္ေနရတယ္ ကိုခ်စ္ေဖက စိတ္မပါတဲ့အ
ေၾကာင္းကို ၀င္ေျပာလို႔မိတ္ပ်က္တာေတြလဲ မနည္းေပါ့ဗ်ာ။

တကယ္ပါ တခါတုန္းက တြတ္ပီကာတြန္းထဲမွာ ပါတဲ့ဟာသလိုပါပဲ ေဘာလံုးေလးတလံုးကို လိုက္လုမကန္ၾကပဲ တေယာက္တလံုးစီကန္နိုင္ေအာင္ လုပ္ေပးသြားပါမယ္ ဆိုတဲ့ဟာသလို
ပါပဲ ကိုခ်စ္ေဖစိတ္ထဲမွာ အဲ့လိုပဲျဖစ္ျဖစ္ေနတယ္ ေဒးဘစ္ဘက္ခမ္း နာမည္ႀကီးေတာ့ နာမည္
သာမွတ္မိတာ ဘယ္အသင္းက ဘယ္နိုင္ငံကမွန္းမသိ ရုပ္ပံုျမင္ေတာ့လဲ မမွတ္မိ။ အျခားနာ
မည္ႀကီးေတြဆိုလဲ ဒီလိုပါပဲဗ်ာ။ တခါတခါေတာ့အထီးက်န္သား တကယ္ပဲ ေယာက္က်ားေလး
အမ်ားစု အမ်ိဳးသားအမ်ားစုက စိတ္၀င္တစားနဲ႔ ကိုယ္တိုင္မကန္ရင္ေတာင္ ေဘာလံုးပြဲသြား
ၾကည့္ၾက အားေပးၾကရွိၾကတာမဟုတ္လား။

လူေျပာသူေျပာေတြသိပ္မ်ားေတာ့ ၂၀၀၂ ခုနွစ္ ကမၻာ့ဖလားပြဲ ေနာက္ဆံုးဖိုင္နယ္လ္ပြဲေန႔ေပါ့
ကိုခ်စ္ေဖတို႔ရြာမွာက ခုလို ၿဂိဳလ္တုစေလာင္းေတြဘာေတြက မရွိေသးေတာ့ ၿဂိဳလ္တုစေလာင္း
ရွိတဲ့ ေစ်းၿမိဳ့ေလးကို စက္ေလွနဲ႔အျပည့္ တစီးၿပီးတစီးသြားသြားၾကည့္ၾကတာဗ်ာ။ ကိုခ်စ္ေဖလဲ
စဥ္းစားပါတယ္ ဒီေလာက္တရြာလံုးက ေယာက္က်ားေတြနဲ႔ မိန္းမတခ်ိဳ႔ေတာင္အားေပးၾက
ၾကည့္ၾကေသးတာ ငါလဲသြားၾကည့္ဦးမယ္ဆိုၿပီး စက္ေလွနဲ႔တက္လိုက္သြားတာေပါ့ဗ်ာ သြားၿပီ
ဆိုထဲက ဘယ္ ေအးေအးလူလူသြားၾကမလဲ လူတိုင္းနီးပါး ေတာအရက္ေလးေရသန္႔ဘူးထဲ
ထည့္လာၾကၿပီး အာစြတ္ရုံေသာက္ေသာက္ေနတာေလ ေဘာလံုးပြဲျပတဲ့ဗြီဒီယိုရုံေလးထဲ၀င္
ေတာ့ ေနရာမရေတာ့ဘူး အျခားရုံေတြလဲျပည့္ေနၿပီဆိုေတာ့ တိုးတိုးေခြ႔ေခြ႔ပဲ ၾကည့္ရေတာ့တာ
ေပါ့။

လူက သာမာန္ခ်ိန္ထက္မ်ားေတာ့ ဗြီဒီယိုရုံေလးထဲေလွာင္ပိတ္ေနတာေပါ့ဗ်ာေဘာလံုးပြဲစတဲ့အ
ထိေတာ့ သည္းခံၿပီးၾကည့္ပါေသးတယ္ ေနာက္ေတာ့လဲ ေဘာလံုးေလးတလံုး ကို၀ိုင္းလုေနၾက
တာပဲ ကိုယ္အားေပးတဲ့ဘက္က ရသြားရင္ ၀မ္းသာလိုက္ မရရင္၀ိုင္းဆဲလိုက္ အားမလိုအားမရ
ျဖစ္လိုက္ အံ့အားသင့္သြားလိုက္ ဒိုင္လူႀကီးကိုဆဲလိုက္နဲ႔ လူေတြအားလံုးက ရသအျပည့္နဲ႔
ၾကည့္ၾကတာဗ်။ ကိုခ်စ္ေဖစိတ္ထဲမွာေတာ့ အဲ့ဒီလို သေရလံုးေလးကို လိုက္လုေနတာကိုပဲ မ
ႀကိဳက္တာဆိုေတာ့ ရုံကလဲအိုက္ေနေတာ့ ပြဲစၿပီး ၁၅ မီးနစ္ထက္ကို ပို မၾကည့္နိုင္ေတာ့ပါဘူး
ဗ်ာ။ ကိုခ်စ္ေဖလဲ ဗြီဒီယိုရုံထဲကေနထြက္လာခဲ့ေရာ တကယ္။

ကိုယ္ထိုင္ေနက် လက္ဖက္ရည္ဆိုင္ေလးသြားထိုင္ေတာ့လဲ အေဖ်ာ္ဆရာေတာင္ ေဘာလံုးပြဲ
သြားၾကည့္ေနလို႔ စားပြဲထိုးေကာင္ေလးကပဲ ကိုခ်စ္ေဖကိုေဖ်ာ္ေပးရေသး ပြဲမၿပီးမခ်င္းထိုင္
ေစာင့္ေနရေတာ့တာေပါ့ဗ်ာ။ ေစာင့္ပါတယ္ဆိုမွ ေဘာလံုးပြဲကလဲ မၿပီးနိုင္ဘူးဗ်ာ ၾကာေနလိုက္
တာ။ ၿပီးသြားလို႔ျပန္လာၾကေတာ့ ၿမိဳ့က အရက္ဆိုင္ေလးထဲ ဆက္၀ိုင္းၾက ေသာက္ၾက ဟိုအ
သင္း ဒီအသင္း ဟိုအသင္းက တကယ္ဆို နိုင္မွာ ဟိုအသင္းအေခ်ာင္နိုင္သြားတာ ဘာညာ
ဆက္ေျပာၾကတာေပါ့ဗ်ာ အဲ့ဒီလိုေန႔မ်ိဳးဆို ကိုခ်စ္ေဖ ေဘာသမားေတြၾကားထဲမွာ ကေလး
ေလးလိုျဖစ္ေနတာေပါ့ဗ်ာ။ ေမးရေအာင္ ေမးခြန္းေတာင္မထုတ္တတ္ ေမးမိျပန္ရင္လဲ ဒါေလး
ေတာင္မသိဘူးလား လို႔ အားလံုးကေျပာဦးမယ္ ဟိုတုန္းက အျငင္းသန္သန္နဲ႔ ျငင္းခဲ့တာေတြ
ကို အဲ့ဒီအခ်ိန္မွာ ဂလဲ့စား၀ိုင္းေခ်ၾကဦးမွာမို႔ ၿငိမ္ၿငိမ္ေလးထိုင္ေနရတာေပါ့ဗ်ာ။

ကိုေအာင္(ပ်ဴနိုင္ငံ) က ေတာ့ ကိုခ်စ္ေဖႀကီးလဲ ေဘာလံုး၀ါသနာအိုးႀကီးလားဆိုၿပီး ေဘာလံုး
စကား၀ိုင္းထဲကို ေခၚတာပါပဲ တကယ္ေတာ့ ကိုခ်စ္ေဖက အားကစားဆို က်ားတိုးတာကလြဲလို႔
ဘာမွ မကစားတတ္ပါဘူးဗ်ာ အျခားသူေတြ ေဘာလံုးပြဲအေၾကာင္းေျပာတာကိုပဲ မ်က္ေစ့သူ
ငယ္နဲ႔ နားေထာင္ရတာေပါ့ဗ်ာ။

ကိုယ္ထူကိုယ္ထ

2010-05-26T16:19:00.000-07:00

ကိုယ္ထူကိုယ္ထ
ကိုခ်စ္ေဖ ငယ္ငယ္ထဲက ကိုယ္ထူကိုယ္ထ ကိုယ္ထူကိုယ္ထ ကိုယ့္အားကိုယ္ကိုး အမ်ားစု
ေပါင္း စကားလံုးကို ၾကားဖူးလာတာခဲ့တာပါ ျမန္မာဆိုရွယ္လစ္လမ္းစဥ္ပါတီ(စစ္တပ္ပါတီ)
ေခတ္မွာ ေမြးလာခဲ့သကိုး အစိုးရက လုပ္ေပးရမဲ့အလုပ္ေတြကို မလုပ္ေပးနိုင္တဲ့အခါ ကိုယ္
ျပည္သူျပည္သားေတြသာ စုေပါင္းၿပီးအျမဲလုပ္ရသကိုးဗ်ာ။

ခုေတာ့ ကိုခ်စ္ေဖတို႔လဲ ကိုယ္အားကိုယ္ကိုး စကားလံုးအဓိပါယ္ကို ေတာ္ေတာ္သေဘာ
ေပါက္ေနၾကပီေလ။ အဲ့ဒီေတာ့ေတြးၾကည့္မိတာပါ အစစကိုယ့္အားကိုယ္ကိုးေနၾကရတဲ့
သူေတြဆိုေတာ့ အားလံုးကိုယ့္အားကိုယ္ကိုးၾကရင္ဘယ္လုိေနမလဲလို႔ပါ ကိုခ်စ္ေဖ ဥာဏ္
မွီသေလာက္ေလးနဲ႔ေတြးၾကည့္တာပါ ျမန္မာျပည္သူျပည္သားေတြအေနနဲ႔ အလုပ္အကိုင္ ခက္
ခဲလာတဲ့အခါ အလုပ္အကိုင္တည္ရွိရာက္ို ကိုယ္ထူကိုယ္ထပဲ သြားလုပ္ၾကရတာပဲ လမ္းပမ္း
ဆက္သြယ္ေရးမေကာင္းတဲ့အခါလဲ ကိုယ္ထူကိုယ္ထပဲ လမ္းေဖါက္ၾကရတာပဲ စာသင္ေက်ာင္း
ေတြမွာလဲ ကိုယ္ထူကိုယ္ထပဲ အစိုးရေဆးရုံေတြမွာလဲ ကိုယ့္ေဆးနဲ႔ကိုယ္ပဲ ေဆးရုံဆရာ ဆ
ရာမေတြ ကိုယ္ထူကိုယ္ထ မလုပ္ရတာပဲေက်းဇူးတင္ရေသး။

ေဟာ ဟိုတေလာက ျပည္ပေရာက္ အေ၀းေရာက္ျမန္မာျပည္သားေတြက အမ်ားစုေပါင္းၿပီး
ကိုယ္ထူကိုယ္ထ ျမန္မာနိုင္ငံသားေတြကို အကူအညီေပးေနတဲ့သူေတြကို “ျပည္သူဂုဏ္ရည္”
ဆိုၿပီး ဆုေပးၾက ဂုဏ္ျပဳၾကရေသး အစိုးရက အသိအမွတ္မွမျပဳတာကိုး ဒီေတာ့လဲ ျမန္မာျပည္
သားေတြထဲက စုေပါင္းၿပီးအသိအမွတ္ျပဳ အားေပးၾကရတာကိုးဗ်ာ။ ဒီေတာ့ အစစ အစိုးရနဲ႔အ
ၿပိဳင္လုပ္ၾကရတာမဟုတ္လား ဟို အေ၀းေရာက္ညြန္႔ေပါင္းအစိုးရ ဆိုၿပီး အစိုးရေတာင္ အျပိဳင္
ရွိေသး အေ၀းေရာက္ညြန္႔ေပါင္းအစိုးရက လဲ ကိုခ်စ္ေဖတို႔ ျပည္သူျပည္သားေတြကို ဘာမွထိ
ထိေရာက္ေရာက္ အကူအညီေပးနိုင္တာမိ်ဳးမရွိေတာ့လဲ မထူးျခားလွပါဘူး မေနနိုင္တဲ့သူေတြ
က အစိုးရလုပ္ရမဲ့အလုပ္ေတြကို လုိက္လုပ္ၾကရတာေပါ့ဗ်ာ။

ဒီၾကားထဲ ၿမိဳ့ထဲမွာတမ်ိဳး နယ္စပ္ေတြမွာတသြယ္ အမ်ိဳးမ်ိဳးနွိပ္စက္ေနတဲ့ တပ္မေတာ္ဆိုတာ
ႀကီးကိုလဲ အၿပိဳင္ကိုယ္ထူကိုယ္ထ စစ္တပ္တခုလုပ္ၿပီး နွိပ္စက္မႈေတြေလွ်ာ့သြားေအာင္ နွိပ္
စက္မႈေတြရပ္သြားေအာင္ ကိုယ္ထူကိုယ္ထပဲ အံတုၾက လုပ္ၾကရေတာ့မလုိပါပဲဗ်ာ (ေျပာသာ
ေျပာရတာကိုခ်စ္ေဖကိုလဲ ကိုယ္ထူကိုယ္ထအၾကမ္းဖက္သမား စာရင္းသြင္းလိုက္ရင္ဒုကၡ)
ကိုခ်စ္ေဖကေတြးၾကည့္တာပါ ခုေတာ့ လက္ခံခံမခံခံ ျမန္မာနိုင္ငံသားေတြအေနနဲ႔ ကိုယ္ထူ
ကိုယ္ထပဲလုပ္ေနၾကရတာဆိုေတာ့ ဆက္ၿပီးေတာ့ က်ယ္က်ယ္ျပန္႔ျပန္႔ပဲ ကိုယ့္အားပဲကိုယ္ကိုး
ရေတာ့မွာပဲထင္ပါတယ္ အစိုးရဆိုတာေတြကိုမွ အားကိုးလို႔မရပဲေနာ။

ဒီေတာ့ အစိုးရမလုပ္နိုင္တာေတြကို ကိုယ့္ဘာသာ ကိုယ္ထူကိုယ္ထလုပ္ၾကရေတာ့ ျပည္သူ
ျပည္သားေတြအေနနဲ႔ အစိုးရဆိုတာႀကီးေတာင္ တကယ္ဆိုသိပ္မလုိေတာ့သလိုပဲ သူတို႔မလုပ္
ေပးရင္လဲ ကိုယ္ထူကိုယ္ထ ရဲတို႔ မီးသတ္တို႔ လုပ္ၾကရေတာ့မဲ့ပံုပါပဲ ဘယ္တတ္နိုင္မလဲေပါ့
အားလံုးလုပ္ေနၾကရမွပဲ ခုတေလာ ေရရွားေတာ့လဲ မေနနိုင္တဲ့သူေတြကပဲ လုပ္ၾကရတာပဲမ
ဟုတ္လား အသုဘစရိတ္စက ႀကီးမားလာေတာ့လဲ ကိုေက်ာ္သူတို႔ပဲ ကိုယ္ထူကိုယ္ထ အလႈ
ေငြေတြနဲ႔ သၿဂႋဳလ္ၾကရတာပဲမဟုတ္လား။ တခ်ိဳ႔ကေတာ့ ဒါေတြက လူမႈေရးလုပ္ငန္းေတြပါ ဘာညာေျပာၾကတာပဲ ျပည္ပမွာလဲ အလုပ္သမားအခြင့္အေရးအတြက္ အျခင္းျခင္းကိုယ္ထူ
ကိုယ္ထရိုင္းပင္းၾကေတာ့လဲ အေ၀းေရာက္အစိုးရမင္းမ်ားက ဘာမ်ားကူညီလို႔လဲဗ်ာ အလုပ္
သမား၀န္ႀကီးဆိုတာႀကီးေတာ့ရွိတာေပါ့။

ၾသ.ကိုခ်စ္ေဖလဲ ေျပာခ်င္တာေတြ ဘယ္ေရာက္သြားပါလိမ့္ ဒီလို အားလံုးကိုယ့္ဘာသာကိုယ္
လုပ္ၾကရတဲ့အတူတူ ဟိုေမွ်ာ္ဒီေမွ်ာ္မေမွ်ာ္ပဲ အစစအရာရာ ကိုယ္အားကိုယ္ကိုးၾကမွပဲ ေအာင္
ျမင္ေတာ့မယ္ထင္ပါတယ္။ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ကို ဖမ္းထားေတာ့ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္
လြတ္ေျမာက္ေရး ဒို႔အေရး လုပ္ၾကရျပန္ေကာ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္မလြတ္ေသာ္လဲ ေဒၚ
ေအာင္ဆန္းစုၾကည္လုပ္သြားတဲ့ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္နွစ္သက္တဲ့ အရာေတြ ဆက္လုပ္ၾက
ရင္ပိုေကာင္းမလားလို႔ပါ။ အဘဦး၀င္းတင္တို႔လို ဆရာႀကီးလူထုစိန္၀င္းတို႔လို လမ္းျပၾကယ္ဦး
ေအးျမင့္တို႔လို ကိုမင္းကိုနိုင္တို႔ ၈၈ေက်ာင္းသားေတြလို မစုစုေႏြးလို မျဖဴျဖဴသင္းတို႔လို ျပည္
တြင္းမွာလုပ္နိုင္သူေတြ မ်ားလာရင္ ပိုေကာင္းသြားမယ္ တဖက္ကလဲ ကိုယ္ထူကိုယ္ထ တပ္မ
ေတာ္တခုလဲတည္ေထာင္ၾက ျမန္မာျပည္သူေတြကို ဒုကၡေပးတဲ့သူေတြကို ပညာေပးၾကရင္ တ
ေန႔ေန႔ေတာ့ ကိုခ်စ္ေဖတို႔ ျပည္သူျပည္သားေတြ အတြက္ ပိုမိုေကာင္းမြန္တဲ့ ပိုမိုလြတ္လပ္တဲ့
ပိုမိုတရားမွ်တတဲ့ လူ႔အဖြဲ႔စည္းတခုေတာ့ျဖစ္လာမလားလို႔ ေတြးမိတာပါ။

ဒါနဲ႔ ကိုခ်စ္ေဖလဲ သူငယ္ခ်င္းတေယာက္ကို ေျပာျပေတာ့ သူက အင္တာနက္ႀကီးကိုေကာတဲ့
ျမန္မာမွာဘယ္လိုလုပ္မလဲတဲ့ ကိုယ္ထူကိုယ္ထ ၿဂိဳလ္တုတခုငွါးၾကရမလား ဘာလား ကိုခ်စ္
ေဖလဲ လက္လွမ္းမမွီေတာ့ သိတဲ့သူေတြလဲ ေျပာျပပါဦး တဖက္က နည္းပညာကို သူတို႔ေတြ
လဲ အကုန္မပိတ္နိုင္ေတာ့ သတင္းေတြဘာေတြဆို ခုေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ျမန္မာျပည္သူေတြက
သိနိုင္လာၾကတာေတာ့အမွန္ပါပဲ။ အဲ့ဒီလို သူတို႔ အစိုးရမင္းမ်ား မပိတ္ပင္နိုင္တဲ့ အံတုနိုင္တဲ့ အလုပ္ေတြ သူတို႔ အမိန္႔နဲ႔ အာဏာနဲ႔ ဖိအားနဲ႔ လုပ္လို႔မရတဲ့အလုပ္ေတြမ်ားလာရင္ေတာ့ တ
ေန႔ေန႔မွာ သူတို႔ထက္အားေကာင္းတဲ့ ကိုယ္ထူကိုယ္ထ အစိုးရတခု ျဖစ္လာမလားပဲဗ်ာ။ ေတြး
ၾကည့္တာပါ။ ကိုခ်စ္ေဖဥာဏ္တထြာတမိုက္ကယ္ရယ္နဲ႔ေပါ့ဗ်ာ။

ကိုခ်စ္ေဖအေတြး

2010-05-20T13:58:00.001-07:00

ကိုခ်စ္ေဖအေတြး

ကိုခ်စ္ေဖခုတေလာမွ စဥ္းစားမိေနတာပါ ကိုယ္က ေတာသားဆိုေတာ့ ေတာသားလိုေတြးမိ
ေနတာလဲ ျဖစ္ရင္ျဖစ္မွာေပါ့ဗ်ာ သေဘာခ်င္းမကိုက္ရင္ မကိုက္တာရွိမွာေပါ့ ဒီလိုပါ ကို္ခ်စ္
ေဖ တို႔ ေမြးထဲက မဆလ စစ္အစိုးရေခတ္မွာ ေမြးလာခဲ့ေတာ့ စစ္အစိုးရရဲ့ မတရားမႈမမွ်တမႈ႔
ေတြကို တဆင့္ၾကားေရာ မ်က္ျမင္ေရာနဲ႔ စံုေနေအာင္ေတြ႔တာေပါ့ဗ်ာ ဒါေပမဲ့လဲ အဲ့ဒီတုန္းက
အပူက သိပ္မပူေသးေပမဲ့ ေအးရာကေနပူလာတာဆိုေတာ့ ပူသေပါ့ဗ်ာ စစ္အစိုးရေတြ မ
ေကာင္းေၾကာင္းေျပာၾကတာဆိုၾကတာ အိမ္မွာ ရပ္ကြက္ထဲမွာ ႀကံဳရင္ႀကံဳသလို လူႀကီးေတြ
ေျပာတာၾကားေနရတာေပါ့။ အဲ့ဒီတုန္းက ပူေၾကာင္းေျပာနိုင္ၾကေသးတယ္ဗ် ခုေတာ့ ေျပာဖို႔ေန
ေနသာသာဗ်ာ အားလံုးက အပူဆိုတာရိုးရာထံုးစံလို က်ေနာ္တို႔ ျမန္မာနိုင္ငံသားေတြက ျဖစ္
လို႔။

အားလံုးက တညီတညြတ္ထဲ တအိမ္တေယာက္ထြက္ သူမ်ားနိုင္ငံမွာ သူမ်ားခိုင္းရာမ်က္နွာ
ငယ္ေလးနဲ႔သြားလုပ္ၾကရတာကိုပဲ ဂုဏ္ေလးတခုလိုျဖစ္ေနသလားလို႔လဲ ေတြးမိပါတယ္။ ဘာ
ျဖစ္လို႔လဲေတာ့ ကိုခ်စ္ေဖလဲမသိ က်ိန္းေသတာကေတာ့ အရပ္ေဒသကို စြန္႔ခြာၾကရသူေတြ
သန္းနဲ႔ခ်ီရွိလာတာပါ နည္းနည္းေနာေနာလူအုပ္ႀကီးမွတ္လို႔ အဲ့ဒီလူအုပ္ႀကီးထဲ ကိုခ်စ္ေဖလဲပါ
လာခဲ့တာေပါ့.ဒီေတာ့ဗ်ာ အမ်ားနည္းတူ အိမ္ကိုလြမ္းတာ ၿမိဳ့ေလးကိုလြမ္းတာ ရြာကိုလြမ္းတာ
ဘာညာသာဓကာေတြလဲ ရွိလာရတာေပါ့ဗ်ာ။ တေန႔တေန႔ သန္းနဲ႔ခ်ီတဲ့ လူအုပ္ႀကီးက ကိုယ့္
ဇာတိေျမကို သတိရေနၾကတယ္(ခၽြင္းခ်က္ တခ်ိဳ႔ကေတာ့ အေ၀းမွာပိုေကာင္းတဲ့ေနရာမွာေပ်ာ္
ပါတယ္ အစထဲကလဲ ဇာတိေျမရဲ့ တန္ဘိုးကို နားမလည္ၾကလို႔ပဲ သေဘာထားပါတယ္ ဒါမွမ
ဟုတ္ ကိုခ်စ္ေဖ တုံးတာအတာလဲ ျဖစ္ရင္ျဖစ္မွာေပါ့ဗ်ာ) ဆိုရင္ အဲ့ဒီအလြမ္းဟာ အႀကီးႀကီးပါ။

အိမ္ကေန သားရွိရာ သမီးရွိရာကို ခ်ိဳ႔ခ်ိဳ႔ငဲ့ငဲ့နဲ႔ လြမ္းေနၾကတဲ့ မိဘေတြကလဲ သိန္းခ်ီေနမွာပါပဲ
လူဆိုတာ တန္ဘိုးရွိရွိမရွိရွိ ကို္ယ္တန္ဘိုးထားရာဟာ ကိုယ့္အတြက္ အေရးပါတာ အေရးႀကီး
တာပါပဲ။ ကိုခ်စ္ေဖ ရြာမွာတုန္းက မိုးတြင္းညေနဖက္ ရြက္ေလွေလးနဲ႔ျမစ္ရိုးမွာ လႈိင္းစီးရင္း
ေတာအရက္ေလးနဲ႔ သူငယ္ခ်င္းတေယာက္ ၂ေယာက္နဲ႔ စကားစျမည္ေျပာ လတ္လတ္ဆပ္
ဆပ္အျမည္းေလးနဲ႔ ဇိမ္ကိုက်ေနတာဟာ ကိုခ်စ္ေဖအတြက္ တန္ဘိုးႀကီးတာပါပဲ။ အသြားေရ
စီးနဲ႔ေမွ်ာခ်င္ရာေမွ်ာ အျပန္မုတ္သုန္ေလနဲ႔ ရြက္တိုက္ျပန္ ရြာနားကေစ်းၿမိဳ့ေလးမွာ ေစ်း၀ယ္ျပန္
လို႔ရေသးသေပါ့ဗ်ာ။

ေအာ ဘယ္ေရာက္သြားပါလိမ့္ ဒီလိုပါ တျပည္လံုးက လူေတြ စီးပြားေရးမေျပလည္ေတာ့ ေျပ
လည္ရာေျပလည္ေၾကာင္းရိုးရိုးပါပဲ နီးစပ္ရာ နိုင္ငံေတြမွာ ထြက္အလုပ္လုပ္ၾကရတာကိုေျပာပါ
တယ္ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကေတာ့ မသြားခ်င္ပဲသြားၾကရတယ္ထင္ပါတယ္ဗ်ာ အဲ့ဒီလို ထြက္ခြါ
ရသူေတြ တေန႔ထက္တေန႔လဲ မ်ားမ်ားလာေနဆဲပါ။ အားလံုးသိၾကတဲ့အတိုင္း စစ္အစိုးရအ
ဆက္ဆက္က ျပည္သူေတြကိုဒုကၡေပးခဲ့တာကို ေျပာတာပါ။

ကိုခ်စ္ေဖတို႔ ငယ္ငယ္က ရွစ္ေလးလံုးအေရးေတာ္ပံုႀကီးနဲ႔ မဆလ စစ္အစိုးရကို တခဲနက္တ
ျပည္လံုးကေန ဆန္႔က်င္ၾကေတာ့ ေအာ္ၾကတာေပါ့ဗ်ာ “ဒီမိုကေရစီရရွိေရး ဒို႔အေရး ဒို႔အေရး”
လို႔ အားရပါးရကိုေအာ္ခဲ့ၾကတာ ၿမိဳ့တိုင္းၿမိဳ့တိုင္း တျပည္လံုးအံုးအံုးကၽြက္ကၽြက္ ကိုျဖစ္လို႔ လြတ္လြတ္လပ္လပ္မေနၾကရသူေတြဆိုေတာ့ ဒီမိုကေရစီဆိုတာ လြတ္လပ္စြာ ေျပာဆိုခြင့္
ေရးသားခြင့္ စုရုံးခြင့္ စီတန္းဆႏၵျပခြင့္ အစိုးရကိုလဲေ၀ဖန္ခြင့္ (ကိုခ်စ္ေဖကေတာ့ ရပ္ကြက္လူ
ႀကီးေတြကို ခံေျပာနိုင္ခြင့္)ရွိတယ္ဆိုေတာ့ သေဘာက်လို႔ေအာ္ခဲ့တာပါ ေအာ္တာမွ ေထာင္
ေတြတန္းေတြပါက်လို႔..။ အဲ့ဒီလြတ္လပ္ခြင့္ေတြလဲ က်ေနာ္တို႔ရြာမွာ မရခဲ့ပါဘူးဗ်ာ။ ဒါေပမဲ့လဲ
ရလိုရျငားေတာ့ တခါတခါထထေတာင္းက်တာပဲဗ် ကိုခ်စ္ေဖလဲ အားေပးပါတယ္ အားလဲရပါ
တယ္။ ဒါေပမဲ့လဲ အဲ့ဒီ ဒီမိုကေရစီႀကီးက မရခဲ့ပါဘူးဗ်ာ။

အဲ့ဒီေတာ့ ကိုခ်စ္ေဖစဥ္းစားလာမိတာက ဒီမိုကေရစီဆိုတာ စာရြက္နဲ႔ ေၾကျငာခ်က္ထုတ္ၿပီး
ေတာင္းေတာင္း ပါးစပ္နဲ႔ လူသိရွင္ၾကားထြက္ေအာ္ေတာင္းေတာင္း ရပါ့မလားလို႔ အဲ့ဒီလို
ေတာင္းတိုင္းေပးပါ့မလားလို႔ စဥ္းစားမိတာပါ။ ဒီမိုကေရစီဆိုတာ ေတာင္းယူရတဲ့ ဟာမ်ိဳးလား
ဘာညာစဥ္းစားမိတာပါ။ တခ်ိဳ႔ကေတာ့ က်င့္စဥ္တဲ့ ဘာညာတဲ့ေျပာၾကတာပဲဗ်။ အဲ့ဒါမ်ားဟုတ္
ေလသလားလဲ စဥ္းစားပါတယ္။ နီးေတာ့နီးစပ္သား ဒီလိုဗ် ကိုခ်စ္ေဖ ဒီမိုကေရစီအေတာင္း
လြန္သြားေတာ့ အိမ္ကို ၅ နွစ္ၾကာမွျပန္ေရာက္တယ္ဗ်ာ။ အိမ္ျပန္ေရာက္ေတာ့ အမ်ိဳးေတြ သူ
ငယ္ခ်င္းေတြ ဆရာဆရာမေတြနဲ႔ ကို္ယ့္ရြာသူရြာသားေတြကို ႏႈတ္ဆက္ တခ်ိဳ႔ ကို္ယ့္ထက္အ
သက္၀ါႀကီးသူေတြ လိုက္ေတြ႔ႏႈတ္ဆက္တာေပါ့။ အဲ့ဒီမွာ ကိုခ်စ္ေဖရဲ့အေမဘက္က အေမ့အ
ကိုအႀကီးဆံုး (ခုေတာ့ကြယ္လြန္သြားပါၿပီ) က ငယ္ငယ္တုန္းက ကိုခ်စ္ေဖလိုပဲ စပ္စပ္စပ္စပ္
ဟိုပါဒီပါထင္ပါတယ္ သူက ေတာေတြဘာေတြလဲခိုဘူးသဗ်ာ ေနာက္ဖဆပလအစိုးရက အရွင္
မိလို႔ ေထာင္က်ခဲ့ေသး။

ဒါေပမဲ့ ဦးေလးက ဒီဖက္ ေခတ္မွာ မဆလ န၀တေခတ္မွာ ဘယ္အဖြဲ႔အစည္း ဘယ္ေနရာမွမ
ပါေတာ့ဘူးဗ် သူတို႔ေခတ္က တပ္ကေနေတာခိုၾကတာ ရဲေဘာ္သံုးက်ိတ္၀င္ ဗိုလ္ေဇယ် (အခု
ကေလးေတြသိတဲ့ ရာဇာေန၀င္းတို႔ ေဟမာေန၀င္းတို႔ အိျႏၵာေက်ာ္ဇင္တို႔ရဲ့ အဖိုး)တပ္နဲ႔ပါသြား
တာ။ ေတာခိုမွန္းလဲမသိဘူးဆိုပဲ ေတာထဲေရာက္မွ “ငါတို႔ေတာခိုလာပီ အစိုးရကို လက္နက္
ကိုင္ျပန္တိုက္မယ္ မင္းတို႔ေနခ်င္လဲေနနိုင္တယ္ ျပန္ခ်င္ရင္လဲ ကိုယ့္ေသနတ္နဲ႔ကိုယ္ ျပန္နိုင္
တယ္” ဆိုေတာ့ သူက သူခင္တဲ့ေလးစားတဲ့ တပ္ရင္းမႈးဗိုလ္ေဇယ်နဲ႔ပဲ ေနခဲ့တာဆိုပဲ။ သူနိုင္ငံ
ေရးေတြ ဘာေတြလဲမသိပါဘူးတဲ့ စစ္တပ္ဆိုတာျပည္သူေတြကို အကာအကြယ္ေပးတာ ေသ
နတ္ကိုင္ရတာ သေဘာက်လို႔ တပ္ထဲ၀င္ခဲ့တာတဲ့ သူခ်စ္ခင္တဲ့ တပ္ရင္းမႈးက အစိုးရက မ
ေကာင္းဘူး ျပည္သူေတြအတြက္တိုက္ၾကရမယ္ဆိုလို႔ တိုက္ခဲ့တာပါပဲတဲ့ အဲ့ဒီတုန္းက တကယ္
ေတာ့ စစ္တိုက္ခ်င္ေနတာပဲသိတယ္ဆိုပဲ။

အဲ့ဒီဘႀကီးေပါ့ဗ်ာ ကိုခ်စ္ေဖသြားႏႈတ္ဆက္တာ သူက ကိုခ်စ္ေဖတို႔ “ဒီမိုကေရစီႀကီးဆိုတာ ေတာ္ေတာ္လိုခ်င္တယ္ဆိုတာ သူသိတယ္တဲ့ သူလဲလိုခ်င္တယ္တဲ့ အဲ့ဒီဒီမိုကေရစီႀကီးကို မင္းအစိုးရဆီက မရေပမဲ့ ငါ့အိမ္မွာေတာ့ မင္းရတယ္ကြာ ငါေပးတယ္ မင္းႀကိဳက္တာေျပာ ႀကိဳက္သလို လြတ္လြတ္လပ္လပ္ေန ရပ္ကြက္လူႀကီးေတြကလဲ ငါ့ကိုမဖမ္းဘူး ဒီေကာင္ေတြ မင္းကိုလဲ မဖမ္းေစရဘူးကြာ” တဲ့ ။

သူအဲ့ဒီလိုေျပာတုန္းကေတာ့ ေပါ့ေပါ့ပါးပါးပါပဲ ငါ့ဦးေလး ဘႀကီးက ငါ့ကိုခ်စ္ရွာသားပဲလို႔ပဲ ေတြးမိတာပါ။ ခုျပန္စဥ္းစားမိေတာ့ ဟုတ္တာပဲ ငါဘႀကီးေျပာတဲ့ ဒီမိုကေရစီကို သူေပးတယ္
ဆိုတာ သူေပးနိုိင္သားပဲ သူအိမ္ သူ႔သားက်ေနာ္အကိုအိမ္ အမႀကီးေတြအိမ္မွာ သူေပးတယ္
တဲ့ သူေပးနိုင္တာေပါ့ အဲ့ဒီအိမ္ေတြမွာ သူက အာဏာပိုင္ပဲ သူ႔သေဘာနဲ႔သူ႔ၾသဇာနဲ႔ သူက ဒီမို
ကေရစီကို ထူေထာင္ထားတာကိုး ဒီမိုကေရစီလြတ္ေျမာက္နယ္ေျမေလးေတြျဖစ္ေနတာကိုး အဲ့
ဒီလိုျဖစ္ဖို႔ေတာ့ ဘႀကီးက ရြာမွာ အင္အားျပရတာ ဘာညာေတာ့ရွိမွာေပါ့ဗ်ာ။ ဒီေတာ့ ဒီမိုကေရ
စီဆိုတာႀကီးကို အစိုးရေတြကေပးေပး မေပးေပး ကိုယ့္ရြာမွာ အိမ္မွာ ကိုယ့္ဘာသာထူေထာင္
မယ္ဆိုျဖစ္တာပဲ။ တရားေတြ မ်ားလာရင္ မတရားတာေတြ ခ်ဲသြားမွာေပါ့။

စစ္အာဏာရွင္ေတြကို တိုက္ရိုက္မဖယ္ရွားနိုင္ေသာ္လဲ ေက်ာက္ေတာင္ႀကီးၿဖိဳသလို တေန႔
နည္းနည္း အားလံုး၀ိုင္းၿဖိဳနိုင္ရင္ တေန႔ စစ္အာဏာရွင္ေတြ က်ရႈံးမွာပဲ ကိုယ္လုပ္နိုင္တာေသး
ေသးေလးျဖစ္ခ်င္လဲျဖစ္မယ္ဗ်ာ စစ္အာဏာရွင္ေတြကို ထိခိုက္ေအာင္ သူ႔ကို အားေပးေထာက္
ကူေနတဲ့ ႀကံဖြတ္တို႔ စြမ္းအားရွင္တို႔ကို ဒုကၡေပးရပ္သြားေအာင္္ အနည္းဆံုး လုပ္နိုင္တာေလး
ေတြကေနလုပ္မယ္ ကိုယ့္ရပ္၀န္းေဒသကို ပိုမိုလြတ္လပ္ေအာင္တိုးခ်ဲ႔သြားမယ္ဆိုတာမ်ိဳးေပါ့
ဗ်ာ။သူ႔ဖက္ကလို တပ္ႀကီးမရွိေပမဲ့ သိတယ္မွလား။ ဒုကၡေပးတဲ့သူေတြ တန္႔သြားေအာင္အဲ့ဒါ
ကို ကိုခ်စ္ေဖေတြးမိသြားတယ္။ နို႔မို႔ သူတို႔ကခ်ည္းပဲ နွိပ္စက္ေနတာမဟုတ္လား ကိုယ္ကလဲ
ခုခံပိုင္ခြင့္ တြန္းလွန္ပိုင္ခြင့္ရွိတာေပါ့ တြန္းလွန္သင့္တာေပါ့ဗ်ာ တြန္းလွန္မႈေတြမ်ားလာရင္
ေက်ာက္ေတာင္ႀကီးၿပိဳသလိုေပါ့။ သူတို႔ကမွ ေက်ာက္ေတာင္ႀကီးမဟုတ္တာဗ်ာ။ မဟုတ္လား
ကိုခ်စ္ေဖစဥ္းစားမိတာပါ။ သေဘာမညီရင္လဲ လြတ္လပ္စြာသေဘာကြဲလြဲၾကတာေပါ့။

တကယ္ခ်စ္တာလား

2010-05-09T07:45:00.000-07:00

တကယ္ခ်စ္တာလား

အဲဒီအခ်ိန္တုန္းက စီးပြားေရးၾကပ္တည္းမႈက ခုအခ်ိန္ခုအေနေလာက္မဆိုးေသး ခုအခ်ိန္
ေလာက္မဆိုးေသးဆိုေသာ္လဲ ေတာ္ေတာ္ႀကီးေတာ့ဆိုး၀ါးေနၿပီ မနက္မိုးလင္းနံနက္စာစားဖို႔
လူအမ်ားစုက ကေလးေတြအဆာေျပစားနုိင္ဖို႔ ထမင္းၾကမ္းေတာင္မထာားနိုင္ၾကေတာ့ ဒါေပ
မဲ့လဲ ဗမာနည္းဗမာဟန္နဲ႔ေတာ့ ဇြဲရွိရွိ ခ်ီတက္ေနရတဲ့အခ်ိန္ပါ။

အဲ့ဒီအခ်ိန္မွာ ကိုခ်စ္ေဖေရာက္ေလ့ေရာက္ထရွိတဲ့ ရြာကေနေစ်းတက္၀ယ္ေလ့ရွိတဲ့ ၿမိဳ့ေလး
မွာ ငယ္သူငယ္ခ်င္းေတြလို ရင္းနွီးလွတဲ့သူေတြ ဆရာသမားလိုခ်စ္ခင္ရတဲ့သူေတြေနတဲ့ၿမိဳ့
ကိုခ်စ္ေဖရြာနဲ႔ဆို ၉ မိုင္ ၆ ဖါလံု တခါတေလလိုင္းသေဘၤာ မမီွတဲ့အခါ လက္နွိပ္ဓါတ္မီးဆြဲၿပီး
ကိုယ္ထူကိုယ္ထ ကားလမ္းတာႀကီးအတိုင္းလမ္းေလွ်ာက္ ျပန္ေနၾကၿမိဳ့လဲျဖစ္ေတာ့ အိမ္ဦး
နဲ႔ၾကမ္းျပင္ တလတေခါက္ ၂ေခါက္ ၃ေခါက္ေရာက္ေနၾကၿမိဳ့ ၿမိဳ့ခံေတြကိုယ္တိုင္္က ငယ္သူ
ခ်င္းေတြ လက္ဖက္ရည္ဆိုင္မွာ အခ်ိန္အားၾကတဲ့အခါ လူစုေနၾက သူ႔အိမ္ကိုယ့္အိမ္ထမင္း
လိုက္စားေနၾကတဲ့ၿမိဳ့ သာေရးနာေရးရွိရင္ ၀ိုင္း၀န္းၾကတဲ့ၿမိဳ့ေလးလဲျဖစ္ ရန္ကုန္ကအသစ္
ထြက္သမွ်စာအုပ္ မဂၢဇင္းေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ခ်က္ခ်င္းေရာက္တဲ့ၿမိဳ့ ဆိုေတာ့ ကိုယ္ခ်စ္ေဖ
လဲ ခဏခဏ အားတဲ့အခါ ေစ်းတက္၀ယ္တဲ့အခါ လမ္းႀကံဳတဲ့အခါ သူငယ္ခ်င္းေတြရွိရာ ထို
ၿမိဳ့ေလးကို ေရာက္ျဖစ္ပါတယ္။

အဲ့ဒီအခ်ိန္ပိုင္းက ကိုခ်စ္ေဖလဲ မေရာက္ျဖစ္တာ တလခြဲ နွစ္လေလာက္ၾကာသြားေတာ့ ၿမိဳ့
ေလးနဲ႔အဆက္ျပတ္သြားတဲ့အခ်ိန္မွာ ကိုခ်စ္ေဖေရာက္သြားေတာ့ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔လဲ ဆံု
ျဖစ္ေတာ့ သူငယ္ခ်င္းေတြက လက္ဖက္ရည္ဆိုင္မွာ ၀မ္းသာအားရ တိုးတိုး တိုးတိုးျပန္ေျပာ
ျပလို႔သိရတာ ၀မ္းသာအားရအျဖစ္အပ်က္ကို ဘာလို႔ တိုးတိုး တိုးတိုးေျပာရတာလဲဆိုေတာ့
ကိုခ်စ္ေဖမေရာက္လာတဲ့ရက္မွာ ကိုခ်စ္ေဖဆရာ ၿမိဳ့ေလးရဲ့ ေက်ာင္းဆရာေဟာင္း က်ဴရွင္
ဆရာႀကီးနဲ႔ တပည့္ေတြကေနစုၿပီး လက္တေလာ ကိုယ္လုပ္နိုင္တာ လုပ္သင့္တာထဲကေန
အလႈလုပ္ၾကတာပါ။

ဆန္ေရစပါး သားငါးပုဇြန္ေပါတဲ့ၿမိဳ့ေလးမွာ ခုလိုမ်ိဳးအလႈလုပ္ရတယ္ဆိုေတာ့ ေရွးေရွးတုန္းက
လူႀကီးေတြသာ အသက္ျပန္ရွင္လာရင္ မင္းတို႔ကလဲကြာ ငါတို႔ၿမိဳ့ေလးမွာ လူေတြစားနိုင္ပါေသး
တယ္ကြာ အခါႀကီးရက္ႀကီးၾကမွ ေကာင္းေကာင္းလႈၾကတန္းၾကပါလားလို႔ေျပာၾကမွာ ဒါေပမဲ့ မ
ေနနိုင္တဲ့သူေတြ ကိုယ္ခ်င္းစာတရားရွိတဲ့သူေတြကေတာ့ လတ္တေလာအေျခအေနမွာ ကိုယ္
လုပ္ေပးနိုင္တာေလးကေနစၾကတာပါ။ ဘယ္လိုပဲျဖစ္ျဖစ္မဂၤလာလဲရွိပါတယ္။ ၀မ္းသာစရာလဲ
ေကာင္းပါတယ္ မွ်ေ၀စာနာရာလဲေရာက္ပါတယ္။

အဲ့ဒီအလႈကေတာ့ ႀကီးႀကီးက်ယ္က်ယ္လုပ္နိုင္တာမ်ိဳးေတာ့လဲမဟုတ္ပါဘူး ဒါေပမဲ့ စစ္အာ
ဏာရွင္ေတြကေတာ့ မႀကိဳက္ဘူးဗ် လုပ္နိုင္သေလာက္ရယ္ လုပ္နိုင္တဲ့သူေတြရယ္စုၿပီး လုပ္
တဲ့ ဆန္ျပဳတ္အလႈပါ ပထမေတာ့ ကေလးေတြ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား လာစားၾကပါတယ္ ေနာက္
ေတာ့ တေျဖးေျဖး မိုးျပဲဒယ္ ၆ လံုး ရလံုးေလာက္လဲျဖစ္လာတယ္ ဆန္ျပဳတ္ကလဲစုံလာတယ္
ဘဲသား ၾကက္သား ႏြားနို႔ အုန္းႏို႔ နဲ႔ အစံုခ်က္နိုင္လာတယ္ လာစားတဲ့ လူစုလူေ၀းနဲ႔အလႈေငြ
ထည့္၀င္တဲ့သူေတြကလဲရွိလာတယ္ လုပ္အားအကူ ေငြအကူ အၾကံဥာဏ္အကူအစံုနဲ႔လုပ္နိုင္
လာတယ္ ဆန္ျပဳတ္ဆိုေပမဲ့ေကာင္းေကာင္းခ်က္တာပါ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းေဘးကြက္လပ္မွာ
ေသေသခ်ာခ်ာေကာင္းေကာင္းမြန္မြန္ ေကၽြးေမြးတာပါ အိမ္ကိုပါဆယ္သယ္ခ်င္တဲ့သူေတြကို
လဲ ထည့္ေပးပါတယ္။ စားနိုင္ေသာက္နိုင္လႈနိုင္တဲ့အလႈရွင္ေတြကိုယ္တိုင္ကလဲ သြားစားသြား
၀ိုင္းကူလုပ္ေပးၾကေတာ့ လာစားတဲ့သူေတြ ပါဆယ္ယူသြားဖို႔ တန္းစီတဲ့သူေတြ မ်ားလာပါ
တယ္။

အဲ့ဒီေတာ့ ထံုးစံအတိုင္းေပါ့ဗ်ာ လူစုစုျဖစ္လာတာကို ၿမိဳ့နယ္ဗိုလ္ခင္ညြန္႔ေထာက္လွမ္းေရးအ
ရာရွိေတြက ေရႊစိတ္ေတာ္ညိဳလာတာေပါ့ ညိဳဆို ရွစ္ေလးလံုးအေရးအခင္းႀကီးတုန္းက တက္
တက္ၾကြၾကြပါ၀င္ခဲ့တဲ့သူေတြ အမ်ိဳးသားဒီမိုကေရစီအဖြဲ႔ခ်ဴပ္ကအလံမလွဲတဲ့သူေတြက ဦး
ေဆာင္တာကိုး ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ဘယ္သူပဲလႈလႈ မရွိတဲ့သူေတြအဖို႔ေတာ့ အဆာေတာ့ေျပသြား
ရတာေပါ့ဗ်ာ ဒါေပမဲ့မရဘူးခင္ဗ် ဦးေဆာင္တဲ့သူေတြကို ေခၚၿပီး ခင္ဗ်ားတို႔လႈတာရပ္မလား
က်ေနာ္တို႔ အေၾကာင္းတခုခုနဲ႔ဖမ္းရမလား ဆိုၿပီးေျပာေတာ့ ရပ္ေပးလိုက္ရပါတယ္။ အဲ့ဒီအ
လႈမွာ နိုင္ငံေရးေနာက္ခံ မရွိတဲ့ ရိုးရိုးစီးပြားေရးသမားေတြ အမ်ားႀကီးအကူအညီေပးပါတယ္။
တကယ္ဆို သူတို႔မလုပ္နိုင္တဲ့အလုပ္ ျပည္သူေတြအတြက္လဲ အက်ိဳးရွိတဲ့အလုပ္ေပမဲ့ သူတို႔
အာဏာကို ထိပါးမယ္လို႔ယူဆတယ္ဆို သည္းမခံပါဘူး။ ခုေတာ့ သည္းမခံတဲ့ အာဏာရွင္
ေဒါက္တိုင္ေတြလဲ ေထာင္နန္းစံရေတာ့ သေဘာေတာ့ေပါက္တဲ့သူေတြလဲေပါက္ၾကမွာေပါ့ဗ်ာ။

တခ်ိဳ႔ကေတာ့ လူမႈေရးအလုပ္ဆိုတာ ေသးေသးမႊားမႊားပါ နိုင္ငံေရးမွ ႏိုင္ငံေရးအာဏာရမွ အမ်ားႀကီး ထိထိေရာက္ေရာက္လုပ္နိုင္မွာပါဆိုၿပီး လူမႈေရးအလုပ္ေတြကို သိပ္အထင္မႀကီး
ၾကဘူးဗ် လူမႈေရးဆိုတာ နိုင္ငံေရးရဲ့ လက္ေအာက္ခံပါ ဘာညာေျပာၾကေသး ဟုတ္ပါတယ္
နိုင္ငံေရးကေတာ့ေခါင္ေပါ့ဗ်ာ ဒါေပမဲ့လဲ နိုင္ငံေရးဆိုတာ လဲကိုယ့္ျပည္သူေတြအတြက္လုပ္
တာပဲမဟုတ္လား မ်ားမ်ားမလုပ္နိုင္ခင္မွာ နည္းနည္းလုပ္နိုင္သေလာက္လုပ္ေတာ့လဲ ေကာင္း
တာပါပဲ ကႏၱာရႀကီးထဲက အိုေအစစ္ေလးေတြ မ်ားလာရင္လဲ ကႏၱာရႀကီးဆိုတာ ဘယ္ရွိေတာ့
မလဲမဟုတ္လား။

ေနာက္နိုင္ငံေရးအဓိကလုပ္မယ္လို႔ ေအာ္ေနတဲ့ နိုင္ငံေရးသမားရင့္မႀကီးေတြကလဲ လူမႈေရး
အလုပ္သမားလယ္သမားေရးေတြကို သူတို႔ျဖစ္ခ်င္တာျဖစ္ဖို႔ ေလာက္သာစည္းရုံးတာ သူတို႔
မဲရေရးအတြက္သာ စည္းရုံးတာျဖစ္ၿပီး တကယ္စိတ္ပါ၀င္စားၿပီးကိုယ္တိုင္ကိုယ္ၾက ကူညီပါ
၀င္သူေတြက နည္းပါတယ္ ရြာမွာဆို အစိုးရပါတီ အတိုက္အခံပါတီ ဘယ္ပါတီပဲလာလာ အိမ္
ကၾကက္ေလးရိုက္သတ္ မရွိရွိတာေလးခ်က္ေကၽြး မစားရ၀ခမန္းနိုင္ငံေရးစကားေတြနားေထာင္
ၿပီးျပန္သြားၾက ၿမိဳ့မွာေတြ႔ေတာ့ လက္ဖက္ရည္ေလးေတာင္ျပန္မတိုက္ခ်င္ၾကတဲ့သူေတြမ်ားပါ
တယ္။

ကိုခ်စ္ေဖစဥ္းစားတာကေတာ့ အဲ့ဒီအလုပ္သမား လယ္သမား ေခါင္းရြက္ဗ်တ္ထိုးေစ်းသည္ ဆိုက္ကားသမား ပြဲစား ကုန္သည္ ၀န္ထမ္းအားလံုးက မိုးေပၚကက်လာၾကတာမဟုတ္ပါဘူး
သူတို႔ရဲ့အေရးကို လက္ေတြ႔က်က် ကူညီလုပ္ကိုင္ေပးမွ စည္းရုံးေရးလုပ္မွ သူတို႔ကလဲ ကိုယ္နဲ႔
အတူပူးေပါင္းပါ၀င္လာမွာပါ။ ၁၀ တန္းေအာင္ဖို႔အဓိကဆိုေပမဲ့ သူငယ္တန္းကေန စသင္ၾကရ
တာပဲ မဟုတ္လား။ ခု စစ္အစိုးရရဲ့ အေျခခံဥပေဒကို သေဘာမတူတဲ့ လက္မခံတဲ့ နိုင္ငံေရး
ပါတီႀကီးျဖစ္တဲ့ အမ်ိဳးသားဒီမိုကေရစီ အဖြဲ႔ခ်ဴပ္ႀကီးကေန လူထုကိုမ်က္နွာမူတဲ့ လူထုအက်ိဳးကို
ေရွးရႈ႔တဲ့ လူထုကို ကူညီတဲ့ လူထုနဲ႔တသားထဲျဖစ္တဲ့ နိုင္ငံေရးကို ဆက္လုပ္ၾကမယ္ ပါတီရွိရွိ
မရွိရွိ နိုင္ငံေရးေတာ့ရွိတယ္ ဆက္လုပ္နိုင္တာေတြ နက္၀က္ေတြဖြဲ႔ စုစည္း ေပါင္းစပ္လုပ္ၾက
မယ္ဆိုေတာ့ ၀မ္းသာစရာဗ်ာ။

နို႔မို႔ နိုင္ငံေရးပါတီဆိုတာဗ်ာ စစ္အာဏာရွင္ေတြ ခြင့္ျပဳသေလာက္ေလးပဲ လုပ္ၾကတာပါ ယူနီ
ေဖါင္းေလး၀တ္လမ္းသလား(ဒါေတာင္ျပည္တြင္းမွာ မလြယ္ကူဘူးေနာ ေတာ္ရုံသတၱိဗ်တၱိနဲ႔မ
လုပ္ရဲ) ျပည္ပမွာဆို လက္ေတာ့ေလးေတြေရွ႔ခ် လခရတဲ့သူေတြလဲရၾကလို႔ေနာက္လာေနာက္
သားေတြက ထင္သြားရင္မခက္လား စစ္ကၽြန္ဘ၀က သက္ဆိုးဆက္ရွည္ေနရေတာ့မွာေပါ့။
ကိုခ်စ္ေဖဥာဏ္ေလးနဲ႔ ကိုခ်စ္ေဖထင္တာေျပာတာပါ မွားရင္လဲမွားေနမွာေပါ့။

လူထုကို တကယ္ခ်စ္တဲ့ သူေတြလုပ္တဲ့အနစ္နာခံမႈမ်ိဳးကိုေတာ့ သူတို႔လိုက္မလုပ္နိုင္ၾကပါဘူး
ကိုေက်ာ္သူရဲ့ နာေရးကူညီမႈအသင္းလိုမ်ိဳး ကို ႀကံဖြံက အံတုလို႔မွ မရပဲဗ်ာ။ လူထုကိုတကယ္
ခ်စ္တယ္ဆို လုပ္ၾကေပါ့ေနာ။ မေဟာ္သဓါသားတရားစီရင္ခန္းလို အေမအစစ္က ဘယ္သူလဲ
ျပည္သူေတြကိုတကယ္ခ်စ္တာလား မခ်စ္ဘူးလားဆိုတာဆိုတာ လက္ေတြ႔ကပဲ ျပည္သူေတြ
အတြက္ အဆံုးအျဖတ္ေပးနိုင္မွာပါ။ ကိုယ့္လူေရာ သူ႔လူေရာေပါ့။

ရွင္ကြဲ

2010-05-02T07:04:00.000-07:00

ရွင္ကြဲ

ေတာင္တန္းႀကီးရဲ့ေက်ာေပၚမွာ
တင္ထားတဲ့ ရထားသံလမ္းေလးဟာ
ဂီတာႀကိဳးဆိုရင္
ရထားဥၾသသံေလးက ဂီတာသံေပါ့ေမေမ။

စကၠဴစြန္ေတြ တိမ္စားတဲ့ကစားပြဲမွာ
သားမပါခဲ့ဘူး။
(သားကိုသား လႊတ္တင္ဖို႔ ႀကိဳးတေခ်ာင္းမရွိခဲ့တာလဲပါမွာေပါ့)

အဲ့ဒီည

အိမ္ေျခယာမဲ့တေယာက္ရဲ့ ညမွာမွ
လႈိင္းေတြက
သားကိုလာလာစီးတယ္
သားကေတာ့ ပင္လယ္ကိုေမေမ့ရင္ခြင္လို
တိုးေ၀ွ႔ခဲ့ေပါ့။

မိုးစဲေန

ကိုယ္ေရးကိုယ္တာ

2010-04-13T02:00:00.000-07:00

ကိုယ္ေရးကိုယ္တာ

ဘာမွမရွိဘူး
လြင္တီးေခါင္သက္သက္
သြားလမ္းသာလို႔ ျပန္လမ္းမေျဖာင့္ဘူး
ကိုယ့္ကိုကိုယ္ ပစ္စလက္ခတ္ တိုက္ပိတ္ထားတယ္
ကၽြန္းခ်ထားတယ္
အဲ့ဒီေန႔မ်ား ခင္တန္းလဲမရွိ ပန္းလဲမပြင့္
မ်က္ရည္နဲ႔ႀကိဳတာေတာ့မရွိ
ေတာသေဘၤာဆိပ္ၿမိဳ႔ေလးမရွိ
ဘာမွမရွိဘူး
ဘာမွမရွိရင္ေတာင္မွ
က်က်နနအရႈံးေတြေတာ့ရွိတယ္
အရႈံးကို အရႈံးနဲ႔နမ္းရႈိက္
အရႈံးကို အရႈံးနဲ႔ပစ္ေပါက္
အရႈံးကို အရႈံးလိုသိမ္းေခါက္
ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ျဖစ္ခ်င္သလိုသာျဖစ္
အဲ့ဒီေျမမွာ က်ေနာ္ေအာင္လံစိုက္ခဲ့တယ္ေမေမ။

မိုးစဲေန

ခရီး

2010-03-25T14:52:00.001-07:00

ခရီး

၀ပ္က်င္းေလးရဲ့ေခါင္မိုးေပၚ
ေလာကဓံ မိုးေတြ တၿဗံဳးၿဗံဳးရြာခ်ခ်ိန္
ကမ္းကပ္ခြင့္မရတဲ့ေလွကေလးပါ။

ေမေမေရ..
ရွည္ရွည္လ်ားလ်ားေန႔ေတြထဲ
အေႏြးထည္အေဟာင္းေလးနဲ႔
သား..
ခရီး..ဆက္ခဲ့ၿပီ။ ။

မိုးစဲေန

ဗိုလ္ျပဴး နဲ႔ ကိုခ်စ္ေဖ

2010-03-09T17:56:00.000-08:00

ဗိုလ္ျပဴး နဲ႔ ကိုခ်စ္ေဖ

ေမ၀တ္ရည္ေသာင္းနဲ႔ ထက္ေ၀ယံကို ကိုခ်စ္ေဖအြန္လိုင္းမွာ စၿပီးသိလာတာေလ ေမ၀တ္
ရည္ေသာင္းေလးက ကိုခ်စ္ေဖတို႔နဲ႔ တၿမိဳ့ထဲသား သူ႔ခ်စ္သူေလး ထက္ေ၀ယံကလဲ ကိုခ်စ္ေဖ
တို႔ ျမစ္၀ကၽြန္းေပၚသားေလ ဒါေၾကာင့္ အေ၀းမွာ အင္တာနက္ႀကီီးေပၚမွာ ေတြ႔ေတာ့သူမ်ား
ေတြထက္ခင္တာေပါ့ဗ်ာ နာမည္ေတြလား ဘယ္နာမည္အရင္းဟုတ္ပါ့မလဲ ေကာင္မေလးက
ေအး၀တ္ရည္ေသာင္းတို႔ နွင္း၀တ္ရည္ေသာင္းတို႔ရဲ့ ညီမေလးလားမွတ္ရတယ္ ဒါ့ေၾကာင့္ သူ႔
ကို ေမ၀တ္ရည္ေသာင္းလို႔ေခၚတယ္ သူ႔ခ်စ္သူေကာင္ေလး ထက္ေ၀ယံကိုေတာ့ ရုပ္ရွင္မင္း
သား ရီေ၀ယံနဲ႔ ခပ္ဆင္ဆင္ ဆိုေတာ့ ထက္ေ၀ယံလို႔ပဲေခၚလိုက္တယ္ဆိုပါေတာ့။ တကယ္
ေတာ့ သူတို႔ နွစ္ေယာက္စလံုးက သူတို႔ပင္ကိုယ္ရုပ္ရည္ေခ်ာေမာ တင့္တယ္သူေတြပါ အနီး
စပ္ဆံုး တူတဲ့သူေတြနဲ႔ သရုပ္ေဖၚလိုက္တာပါ သူတို႔ကိုယ္တိုင္သာ ရုပ္ရွင္ေလာကနဲ႔ နီးစပ္လို႔
ရုပ္ရွင္ ဗြီဒီယို ရိုက္ရရင္ ဟိုမင္းသားမင္းသမီးေတြထက္ေတာင္ေက်ာ္ႏူိင္ေသး။

ထက္ေ၀ယံက ကိုခ်စ္ေဖကို “အကို အကိုနဲ႔ ဗိုလ္ျပဴးနဲ႔ ဘယ္လိုလုပ္သိသြားတာလဲတဲ့ က်ေနာ္
တို႔ၿမိဳ့မွာ ဗိုလ္ျပဴးဆိုအားလံုးသိတယ္ တျပဴးထဲရွိတယ္ေလ အကိုလဲ ဒါမ်ိဴးေတြ ၀ါသနာပါလို႔
လားတဲ့” ကိုခ်စ္ေဖလဲ အဲ့ဒီေတာ့မွ ကမန္းကတမ္းရွင္းရတာေပါ့ “မဟုတ္ပါဘူး ထက္ေ၀ယံ အ
ကို ဒါမ်ိဴးေတြ ၀ါသနာမပါ ပါဘူး ဗိုလ္ျပဴးနဲ႔ လူခ်င္းကိုခင္မင္လို႔ပါ” ဆိုေလ ထက္ေ၀ယံက ရယ္
ေလပဲ “အကိုကလဲ ၀ါသနာမပါဘူးသာဆိုတယ္ ဗိုလ္ျပဴးနဲ႔သူငယ္ခ်င္း လူခ်င္းခင္မင္လို႔ဆို
ေတာ့ က်ေနာ္နားမလည္ေတာ့ဘူး” တဲ့ အဲ့ဒါနဲ႔ ထက္ေ၀ယံကို ရွင္းျပရတာေပါ့ ဒို႔အေရးၿပီးကာ
စ ဗိုလ္ျပဴးနဲ႔ ကိုခ်စ္ေဖနဲ႔က ဘ၀တကၠသိုလ္ႀကီးမွာ မတက္ခ်င္တက္ခ်င္နဲ႔ မတက္မေနရ တက္
လာခဲ့ရသူေတြေလ ဒီေတာ့ သိတာပါ အျပင္မွာေတာ့ တခါမွ သူ႔အိမ္မေရာက္ခဲ့ပါဘူးေပါ့။

ကိုခ်စ္ေဖ ေက်ာင္းထဲမွာရွိတုန္းက ဗိုလ္ျပဴးတို႔ က်သစ္ေတြ ေရာက္လာတယ္ ေထာင္ပံုစံသင္
ေနတုန္းပါ ဗိုလ္ျပဴးကို တဖုန္းဖုန္းနဲ႔ ရိုက္ေနေတာ့ ဘာျဖစ္တာလဲလို႔ ကိုခ်စ္ေဖလဲ ၾကည့္မိတာ အဲ့ဒီတုန္းကေတာ့ ဗိုလ္ျပဴးမွန္းဘယ္သိဦးမလဲ ပံုစံသင္တဲ့သူက ေတာ္ေတာ္ကို စိတ္မရွည္ျဖစ္
ေနၿပီ “ခင္ဗ်ားကို ဘယ္နွစ္ခါ သင္ေပးရဦးမလဲ ေထာင္ထဲမွာ အဲ့ဒီလိုပဲ သံုးရတယ္ ေသေသခ်ာ
ခ်ာလိုက္ဆို မရရင္ နာမယ္ ဘာမႈျဖစ္လဲဆို…တရြာထဲေန မိန္းကေလးသံုးဦးအား ျပည့္တန္ဆာ
ေခါင္းလုပ္မႈ..လို႔ ေျဖရမယ္ တရြာထဲေန မိန္းကေလးသံုးဦးအား -ါ ေခါင္းလုပ္မႈလို႔ မေျဖရဘူး
ဒါရုံးမွာေျဖရမွာ” တဲ့ သင္တဲ့သူက သင္ေပမဲ့ ဗိုလ္ျပဴးကလဲ သူအလုပ္ကို သူစိတ္စြဲေနလို႔ထင္ပါ
တယ္ ေနာက္ေၾကာက္တာလဲပါမွာေပါ့ သူေျဖတိုင္း “ တရြာထဲေန မိန္းကေလးသံုးဦးအား -ါ
ေခါင္းလုပ္မႈ” လို႔ပဲေျဖေျဖေနတယ္ ျပည့္တန္ဆာလို႔ အစားထိုးေျဖရမွာကို မွားေနတာ
ေတာ္ေတာ္အရိုက္ခံရၿပီးမွ မွန္သြားတယ္။

ေနာက္ ဗိုလ္ျပဴးက စီမံခ်က္နဲ႔ ေထာင္သံုးနွစ္က်ၿပီး ကိုခ်စ္ေဖတို႔ အခန္းကိုေရာက္လာတယ္ လူ
ပံုပမ္းက ျဖဴျဖဴေသးေသး ကြမ္းစားတယ္ ၿပံဳးၿပံဳး ၿပံဳးၿပံဳး တြံေတးသိန္းတန္ ဟသၤတထြန္းရင္တို႔ရဲ့
သီခ်င္းေတြ တန္းပိတ္ရင္ အၿမဲဆိုတယ္ က်န္တဲ့အခ်ိန္မွာလဲ သူက သီခ်င္းေလးတေအးေအးနဲ႔
ဆိုေတာ့ ကိုခ်စ္ေဖတို႔လဲခင္တာေပါ့။ ညဖက္ဆိုတန္းပိတ္ခ်ိန္ ကိုခ်စ္ေဖတို႔ ၀ိုင္းကိုလဲ စကား
လာလာေျပာတတ္တယ္ သူေျပာျပတာက “ကို္ခ်စ္ေဖရယ္ တကယ္ကက်ေနာ္ခုလိုဒီကိုေရာက္
လာတာ ေရာက္ခ်င္လို႔ကို ေရာက္လာတာပါ က်ေနာ့္ကို ဒီတခါေတာ့ စီမံခ်က္ လိုင္းေၾကးေပး
လို႔ကို မရေတာ့ဘူး ခင္ဗ်ားနာမည္က တိုင္းအထိေပါက္ေနၿပီး က်ေနာ္တို႔လဲ ကာလို႔မရေတာ့
ဘူး ဒီေတာ့ခင္ဗ်ားကို ဖမ္းရလိမ့္မယ္ လို႔ နယ္ထိမ္းကိုယ္တိုင္က လာေျပာတာပါဗ်ာ က်ေနာ္တို႔
လဲ လိုင္းေၾကးမွန္မွန္ေပးပါတယ္” တဲ့။

သ႔ူကိုသူမ်ားေတြက ဗိုလ္ျပဴးလို႔ေခၚတာ ဘာျဖစ္လို႔ ေခၚတာလဲ လို႔ေမးၾကည့္ေတာ့“သိဘာဘူး
ဗ်ာ အဲ့ဒီလိုေခၚၾကတာပဲ ခင္လို႔ပဲ ေနမွာေပါ့တဲ့ဒါ့ေၾကာင့္ က်ေနာ္လဲ ဒီနာမည္ႀကိဳက္တယ္ ” တဲ့
အဲ့ဒီေတာ့မွပဲ သူငယ္ခ်င္းေတြကို ျပန္သတိယလာတယ္ တိုက္တိုက္ဆိုင္ဆိုင္ ပဲခူးက က်ေနာ့္
သူငယ္ခ်င္းသံုးေလးေယာက္က က်ေနာ့္ ကို ဗိုလ္ခ်စ္ ဗိုလ္ခ်စ္ေခၚတယ္ ေက်ာင္းေတြပိတ္ ခါနီး
ေတာ့ လိပ္စာေတြအျပန္အလွန္ေပးၾကရင္း က်ေနာ့္စာအုပ္ထဲမွာ ဗိုလ္ခ်စ္ဘာညာေရးၾကတယ္
ဗ်ာ အျပင္မွာလဲ အဲ့ဒီလိုပဲေခၚတာပါပဲ ျဖစ္ခ်င္ေတာ့ ကိုခင္ညြန္႔တို႔ ထမင္းစားဖိတ္ေတာ့ အဲ့ဒီစာ
အုပ္ကိုသိမ္းသြားတယ္ စစ္ေၾကာေရးထဲမွာ မင္းကို သူမ်ားေတြက ဘာလို႔ ဗိုလ္ခ်စ္လို႔ေခၚတာ
လဲ ဘယ္တုန္းကေခၚတာလဲဆိုၿပီး ထုေနလို႔ဗ်ာ မနည္းရွင္းရတယ္ အဲ့ဒီလိုနဲ႔လဲ ဗိုလ္ေတြနဲ႔ ေရ
စက္မွာ ဆံုတယ္ဗ်ာ။

ဗိုလ္ျပဴးနဲ႔ေတာ့ ေတာ္ေတာ္ကိုခင္ပါတယ္ က်ေနာ္တို႔က “ခင္ဗ်ားကို ခု အဲ့ဒီအမႈနဲ႔ ဖမ္းလာၿပီဆို
ေတာ့ ခင္ဗ်ားအလုပ္ကိုရပ္ထားရတယ္ေပါ့” လို႔ေမးေတာ့ “ဘယ္ကလာရပ္ရမွာလဲဗ်ာ က်ေနာ့္
မိန္းမကဆက္ၿပီးလုပ္ေနလို႔ ေထာင္၀င္စာေလးမွန္ေနတာေပါ့ ခုအဖမ္းခံရတဲ့ေကာင္မေလးေတြ
ကလဲျဖစ္ခ်င္ေတာ့ ေ၀းေ၀းကိုမေျပးလို႔ကို ရဲကဖမ္းမိသြားတာ ဒီေတာ့ က်ေနာ္ကိုသက္ေသခံပ
စၥည္းနဲ႔ကကြ မိတယ္ဆိုတာမ်ိဴးလုပ္တာေပါ့ ခုလဲ လိုင္းေၾကးေပးၿပီးဆက္လုပ္ေနတာပါပဲဗ်ာ” တဲ့ ဗိုလ္ျပဴးက သီခ်င္းေလးညည္းညည္းေနတတ္ သီခ်င္းဆို ၀ါသနာပါေတာ့ က်ေနာ္တို႔က သူသီခ်င္းဆိုေနတာေတြ႔တိုင္း ကြမ္းယာကို ခါးၾကားထဲထည့္ထားၿပီး သူ႔ေရွ႔မွာ ထုတ္ “ ေရာ့…
ဗိုလ္ျပဴး ဒီကြမ္းယာကိုစား ၿပီးရင္ နားထဲသာေထြးခ်လိုက္” လို႔စတိုင္း သူသီခ်င္းဆိုတာရပ္ၿပီး တဟားဟားနဲ႔ကို ေအာ္ရယ္တာ။

ေနာက္က်ေနာ္တို႔ေရွ႔မွာဆို ဘယ္ေတာ့မွသီခ်င္းမဆိုေတာ့ဘူး ဒါေပမဲ့လဲ တခါေတာ့ လက္
ဖက္ ေရေႏြးၾကမ္းပါ အေဆာင္ထဲရွာေဖြလုပ္ထားတယ္ အေဆာင္ပိတ္ေတာ့ တေယာက္က
မ်က္ႏွာေသေလးနဲ႔ ဗိုလ္ျပဴးကိုသြားဖိတ္တယ္ “ဗိုလ္ျပဴး လက္ဖက္ ေရေႏြးကြမ္း ေဆးလိပ္အကုန္
ရွိတယ္ ေထာင္၀င္စာလာထားတယ္ က်ေနာ္တို႔နဲ႔ စကားလာေျပာပါဦးဆိုၿပီး သီးသန္႔သြားဖိတ္
တယ္။ဗိုလ္ျပဴးကလဲ လိုက္လာတာပါပဲ က်ေနာ္တို႔နဲ႔ ဟိုေျပာဒီေျပာေပါ့ “အသစ္ကေလးဆိုတာ ကိုယ့္ဆီကို ခုမွေရာက္တာဆို အသစ္ကေလးပဲဗ် ဘယ္ေလာက္ဒီအလုပ္ လုပ္ခဲ့လုပ္ခဲ့ ခင္ဗ်ား
တို႔ ဘယ္ေတာ့မွ မယံုနဲ႔” “က်ေနာ္တို႔က တကယ္ေတာ့ ၾကားကပြဲစားပါဗ်ာ”ဘာညာဆိုတာမ်ိဴးေပါ့ ။

က်ေနာ္တို႔ကလဲ သူသီခ်င္းဆိုတာ နားေထာင္လို႔ေကာင္းေၾကာင္း အိမ္မွာေရာ ဒီလိုပဲ အျမဲဆို
ေနတာပဲလား ဆိုပါဦး ဆိုေတာ့ မဆိုေတာ့ဘူး က်ေနာ္တို႔ သူသီခ်င္းဆိုတိုင္း ကြမ္းယာနဲ႔ ေနာက္ေနၾကဆိုေတာ့ မဆိုေတာ့ဘူး က်ေနာ္တို႔ အားလံုးကလဲ အလကားစတာပါ ဗိုလ္ျပဴးရယ္တကယ္ေကာင္းတာပါ ခင္ဗ်ားကဟသၤာတ
နားမွာ ေနလို႔လားမသိဘူး ဟသၤာတထြန္းရင္ သီခ်င္းဆိုရင္ ပိုတူတယ္ ဘာညာ ေလွ်ာက္ေျပာ
ရတာေပါ့ အဲ့ဒီလို အားလံုးက အတည္ေပါက္နဲ႔ တကယ္ေျပာေနေတာ့ သူယံုတာေပါ့ သူက
“ဒါဆိုလဲ က်ေနာ္ဆိုမယ္ဗ်ာ” ဆိုၿပီးဆိုေတာ့တာပါပဲ သူတကယ္သီခ်င္းအေပၚမ်ာ စ်ာဥ္၀င္တဲ့အခ်ိန္ၾကမွ အသင့္ယာၿပီး
ခါးၾကားထဲဖြက္ထားတဲ့ ကြမ္းယာထုတ္ေလးကို သူ႔ေရွ႔ထိုးေပး ေခါင္းကိုလဲ ေစာင္းေပးစားၿပီး
နားထဲကိုသာ ကြမ္းတံေတြး ေထြးထည့္ေပေတာ့လို႔ အမူအယာနဲ႔ လုပ္ျပတယ္ဆို တဟားဟား
ရယ္ တာမဆံုးေတာ့ဘူး “ခင္ဗ်ားတို႔ကို သတိထားေနရက္နဲ႔ ခံရျပန္ၿပီ” လို႔လဲေျပာေသး။

ေနာက္ သူရဲဘက္စခန္း ပါသြားခါနီး သူမေသလို႔ သူ႔ၿမိဳ့ေလးကို ျပန္ေရာက္တဲ့အခါ ဘူတာမွာ
ထဲက သူ႔နာမည္ ဗိုလ္ျပဴးကိုေျပာၿပီးေမးလိုက္ပါ ႀကိဳက္တဲ့ဆိုက္ကားသမားကို ပို႔ခိုင္းလို႔ရပါ
တယ္ ဆိုက္ကားခပါ ဆီးေပးမယ္ဗ်ာ ခင္ဗ်ားတို႔သာလာမယ္ဆိုရင္ ႀကိဳက္သေလာက္ေန ဧည့္
စာရင္းပါ တိုင္စရာမလုိဘူး က်ေနာ္ဆီမွာ အၿမဲ ေကာင္မေလးေတြ ၁၀ ေယာက္အထက္ရွိတယ္

ရ၀တလဲ က်ေနာ္ပိုင္တယ္ နယ္ထိမ္းလဲ က်ေနာ္ပိုင္တယ္ က်ေနာ့္ေတာ့ ဧည့္ခံစရာ ဒါပဲရွိတယ္
တဲ့က်ေနာ္တို႔ကလဲ ဗဟုသုတအလို႔ငွါေမးျမန္းတာပါ ေနာက္ ေထာင္က်ျခင္း ဘ၀တူျခင္း ခ်စ္
ခ်စ္ခင္ခင္ေနတာပါ ဗိုလ္ျပဴးဆီကိုေတာ့ တခါမွ မေရာက္ခဲ့ပါဘူး သူ႔ရွိတဲ့ ေတာၿမိဳ့ေလးရဲ့ဘူတာ
ကိုေတာ့ ခဏျဖတ္သြားရင္းရပ္ခဲ့ေသးတယ္။

သူအိမ္ကိုျပန္ေရာက္မေရာက္ေတာ့ မသိေတာ့ပါဘူး ေနာက္ ထက္ေ၀ယံနဲ႔ ေတြ႔ေတာ့ ေမး
ၾကည့္ေတာ့ ဗိုလ္ျပဴးက ခုထိရွိတုန္းပဲတဲ့ သူကေတာ့မေရာက္ပါဘူးတဲ့ က်ေနာ္ကလဲ သတိယ
လို႔သာ တကယ္က အေ၀းမွာ ေနာက္ျပန္ေတြ႔ရင္ က်ေနာ့္ကို မွတ္မိမယ္ေတာ့ ထင္ပါတယ္။
ဘယ္လိုပဲျဖစ္ျဖစ္ ဗိုလ္ျပဴးအသက္ရွင္လွ်က္ ရွိေနေသးတယ္ဆိုေတာ့ ၀မ္းသာရပါတယ္ ေလး
လံုးေရာဂါေတြကလဲမ်ားေနေတာ့ က်မ္းေတာ့က်မ္းမာပါ့မလား မသိ။

ေ၀းခဲ့ရင္

2010-03-04T06:16:00.000-08:00

“ဟားဟား..ဟားဟား..
ေဟ့ေကာင္..ေက်ာ္ေဌး..မင္း မဂၤလာဦးညက တယ္မိုက္ပါလားကြာ..
ခုနတန္းပိတ္ၿပီးေတာ့ ဟိုေကာင္ေတြအုပ္စုက ဆိုေနတဲ့သီခ်င္းက မင္းမဂၤလာေဆာင္ကဖြင့္
ေနတာကိုး..
ေတာ္ေတာ္ရယ္ရတဲ့ေကာင္ကြာ
ကိုယ္ကိုယ္တိုင္ေတာင္ က်ရက္မသိေသးတဲ့ေကာင္က ရုံးထြက္ရင္း တရားရုံးမွာ လက္မွတ္ထိုး
ၿပီးမိန္းမယူလာရတယ္လို႔…
ဟုိေကာင္မေလးကေကာ..လြတ္ၿပီးမွ ေထာင္၀င္စာလိုက္
ေတြ ႔ခ်င္ေနတယ္ထင္တယ္..ဟင္း..
မရွိလို႔ ခိုး၀ွက္စားေနရတဲ့ ေကာင္မကမ်ား အမႈေသးလို႔ လြတ္ရက္နီးတာနဲ႔ လင္ယူခ်င္ရေသး..”

“ဆရာ..က်ေနာ့္ကို ေျပာခ်င္ေျပာပါဆရာရယ္..
က်ေနာ့္ေကာင္မေလးကိုေတာ့ မေျပာပါနဲ႔ သူလဲစားစရာမရွိလို႔ ခိုးတယ္ တခါခိုး တခါမိတယ္.
က်ေနာ့္ကသာ ငယ္ငယ္ထဲက ခဏခဏ ခိုး မႈနဲ႔၀င္ေနတာပါ..က်ေနာ့္ကိုေျပာပါဆရာ..
က်ေနာ္တို႔ ခုလို ရုံးထြက္ရင္း လက္မွတ္ထိုးယူလိုက္တာ ခုအတူမေနရေပမဲ့ ..သူနဲ႔က်ေနာ္
လြတ္လာတဲ့အခါ အတူေနၾကရမွာပဲ ဆရာ..”

“ဟား..ဟား..ေတာ္ေတာ္ရူးတဲ့ေကာင္ကြာ..ေထာင္ထဲေရာက္လို႔ ဒုကၡေရာက္ေနလို႔ ခ်စ္တာ
ႀကိဳက္တာေတြ ေမ့ထားတယ္မွတ္တယ္ အံ့ေရာကြာ..မင္းကေရာ ဘယ္ေတာ့လြတ္မွာလဲ..
ခိုးမႈက ၄ မႈ ေဖါက္ထြင္းမႈက ၂ မႈ ေလ..”

“ဆရာ..က်ေနာ္တရားရုံးမွာ ၀န္ခံၿပီးၿပီဆရာ အျမန္ေထာင္ခ်မွာပါ။ က်မွာမထူးေတာ့ ျမန္ျမန္က်
ျမန္ျမန္ေလွ်ာ့ရက္ရ ျမန္ျမန္လြတ္ေအာင္ေပါ့ဆရာ..က်ေနာ္ရဲဘက္ပါသြားလဲ ေကာင္မေလးလိုက္လာေတြ႔လို႔ ရတယ္ေလဆရာ..”

“ေအးေအး..ေက်ာ္ေဌး မင္းစိတ္ကူးနဲ႔မင္းေတာ့ ဟုတ္ေနတာပဲ..ရဲဘက္မွာ ဂိၿပီး မေသရင္ေတာ့
ေပါင္းရမွာေပါ့ကြာ မေသေအာင္ၾကည့္ေနေပါ့ကြာ..ငါေတာ့ ဒါပဲလက္ဖြဲ႔ႏူိင္တယ္..မင္းကလဲ ဘာမွ မေကၽြးတာပဲကြာ..”

“ဆရာ..က်ေနာ္တို႔ မနက္က အခ်ဴပ္ခန္းထဲက ခ်ဴပ္သစ္ က်သစ္ေတြအားလံုး လက္ဖက္ရည္တိုက္ပါတယ္ဆရာ က်ေနာ္တို႔ လက္မွတ္ထိုးတဲ့ရုံးက ၀န္ထမ္းေတြလဲ လက္ဖက္ရည္တိုက္ပါတယ္ဆရာ..ဟဲဟဲ..က်ေနာ္လဲ ပိုက္ဆံအကုန္ပါပဲ..”

“ေအးကြာ..မင္းစိတ္ခ်မ္းသာရင္ၿပီးေရာ..စာခိုးေရးတဲ့ေကာင္ေတြ သတိထား ႏူိင္ငံေရးေတြ တိုင္စာေတြ မိလို႔ကေတာ့ ခ်ီးထြက္သြားေအာင္ရိုက္ပစ္မယ္..ရည္းစားစာလဲ မေရးၾကနဲ႔ အရူးမထၾကနဲ႔…သိလား..”

“ဟုတ္ကဲ့ပါ..ဆရာ..”

သူခိုးေက်ာ္ေဌး(အျခားေက်ာ္ေဌးမ်ားလဲရွိ၍ အမ်ားကထိုသို႔ ခြဲေခၚျခင္းသာျဖစ္ပါသည္)နဲ႔ ေထာင္မႈးတေယာက္ ေက်ာ္ေဌးတို႔ ခ်စ္သူနွစ္ဦး တရားရုံးမွာ လက္မွတ္ထိုးၿပီးေသာညမွာ ေထာင္မႈးက ကင္းလွည့္လာရင္း ေက်ာ္ေဌးသတင္းၾကား၍ အျပန္အလွန္ေျပာေနၾကျခင္း ျဖစ္သည္။ ေက်ာ္ေဌးက အမႈ ၆ မႈ တခ်ိဴ႔ေထာင္က်ၿပီး တခ်ိဴ႔က်န္ေနေသး၍ရုံးဆက္ထြက္ေနရ
သည္။

အသားညိဳညိဳ ေထာင္ေထာင္ေမာင္းေမာင္း ေထာင္ထဲကို ငယ္ငယ္ထဲက ၀င္လိုက္
ထြက္လိုက္ ေထာင္ကျပန္ထြက္တာနဲ႔ ျပန္ ခိုး ျပန္ ခါးပိုက္ႏႈိက္ သံသရာလည္ေနခဲ့ရင္း အရြယ္
ေရာက္လာသူ ရုံးထြက္ရင္း မိန္းကေလးေထာင္က ခိုးမႈအခ်ဴပ္က်ေကာင္မေလးနဲ႔ မ်က္လံုးခ်င္း
ဆံု ရင္ခုန္ခဲ့ၾကသည္တဲ့ သူကလဲ စာကိုဖတ္တတ္ရုံ ေကာင္မေလးက မဖတ္တတ္ အခ်ဴပ္ကား
တကားထဲ ေရွ႔ေနာက္သံတိုင္ျခားစီးၾကရင္း ခ်စ္သြားၾကသည္ အျပန္အလွန္စာေပးစာယူခဲ့ၾက
သည္။ ရုံးခ်ိန္းအတူက်ေအာင္ တရားသူႀကီးကိုေတာင္းပန္ခဲ့ၾကသည္။

မိန္းမေထာင္ ထမင္းပံုးထမ္းသူငယ္ခ်င္းမ်ားဆီက ရင္ခုန္စရာ လက္ေရးလွလွေလးမ်ား
နွင့္ျပန္စာေတြရခဲ့သည္။ ေက်ာ္ေဌးက က်ေနာ္နဲ႔ခင္သည္ က်ေနာ္က ေက်ာ္ေဌးရဲ့ ရုန္းကန္ေန
ထိုင္ရမႈကို စိတ္၀င္စားသည္ က်ေနာ့္ေဆးလိတ္ေလးကို ဖဲ့တိုက္ရင္း ရင္းနွီးခဲ့ၾကသည္။ ရင္းနွီး
၍လဲ က်ေနာ့္ကို သူ႔အခ်စ္ဇာတ္လမ္းကို ရင္ဖြင့္သည္။ စာေကာင္းမြန္စြာမတတ္ၾကသူျခင္း ဘယ္လိုစာေပးစာယူျဖစ္သြားၾကသည္လဲ ဆိုေတာ့ စာေရးေပးတဲ့သူကေရးေပးသည္။ စာဖတ္
ၿပီးျပန္စာေရးေပးသူက ေပးသည္ စာတေစာင္နွင့္တေစာင္ လက္ေရးမတူတတ္ နီးရာလူကို အ
ကူအညီေတာင္းၿပီး စာေရးၾကသည္။ စာျပန္ၾကရသည္။ မဖတ္တတ္တဲ့စာေလးကို ခဏခဏ
ထုတ္ၾကည့္ရင္း အလြမ္းေျဖၾကရသည္။ ရရာစာရြက္ေပၚမွာ အဆင္ေျပသလိုေရးရေတာ့ စာ
ရြက္က မ်ိဴးစံုသည္ ေဆးလိတ္ထုတ္တံဆိပ္ေနာက္ေက်ာ စီးကရက္ဗူးခြံ ဗမာျပည္လုပ္ အိမ္
သာသံုး စကၠဴထူ စာအကုန္လက္ေရးစံု သိမ္းထားသည္။ ေနာက္သူတို႔လက္ထပ္ရန္ တသက္လံုး မခြဲအတူေနၾကရန္ သေဘာတူ လိုက္ၾကသည္။

လက္ဖက္ရည္တိုက္ဖို႔ ေထာင္ထဲမွာပဲေငြရွာ အမႈအကုန္ ေထာင္ျမန္ျမန္က် ရဲဘက္ျမန္ျမန္ပါရင္ ရဲဘက္မွာ ခ်စ္သူနွင့္ အတူေနထိုင္ခြင့္ကို ရင္ခုန္ေနရသည္ ေကာင္မေလးက အသားျဖဴျဖဴတစ္
တစ္ရစ္ရစ္ နွာတံေပၚေပၚ ေရာဂါသည္အေဖနွင့္ ေမာင္နွမမ်ားကို ရပ္ကြက္ထဲ အ၀တ္ေလွ်ာ္ေရ
ခပ္ အမႈိက္ရွင္း လိုရာလုပ္ေပးရင္းရွာေကၽြးေမြး ေနာက္ခိုးမႈနွင့္ေထာင္ထဲေရာက္လာသူ ရုံးခ်ိန္း
ထြက္ရင္း ေက်ာ္ေဌးနွင့္ ခ်စ္သြားသည္။ ေက်ာ္ေဌးက ခိုးမႈသမား ခါးပိုက္ႏႈိက္ေပမဲ့ အခ်ဴပ္ခန္း
ထဲမွာ ရိုက္ရဲ ခ်င္းရဲ ခြာရဲ ခၽြတ္ရဲသည္။ ထိုနည္းနွင့္ေထာင္ထဲမွာ ပိုက္ဆံရွာသည္။ေကာင္မ
ေလးက ေထာင္ထဲမွာ ၃(ခ)အမႈသည္မ်ားနွင့္ေတြ႔ရင္း ေထာင္ကအလြတ္မွာ လိုင္းထဲကို ေရာက္ သြားႏူိင္လို႔ ေက်ာ္ေဌးက လက္ထပ္လိုက္ရတာဟု ေျပာသည္။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ က်ေနာ္
တို႔အားလံုးအတြက္ထူးျခားေနသည္ ေက်ာ္ေဌးက သူဖြက္ယူလာေသာ စီးကရက္ဗူးထဲက စီးက
ရက္ကို ထုတ္ေပးရင္း သူတို႔ တေန႔ျပန္ဆံုမွာလို႔ က်ေနာ့္ကိုေျပာျပေနေသးသည္။

အသက္ ၂၀ အရြယ္ ေကာင္မေလး စာမတတ္ အေရွ႔အေနာက္ရယ္လို႔ သူမသိ ေက်ာ္ေဌးပါ
သြားမည့္ ရဲဘက္စခန္းကို လိုက္ေတြ႔ဖို႔ ေငြေၾကးမျပည့္စံု ရုပ္ရည္သနားကမားနွင့္ ထိုေကာင္မ
ေလး ေက်ာ္ေဌးကို လိုက္ေကာေတြ႔ႏူိင္ခဲ့သည္လား ခိုးမႈနွင့္ေထာင္ကလြတ္လာေသာ ထိုေကာင္မေလးကို ရပ္ကြက္ထဲကေကာ အလုပ္ေပးၾကပါဦးမည္လား။ က်ေနာ္မသိေတာ့ က်ေနာ္ေထာင္ထဲမွာ ရွိေနတုန္း ေကာင္မေလး ေထာင္ကမလြတ္မီ ေက်ာ္ေဌး ရဲဘက္ပါသြား
သည္။ ေကာင္မေလးနွင့္ အတြင္းေထာင္၀င္စာေတြ႔ခြင့္ခဏရသြားသည္။ ေက်ာ္ေဌးရဲဘက္မွာ ေသဆံုးထြက္ေျပးစာရင္းသံကို က်ေနာ္နားစြင့္ထားမိသည္။ သူ႔ေထာင္က်နွစ္ ၄ နွစ္ခြဲ အၿပီး သူ႔ၿမိဳ့ေလးကို ျပန္ေရာက္ရင္ စက္ဘီးျပင္ဆိုင္ေလးဖြင့္မည္ သူစက္ဘီးျပင္တတ္သည္ ဟုဆိုသည္ ရပ္ကြက္ထဲ ေအးေအးေဆးေဆးလုပ္ကိုင္စားေတာ့မည္လို႔ေတာ့ ေျပာသြားသည္။

ထုိသို႔ေျပာသြားရင္း ျပန္ေရာက္လာသူေတြလဲ မနည္းေတာ့ က်ေနာ္လြတ္လာခဲ့ၿပီး အခ်ိန္ထိ
ေက်ာ္ေဌးေသဆံုးစာရင္း ထြက္ေျပးစာရင္းထဲမပါပါေစနဲ႔လို႔ ဆုေတာင္းေပးခဲ့သည္။ က်ေနာ့္ဆုေတာင္းေကာ ျပည့္ႏူိင္ပါ့မလား ထိုစာရင္းဇယားကို က်ေနာ့္ကိုေကာ ဘယ္သူက ရွာေပးမွာလဲ ရဲဘက္ေျပးမ်ားျပန္ေရာက္လာသူမ်ားကို စမ္းတ၀ါး၀ါးေမးၾကည့္ရုံသာ။

အစစ အရာရာ အဆင္ေျပ ေခ်ာေမြ႔ခဲ့သူမ်ားရဲ့ တကၠသိုလ္အခ်စ္ဇာတ္လမ္းေတြက အားၾက
ဖြယ္ရာပါ ၾကည္ႏူးဖြယ္ရာပါ အဆင္မေျပခဲ့ရသူေတြကေကာ လူသားေတြပဲမို႔ ေထာင္ထဲမို႔လို႔
မခ်စ္ၾကရေတာ့ဘူးလား ။

ေက်ာ္ေဌးတို႔လဲ လူသားေတြပဲေနာ။

လမ္းေပၚက ဘာမွမဟုတ္တဲ့ ကဗ်ာ

2010-03-01T01:56:00.000-08:00

လမ္းေပၚက ဘာမွမဟုတ္တဲ့ ကဗ်ာ

လက္ေျဖာင့္ေသနတ္သမားရဲ့
ၾကယ္ေတြကိုခ်ိန္တြယ္ပစ္ခတ္မႈတိုင္းကို
(ရူးရူးမိုက္မိုက္.ဗ်ာ)
အဲ့ဒီတုန္းက
ေတေလလူငယ္ေလး တေယာက္က
ေလွာင္ေျပာင္ရယ္ေမာခဲ့တာပါ။
ဘာမွမဟုတ္ပါဘူး။

ခင္ဗ်ားေျပာတဲ့
လူႀကီးလူေကာင္းေတြက
ညစာကို တခန္းတနားစားတယ္
ယဥ္ယဥ္ေက်းေက်းစကားဆိုတယ္
ေက်ာသပ္ၿပီးၿပံဳးတတ္တယ္
အက်ိဴးအျမတ္တခုတြက္
အရာရာလုပ္ရဲတယ္
ေမ့လြယ္ေပ်ာက္လြယ္ရွိတယ္
ေက်ာကသားနဲ႔ ရင္ကသားခြဲခ်စ္တတ္တယ္။

က်ေနာ္က
အနွစ္သံုးဆယ္ေလာက္က
ဘ၀မွာမဆိုျဖစ္လိုက္တဲ့
ေခတ္ေဟာင္းသီခ်င္းတပုဒ္ကို
အခုျပန္ဆိုခ်င္တယ္
“ႀကိဳက္တာရမယ္ သူ႔တန္ရာတန္ေၾကး
ဘရာသာေရေဇပါတယ္ ေငြသာအရင္မစပါ” *
ဒါဏ္ရာအနာတရေပၚတိုင္း မဆိုျဖစ္ခဲ့ပါဘူး။

ခင္ဗ်ားကိုလား
ခင္ဗ်ားကို ဘာမွျပန္ေျပာစရာလဲ မရွိပါဘူး
ခင္ဗ်ားလဲ ခင္ဗ်ားေတာနဲ႔ ခင္ဗ်ားရာသီ
က်ေနာ္လဲ က်ေနာ့္တလင္းနဲ႔ က်ေနာ္ကြင္းနဲ႔
က်ေနာ္ျမက္ခင္းနဲ႔
ထိုးခန္းႀကိတ္ခန္းေတြပါတဲ့ရုပ္ရွင္ က်ေနာ္လဲ မႀကိဳက္ပါဘူး
ခင္ဗ်ားႀကိဳက္တဲ့ ရာသီစာအၿပံဳးလွလွေတြလဲ မၿပံဳးတတ္ပါဘူး
ဒါနဲ႔မ်ား
တေႏြစာ အလြမ္းေတြ ခူးလာခဲ့ေသးတယ္ ခင္ဗ်ားေျပာေသးတယ္။

ကဲ..
ေသြးရိုးသားရိုးပဲ
က်ေနာ္တို႔ေ၀းၾကရေအာင္။

ခင္ဗ်ားကို က်ေနာ္ေျပာသားပဲ
အဲ့ဒီတုန္းက
ေတေလလူငယ္ေလးတေယာက္ ရယ္ေမာခဲ့တာပါ
ဘာမွမဟုတ္ပါဘူးလို႔။

မိုးစဲေန
* ဆရာစိုင္းခမ္းလိတ္ ပလက္ေဖါင္းမင္းသား မွ စာသား

Type the rest of your post here.